II SA/Po 659/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jan Szuma Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] maja 2021 r. sprawy ze skargi D. K. na orzeczenie Komendanta Policji z dnia [...] czerwca 2020r. nr [...] w przedmiocie kary nagany oddala skargę Komendant Policji orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2020r. poz. 360, tekst jednolity: Dz.U. z 2020 r. poz. 360) utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji we W. z dnia [...] maja 2020 r., nr [...] o stwierdzeniu winy i wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany sierż. szt. D. K. - referentowi Ogniwa Patrolowo – Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji we W., obwinionemu o to, że: I. W dniu [...] października 2019r. około godz. 0.50, we W. na ul. [...], pełniąc służbę wspólnie z sierż. szt. F. C., w związku z zatrzymaniem nietrzeźwego kierującego motorowerem m-ki [...] nr rej. [...], naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że dokumentował czynności w notatniku służbowym w sposób nieczytelny, czym wykonał czynność służbową w sposób nieprawidłowy, tj. o czyn z art. 132 ust.3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji w zw. z §4 ust. 5 Wytycznych Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych. II. W dniu [...] października 2019r. około godz. 1.30 w siedzibie Komendy Powiatowej Policji we W., w związku z zatrzymaniem nietrzeźwego kierującego motorowerem m-ki [...] nr rej. [...], nie przestrzegał zasad etyki zawodowej w ten sposób, że nierzetelnie sporządził notatkę urzędową podając, że badanie analizatorem wydechu [...] dokonane zostało na miejscu zdarzenia na ul. [...], co jak wynika z zapisów w protokołach użycia urządzenia nastąpiło dopiero w jednostce Policji, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji w zw. z §3 Załącznika do Zarządzenia Nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (dalej również jako: Zarządzenie KGP Nr [...]). Orzeczenie zapadło w oparciu o następujący ustalony stan faktyczny sprawy, mający odzwierciedlenie w przedłożonych Sądowi aktach administracyjnych sprawy. W dniu [...] października 2019 roku w godzinach [...] - [...] służbę w patrolu zmotoryzowanym, interwencyjnym na terenie m. W., pełnili funkcjonariusze sierż. szt. D. K. oraz sierż. szt. F. C.. Po przeprowadzonej odprawie policjanci udali się w wyznaczony rejon służbowy. Przed odprawą, jak wynika z raportu PAP, policjantowi sierż. szt. C. wydano urządzenie do pomiaru stanu trzeźwości A. 47. Około godziny [...] policjanci z polecenia dyżurnego asp. szt. M. S. udali się na ul. [...] we W., gdzie według zgłoszenia motorowerem ma się przemieszczać nietrzeźwy kierujący. Przybyli na miejsce policjanci zastali inny patrol w składzie st.sierż. B. oraz st.sierż. A. , którzy pierwsi przybyli na miejsce. Patrol interwencyjny zauważył mężczyznę stojącego przy skuterze marki [...] o nr rej. [...] Silnik skutera był włączony. Sierż.szt. K. wylegitymował mężczyznę, którym okazał się J. P.. Ponadto sierż.szt. K. w swojej notatce urzędowej zawarł informacje opisujące zatrzymanego cyt.: "nietrzeźwy mężczyzna", "wyczuwalna silna woń alkoholu". Po sprawdzeniu w systemach okazało się, że mężczyzna posiada aktualny zakaz prowadzenia pojazdów kategorii ABCDH do dnia [...].04.2023 roku, wydany przez Sąd Rejonowy we W.. W tym samym czasie sierż.szt. T. , udał się do restauracji McDonald's, gdzie przesłuchał w charakterze świadka D. Ł. zgłaszającego zdarzenie, który był naocznym świadkiem kierowania przez J. P. motorowerem. Jak ustalono w trakcie wykonywanych czynności, J. P. przyjechał do restauracji McDonald's, aby odebrać żonę z pracy. Kierujący motorowerem mężczyzna został doprowadzony do KPP W. celem wykonania dalszych czynności. W notatnikach służbowych policjanci nie odnotowali godziny realizacji doprowadzenia, ani godziny przybycia do KPP W.. Z protokołu badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu wynika, że pomiar stanu trzeźwości został wykonany o godzinie [...] - wynik [...] mg/l, II pomiar o godzinie [...] - wynik [...] mg/l - badanie przeprowadził sierż. szt. C. . Następne badania ponownie przeprowadził sierż.szt. C. . Z protokołu badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu wynika, że badania wykonano: [...] pomiar - godzina [...] - wynik [...]/l, II pomiar - godzina [...] - wynik [...]/l. Do badania wykorzystano urządzenie [...]. Z notatki urzędowej sierż.szt. K. wynika, że nietrzeźwego kierującego przebadano na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu A. , a następnie nietrzeźwego mężczyznę przewieziono do KPP W. celem wykonania czynności służbowych oraz badania na zawartość alkoholu urządzeniem [...]. Z dokumentów wynika jednak, że badania dokonano na urządzeniu [...] (urządzenie znajduje się na wyposażeniu zespołu dyżurnych), a nie jak podał w sporządzonej notatce sierż. szt. K. , na urządzeniu [...]. Analizie poddano również zapisy w notatnikach służbowych policjantów dotyczące przedmiotowej interwencji: Notatnik sierż.szt C. - rozpoczęty dnia [...].10.2019r., zarejestrowany nr [...]/19 - wpisy w notatniku służbowym mało czytelne. Notatnik sierż. szt. K. - rozpoczęty [...].10.2019r., zarejestrowany nr [...]/19 - wpisy w notatniku całkowicie nieczytelne. Polecono dokonać odpisu notatnika dotyczącego zapisu z interwencji. W dniu [...] stycznia 2020 r. Komendant Powiatowy Policji we W. (dalej również jako "KPP we W.") wydał Postanowienie Nr [...] o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko sierż. szt. D. K.. W toku postępowania zebrano materiał dowodowy, przesłuchano świadków, wykonano czynności z obwinionym. Sierż. szt. D. K. przesłuchany w dniu [...] lutego 2020 r. w charakterze obwinionego nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. W dniu [...] marca 2020 r. obwiniony zapoznany został z aktami postępowania dyscyplinarnego. W dniu [...] marca 2020 r. rzecznik dyscyplinarny wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych. KPP we W. orzeczeniem z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], orzekł o ukaraniu obwinionego sierż. szt. D. K. karą dyscyplinarną nagany. Sierż. szt. D. K. wniósł odwołanie od ww. orzeczenia, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów o postępowaniu dyscyplinarnym. Komendant Policji (dalej również jako "KWP w P.") orzeczeniem nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. uchylił zaskarżone orzeczenie KPP we W. i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. Organ II instancji stwierdził, że zaskarżone orzeczenie nie zawiera wszystkich elementów określonych w art. 135j ust. 2 ustawy o Policji. Brak było wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, jakie przepisy naruszył obwiniony i na czym polegało jego niewłaściwe zachowanie. Nie przytoczono również dowodów na których oparł się organ dokonując rozstrzygnięcia sprawy. Nie przytoczono w ogóle treści art. 132 ust. 3 pkt 2, art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, § 36 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 maja 2009 roku w sprawie umundurowania policjantów, § 1 ust. 1, § 7 i § 23 Zasad etyki zawodowej policjanta stanowiących załącznik do Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie "zasad etyki zawodowej policjanta.", czyli przepisów, na których oparte zostały zarzuty dyscyplinarne. Orzeczenie zostało również wadliwie sformułowane. Prowadząc ponownie postępowanie KPP we W. postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. zmienił zarzuty sierż.szt. D. K.. W dniu [...] kwietnia 2020 r. obwiniony ustanowił adw. A. C. pełnomocnikiem w niniejszej sprawie. Przesłuchany w charakterze obwinionego sierż.szt. D. K. nie przyznał się do zarzucanych mu czynów. W dniu [...] maja 2020 r. rzecznik dyscyplinarny wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych. Orzeczeniem z dnia [...] maja 2020 r., nr [...], KPP we W. orzekł o ukaraniu obwinionego sierż.szt. D. K. karą dyscyplinarną nagany. Orzeczenie doręczono obwinionemu w dniu [...] maja 2020 r., a jego pełnomocnikowi w dniu [...] czerwca 2020 roku. W dniu [...] czerwca 2020 r. wpłynęło odwołanie D. K. od orzeczenia nr [...] we W.. Z kolei w dniu [...] czerwca 2020 roku wpłynęło odwołanie adw. A. C., jako wniesione po terminie, nie podlegało rozpatrzeniu. Organ wskazał, że zgodnie z art. 135f ust. 6 ustawy o Policji w razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej. Odwołujący wniósł o uniewinnienie od obu stawianych zarzutów. Ponadto zarzucił brak w aktach jakiejkolwiek obiektywnej oceny: kiedy, w czyjej ocenie jego pismo było nieczytelne, w jaki sposób i jakimi metodami nieczytelność pisma ręcznego stwierdzono. Podniesiono, że badaniem pisma zajmują się z reguły biegli i bez ich udziału notatka sierż. szt. D. K. została odczytana na potrzeby niniejszego postępowania i przetransponowana na pismo maszynowe: k. 17-19 akt. Nieczytelność notatki została stwierdzona przez podinsp. J. W. na k.21v akt. Z treści wytycznych nie wynika w żaden sposób, dla kogo i jak dalece pismo sporządzającego zapisy ręczne w notatniku ma być czytelne. Z załączonych do akt notatników pozostałych 3 osób, tj. J. A., K. B., F. C. nie wynika, czy i dla kogo są czytelne, w jaki sposób ustalana jest czytelność charakteru pisma ręcznego dla innych osób, niż te które sporządzały zapiski w notatniku. Z notatek załączonych do akt nie wynika w żaden sposób, jak jest weryfikowana czytelność pisma ręcznego funkcjonariuszy. Co więcej, dokumenty mające znaczenie dla postępowania przygotowawczego (takim notatnik przestał być w momencie ustalenia kierowania pojazdem pod wpływem alkoholu i bez uprawnień - o czym dalej) winny być transponowane na pismo drukowane (§20 ust. 5 wytycznych nr [...] w sprawie wykonywania niektórych czynności dochodzeniowo śledczych przez policjantów). Odwołujący podniósł, że na charakter pisma ręcznego osoby dorosłej mają wpływ różne czynniki, tak wewnętrzne: np. - stan emocjonalny, zmęczenie, zaburzenia somatyczne, zaburzenia psychiczne, wiek, jak i psychiczne: zdolność i umiejętność spostrzegania, pamięci i odtwarzania wzorów znaków graficznych, inne cechy psychiczne, predyspozycje manualne, częstotliwość pisania i ilość sporządzanych zapisów. Na zdolność transportowania mają wpływ predyspozycje indywidualne, co nie jest przedmiotem badania funkcjonariuszy policji w czasie szkolenia i przebiegu służby (np. dysleksja, dysgrafia itd.). Odwołujący podniósł, że wielokrotnie podawał, iż był zmęczony, pisał w porze nocnej, w niesprzyjających okolicznościach uwarunkowanych zdarzeniem. Ponadto fakt nieczytelności pisma ręcznego w życiu społecznym jest notoryjnie znany i czynienie tego zarzutu jednemu z funkcjonariuszy bez zmiany metodologii szkolenia, wyznaczania zadań (tym co potrafią pisać czytelnie dla wszystkich) jest oczywistym naruszeniem zasady równego traktowania. Zarzut czytelności pisma budzi również kontrowersje na podstawie art. 7a kpa. W tym przypadku zapisy notatnika dało się odczytać bez jakichkolwiek zniekształceń, zatem nie można z tego powodu czynić zarzutu. Podniesiono, że z chwilą ustalenia przez D. K., że J. P. był pod wpływem alkoholu i kierował pojazd w stanie nietrzeźwym (znajduje to odzwierciedlenie w notatniku oraz godzina przybycia), wszelkie zapiski w notatkach, notatnikach przestały mieć znaczenie. J. P. w tym momencie stał się osobą podejrzaną o popełnienie przestępstwa i obowiązkiem funkcjonariusza D. K. było dokumentowanie wszystkich czynności w formie protokołu: takimi dokumentami winny być: protokół zatrzymania J. P., (jego braku w aktach nie wyjaśniono), protokoły badania osoby zatrzymanej na zawartość alkoholu, ustalenie i przesłuchanie świadków zdarzenia, przekazanie akt do dalszego prowadzenia. Dokumenty stanowiące dowód w sprawie karnej zostały prawidłowo sporządzone, stanowiły podstawę aktu oskarżenia i skazania J. P. - akta sprawy karnej Sądu Rejonowego we W. sygn. akt [...]. Dokumenty nie były kwestionowane, zawierają chronologię zdarzeń. §22.4. zd. 2 wytycznych ner 3 KGP w sprawie wykonywania niektórych czynności dochodzeniowo śledczych przez policjantów stanowi: "Notatka urzędowa może stanowić wyłącznie źródło informacji o dowodzie lub informację o czynnościach dokonywanych przez policjanta". §22.5 "Nie sporządza się notatek urzędowych stanowiących relacje o przebiegu i wynikach czynności utrwalonych w protokole. Podniesiono, że przerost biurokracji szkodzi, odsuwa na drugi plan cel czynności dochodzeniowo śledcze policjanta - zabezpieczenie dowodów w sposób prawidłowy. Tak też wytyczne nr [...] w sprawie notatników służbowych: §4.4 "zapisy w notatniku winny być krótkie, rzeczowe i zawierać dane niezbędne do sporządzenia innej dokumentacji" dalej w przepisie przykładowo wymienionej. Tutaj "inną dokumentacją" były wszelkie protokoły niezbędne do utrwalenia czynności pozwalających na postawienie zarzutu i osądzenia zatrzymanego J. P. za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości i bez uprawnień. Zdaniem odwołującego nie może się ostać zarzut braku chronologii zapisu zdarzeń w notatce urzędowej z dnia [...].11.2019 r. Chronologię zdarzeń oddają czynności wykonywane przez policjantów patrolu, sporządzone przez nich protokoły, przekazanie dalszych czy innych czynności: dyżurnemu, wydziałowi kryminalnemu. Brak chronologii zdarzeń w notatce może wynikać z braku ciągłości sporządzania notatki na komputerze: odejście od komputera, wykonanie drugiego badania na zawartość alkoholu. W ustaleniu chronologii zdarzeń oraz przebiegu czynności po zatrzymaniu osoby podejrzanej w żaden sposób nie pomagają natomiast notatniki J. A. i K. B.. Na podstawie tychże notatników można jedynie ustalić, jak dalece mało czytelne dla innych jest pismo ręczne policjanta podczas wykonywania przez niego obowiązków służbowych. W zakresie zarzutu naruszenia przepisów postępowania dyscyplinarnego podniesiono, ze zostało ono wszczęte, gdy wcześniej bez udziału odwołującego trwało postępowanie zwane wyjaśniającym, sprawdzającym, w którym notatkę odczytano z datą [...].01.2019 r. Do dnia [...].01.2020 r. (czyli do próby przesłuchania) odwołujący nie otrzymał żadnego wezwania do stawiennictwa w Komendzie we W., ani żadnej informacji telefonicznej o konieczności stawienia się na przesłuchanie. Był na chorobowym zwolnieniu od lekarza psychiatry. Podjęto próbę jego przesłuchania w miejscu zamieszkania, bez wcześniejszej zgody od lekarza prowadzącego, a późniejsze orzeczenie lekarskie nie wskazuje, w jakiego rodzaju czynnościach może uczestniczyć. Dnia [...].01.2020 r. otrzymał pocztą postanowienie o wszczęciu postępowania z dnia [...].01.2020r., a dopiero dnia [...].02.2020 r. otrzymał pocztą pierwsze wezwanie do stawiennictwa jako obwiniony na termin [...].02.2020 godz. [...]. Z akt sprawy wynika, że dopiero w dniu [...].01.2020 r. rzecznik dyscyplinarny wysłał pocztą do jego lekarza psychiatry zapytanie, czy mogą z nim wykonać czynności. Zgoda lekarza datowana jest na dzień [...].01.2020r. W aktach sprawy brak jest także zgody komisariatu policji w K. na wykonanie czynności przez asp. N. w związku z postępowaniem dyscyplinarnym poza jego rejonem służbowym, nie było także policjanta tutejszej jednostki, tj. KP K., wyznaczonego do udziału w czynnościach przesłuchania go jako obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym. Odwołujący podniósł, że w sprawie brak było również podstaw do przedłużenia postępowania dyscyplinarnego, a w uzasadnieniu wniosku o przedłużenie podano niezgodne z faktami ustalenia, dotyczące rzekomych prób doręczenia mu korespondencji i przesłuchania. Po rozpatrzeniu sprawy z odwołania D. K. od orzeczenia KPP we W. z dnia [...] maja 2020 r., nr [...], Komendant Policji w uzasadnieniu zaskarżonego obecnie orzeczenia z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] stwierdził, iż ustalenia dokonane w toku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy, a orzeczenie organu I instancji zawiera wszystkie elementy określone w art. 135j ust. 2 ustawy o Policji. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ przytoczył treść istotnych dla rozpatrzenia sprawy przepisów: - art. 132 ust. 1 i art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zgodnie z którymi policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, a naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy; - § 3 Zasad etyki zawodowej policjanta stanowiących załącznik do Zarządzenia Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta": ,,Policjant powinien wykonywać czynności służbowe według najlepszej woli i wiedzy, z należytą uczciwością, rzetelnością, wykazując się odpowiedzialnością, odwagą i ofiarnością "; - ust. 5 Wytycznych Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych: ,,Zapisy powinny być czytelne, dokonywane w trakcie lub bezpośrednio po zakończeniu czynności służbowej ". Odnosząc się do poszczególnych zarzutów odwołania KWP zaznaczył że w aktach sprawy (k.21) znajduje się sprawozdanie podinsp. J. W. w którym zaznaczyła, że "Notatnik sierż.szt. K. - rozpoczęty [...].10.2019, zarejestrowany nr [...]/19, wpisy w notatniku całkowicie nieczytelne". Zdaniem organu nieczytelność pisma nie musi być stwierdzona przez biegłego. Zapisy albo można przeczytać albo nie. Powoływanie się w odniesieniu ogólnym na dysleksje i dysgrafię oraz "notoryjność nieczytelności pisma w życiu społecznym" w tej konkretnej sprawie jest nietrafione. S..szt. D. K. został zapoznany z Wytycznymi Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych już na etapie kursu podstawowego. Organ nie zgodził się z argumentacją zawartą w punkcie 2 odwołania podnosząc, że sporządzenie protokołów procesowych nie zwalnia policjanta z dokumentowania w notatniku służbowym oraz notatce służbowej lub urzędowej przebiegu służby i wykonanych czynności. Wytyczne nr [...] KGP w sprawie wykonywania niektórych czynności dochodzeniowo - śledczych przez policjantów dotyczą wykonywanych czynności przez policjantów pionu kryminalnego i dochodzeniowo - śledczego. Sierż, szt. D. K. pełni służbę w pionie prewencji i obligują go przepisy dotyczące pełnienia służby prewencyjnej. Odnosząc się do zarzutu zawartego w punkcie 3 odwołania podniesiono, że notatka z przeprowadzonych czynności służbowych powinna być sporządzona po zakończeniu interwencji. Wpisy w notatce należy dokonywać chronologicznie, zgodnie z przebiegiem interwencji. Odnosząc się do zarzutów nr [...] i 4 odwołania KWP zaznaczył, że postępowanie dyscyplinarne p-ko sierż.szt. D. K. wszczęto w dniu [...] stycznia 2020 po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających, co jest zgodne z ustawą o Policji. Do przesłuchania obwinionego doszło w dniu [...] lutego 2020 r., a nie wcześniej, gdy przebywał na zwolnieniu lekarskim. Odnosząc się do zarzutu nr [...] odwołania organ zaznaczył, że rzecznik dyscyplinarny asp. W. N. nie potrzebował zgody na wykonanie czynności w ramach postępowania dyscyplinarnego poza swoim rejonem służbowym. Zdaniem KWP w P. zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza naruszenie dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej policjanta przez sierż.szt. D. K.. Dokonana przez odwołującego ocena zebranego materiału dowodowego to przedstawienie własnego, subiektywnego punktu widzenia. Zarzuty odnoszą się głównie do rzekomych uchybień ze strony organu I instancji, a podejmowane przez obwinionego działania mają na celu wyłącznie uniknięcie odpowiedzialności za swoje zachowanie. Odnosząc się do wymierzonej sierż.szt. D. K. kary nagany wskazano, że zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji "wymierzona kara powinna być współmierna m.in. co do stopnia zawinienia czynu i uwzględniać powinna dotychczasowy przebieg służby policjanta". W związku z powyższym analizie poddano akta postępowania dyscyplinarnego, do których załączono opinię służbową obwinionego, z której wynika, że D. K. jest policjantem pozytywnie opiniowanym. W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie dopatrzył się okoliczności mających wpływ na zaostrzenie wymiaru kary, o których wspomina art. 134h ust. 2 ustawy o Policji, a ponadto policjant nie był karany dyscyplinarnie. Organ zaznaczył, że kara dyscyplinarna nagany jest najniższą z katalogu kar zawartych w Rozdziale 10 ustawy o Policji. Zdaniem KWP zebrane dowody nie pozostawiają wątpliwości w kwestii naruszenia dyscypliny służbowej, a wymierzona kara dyscyplinarna jest współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia. W związku z tym orzeczenie organu I instancji utrzymano w mocy. D. K., zastępowany przez adwokata A. C., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wyżej opisane orzeczenie Komendanta Policji. W skardze postawiono zarzuty naruszenie przepisów prawa, tj. art. 7a § 1 kpa, 8 kpa, 10 § 1 kpa, 77 § 1 kpa, 78 § 1 kpa, 79 § 1 kpa, 80 kpa, 107 § 1 pkt 6 i § 3 kpa, art. 132 ustawy o Policji, § 22.4 zd.2 wytycznych nr 3 KGP w sprawie wykonywania niektórych czynności dochodzeniowo śledczych przez policjantów, § 4.4 wytycznych nr 2 KGP w sprawie prowadzenia notatników służbowych, poprzez: 1. naruszenie zasady proporcjonalności w ocenie czynności obwinionego D. K. w stosunku do celu wykonywanych czynności z udziałem osoby zatrzymanej; 2. naruszenie zasady proporcjonalności w wymiarze środków zastosowanych wobec obwinionego D. K., nagana i idące za tym reperkusje finansowe zbliżające ten wymiar do represji karnej; 3. naruszenie zasady zaufania i równego traktowania podmiotów poruszających się w granicach wyznaczonych prawem praw i obowiązków w ocenie przedmiotu uchybień: czytelność pisma ręcznego, chronologia zapisów w notatce służbowej, nie będącej dowodem w postępowaniu karnym, wobec braku czytelności innych dokumentów przewijających się w tym postępowaniu i innych postępowaniach prowadzonych przez funkcjonariuszy Policji; 4. nieprzeprowadzenie wszystkich wnioskowanych dowodów: m.in. dowodów z akt postępowania karnego p-ko J. P. Sądu Rejonowego we W., na okoliczność chronologii zapisów w dokumentach znajdujących się w tym postępowaniu, oceny prawidłowości zgromadzonego tam materiału dowodowego, stanowiącego podstawę uzyskania wyroku skazującego – cel czynności prewncyjno dochodzeniowych obwinionego; 5. brak rzetelnej opinii lekarskiej na okoliczność możliwości brania udziału obwinionego w czynnościach w postępowaniu dyscyplinarnym; 6. wadliwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego: notatki sporządzonej przez J. W., wyjaśnień obwinionego, Zarzucono niekonsekwencję, a nawet sprzeczność w ocenie zarzutów stawianych obwinionemu; 7. brak wyczerpującego odniesienia do zarzutów stawianych w odwołaniu przez D. K. i piśmie jego obrońcy, złożonego dnia [...].05.2020 r. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako dokonanej z rażącym naruszeniem prawa i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia KWP w P.. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji KPP we W.. Odpowiadając na skargę KWP w P. wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że postępowanie dyscyplinarne nie jest postępowaniem administracyjnym i prowadzone jest w oparciu o przepisy rozdziału 10 ustawy o Policji, a stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w jego toku jest nieuprawnione. Zgodnie z art. 135p ustawy o Policji "w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych". Żaden z przepisów ustawy o Policji nie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, jako znajdujących zastosowanie w postępowaniu dyscyplinarnym. Organ podniósł, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 7, chroniąc słuszny interes obywateli (policjantów), wymagają również uwzględnienia interesu społecznego (interesu służby), który wynika ze szczególnego charakteru Policji jako formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa obywateli oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Sprawne funkcjonowanie tej formacji opiera się na właściwej realizacji zadań przez poszczególne jednostki organizacyjne Policji, jak również poszczególnych funkcjonariuszy. Zaskarżone orzeczenia wydane zostały po dokładnym wyjaśnieniu okoliczności faktycznych, wyczerpującym zebraniu materiału dowodowego i jego wszechstronnym, wnikliwym rozważeniu. Orzeczenia zawierają wszystkie elementy określone w art. 135j ust. 2 ustawy o Policji, a ich uzasadnienia tworzą logiczną całość i zawierają uzasadnienie faktyczne i prawne. Dokonana przez pełnomocnika skarżącego ocena uzasadnienia orzeczenia, to przedstawienie własnego, subiektywnego punktu widzenia. Stąd też nie można uznać zasadności zarzutów zawartych w punkcie nr [...] skargi. Odnosząc się do zarzutu zawartego w punkcie 2 skargi podniesiono, że kara dyscyplinarna nagany jest najniższą z katalogu kar zawartych w Rozdziale 10 ustawy o Policji. Powiązane z karą nagany obniżenia świadczeń pieniężnych (dodatku służbowego, nagrody rocznej oraz brak nagród) również zostało uregulowane w ustawie o Policji jako element obligatoryjny przy wymierzeniu kary dyscyplinarnej. Z kolei w odniesieniu do zarzutów zawartych w punktach 3, 4, 5 i 8 skargi KWP podniósł, że są one tożsame z tymi, które stawiano w odwołaniach i w zaskarżonym orzeczeniu odniósł się do nich. Organ wskazał, że do akt postępowania dyscyplinarnego [...] załączono materiały uzyskane z Sądu Rejonowego we W.. Do przesłuchania obwinionego doszło w dniu [...] lutego 2020 r., a nie wcześniej, gdy przebywał na zwolnieniu lekarskim, więc opinia lekarska na okoliczność brania udziału obwinionego w czynności przesłuchania w tym przypadku nie była wymagana. Wytyczne nr [...] KGP dotyczą wykonywanych czynności przez policjantów pionu kryminalnego i dochodzeniowo – śledczego, a skarżący pełni służbę w pionie prewencji i obligują go przepisy dotyczące pełnienia służby prewencyjnej. W zakresie zarzutów z pkt 7 skargi podniesiono, że organ odwoławczy wyczerpująco odniósł się do nich, jak również udzielił odpowiedzi adw. A. C. na pismo złożone w dniu [...] maja 2020 r. (k.149). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2021 r. poz. 137). Oznacza to, że sądy administracyjne nie załatwiają merytorycznie spraw administracyjnych, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron, oraz z przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. W świetle przywołanych przepisów nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zostać wyeliminowane obrotu prawnego tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego (w tym ustrojowego), czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź w istotnym stopniu mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. dokonując kontroli legalności aktu administracyjnego sąd działa z urzędu, tj. nie ogranicza się tylko do analizy zarzutów i wniosków skargi oraz powołanej w niej podstawy prawnej. Dokonując w tak zakreślonych granicach kontroli zaskarżonego orzeczenia Komendanta Policji oraz poprzedzającego go orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji we W., Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. W rozpoznawanej sprawie skarżący został uznany za winnego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wymierzono mu karę nagany. Organy obu instancji uznały, że skarżący naruszył art. 132 ust. 1 i art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zgodnie z którymi policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, a naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy – w związku z § 3 Zasad etyki zawodowej policjanta stanowiących załącznik do Zarządzenia Nr [...] KGP z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta", stanowiącym, iż ,,Policjant powinien wykonywać czynności służbowe według najlepszej woli i wiedzy, z należytą uczciwością, rzetelnością, wykazując się odpowiedzialnością, odwagą i ofiarnością " oraz w związku z ust. 5 Wytycznych Nr [...] KGP z dnia [...] czerwca 2007r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych, który stanowi, że ,,Zapisy powinny być czytelne, dokonywane w trakcie lub bezpośrednio po zakończeniu czynności służbowej ". Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów zostały kompleksowo uregulowane w rozdziale 10 ustawy z dnia [...] kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.) Postępowanie dyscyplinarne policjantów jest odrębnym postępowaniem w stosunku do postępowania karnego. Wydane orzeczenia oraz postanowienia kończące postępowanie dyscyplinarne podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Co istotne, w postępowaniu dyscyplinarnym policjantów, w zakresie nieuregulowanym w ustawie o Policji, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych – art. 135p ustawy o Policji. Oznacza to, iż podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie mogą być uwzględnione, gdyż przepisy te nie znajdywały zastosowania (patrz prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 września 2015 r. sygn. II SA/Po 537/15 i powołane w nim orzecznictwo – dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Dalej zauważyć należy, iż zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2). Zatem pociągnięcie do odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz rodzaj zastosowanej kary należy rozważać z uwzględnieniem zadań funkcjonariusza Policji. Art. 132 ust. 3 powołanej ustawy określa, jakie w szczególności zachowania są naruszeniem dyscypliny służbowej. Między innymi wymienione jest w tym przepisie: zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy, niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. W orzecznictwie wskazuje się, że użyte w treści omawianego przepisu sformułowanie "w szczególności" oznacza, iż zawarty w tym przepisie katalog zachowań i zaniechań, które mogą skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną funkcjonariusza, jest katalogiem otwartym. Przewinienie dyscyplinarne może mieć charakter umyślny lub nieumyślny. W myśl art. 132 ust. 2 ustawy o Policji przesłanką warunkującą poniesienie odpowiedzialności dyscyplinarnej jest przypisanie funkcjonariuszowi winy. Stosownie do art. 132a ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Wina umyślna może przejawiać się zamiarem bezpośrednim (obwiniony chce popełnić przewinienie) albo zamiarem ewentualnym (obwiniony przewidując możliwość popełnienia przewinienia, na to się godzi). Nieumyślność natomiast polega na tym, że obwiniony nie chce popełnić przewinienia, nie godzi się na jego popełnienie, lecz mimo to je popełnia na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach. Wina nieumyślna może mieć postać lekkomyślności (obwiniony przewidywał możliwość popełnienia przewinienia) albo postać niedbalstwa (obwiniony mógł i powinien przewidzieć możliwość popełnienia przewinienia). Stopień winy nie przesądza jednak o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Może on natomiast mieć wpływ na wymiar kary. W myśl art. 134 ustawy o Policji karami dyscyplinarnymi są: upomnienie, nagana, zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania, ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe, obniżenie stopnia i wydalenie ze służby. Przy czym zastosowana w kontrolowanym przypadku kara nagany jest jedną z dwóch najniższych z katalogu kar zawartych w Rozdziale 10 ustawy o Policji - art.134 pkt 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem kara nagany (jak i kara upomnienia z pkt 1 art. 134) oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. Zauważyć należy, iż ustawodawca, formułując w treści art. 134 ustawy o Policji katalog kar dyscyplinarnych, nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z nich. W związku z tym właściwym jest przyjęcie, że pozostawił te kwestie uznaniu organów rozstrzygających, co nie oznacza jednak dowolności w ich stosowaniu. Ocena naruszenia obowiązku służbowego, waga tego naruszenia, ustalenie jego zakresu, a także wymiar odpowiedniej kary, stanowi kompetencję organów orzekających w sprawach dyscyplinarnych (patrz wyrok NSA z 18 kwietnia 2007 r. o sygn. akt I OSK 994/06 – dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem organ ma obowiązek zbadać okoliczności faktyczne sprawy i uzasadnić wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Z kolei sądy administracyjne nie dokonują oceny zaskarżonego aktu administracji publicznej pod względem słuszności zapadłego rozstrzygnięcia, a jedynie badają, czy nie narusza on prawa. Podkreślić również należy, że przepis art. 135 j ust. 1 ustawy o Policji nie wyznacza organowi dyscyplinarnemu merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego, co oznacza, że przepis ten wprowadza swobodną ocenę dowodów w tym zakresie, w związku z czym sądowa kontrola oceny dowodów oznacza jedynie sprawdzenie, czy dokonana już ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej lub logicznej, bądź, czy też nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy (patrz ponownie wyrok NSA z 18 kwietnia 2007 r. o sygn. akt I OSK 994/06 ). Wyjaśnienia wymaga również, że dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych. W myśl art.134h ust.1 ustawy o Policji wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny, czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar. Kontrola uznaniowości w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy, w tym, czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby obwinionego funkcjonariusza. Sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji. Sąd ocenia jedynie, czy wymierzając karę dyscyplinarną, która musi mieścić się w katalogu ustawowym, organ uwzględnił wszystkie okoliczności danej sprawy i przedstawił je w uzasadnieniu rozstrzygnięcia (por. wyroki NSA z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2687/12 ora z 12 kwietnia 2019 r. o sygn. akt I OSK 4199/18 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Mając na uwadze powyższe, w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym należało zbadać, czy zgromadzony materiał dowodowy stanowił dostatecznie umotywowaną podstawę do ewentualnego wymierzenia funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej. Ocenie podlega zatem, czy materiał dowodowy obejmuje całokształt okoliczności mających znaczenie dla sprawy i czy podjęto wszelkie czynności w celu wyjaśnienia okoliczności istotnych dla przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego. Wymaga także zaznaczenia, iż szczególna rola społeczna Policji i jej zhierarchizowana struktura, podporządkowanie, wymagają dla jej skutecznego i prawidłowego działania przestrzegania przez funkcjonariuszy, poza normami prawa karnego i prawa o wykroczeniach, także innych przepisów oraz zasad. Odpowiedzialność policjanta oparta jest na regułach zaostrzonych, wynikających ze szczególnego rodzaju zadań stawianych policji, a co za tym idzie funkcjonariuszom tej formacji. Objęcie policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością policji publiczne zaufanie. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych policji pozwala na ingerowanie w sferę obywatelskich wolności i praw. W konsekwencji przy wykonywaniu zadań obowiązuje zatem nie tylko dyscyplina służbowa, ale i przestrzeganie etyki zawodowej, do których to wartości należy zaliczyć szczególną staranność w wykonywaniu obowiązków (patrz wyrok WSA w Łodzi w wyroku z dnia 10 lutego 2015r. o sygn. III SA/Łd 1038/14 – dostępny jw.). Wymierzenie w postępowaniu dyscyplinarnym kary, musi być poprzedzone wnikliwą i obiektywną oceną, aby nie można było postawić zarzutu dowolności, co do zastosowanej sankcji. Organ ma obowiązek uwzględnienia i rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na rozmiar kary (art. 134h ust. 1-4 ustawy). Stopień winy powinien mieć wpływ na wymiar kary. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd doszedł do wniosku, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do uznania przez organy obu instancji, że skarżący swoim zachowaniem wyczerpał przesłanki określone w art. 132 ust. 1 i 3 ustawy o Policji. Stan faktyczny sprawy i dokonane ustalenia w toku postępowania nie budzą wątpliwości Sądu. Zgromadzony materiał dowodowy jest obszerny i wyczerpujący. Zaskarżone orzeczenie zostało należycie uzasadnione i spełnia wymogi określone w art. 135j ustawy o Policji. W toku postępowania zrealizowano prawo obwinionego do obrony, zapewniając mu możliwość zaznajomienia się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz zgłoszenia wniosków dowodowych. Wyznaczenie stosunkowo krótkiego terminu zapoznania obwinionego z aktami postępowania nie miało realnego wpływu na ograniczenie jego prawa do obrony, tym bardziej, że KWP uchylił decyzję KPP we W. z dnia z dnia [...] marca 2020 r. (nr [...]), przez co Skarżący miał zapewnione prawo do obrony i mógł z niego korzystać. Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia procedury, które skutkowałoby uwzględnieniem skargi. W tym miejscu, w nawiązaniu do zarzutów skargi wyjaśnić należy, iż rzecznik dyscyplinarny nie miał obowiązku przesłuchania skarżącego w toku czynności wyjaśniających oraz, że nie musiał mieć zgody na wykonywanie czynności poza rejonem komendy, do której miał przydział. Z akt sprawy wynika, że do przesłuchania obwinionego doszło w dniu [...] lutego 2020 r., gdy nie przebywał na zwolnieniu lekarskim. Należy mieć na uwadze, że organ dyscyplinarny nie ma nieograniczonego obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego. Dowodzeniu podlega to, co jest istotne dla wyniku sprawy. Te kwestie zostały wyjaśnione i ustalone w postępowaniu dyscyplinarnym. Z tego względu zarzut braku skorzystania z opinii biegłego na okoliczność oceny czytelności pisma skarżącego nie mógł skutkować uchyleniem zaskarżonego orzeczenia. Zdaniem Sądu, organ pierwszej instancji zastosował się do wcześniejszego orzeczenia organu odwoławczego, uchylającego orzeczenie i przekazującego sprawę do ponownego rozpatrzenia. Rozpatrując ponownie sprawę KPP we W. zmienił zarzuty stawiane obwinionemu, zapewnił mu możliwość czynnego udziału w postępowaniu, a następnie zakończył postępowanie wydając orzeczenie, którego treść spełnia wymogi określone przepisami prawa i uwzględnia zastrzeżenia, jakie organ odwoławczy zawarł w swoim wcześniejszym kasatoryjnym orzeczeniu. W opinii Sądu w badanej sprawie wyznaczenie stosunkowo krótkiego terminu zapoznania obwinionego z aktami postępowania nie miało realnego wpływu na ograniczenie jego prawa do obrony. Skarżący miał w toku postępowania zapewnione prawo do obrony i z niego korzystał, Zdaniem Sądu także pozostałe zarzuty podnoszone w skardze nie mogły doprowadzić do uwzględnienia skargi. W sprawie wykazane zostało, że notatnik służbowy skarżącego rozpoczęty [...].10.2019r., zarejestrowany nr [...]/19, zawiera nieczytelne wpisy. Nie budzi wątpliwości Sądu, że skarżącemu znane były także zasady dokumentowania przebiegu służby w notatniku służbowym. Z wytycznymi obowiązującymi w tym zakresie zapoznał się on już na etapie przyjmowania do służby. Wątpliwości Sądu nie budzi także popełnienie przez skarżącego uchybień polegających na sporządzeniu wersji komputerowej wpisów z tego notatnika niezgodnie ze stanem faktycznym. W tym zakresie organy wskazały, że z notatki urzędowej sierż.szt. K. wynika, iż nietrzeźwego kierującego przebadano na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu [...], a następnie nietrzeźwego mężczyznę przewieziono do KPP W. celem wykonania czynności służbowych oraz badania na zawartość alkoholu urządzeniem [...]. Z dokumentów wynika jednak, że badania dokonano na urządzeniu [...] (urządzenie znajduje się na wyposażeniu zespołu dyżurnych), a nie jak podał w sporządzonej notatce sierż. szt. K. , na urządzeniu [...]. Podkreślić ponownie należy, że zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Zatem w świetle jednoznacznej treści przepisów powołanych przez organ przy formułowaniu zarzutów, a następnie w zaskarżonych orzeczeniach, nie można podzielić zarzutów skargi, że wskazane rozbieżności nie mają znaczenia wobec późniejszego sporządzenia aktu oskarżenia i wskazania osoby, której czynności te dotyczyły. Zdaniem Sądu wszystkie zarzucane skarżącemu nieprawidłowości zostały udowodnione, a organy dyscyplinarne wyjaśniły stan sprawy i uzasadniły wymiar wymierzonej kary dyscyplinarnej. Popełnione przez skarżącego przewinienia dyscyplinarne miały przy tym charakter zawiniony, bowiem nie dochował on należytej staranności i dopuścił się niedbalstwa. Można rozważać, czy przełożony dyscyplinarny nie powinien zastosować art. 135j ust. 5 i odstąpić od ukarania skarżącego. Określone w tym przepisie uprawnienie należy jednak do zakresu władzy dyskrecjonalnej przełożonego i sąd administracyjny kontrolujący legalność zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego nie ma możliwości, aby w te kompetencje przełożonego wkraczać. Ewentualne skorzystanie przez przełożonego z możliwości odstąpienia od ukarania opiera się na kryterium celowości, a nie legalności, a zatem wykracza poza kwestie objęte kontrolą sądu administracyjnego. Co do wymiaru kary należy zwrócić uwagę, że skarżącemu wymierzono karę nagany, jedną z dwóch najniższych, jakie są przewidziane w katalogu określonym w art. 134 ustawy. Organ II instancji analizując dotychczasową służbę obwinionego dostrzegł jej nienaganny przebieg, jego niekaralność dyscyplinarną. W tym miejscu Sąd dodatkowo wskazuje, że w aktach admin. sprawy znajduje się notatka z rozmowy dyscyplinującej, która była przeprowadzona ze skarżącym w dniu [...].11.2019 r. , a z której wynika, że już uprzednio problemy z przestrzeganiem zasad etyki zawodowej, m.in. w zakresie prowadzenia notatnika w sposób nieczytelny (dowód: – karty nr [...] – 67 akt admin.). Rolą Sądu w niniejszej sprawie, co tu już zostało przedstawione, jest ocena, czy skarga wskazuje na takie naruszenia prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, bądź na takie naruszenia proceduralne, które mogły mieć wpływ na ten wynik. Zdaniem Sądu, skarga takich uzasadnionych zarzutów nie zawiera, a i Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się ich. Ustalenia faktyczne zostały prawidłowo przyjęte w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy, ich ocena prawna zasługuje na akceptację. Wymierzenie najłagodniejszej kary dyscyplinarnej, kary nagany z art. 134 pkt 2 ustawy o Policji, było zgodne z prawem. Z tych też przyczyn Sąd oddali skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zmianami) na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3-osobowym.