II SA/Po 660/16

Dnia 9 listopada 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2016 roku sprawy ze skargi E. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2016 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania pojazdu oddala skargę Starosta [...] decyzją z [...] 2016 r., nr [...], [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2012r. poz. 1137 ze zm.) oraz § 9, § 1 Załącznika Nr 1 Instrukcji w sprawie rejestracji pojazdów do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (t.j. Dz.U. Dz.U.2014 r., poz. 1727 ), odmówił "E. " Spółce z o.o. z siedzibą w Z. (dalej jako Spółka "E.") rejestracji pojazdu marki Peugeot nr VIN: [...] W uzasadnieniu decyzji Starosta wyjaśnił, iż pełnomocnik wnioskodawcy - r. S., wniosła w dniu 2 grudnia 2015 r. o rejestrację przedmiotowego pojazdu, do wniosku załączając m.in. potwierdzone za zgodność z oryginałem przez ww. pełnomocnika świadectwo zgodności WE pojazdy kompletne. Dalej organ wyjaśnił, iż w przypadku pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium RP, zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, rejestracji dokonuje się na podstawie świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu. Czynności wykonywane przez organ po złożeniu wniosku o rejestrację nowego pojazdu precyzuje § 1 ust.4 Załącznika Nr 1 Instrukcji w sprawie rejestracji pojazdów do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r., w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach, zgodnie z którym organ wpisuje dane techniczne pojazdu na podstawie dokumentu, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy, zamieszcza na tym dokumencie adnotację o treści: "Pojazd zarejestrowany, Nr rej. ..., data .../Vehicle registered with registration number...., data.../" wpisując numer rejestracyjny i datę rejestracji w każdej części tej adnotacji, przystawia na dokumencie pieczątkę organu rejestrującego oraz wykonuje kserokopię tego dokumentu, a dokument zwraca właścicielowi pojazdu. Dalej organ zauważył, iż zgodnie z § 9 ust. 1 powołanego rozporządzenia dokumenty przedstawione do rejestracji lub wyrejestrowania, których zgodnie z rozporządzeniem nie zwraca się właścicielowi pojazdu, oraz odpowiednio kserokopie dokumentów, organ rejestrujący zatrzymuje i tworzy indywidualne teczki, zwane dalej "aktami pojazdu", które przechowuje się według numerów rejestracyjnych pojazdów. Z kolei według § 9 ust. 2 tego rozporządzenia, kserokopie dokumentów, których obowiązek wykonania wynika z rozporządzenia, wykonuje i uwierzytelnia organ rejestrujący. Uwierzytelnienie kserokopii polega na dokonaniu na niej adnotacji o treści: "Stwierdzam zgodność z oryginałem", którą należy potwierdzić: datą, podpisem oraz pieczątką organu rejestrującego. Starosta zaznaczył, że obowiązek załączenia do wniosku o rejestrację dokumentów wymaganych przepisami prawa spoczywa na osobie, na rzecz której dokonuje się rejestracji pojazdu. Natomiast na organie rejestrującym ciąży wynikający z przepisów prawa obowiązek uwierzytelnienia wykonanych przez siebie kserokopii tych dokumentów, których oryginały są zwracane właścicielowi pojazdu. Wobec powyższego wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia złożonego wniosku o wynikający z przepisów prawa oryginał świadectwa zgodności WE pojazdy kompletne. W odpowiedzi pełnomocnik strony wyjaśnił, iż do wniosku załączono potwierdzoną, zgodnie z art. 76a § 2 K.p.a., kserokopię żądanego dokumentu. W tej sytuacji odmówiono rejestracji przedmiotowego pojazdu. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik Spółki "E." podnosząc, iż do wniosku o rejestrację przedmiotowego pojazdu załączono kserokopię świadectwa zgodności WE potwierdzoną ze zgodność z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego radcą prawnym, a zgodnie z treścią art. 76a. § 2 K.p.a. zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Dodatkowo zaznaczono, iż stosownie do art. 6 ust.3 ustawy o radcach prawnych, radca prawny ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis radcy prawnego, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) radca prawny stwierdza to w poświadczeniu. Zaznaczono, iż przepisy, na które powołał się organ, nie mają rangi ustawowej w przeciwieństwie do przepisów wskazanych w odwołaniu. Decyzją z [...] 2016 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył przebieg postępowania i zauważył, iż powołany przez stronę przepis art. 76a K.p.a ma charakter ogólny, który znajduje zastosowanie w przypadku braku regulacji odrębnej. Natomiast w postępowaniu administracyjnym dotyczącym rejestracji pojazdów, ustawodawca zdecydował się wprowadzić regulację odrębną i wskazał, że uwierzytelnione kserokopie dokumentów wymaganych do rejestracji pojazdu wykonuje i uwierzytelnia organ rejestrujący. W świetle obowiązujących przepisów, tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach, wnioskodawca winien przedłożyć organowi oryginały wymaganych do rejestracji dokumentów, czego nie uczynił. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła Spółka "E.". Zdaniem strony skarżącej organ odwoławczy bezpodstawnie pominął treść przepisów art. 76a K.p.a. w związku z art. 6 ust. 3 ustawy o radcach prawnych. W jej ocenie treść art. 76a K.p.a. jest jednoznaczna i nakazuje organowi administracji uwzględnienie, na równi z dokumentami oryginalnymi, tych dokumentów, które zostały poświadczone przez radcę prawnego reprezentującego stronę w postępowaniu administracyjnym. Powoływanie się przy tym na przepisy podustawowe nie może podważać znaczenia przepisów rangi ustawowej. Organ zatem nie mógł odmówić rejestracji samochodu powołując się na brak oryginalnych dokumentów. Nie znajduje także zastosowania dyrektywa lex specialis derogat legi generali, bowiem przepis § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach reguluje tryb postępowania organu rejestrującego, a nie wnioskodawcy ubiegającego się o rejestrację pojazdu. Według strony "kserokopie dokumentów", o których mowa w § 9 ust. 2 Rozporządzenia, odnoszą się do kserokopii, które ma wykonać organ rejestrujący w celu zatrzymania i utworzenia indywidualnej teczki pojazdu. W żadnym razie przepis ten nie odnosi się do dokumentów składanych przez wnioskodawcę wraz z wnioskiem o rejestrację pojazdu, ani nie wyłącza możliwości przedłożenia poświadczonej przez radcę prawnego kserokopii świadectwa zgodności WE. Nie może stanowić lex specialis przepis regulujący inny etap postępowania administracyjnego, nie powiązany z wnioskiem o rejestrację pojazdu, nakładający obowiązki na inny podmiot. Obowiązek wykonania przez organ rejestrujący kserokopii dokumentu i potwierdzenia go za zgodność faktycznie dotyczy dokumentu "świadectwa zgodności WE" i wynika z § 1 ust 4 załącznika nr 1 Instrukcji w sprawie rejestracji pojazdów do Rozporządzenia, natomiast brak jest regulacji, która nakazywałaby skarżącej przedłożyć oryginał tego dokumentu wraz z wnioskiem o rejestrację pojazdu. W ocenie skarżącej organ powinien wykonać kserokopię poświadczonego za zgodność odpisu świadectwa zgodności WE, a sam odpis zwrócić wnioskodawcy. Przedłożony przez Skarżącą odpis korzysta z domniemania prawdziwości i powinien być traktowany na równi z oryginalnym świadectwem zgodności WE. Na zakończenie skarżąca zwróciła uwagę, iż zgodnie z § 2 ust. 2 Rozporządzenia "Przy rejestracji i wyrejestrowaniu pojazdów organ rejestrujący stosuje przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego." Nie wskazuje się na żadne wyłączenia w stosowaniu K.p.a. w postępowaniu rejestracyjnym, w szczególności wyłączenie dotyczące art. 76a K.p.a. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Obecny na rozprawie sądowoadministracyjnej, przeprowadzonej w dniu 26 października 2016 r., pełnomocnik strony skarżącej podniósł, iż przepisy rozporządzenia w sprawie rejestracji pojazdów z 22 lipca 2002 r. są w tym zakresie czytelne, bowiem zawierają regulacje, które wprost wskazują, kiedy należy przedłożyć oryginał dokumentu względnie jego uwierzytelniony odpis. Natomiast w powoływanym przez organ rozporządzeniu z 27 września 2003 r. normodawca jest niekonsekwentny, bowiem w przypadku dokumentów załączanych do wniosków o rejestrację składanych drogą elektroniczną, w punkcie 1a stanowi o oryginałach dokumentów. Pełnomocnik wyjaśniła ponadto, że Spółka zakupuje samochody od dealerów, które następnie już zarejestrowane odsprzedaje. Oryginał świadectwa zgodności WE jest wymagany przez banki i w okresie, gdy Spółka nie dysponuje oryginałem świadectwa WE, podmiot zamierzający od niej zakupić rejestrowany pojazd nie może starać się o kredyt bankowy na ten cel. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławczego dotycząca odmowy dokonania pierwszej rejestracji pojazdu marki Peugeot nr VIN: [...] Materialnoprawną podstawę dla wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm. – dalej w skrócie: "P.r.d."). oraz aktów wykonawczych wydanych na podstawie tej ustawy. Przepis art. 72 P.r.d. określa na podstawie jakich dokumentów dokonywana jest rejestracja pojazdu. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż wskazanie w art. 72 P.r.d. dokumentów, które są niezbędne dla dokonania rejestracji pojazdu oznacza, że postępowanie to ma cechy postępowania sformalizowanego i organ dokonujący rejestracji pojazdu zobowiązany jest wymagać dokumentów wymienionych w tym przepisie. Oznacza to również, że organ dokonujący rejestracji pojazdu nie może czynić własnych ustaleń na okoliczności objęte wymaganymi dokumentami. Organ w ramach prowadzonego postępowania w sprawie rejestracji pojazdu nie może również dokumentów wymienionych w art.72 ustawy zastąpić innymi dokumentami, pismami, tym samym w tym postępowaniu ustawodawca ograniczył możliwości prowadzenia postępowania dowodowego przez organ, określone w kodeksie postępowania administracyjnego, wskazując enumeratywnie, jakie dokumenty musi przedłożyć wnioskodawca, aby możliwe było zarejestrowanie pojazdu (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2016 r. o sygn. akt I OSK 1021/14 – dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Jak wynika z art. 72 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 72 ust. 2 pkt 1 P.r.d. pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej dokonuje się m.in. w oparciu o świadectwa zgodności WE albo świadectwa zgodności wraz z oświadczeniem zawierającym dane i informacje o pojeździe niezbędne do rejestracji i ewidencji pojazdu, dopuszczenia jednostkowego pojazdu, decyzji o uznaniu dopuszczenia jednostkowego pojazdu albo świadectwa dopuszczenia indywidualnego WE pojazdu - jeżeli są wymagane. Obowiązek przedłożenia tego dokumentu spoczywa na właścicielu pojazdu, co wynika z § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów (Dz.U. z 2016 r. poz. 1038) W przedmiotowej sprawie kwestią sporną pozostaje, czy właściwy organ może dokonać rejestracji na podstawie odpisu dokumentu, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 3 P.r.d., potwierdzonego za zgodność z oryginałem przez występującego w sprawie radcę prawnego. Strona skarżąca powołała się przy tym na treść art. 76a § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 6 ust. 3 ustawy z 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t.j.Dz. U. z 2016 r. poz. 233 ze zm.). Zgodnie z treścią pierwszego z tych przepisów zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Z kolei zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o radcach prawnych, radca prawny ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis radcy prawnego, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) radca prawny stwierdza to w poświadczeniu. Z przytoczonego przepisu ustawy o radcach prawnych wynika, iż zakres uprawnienia radcy prawnego do sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem uregulowany jest w przepisach odrębnych. Takim przepisem jest niewątpliwie powołany art. 76a § 2 K.p.a. Jak słusznie zauważyła strona skarżąca, celem powyższych regulacji dotyczących uprawnienia radcy prawnego do uwierzytelniania odpisów dokumentów jest odformalizowanie i usprawnienie procedury administracyjnej. Jak wskazano w projekcie ustawy wprowadzającej te przepisy - ustawa z dnia 23 października 2009 r. o zmianie ustaw w zakresie uwierzytelniania dokumentów (Dz.U. z 2009 r. nr 216, poz. 1676 ze zm.) "jej zamierzonym skutkiem jest wydatne umniejszenie uciążliwości polegającej na konieczności wyzbycia się przez strony postępowania, często na długi czas dokumentów oryginalnych albo poniesienia kosztów ich notarialnego uwierzytelniania bądź uzyskania ich urzędowych odpisów". Zauważyć jednak należy, iż dodany do Kodeksu postępowania administracyjnego wyżej powołana ustawą nowelizującą z 23 października 2009 r. przepis art. 76a zawiera także § 4, zgodnie z którym jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, organ administracji publicznej zażąda od strony składającej odpis dokumentu, o którym mowa w § 2, przedłożenia oryginału tego dokumentu. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie istnieją okoliczności uzasadniające żądanie przez organ właściwy do rejestracji pojazdu przedłożenia oryginału dokumentu, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 3 P.r.d. Istotne w tym zakresie są uregulowania wydanego na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 3 P.r.d. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz.U.z 2016 r. poz. 1088). Zgodnie z § 2 ust. 1 tego rozporządzenia rejestracji i wyrejestrowania pojazdów dokonuje się z zachowaniem warunków określonych w ustawie, w rozporządzeniu o rejestracji pojazdów oraz przepisach odrębnych. Przy rejestracji i wyrejestrowaniu pojazdów organ rejestrujący stosuje przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2). Zgodnie z ust. 3 tej jednostki redakcyjnej, organ rejestrujący, z zastrzeżeniem § 14, prowadzi rejestrację i wyrejestrowanie pojazdów oraz wykonuje inne czynności związane z dopuszczeniem pojazdu do ruchu, w systemie teleinformatycznym rejestracji, według instrukcji w sprawie rejestracji pojazdów stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia, zwanej dalej "instrukcją". Wskazana w § 2 ust. 3 rozporządzenia instrukcja w sprawie rejestracji pojazdów (załącznik nr 1 tego rozporządzenia) w § 1 ust. 4 określa szczegółowo, jakie czynności organ rejestrujący dokonuje w oparciu o dokument, o którym mowa w art. 72 ust. 1pkt 3 P.r.d. I tak: w przypadku pierwszej rejestracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nowego pojazdu organ rejestrujący dokonuje następujących czynności: 1) wpisuje dane techniczne pojazdu na podstawie dokumentu, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy; 2) zamieszcza na tym dokumencie adnotację o treści: "Pojazd zarejestrowany, Nr rej. ..., data .../Vehicle registered with registration number ..., date ...", wpisując numer rejestracyjny i datę rejestracji w każdej części tej adnotacji; 3) przystawia na dokumencie pieczątkę organu rejestrującego; 4) wykonuje kserokopię tego dokumentu, a dokument zwraca właścicielowi pojazdu. W regulacji tej określono zatem, jakie czynności organ powinien przeprowadzić na złożonym dokumencie. Charakter tych czynności, w tym dokonanie na dokumencie urzędowej adnotacji (pkt. 2), opatrzenie go pieczęcią urzędową (pkt 3) oraz sporządzenie kserokopii dokumentu i obowiązek jego zwrotu właścicielowi (pkt 4) wskazuje, iż powinny one zostać dokonane na oryginale dokumentu, a nie jego potwierdzonej z oryginałem kopii. Zauważyć należy, iż zgodnie z § 9 ust. 2 cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r., kserokopie dokumentów, których obowiązek wykonania wynika z rozporządzenia, wykonuje i uwierzytelnia organ rejestrujący. Uwierzytelnienie kserokopii polega na dokonaniu na niej adnotacji o treści: "Stwierdzam zgodność z oryginałem", którą należy potwierdzić: datą, podpisem oraz pieczątką organu rejestrującego, co wyklucza możliwość ich sporządzania przez inny podmiot. Zdaniem Sądu stanowisko wyrażone przez stronę skarżącą, iż czynności o których owa w § 1 ust. 4 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach mogą być dokonywane na przedłożonych przez stronę w trybie art. 76a ust. 2 odpisie dokumentu, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 3 P.r.d., prowadziłoby do sytuacji, iż oryginał dokumentu wymienionego w tym przepisie, po zarejestrowaniu pojazdu pozbawiony byłby wymaganej przepisami adnotacji o fakcie jego rejestracji. Powyższe stanowisko Sądu o konieczności przedłożenia oryginału ww. dokumentu wzmacnia także regulacja dotycząca rejestracji pojazdu drogą elektroniczną. Zgodnie z § 15e rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów: 1. Właściciel pojazdu może złożyć wniosek drogą elektroniczną zgodny z wzorem określonym dla wniosków składanych tą drogą, wypełniając odpowiedni formularz udostępniony na stronie Biuletynu Informacji Publicznej właściwego organu rejestrującego. 2. Wypełniony wniosek przekazuje się za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej, zamieszczonej w portalu Biuletynu Informacji Publicznej właściwego organu rejestrującego. 3. Wniosek powinien być opatrzony: 1) podpisem stanowiącym podanie w postaci elektronicznej danych: imienia i nazwiska lub nazwy właściciela pojazdu oraz jego adresu zamieszkania/siedziby, uwierzytelnionym zgodnie z ustawą o informatyzacji, albo 2) bezpiecznym podpisem elektronicznym - określonym we wzorze wniosku jako "podpis właściciela pojazdu". 4. Do wniosku właściciel pojazdu dołącza, w formacie i zgodnie z wymaganiami podanymi przez organ rejestrujący, zeskanowane dokumenty, wymagane przepisami ustawy i niniejszego rozporządzenia, wraz z załączonym potwierdzeniem elektronicznym dokonania przelewu wymaganych opłat albo zeskanowanym dowodem wpłaty tych opłat. Dopuszcza się załączanie zdjęć tablic rejestracyjnych wykonanych techniką cyfrową. Jakkolwiek z ust. 4 powołanego paragrafu można wnioskować, iż do wniosku złożonego drogą elektroniczną dopuszczalne jest przedłożenie kopii (a dokładnie skanów) dokumentów, wymaganych przepisami ustawy i niniejszego rozporządzenia, to jednocześnie zwrócić uwagę należy, iż stosownie do § 15 g ust. 2 tego rozporządzenia przebieg procedury po otrzymaniu wniosku złożonego drogą elektroniczną, zweryfikowanego pozytywnie przez organ rejestrujący, określają przepisy o szczegółowych czynnościach organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu. I tak, zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach, w przypadku złożenia przez właściciela pojazdu wniosku o rejestrację, czasową rejestrację lub wyrejestrowanie pojazdu drogą elektroniczną, zgodnie z warunkami i wzorami określonymi w rozporządzeniu o rejestracji pojazdów, organ rejestrujący po pozytywnym zweryfikowaniu tego wniosku wykonuje czynności zgodnie z procedurami określonymi w załączniku nr 1a do rozporządzenia. Zgodnie z procedurą uregulowaną w tym załączniku (1a) organ rejestrujący wzywa właściciela pojazdu drogą elektroniczną, wysyłając wezwanie na adres internetowy, z którego otrzymał wniosek, do przekazania do tego organu oryginałów wymaganych dokumentów oraz tablic (tablicy) rejestracyjnych, jeżeli jest to wymagane - informując i wyznaczając właścicielowi pojazdu termin przekazania tych dokumentów i tablic (tablicy) rejestracyjnych, oraz odbioru w tym organie pozwolenia czasowego, zalegalizowanych tablic (tablicy) rejestracyjnych i nalepki kontrolnej. Przez wymagane dokumenty rozumie się dokumenty, o których mowa w ustawie, a także w rozporządzeniu o rejestracji pojazdów. Przekazanie przez właściciela pojazdu do organu oryginałów wymaganych dokumentów oraz tablic (tablicy) rejestracyjnych może być dokonane pocztą za potwierdzeniem odbioru lub przesyłką kurierską za zwrotnym pokwitowaniem odbioru, na koszt właściciela pojazdu. Po ich otrzymaniu i zweryfikowaniu organ rejestrujący może, po uzgodnieniu drogą elektroniczną z właścicielem pojazdu, przesłać pozwolenie czasowe, zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne, nalepkę kontrolną i decyzję o czasowej rejestracji pojazdu - pocztą za potwierdzeniem odbioru, na koszt właściciela pojazdu. Organ rejestrujący wzywa właściciela pojazdu drogą elektroniczną do odbioru w tym organie dowodu rejestracyjnego, karty pojazdu i decyzji o rejestracji pojazdu albo, po uzgodnieniu z właścicielem pojazdu drogą elektroniczną, przesyła te dokumenty pocztą za potwierdzeniem odbioru, na koszt właściciela pojazdu. Organ rejestrujący wydaje te dokumenty po dokonaniu przez właściciela pojazdu zwrotu do organu pozwolenia czasowego lub po otrzymaniu pozwolenia czasowego pocztą za potwierdzeniem odbioru lub przesyłką kurierską za zwrotnym pokwitowaniem odbioru, na koszt właściciela pojazdu. Z regulacji dotyczącej "przebiegu procedury po otrzymaniu wniosku zweryfikowanego pozytywnie złożonego drogę elektroniczną" – złącznik 1a powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. - wynika wyraźnie, iż organ po złożeniu wniosku drogę elektroniczną i jego pozytywnym zweryfikowaniu żąda oryginałów dokumentów, wymienionych w P.r.d. i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów, celem dokonania dalszych czynności rejestracyjnych. Wyraźne zastrzeżenie, iż wnioskodawca, który wystąpił o rejestracje drogą elektroniczną, zobowiązany jest do przedłożenia oryginałów dokumentów potrzebnych do rejestracji, umacnia stanowisko Sądu, iż czynności rejestracyjne mogą być dokonywane tylko na oryginałach tych dokumentów, a nie ich potwierdzonych za zgodność z oryginałem kopiach. Wyjątek od tej zasady przewidziany jest m.in. w § 2 ust. 9 pkt 1 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów, który przewiduje, iż przy pierwszej rejestracji pojazdu zabytkowego właściciel do wniosku dołącza uwierzytelnioną kopię decyzji w sprawie wpisania pojazdu do rejestru zabytków (lub lub dokument potwierdzający ujęcie pojazdu w wojewódzkiej ewidencji zabytków albo potwierdzający wpisanie pojazdu do inwentarza muzealiów), zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zatem w tym przypadku normodawca wyraźnie przewidział, iż określony dokument nie musi być przedłożony w oryginale, lecz wystarczy jego uwierzytelniona kopia. Podobną regulację zawiera także § 4 ust. 2a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 22 lipca 2002 r., w którym normodawca wyraźnie przewidział, iż jeżeli zbywcą pojazdu, o którym mowa w ust. 2, jest przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie obrotu pojazdami, jako dowód własności potwierdzający nabycie prawa własności przez tego zbywcę dopuszcza się poświadczoną notarialnie kopię tego dowodu. Podobne uregulowanie zwiera § 13 ust. 1 i § 15 ust. 1 pkt 3 i 7 powołanego rozporządzenia, dotyczące zgłoszenia zbycia oraz wyrejestrowania pojazdu. Reasumując, w ocenie Sądu, wobec mocno sformalizowanego postępowania rejestracyjnego pojazdów, w tym konieczności dokonywania przez organ rejestrujący szeregu czynności związanych z dokumentami, o których mowa w art. 72 P.r.d. i dokonywania adnotacji na tych dokumentach oraz sporządzania ich kopii w szczegółowo uregulowanym trybie, zgodzić się należy, iż w rozpoznawanej sprawie istnieją okoliczności, o których mowa w art. 76a ust. 4 K.p.a., uzasadniające żądanie przez organ rejestrujący przedłożenia oryginalnego dokumentu, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 3 P.r.d., z uwagi na konieczność wykonania czynności, o których mowa w złączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach. Wobec nieprzedłożenia wymaganego dokumentu w oryginale, co uniemożliwiło prawidłową rejestrację pojazdu, organy zasadnie odmówiły jego rejestracji. W świetle powyższego na gruncie rozpatrywanej sprawy nie znajduje zastosowania argumentacja przyjęta w powoływanym przez stronę skarżącą wyroku WSA w Łodzi z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 601/14, w którym za wystarczające do rejestracji pojazdu uznano złożenie wraz z wnioskiem o rejestrację, poświadczonego odpisu umowy zakupu pojazdu. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za niezasadną i jako taką oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.