II SA/Po 654/18

Dnia 20 grudnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2018 roku sprawy ze skargi G. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie S. K. z dnia [...] roku Nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego kwotę [...],- zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. III. zarządza zwrot kwoty [...] ([...] złotych) tytułem nadpłaconego wpisu od skargi. Wnioskiem z dnia [...] roku, znak [...] Wójt Gminy B. w związku z ubieganiem się przez G. A. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stawów ziemnych z urządzeniami towarzyszącymi zwrócił się do Starosty K. w sprawie uzgodnienia zasad lokalizacji planowanej inwestycji polegającej na wykonaniu urządzeń wodnych - to jest obiektu stawowego służącego do chowu ryb składającego się z dwóch ziemnych stawów wraz z urządzeniami towarzyszącymi, to jest trzema doprowadzalnikami i dwoma odprowadzalnikami wody w miejscowości T.W. na działkach nr [...], [...] i [...] należących do Skarbu Państwa i działkach nr [...] i nr [...] stanowiących własność G. A. Postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...], Starosta K., na podstawie art. 53 ust.4 pkt. 6 i ust 5 w związku z art.60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017r., poz. 1073 ze zmianami), art. 5 ustawy z dnia 03.02.1995 o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2015r., poz. 909 z późniejszymi zmianami) oraz art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks Postępowania Administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017r. poz. 1257) uzgodnił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na wykonaniu urządzeń wodnych z zastrzeżeniem, iż w decyzji o warunkach zabudowy znajdzie się następujący zapis: "zgodnie z art. 11 ust 1 ustawy z dnia 03.02.1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych inwestor przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, jest zobowiązany do uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej i leśnej". W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że na podstawie katastru nieruchomości ustalił, iż na działach znajdują się na nich użytki: dz. [...] - rowy (W) o pow. [...] ha, dz. [...] - łąki trwałe (ŁV) o pow. [...] ha, dz [...] - łąki trwałe (LVI) o pow. [...] ha, łąki trwale (ŁV) o pow. [...] ha, dz. [...] - rowy (W) o pow. [...] ha, dz. [...] -grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi (Wp) o pow. [...] ha. Organ ustalił na podstawie map glebowo-rolniczych i klasyfikacyjnych oraz odkrywek glebowych opracowanych i opisanych przez klasyfikatorów w latach [...] i [...], że przedmiotowe użytki znajdujące się na działkach: [...], [...], [...], [...] i [...] zostały wytworzone z gleb pochodzenia organicznego-torfu, co nakłada na właściciela działek dodatkowe obowiązki wynikające z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, która w szczególny sposób chroni torfy przed ich naruszeniem. Organ stwierdził, że teren przeznaczony pod inwestycje oznaczony na mapie klasyfikacyjnej symbolem EZ oznacza użytek zielony na glebie torfowej, natomiast na mapie glebowo- rolniczej posiada oznaczenia "3zTn", symbol "3z" oznacza użytki zielone słabe i bardzo słabe, symbol "T" -gleby torfowe i murszowo-torfowe, a symbol "n" torfy niskie. Z tego względu budowa ziemnych stawów rybnych na przedmiotowym gruncie, stanowiącym gleby pochodzenia organicznego-torfy "byłaby związana z bezpowrotnym zniszczeniem istniejącego torfowiska". Wyłączenie z produkcji rolnej jest czynnością faktyczną, która w świetle przepisu art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 03 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych nastąpić może tylko po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie i w jej następstwie Inwestor przed uzyskaniem pozwolenia na budowę jest zobowiązany do uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej i leśnej. G. A. wniósł zażalenie od postanowienia z dnia 11 grudnia 2017 roku w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy wskazując na niezadowolenie z rozstrzygnięcia. Jego zdaniem organ I instancji nie wyjaśnił dlaczego budowany przez niego staw uznaje jako nie przeznaczony do produkcji rolniczej. Ponadto podkreślił, że nigdy nie kwestionował faktu, iż grunty na którym zamierza wykonać stawy są torfami i podlegają ochronie. Natomiast stawy te będą służyć produkcji rolnej. Postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławczego w K., działając na podstawie art. 138 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał obowiązujące przepisy i na ich podstawie stwierdził, że zarówno stawy jak i torfowiska, z uwagi na to, iż są gruntami rolnymi, podlegają ochronie, a torf jest kopaliną i wykopanie miejsc pod stawy rybne, w zależności od występujących na określonym terenie warunków może zostać potraktowane jako element rekultywacji terenu. W ocenie organu odwoławczego w przypadku, gdy przygotowanie wykopów pod stawy związane jest z wydobyciem kopalin, determinuje to konieczność uprzedniego uzyskania koncesji w trybie przepisów ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Ten tryb postępowania wynika zarówno z przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych jak i ustawy Prawo wodne. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. budowa stawów rybnych może stanowić w takim przypadku element rekultywacji terenu po wydobyciu torfu i powinna być ostatnim elementem realizacji inwestycji – po wyłączeniu gruntów z produkcji rolniczej, uzyskaniu koncesji, a następnie wydobyciu torfu i uzyskaniu pozwolenia na budowę. Z takim zastrzeżeniem organ uznał, że teren inwestycji spełnia przesłanki wskazane w art. 11 ust.1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, natomiast wydobycie torfu nie stanowi produkcji rolnej pomimo, iż w ostateczności teren zostanie zagospodarowany pod stawy rybne i, że zgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych grunty rolne stanowią grunty pod stawami rybnymi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu G. A. zarzucił organom administracji naruszenie: 1. przepisów postępowania administracyjnego to jest art. 7 k.p.a. w zw. art. 77 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie, czy na terenie zamierzonej inwestycji to jest obiektu stawowego służącego do chowu ryb składającego się dwóch stawów ziemnych wraz z urządzeniami towarzyszącymi występuje torf na każdej działce , na której przewidziana jest inwestycja; 2. art. 3 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez błędną wykładnię, iż każdy użytek zielony na glebie torfowej stanowi torfowisko będące naturalnym zbiornikiem wodnym wymienionym w tym przepisie oraz że zachowanie torfowiska nie jest możliwe przy tej inwestycji; 3. naruszenie art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez nakazanie skarżącemu uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej i leśnej ,mimo ustalenia iż inwestycja jest przeznaczona na cele nierolnicze, a celem skarżącego nie jest wydobycie kopalin ani ich eksploatowanie. W ocenie skarżącego argumentacja organów w kwestionowanych rozstrzygnięciach zmierza do ukierunkowania go w sposobie załatwienia sprawy, czyniąc ją sprzeczną z jego interesem i narażając na wielotysięczne wydatki związane z uzyskaniem koncesji na wydobycie kopalin, których eksploatować nie zamierza ani nigdy nie zamierzał, podczas gdy skarżący miał prawo prowadzić działalność rolniczą na gruntach będących jego własnością lub w jego użytkowaniu, bez konieczności ponoszenia niczym nie usprawiedliwionych kosztów dla osiągnięcia celów, których osiągać nie zamierza. W ocenie skarżącego istotnym zagadnieniem jest charakter prawny map glebowo-rolniczych, które nie są powszechnie obowiązującym źródłem, i jako takie nie powinny być podstawą rozstrzygnięć, które nakładają na strony określone przepisami ustawy obowiązki. W sprawie nie zostały przez organy dokonane ustalenia faktyczne, czy na wszystkich działkach na których jest realizowana inwestycja znajduje się torf oraz jeżeli się znajduje, to na jakiej głębokości. W sprawie nie była bowiem sporządzona opinia biegłego gleboznawcy. Rozstrzygnięcie nie ma zatem pokrycia w ustaleniach, że przy realizacji inwestycji konieczne będzie wydobycie torfu, a co za tym idzie bezpowrotne zniszczenie istniejącego torfowiska. Nie zostały także poczynione ustalenia, czy faktycznie na terenie realizacji inwestycji występują torfowiska .W ocenie skarżącego nie można stawiać znaku równości pomiędzy pojęciem "użytek zielony na glebie torfowej" a pojęciem "torfowiska". Pojęcie torfowisk nie zostało zdefiniowane w omawianej ustawie, natomiast w naukach rolniczych przez "torfowiska" rozumie się hydrogeniczne siedliska glebotwórcze akumulujące w warunkach braku przepływu wody różne rodzaje torfu, których skład odpowiada zbiorowiskom roślinności torfotwórczej (patrz Komentarz W. Radeckiego do ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, Warszawa 2009 r. ss. 45 i 49). Nie każde siedlisko glebotwórcze będzie spełniało przesłanki konieczne do uznania za torfowisko. Zatem nie ma prostego przełożenia , iż każda gleba zawierająca torf automatycznie stanie się torfowiskiem. Tym samym organy administracyjne uchybiły obowiązującym przepisom, gdyż niedostatecznie wyjaśniły sprawę; a także poczyniły błędne założenia. W niniejszej sprawie nie zostały dokładnie zbadane ani gleboznawcza klasyfikacja gruntów na działkach, na których jest realizowana inwestycja, jak również czy faktycznie występują tam torfowiska (a nie sam torf) podlegające ochronie ani skutki ewentualnej lokalizacji tych stawów na konkretnym torfowisku. Nie da się wykluczyć, że przy spełnieniu pewnych warunków lub rygorów - torfowiska da się zachować. Nie można bowiem wykluczyć, iż torf z działek może zostać wykorzystany w sposób, który poprawi miąższość istniejących torfów. Organy administracyjne niedostatecznie wyjaśniły, czy na spornym terenie znajdują się torfowiska, czy realizacja inwestycji będzie wiązać się z wydobyciem torfu oraz czy przy realizacji inwestycji nie będzie możliwe zachowanie torfowisk. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi o podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, jakkolwiek z innych powodów niż podniesione w skardze. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi, powodujące eliminację zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany z zarzutami i wnioskami skargi. Dokonana w niniejszej sprawie sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego według wskazanych wyżej kryteriów dała podstawy do stwierdzenia, że wydane one zostały z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszej sprawie było zaskarżone postanowienie w przedmiocie uzgodnienia zasad lokalizacji planowanej inwestycji polegającej na wykonaniu urządzeń wodnych - to jest obiektu stawowego służącego do chowu ryb składającego się z dwóch ziemnych stawów wraz z urządzeniami towarzyszącymi, to jest trzema doprowadzalnikami i dwoma odprowadzalnikami wody. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na brzmienie art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017r., poz. 1073 ze zmianami), dalej jako u.p.z.p., zgodnie z którym decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Za tego rodzaju nieruchomości uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.). Pod pojęciem "użytki rolne" mieszczą się zaś z mocy § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) m.in. grunty orne, łąki trwałe i rowy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że należy wyraźnie odróżnić wynikający z art. 53 ust. 4 pkt 6 stosowanego w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wymóg uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami od wymogu uzyskania ewentualnej zgody na wyłączenia gruntu z produkcji rolnej, co stanowi odrębne zagadnienie prawne rozpatrywane na następnym etapie procesu inwestycyjnego, to jest przed wydaniem pozwolenia na budowę (zob. art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Uzgodnienie przewidziane w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. ma na celu kontrolę, czy np. nie następuje lokalizacja inwestycji nie dającej się pogodzić z rolnym lub leśnym przeznaczeniem gruntu. Nie jest ono wyrażeniem zgody na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, kom. do art. 53 ustawy). Należy zaznaczyć, że uzgodnienie to nie zstępuje zgody na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne, o której mowa w powołanej ustawie. Zgoda na zmianę przeznaczenia następuje tylko w procedurze sporządzania planu miejscowego Uzgodnienie przewidziane w przepisie art.53 ust.4 pkt.6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma na celu kontrolę, czy np. nie następuje lokalizacja inwestycji nie dającej się pogodzić z rolnym lub leśnym przeznaczeniem gruntu. Zakres tego uzgodnienia ogranicza się do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Organ uzgadniający dokonuje oceny z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. W realiach niniejszej sprawy organ lokalizacyjny nie był zwolniony z rozpoznania kwestii ochrony gruntów rolnych poprzez uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla objętego wnioskiem zamierzenia inwestycyjnego z organem administracji właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych, (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 168/12, wyrok WSA w Kielcach z 22 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 120/16, wyrok z 24 lutego 2006 r. WSA w Warszawie sygn. akt IV SA/Wa 2088/05, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie Wójt Gminy B. wykonał nałożony na niego obowiązek zwracając się do Starosty K. wnioskiem z dnia [...] roku o uzgodnienie zasad lokalizacji planowanej inwestycji. Postanowieniem z dnia [...] roku, sygn. akt [...] (wydanym na skutek postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. znak [...], którym uchylono postanowienie organu I instancji w całości i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania) Starosta K. uzgodnił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na wykonaniu urządzeń wodnych - to jest obiektu stawowego służącego do chowu ryb składającego się z dwóch ziemnych stawów wraz z urządzeniami towarzyszącymi z zastrzeżeniem, że w warunkach zabudowy znajdzie się zapis, że "zgodnie z art. 11 ust 1 ustawy z dnia 03 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych inwestor przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, jest zobowiązany do uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej i leśnej". Powyższe rozstrzygnięcie zostało podtrzymane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. z dnia [...] roku, sygn.. akt [...]. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału i treści postanowień wydanych przez organy obu instancji w sprawie budzi uzasadnione wątpliwości co do prawidłowego ustalenia zasad lokalizacji planowanej inwestycji. W tym zakresie należy podkreślić, że zarówno Starosta K. jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wprowadziły do obrotu prawnego orzeczenie, które wykracza poza zakres kompetencji przyznanych organom administracji w procedurze uzgodnienia zasad planowanej inwestycji. Na tym etapie postępowania konieczne jest jednoznaczne określenie kryteriów prowadzenia inwestycji. W tym względzie oba organy administracji powinny zdecydowane wypowiedzieć się tylko w przedmiocie zasad jakie powinny być wzięte pod uwagę przez inwestora, natomiast powstrzymać się od wyrażania opinii względem obowiązków organu, który zwrócił się o ich uzgodnienie. Za niespójne z obowiązującym system prawa należy zatem uznać warunkowe zastrzeżenie organu uzgodnieniowego względem uprzedniego uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej i leśnej. Rozstrzygniecie tego rodzaju należy bowiem do organu administracji, który pozostaje zobowiązany do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stawów ziemnych. Powyższe zastrzeżenie uczynione w postępowaniu uzgodnieniowym przez Starostę Kępińskiego, a usankcjonowane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zostało zatem dokonane z przekroczeniem przysługujących kompetencji. W tym względzie oba powyższe postanowienia pozostają zarazem wewnętrznie sprzeczne względem wymogów stawianych przez art. 53 ust. 4 pkt 5 , pkt 6 oraz ust 5 w związku z art. 60 ust 1 oraz art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 roku, poz. 1073 ze zmianami). Podsumowując dotychczasowe rozważania, należy uznać, że stwierdzone naruszenie przepisów proceduralnych miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Błędy popełnione w postępowaniu uzgodnieniowym powodują, że ustalenia faktyczne organów okazały się przedwczesne, a tym samym wymykające się sądowej weryfikacji. Sformułowane zastrzeżenie teoretycznie możliwe jest w postępowaniu przed organem architektoniczno-budowlanym, bo dopiero ten organ na etapie prowadzenia postępowania co do uzyskania pozwolenia na budowę zdecyduje czy mamy do czynienia z budowlą nierolniczą. Organy administracji nie tylko naruszyły poszczególne wyżej przywołane przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale zarazem naruszyły art. 7 k.p.a., co doprowadziło z kolei do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz art. 106 k.p.a., gdyż doprowadziły do przedwczesnego wypowiadania się w kwestii zastrzeżonej dla organu architektoniczno-budowlanego, który jest władny do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z wszystkich przedstawionych powyżej powodów uznać należy, że zarówno zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie zostały wydane z naruszeniem przywołanych przepisów postępowania, które wynikło z wadliwego zastosowania podstawowych reguł ustalania warunków zabudowy. Sąd zarazem uznał, że dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy niezbędne jest uchylenie zarówno zaskarżonego postanowienia jaki i postanowienia poprzedzającego je. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) orzekł, jak w sentencji wyroku. Przepis art. 200, art. 209 i art. 210 p.p.s.a. miały zastosowanie do kosztów postępowania pomiędzy stronami. Natomiast zwrot nadpłaconego wpisu od skargi został dokonany na podstawie art. 225 p.p.s.a, ponieważ wpis od skargi na postanowienie wynosi [...] zł to wobec uiszczenia kwoty [...] - zł należało zwrócić skarżącemu nadpłatę w wysokości [...]- zł.