II SA/Po 658/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2020 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] Starosta [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust, 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 j.t., zwanej dalej: Prawo budowlane) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r, poz. 2096 j.t. ze zm., zwanej dalej: Kpa) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla I. W., obejmującego budynek gospodarczo - garażowy zlokalizowany w granicy z działką nr ew. [...], [...] – na działce nr [...], w [...] przy [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzję wydano w oparciu o następujące ustalenia. Po pierwsze, w oparciu o ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...], rejon ul. [...] i [...] (uchwała nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 1997 r.; ogł. w Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr [...] poz[...] z 1997 r., zwana dalej: plan miejscowy) po uwzględnieniu jego zmian (uchwała nr [...] z dnia [...] października 2000 r.; ogł. w Dz. Urz. Woj. Wlkp, Nr [...] poz, [...] z 2000 r. oraz uchwała nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2005 r.; ogł. w Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr [...] poz. [...] z 2005 r.). Zgodnie z miejscowym planem teren inwestycji oznaczony jest symbolem [...] Po drugie oparto się na ustaleniach wynikających z pisma [...] Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] Kolejno organ wskazał, iż w toku postępowania strony, tj. właściciel działki o nr ew. [...] - M. J. (w dniu [...] lutego 2019 r.) oraz właścicielka działki o nr ew. [...] - M. B. (w dniu [...] marca 2019 r.), wnieśli swoje uwagi do planowanej budowy budynku gospodarczo – garażowego zarzucając, że lokalizacja tego budynku jest niezgodna z obowiązującym na wskazanym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. 1422 j.t., zwanego dalej: Rozporządzenie). W ocenie składających uwagi, zgodnie z zapisem § 1 ust. 3 pkt 3 miejscowego planu działka nr ew. [...] jest zlokalizowana na terenach istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i nieuciążliwych magazynów o całkowitej powierzchni zabudowy maks. 150 m2, oznaczonych symbolem 5MN, PS. Organ stwierdził, w odniesieniu do powyższego, że na przedmiotowej działce istnieje zatem możliwość budowy budynku gospodarczo - garażowego w myśl zapisu § 3 ust 2 Rozporządzenia, albowiem przez zabudowę jednorodzinną - należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Ponadto zgodnie z zapisem § 12 ust. 4 pkt 3 Rozporządzenia w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej dopuszcza się budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi. Kolejno organ wskazał, że następnym zarzutem ww. stron był brak spełnienia bezpieczeństwa pożarowego wynikającego z przepisów § 271 ust. 1 Rozporządzenia. W tej mierze organ wskazał, że projektowany budynek gospodarczo - garażowy został zlokalizowany w granicy z działkami nr ew. [...] i [...] ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, będącą ścianą oddzielenia przeciwpożarowego o odporności ogniowej EI 60 oraz w budynku zastosowano wzdłuż ściany oddzielenia pożarowego pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności ogniowej El 60, bezpośrednio pod pokryciem, a przekrycie na tej szerokości jest nierozprzestrzeniające ognia. W ocenie organu zatem udzielenie pozwolenia na budowę nie będzie stało w sprzeczności z treścią miejscowego planu, ani też nie będzie niezgodne z przepisami powszechnie obowiązującymi, zaś zastrzeżenia stron wnoszących uwagi nie zasługiwały na uwzględnienie. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli M. B. oraz M. J. reprezentowani przez tego samego profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj.: § 12 ust. 4 pkt 3 Rozporządzenia poprzez błędne jego zastosowanie i w związku z tym wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zarzutów odwołujący się podnieśli, że biorąc pod uwagę dotychczasowe zagospodarowanie terenu planowanego pod inwestycję nie może w sprawie znaleźć zastosowania § 12 ust.4 pkt 3 Rozporządzenia, albowiem planowany do zainwestowania teren nie stanowi zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej, jak twierdzi organ. Kolejno odwołujący się wskazali, czym jest zabudowa zagrodowa podkreślając, że żadna z działek sąsiednich w stosunku do przeznaczonej pod inwestycję, należących do odwołujących się, nie była rodzinnym gospodarstwem rolnym, hodowlanym lub ogrodniczym tak więc, w ich ocenie zastosowanie § 12 ust. 4 pkt 3 Rozporządzenia nie znajduje uzasadnienia. Wskazano również, że zgoda na usytuowanie garażu w granicach dwóch sąsiednich działek będzie niekorzystnie oddziaływać na owe działki: [...] i [...], powodując stratę ich wartości. Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda opisał stan faktyczny w sprawie, wskazując w szczególności, że w toku postępowania Starosta zobowiązał wnioskodawcę do usunięcia stwierdzonych w dokumentacji nieprawidłowości i w piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. Inwestor przedstawił stosowne wyjaśnienia. Kolejno organ omówił podstawy prawne wydanej decyzji, powołując się na Prawa budowlanego i wskazując, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt Ib, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Wskazano także, że zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z powyższej regulacji wynika zatem, w ocenie organu, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, organ budowlany zobowiązany jest sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w art. 35 ust. 1 ustawy. W przypadku natomiast stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1 organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Przenosząc te rozważania na grunt sprawy organ stwierdził, że zamierzenie budowlane Inwestora obejmuje budowę budynku gospodarczo-garażowego. Na terenie objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dwuktornie zmieniany. Teren, na którym planowana jest inwestycja, został oznaczony na rysunku planu symbolem 5MN, PS - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i nieuciążliwych magazynów o powierzchni zabudowy maks. 150 m. Zgodnie z § 2 ust. 3 planu miejscowego dla wskazanego terenu wprowadzono następujące ustalenia: istniejąca zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna może podlegać wymianie, przebudowie i rozbudowie pod warunkiem utrzymania mieszkaniowego sposobu użytkowania i wykonania dachów dwuspadowych; istniejąca zabudowa służąca celom magazynowym może podlegać wymianie, przebudowie i rozbudowie pod warunkiem, że całkowita powierzchnia nic przekroczy maks. 150 m2 oraz wykonania dachów dwuspadowych (przy czym kwestia geometrii dachów została zmieniona uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2005 r.). Nadto sprecyzowano, iż część zapisów odnoszących się do terenów oznaczonych symbolem MN (zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) ma zastosowanie do terenu 5MN, PS. Zdaniem organu, zgodnie z przywołanymi zapisami planu miejscowego, na przedmiotowym terenie jako funkcje podstawowe wskazano zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i nieuciążliwe magazyny o powierzchni zabudowy maks. 150 m2. Na działce inwestycyjnej o nr ewid. [...] zlokalizowany jest już budynek mieszkalny jednorodzinny z dobudowanym do niego budynkiem garażowym. W planie miejscowym dla terenu oznaczonego symbolem 5MN, PS nie określono precyzyjnych parametrów zabudowy, zaznaczono jednak, iż dla tego terenu zastosowanie mają wybrane zapisy odnoszące się do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej symbolami 1MN, 2MN i 3MN. Organ podkreślił, że w uchwale nie zdefiniowano, co należy rozumieć pod pojęciem takiej zabudowy, co rodzi konieczność odwołania się w tej mierze do definicji zawartej w § 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065, zwanego dalej: Rozporządzenie). Zgodnie z tym przepisem przez zabudowę jednorodzinną należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Wobec powyższego, w ocenie organu, na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną jest możliwe usytuowanie budynków mieszkalnych oraz towarzyszących im budynków garażowych i gospodarczych, zatem lokalizacja na przedmiotowym terenie budynku o funkcji gospodarczo-garażowej zgodna jest z zarówno definicją zawartą w cytowanym Rozporządzeniu jak i funkcją określoną w planie miejscowym. Organ podkreślił, że wśród zapisów planu dla analizowanego terenu określono wprawdzie parametry obowiązujące dla "istniejących budynków gospodarczych", jednak nie zawarto też zakazu lokalizacji nowych budynków tego typu. Przyjmując zatem nawet istnienie konieczności zachowania parametrów określonych w planie dla budynków gospodarczych i garażowych na terenach 1MN, 2MN i 3 MN, przy uwzględnieniu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ uznał, iż nie przekroczono dopuszczalnych gabarytów budynku. Wobec powyższego zaprojektowany budynek jest, w ocenie Wojewody, zgodny z zapisami planu miejscowego. W drugiej kolejności organ wskazał, iż jego zadaniem było także zbadanie zgodności projektu z przepisami techniczno-budowlanymi. W tej mierze Wojewoda wywodził, że sytuowanie budynków i obiektów budowlanych reguluje § 12 Rozporządzenia i ogólna zasada wynikająca z tego przepisu stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami, lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Jednocześnie Wojewoda wskazał, że od przytoczonej zasady ogólnej ustawodawca przewidział kilka wyjątków. I tak, w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma § 12 ust. 4 pkt 3 Rozporządzenia, zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi. Na tym tle wskazano, że zaprojektowany budynek garażowy zlokalizowany w granicach nieruchomości ma długość 6,5 m (wzdłuż obu granic) i wysokość 3 m (z uwzględnieniem wysokości ściany oddzielenia pożarowego) wobec czego jego gabaryty mieszczą się w granicach określonych przez przytoczone przepis warunków technicznych. Podniesiono również, że ściany zlokalizowane w granicach nieruchomości pozbawione są otworów drzwiowych i okiennych. Wojewoda kolejno wywodził, że do projektu budowlanego załączono również analizę nasłonecznienia obiektów sąsiednich, z której wynika iż projektowany budynek nie pogorszy warunków nasłonecznienia obiektów istniejących na działkach sąsiednich. Podkreślono jednocześnie, że przepisy Rozporządzenia regulują wyłącznie kwestie nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, co wynika wprost z treści § 57 i następnych Rozporządzenia. Przepisy te nie mają więc zastosowania do pomieszczeń innego typu niż wskazane w przepisie, jak również do części ogrodowych działek. Niezależnie od tego podkreślono jednak, że projektowany obiekt w przeważającej części dnia będzie rzucał cień na działkę inwestora, a nie na działki sąsiednie. Następnie organ przeszedł do analizy kwestii bezpieczeństwa pożarowego, wskazując, że w myśl § 207 ust. 1 Rozporządzenia budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w sposób zapewniający w razie pożaru nośność konstrukcji przez czas określony czas, ograniczenie rozprzestrzeniania się ognia i dymu w budynku, ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru na sąsiednie budynki, możliwość ewakuacji ludzi, a także uwzględniający bezpieczeństwo ekip ratowniczych. Koniecznym jest zatem, według Wojewody, spełnienie wymagań przeciwpożarowych poprzez zastosowanie rozwiązań zapewniających bezpieczeństwo użytkowania budynków i materiałów o odpowiedniej klasie odporności ogniowej, innymi słowy spełnić wymogi zawarte w § 271 -273 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, tzw. wymagania przeciwpożarowe. W tej mierze organ wskazał, iż zgodnie z § 271 między budynkami należy zachować odległość minimum 8 m. Możliwe jest zlokalizowanie budynku w granicy nieruchomości jednakże pod warunkiem zastosowania materiałów o podwyższonej klasie odporności ogniowej oraz umieszczenia w granicy działki ściany oddzielenia przeciwpożarowego wysuniętej co najmniej 0,3 m ponad pokrycie dachu lub zastosowania wzdłuż ściany pasa z materiału niepalnego zgodnie z § 235 Rozporządzenia. Na gruncie powyższych przepisów organ wskazał, że w planowanym budynku zaprojektowano ściany oddzielenia przeciwpożarowego wyniesione 0,3 m ponad połać dachu, o klasie odporności ogniowej El 60 w granicach z działkami o nr ewid. [...] i [...], z jednoczesnym zastosowaniem materiałów niepalnych o szerokości co najmniej 1 m, wobec czego spełniono wymóg zawarty w § 271-273 Rozporządzenia. Końcowo organ odniósł się do treści odwołań wskazując, że pełnomocnik odwołujących się błędnie zakwalifikował teren inwestycji jako teren zabudowy zagrodowej. Nie budzi bowiem wątpliwości, że jest to teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, co zostało wyjaśnione. Po wtóre, za niezasadny uznał organ zarzut odwołań, dotyczący naruszenia § 12 ust. 4 pkt 3 i § 271 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, bowiem - jak wykazano - uwarunkowania te zostały w sprawie spełnione. Z kolej argument ewentualnego obniżenia wartości nieruchomości może, w ocenie organu, stanowić podstawę do roszczeń cywilno-prawnych, ale nie może mieć znaczenia w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Reasumując organ skonstatował, że inwestor wywiązał się z obowiązków wynikających z przepisów w zakresie prawa budowlanego, załączył komplet wymaganych dokumentów, a projekt został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje zawodowe. Inwestycja została zaprojektowana zgodnie z przepisami technicznymi. Podkreślono też, że zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł M. J. (zwany dalej: skarżący) działający przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając je w całości oraz zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 4 pkt 3 Rozporządzenia - polegającą na uznaniu przez organ II instancji i organ I instancji, że pozwolenie na budowę zostało wydane w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, podczas gdy zarówno organy bezzasadnie przyjęły do planowanego budynku gospodarczo-garażowego warunki przewidziane dla zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej; b) art. 156 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 271 ust. 1 Rozporządzenia polegającą na uznaniu przez organy, że posadowienie budynku gospodarczo - garażowego nie wpłynie negatywnie na bezpieczeństwo przeciwpożarowe; c) art. 80 Kpa poprzez wyprowadzenie z zebranego materiału dowodowego wniosków z nim sprzecznych, co – w ocenie skarżącego - miało wpływ na wynik postępowania; zdaniem skarżącego organy administracji obu instancji błędnie wywiodły, że do planowanego projektu budowlanego obejmującego budynek gospodarczo-garażowy znajdą zastosowanie przepisy dotyczące zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej, podczas gdy z miejscowego planu wynika, że teren inwestycji to "teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i nieuciążliwych magazynów o powierzchni zabudowy maks. 150 m"; według skarżącego nie było zatem podstaw do zastosowania § 12 ust. 4 pkt 3 Rozporządzenia; d) niezastosowanie art. 11 Kpa przez organy poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji podstaw zastosowania do niniejszej sprawy przepisów dotyczących zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej, co – wedle twierdzeń skarżącego - spowodowało powstanie niego daleko idących wątpliwości co do słuszności rozstrzygnięcia. Skarżący domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu postawionych zarzutów skarżący wskazał, iż działka [...] jak i [...] nie ma charakteru zabudowy zagrodowej, albowiem nie zapewnia realizacji działalności rolniczej. Zarzucił również, że nie zostały zachowane wymogi w zakresie ochrony przeciwpożarowej i związanych z nią odległości pomiędzy budynkami. Podkreślono, że usytuowanie garażu w granicach dwóch sąsiednich działek będzie niekorzystnie oddziaływać na korzystanie z tych działek, powodując zmianę dotychczasowego nieuciążliwego korzystania z nich oraz znaczną stratę ich wartości. Wreszcie zarzucono, iż planowana inwestycja spowoduje konieczność wycinki pięciu pięknych, zdrowych, ponad dwudziestoletnich drzew usytuowanych w granicy działki. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu [...] marca 2020 r. pełnomocnik Inwestora poparł stanowisko organu i wskazał, że w zakresie wycinki drzew zostały wydane stosowne decyzje administracyjne. Pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja wydana w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczo - garażowego zlokalizowanego w granicy z działką nr ew. [...], [...] – na działce nr [...]. Na wstępie wskazać należy, że w sprawach o pozwolenie na budowę kluczowa jest regulacja art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którą w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wymagania, o których mowa w art. 35 ust. 4 ustawy zostały sformułowane w następujących przepisach: I. zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; II. zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014 oraz z 2015 r. poz. 1642), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; III. stosownie zaś do treści art. 33 ust. 2 ustawy do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 (pkt 1); oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2); decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 3). Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji Sąd podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez te organy i opisane powyżej, przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań. Sąd przychylił się również do stanowiska organu w sprawie oraz podzielił poczynione przez organy ustalenia w zakresie mających zastosowanie w sprawie przepisów. Jednocześnie analiza zarzutów skargi doprowadziła Sąd do przekonania, że nie zasługują one na uwzględnienie. Co więcej, organ odwoławczy udzielił w tym zakresie wyczerpujących wyjaśnień, które są zgodne z obowiązującymi przepisami i zasadami logiki, spójne oraz klarowne. W pierwszej kolejności Sąd, odnosząc się do zarzutów w zakresie ochrony przeciwpożarowej wskazuje, że nie dojdzie do naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, w szczególności przepisów Rozporządzenia dotyczących ochrony przeciwpożarowej. Zaprojektowana ściana oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej [...] spełnia wymagania zarówno § 271 ust. 10 i § 271 ust. 3 Rozporządzenia, co implikuje dopuszczenie inwestycji w zakresie wymaganych prawem odległości między budynkami. Podzielając zatem stanowisko organu odwoławczego zarzut ten uznać należy za chybiony. Pozostałe zarzuty skargi koncentrują się de facto wokół jednego tylko zagadnienia, a mianowicie sugerowanej przez stronę skarżąca sprzeczności pomiędzy planem miejscowym i planowana Inwestycją. Należy zatem przypomnieć, że uwzględniając przytoczone na wstępie przepisy, organy administracji architektoniczno - budowlanej stwierdziły, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd podziela tę ocenę i stwierdza, że jest ona prawidłowa i wypełnia warunek art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zarzuty skargi wynikają, jak się zdaje, w gruncie rzeczy z nieporozumienia w zakresie interpretacji zapisów planu miejscowego. Otóż zgodnie z § 3 ust. 3 pkt 3 planu teren, na którym planuje się inwestycję oznaczony jest symbolem 5MN, PS, który oznacza teren istniejącej "zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i nieuciążliwych magazynów" o całkowitej powierzchni zabudowy maks. 150 m2. Zgodnie z § 2 ust. 3 planu miejscowego dla wskazanego terenu wprowadzono następujące ustalenia: istniejąca zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna może podlegać wymianie, przebudowie i rozbudowie pod warunkiem utrzymania mieszkaniowego sposobu użytkowania i wykonania dachów dwuspadowych; istniejąca zabudowa służąca celom magazynowym może podlegać wymianie, przebudowie i rozbudowie pod warunkiem, że całkowita powierzchnia nic przekroczy maks. 150 m2 oraz wykonania dachów dwuspadowych (przy czym kwestia geometrii dachów została zmieniona uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2005 r.). W tym kontekście skarżący powołuje się na zapis § 12 ust. 4 pkt 3 Rozporządzenia, zgodnie z którym w zabudowie "jednorodzinnej i zagrodowej", uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się (pkt 3) budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi. Zdaniem skarżącego przepis Rozporządzenia nie ma zastosowania, ponieważ w planie mowa o "zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej i nieuciążliwych magazynów", zaś w § 12 o "zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej", co zdaniem pełnomocnika wskazuje, że są to rodzajowo odmienne sytuacje. W pierwszej mamy do czynienia z zabudową, która jest jednocześnie jednorodzinna i magazynowa, zaś w drugim przypadku z taką, która jest jednocześnie zabudową jednorodzinną i zagrodową. Powyższy wniosek jest skutkiem błędnej interpretacji powyższych zapisów. Oczywistym jawi się okoliczność, ze żadna zabudowa nie może być jednocześnie jednorodzinną i zagrodową. Otóż wrażenia wskazane w nawiasie , a dotyczące § 12 Rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, iż jeśli mam do czynienia z zabudową jednorodzinną, albo z zabudową zagrodową – przepis § 12 ma zastosowanie. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego organy nie uznały terenu inwestycji za teren zabudowy zagrodowej, ale – zgodnie z przepisami miejscowymi – za teren zabudowy jednorodzinnej, do którego ma zastosowanie § 12 Rozporządzenia. Innymi słowy, aby można było zastosować regulację z § 12 Rozporządzenia wystraczającym jest aby ten był terenem zabudowy jednorodzinnej, nie musi w żadnej mierze (i z istoty rzeczy nie może) być jednocześnie terenem zabudowy zagrodowej. Kolejno wskazać przyjdzie, że z akt spraw wynika, iż inwestor uzyskał niezbędne dla inwestycji uzgodnienia, opinie i oświadczenia, które zostały uwzględnione przy projektowaniu inwestycji. Nie budzi też wątpliwości Sądu pozytywna ocena kompletności projektu budowlanego oraz wykonanie go przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Podsumowując wskazać należy, że zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis art. 35 ust. 4 ustawy nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków, np. od zgody sąsiadów, czy wyrównania utraty wartości nieruchomości. Jeśli zatem organ oceni przedłożony projekt jako zgodny z prawem nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Organy w sprawie niniejszej w sposób prawidłowy przyjęły, że inwestor przedłożył do zatwierdzenia projekt budowlany spełniający wymogi prawa. Podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa okazały się nieskuteczne. W przeważającej swej mierze stanowią one powtórzenie tych zarzutów i argumentacji, które formułowane były na etapie postępowania administracyjnego, zarówno w pismach składanych przez skarżącego, jak i we wniesionym przez niego odwołaniu, a zatem stanowiły już uprzednio przedmiot rozważań organów obu instancji, które sąd, co do zasady, aprobuje. Podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa procesowego, również nie mogły zostać uwzględnione. W tym względzie zauważyć należy, że wszelkie istotne okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, zostały ustalone przez organy w oparciu o wyczerpujący materiał dowodowy, który został właściwie oceniony. Organ odwoławczy odniósł się również do argumentów odwołania, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko, nie może zostać uznane za nieprawidłowe z tego jedynie względu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej. Reasumując stwierdzić należy, że sąd nie stwierdził takich naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, w związku z czym skargę oddalił, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).