II SA/Po 657/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA D. Rzyminiak-Owczarczak po rozpatrzeniu w dniu 03 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. D. Rzyminiak-Owczarczak Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. B. G. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, którym oddalono jako nieuzasadnione zarzuty zgłoszone na postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...]. W uzasadnieniu skarżący wskazał na nietrafność rozwiązania przyjętego w zaskarżonym postanowieniu. W ocenie B. G. organ administracji publicznej wybrał nadmiernie uciążliwy środek egzekucyjny, który stosowanie w niniejszej sprawie nie jest usprawiedliwione. Poza tym skarżący zarzucił organowi administracji publicznej naruszenie zakazu reformationis in peius poprzez orzeczenie na niekorzyść strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Wniosek okazał się bezzasadny. Zgodnie z ogólną zasadą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Powyższa reguła nie ma jednak charakter bezwyjątkowego. Ustawodawca wskazuje bowiem w art. 61 § 3 p.p.s.a., że sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli (1) zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub (2) spowodowania trudnych do odwrócenie skutków. Pierwsza z wymienionych przesłanek odnosi się do przypadku, gdy szkoda nie może być naprawiona przez późniejszy zwrot świadczenia lub jego wyegzekwowanie i też nie ma możliwości przywrócenia stanu poprzedniego. Wymóg ten jest zatem spełniony w szczególności, gdy istnieje ryzyko utraty przedmiotu świadczenia, który wskutek swoich właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem lub wartość jego odpowiednika nie miałaby znaczenia dla skarżącego, bądź też gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu. Druga z tych przesłanek dotyczy natomiast przypadku, gdy raz zaistniałe skutki prawne lub faktyczne powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a przywrócenie stanu poprzedniego może nastąpić dopiero po dłuższym okresie czasu lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Jednocześnie należy podkreślić, że to na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że co najmniej jedna z opisanych przesłanek wystąpiła w danej sprawie. Konstrukcja ochrony tymczasowej opiera się bowiem na zasadzie skargowości, przy czym użycie w art. 61 § 3 p.p.s.a. słowa "może" wskazuje, że orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności ma charakter fakultatywny. Trzeba przy tym zaznaczyć, że ochrona tymczasowa, o jakiej mowa w przytoczonych wyżej przepisach, dotyczy jedynie aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie należy z kolei rozumieć możliwość doprowadzenie w sposób dobrowolny lub w drodze egzekucji do zrealizowania pewnego stanu rzeczy, który jest zgodny z wydanym rozstrzygnięciem. Konsekwentnie zatem wstrzymanie wykonania dotyczy jedynie tych aktów lub czynności, które nakładają określone obowiązki na oznaczony podmiot, umożliwiają zarazem domaganie się od adresata nakazu konkretnego zachowania. Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy najpierw wskazać, że rozpatrywany wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności odnosi się do postanowienia Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r., znak [...] (k. 20-22 akt adm. organu II instancji). Na mocy tego postanowienia organ II instancji uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] lutego 2015 r., znak [...] (k. 16-17 akt adm. organu I instancji), oraz uznał, za nieuzasadnione zarzuty wniesione przez B. G. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...]. Tym samym skarżący domaga się wstrzymania wykonania postanowienia o charakterze negatywnym, tj. postanowienia odmawiającego uwzględnienia zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Ze względu na swój charakter takie rozstrzygnięcie nie nadaje się jednak do wykonania. Nie przyznaje ono bowiem żadnemu podmiotowi prawych, ani też nie nakłada na żaden podmiot obowiązków. Nie istnieje także możliwość przymusowego wykonania takiego postanowienia negatywnego. W konsekwencji więc należy uznać, że omawiane postanowienie z dnia [...] maja 2015 r. nie nadaje się do wykonania, a zatem wyłączona jest również możliwość wstrzymania wykonania tego aktu administracyjnego. Powyższe stanowisko spotkało się także z aprobatą w orzeczenie (zob. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 22 lipca 2015 r., I SA/Po 1279/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; postanowienie NSA z dnia 27 maja 2015 r., II FZ 422/15, tamże; postanowienie NSA z dnia 12 marca 2014 r., II GZ 95/14, tamże). Abstrahując od powyższych wywodów, Sąd pragnie jedynie zwrócić uwagę, że skarżący nie przedstawił również żadnych okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W skardze z dnia [...] czerwca 2015 r. B. G. skoncentrował się bowiem wyłącznie na merytorycznej polemice ze stanowiskiem Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (k. 2-6 akt sądowych). Nie poruszył on natomiast w ogóle kwestii zasadności udzielenia mu ochrony tymczasowej w ramach art. 61 p.p.s.a. Podsumowując, postanowienie z dnia [...] maja 2015 r. nie nadaje się do wykonania, a zatem nie ma również podstaw do wstrzymania jego wykonania. Skarżący nie przedstawił także żadnej argumentacji, która wskazywałaby na wystąpienie okoliczności uzasadniających przyznanie mu ochrony tymczasowej. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 16 § 2 oraz art. 61 § 1, 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. D. Rzyminiak-Owczarczak