II SA/Po 663/14

Dnia 19 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2014 roku sprawy ze skargi R.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 16 kwietnia 2014 roku Nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 16 kwietnia 2014 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy O. (z jego upoważnienia działał Dyrektor Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w O.) z dnia 25 lutego 2014 r., oznaczoną jako "[...]", którą odmówiono R.B. przyznania specjalnego zasiłku celowego na zakup 0,5 tony węgla. Powyższe decyzje wydano w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia 30 stycznia 2014 r. R.B. wystąpiła do Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. o przyznanie zasiłku celowego na zakup 0,5 tony węgla. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że występuje o zasiłek celowy specjalny w związku z trudną sytuacją finansową i zdrowotną. Wyjaśniła, iż jej dochód nie przekracza kryterium dochodowego. Zaznaczyła (na datę składania wniosku), że trwa okres zimowy i trzeba opalać mieszkanie, gdyż w starym budownictwie mury przemarzają (w budynku nie ma centralnego ogrzewania) (k. 2 akt administracyjnych). Następnie skarżąca załączyła do akt: – oświadczenie z dnia 12 lutego 2014 r., w którym wskazała, że w styczniu 2014 r. jej dochody obejmowały świadczenia rodzinne, zasiłek pielęgnacyjny, alimenty w wysokości 200 zł netto oraz renta. Zapewniła, że były to jej jedyne dochody. Wyjaśniła też, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z dwoma córkami (k. 3 akt administracyjnych); – oświadczenie o stanie majątkowym z dnia 12 lutego 2014 r., w którym wskazała, że posiada dom w stanie surowym położony w B. [...] po dziadkach na działce o powierzchni 1700 m2, obecnie nie zamieszkały (k. 4 akt administracyjnych). W trakcie wywiadu środowiskowego (przeprowadzonego 12 lutego 2014 r.) R.B. ponowienie wyjaśniła, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z córkami. Utrzymuje regularne kontakty z matką I.B. oraz ojcem dzieci J.G., którzy wspólnie z nią zamieszkują. R.B. oświadczyła, że prowadzi odrębne (od nich) gospodarstwo domowe. Opisując sytuację mieszkaniową skarżąca wskazała z kolei, że mieszka w domu jednorodzinnym, parterowym (3 pokoje z kuchnią). Pod tym samym adresem zamieszkuje matka I.B. i J.G.. W zakresie sytuacji zawodowej wyjaśniła, że jest nieaktywna zawodowo, pobiera rentę i jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba poszukująca pracy. Choruje na zwyrodnienie stawów i kręgosłupa i jest niepełnosprawna w stopniu umiarkowanym (k. 6 i 7 akt administracyjnych). W formularzu wywiadu środowiskowego (wypełnionym następczo) pracownik socjalny odnotował ponadto, że J.G. nie posiada zameldowania w lokalu, w którym zamieszkuje R.B.. Jest on zameldowany w B. [...]. Z kolei budynek w którym funkcjonują gospodarstwa domowe R.B., I.B. oraz J.G. jest utrzymywany przez wszystkich mieszkańców wspólnie. Dalej pracownik socjalny odnotował, że w toku czynności służbowych ujawniono, iż R.B. w dniu 30 marca 2013 r., będąc właścicielem, zawarła umowę najmu nieruchomości położonej w B. [...], z której jednoznacznie wynika, że od kwietnia 2013 r. uzyskiwała regularny dochód z tytułu wynajmowania nieruchomości w wysokości 350 zł miesięcznie. W dniu 28 grudnia 2013 r. został podpisany aneks do umowy, który podwyższa wysokość czynszu na kwotę 440 zł miesięcznie. Pracownik socjalny zwrócił uwagę, że podczas wywiadu środowiskowego w 2013 r. skarżąca nie wykazywała dochodów z najmu, a także nie poinformowała o istniejącej umowie. Dochodu tego nie ujawniła także podczas wywiadu w dniu 12 lutego 2014 r., natomiast oświadczyła, że nieruchomość w B. nie nadaje się do zamieszkania (k. 8 i 10 akt administracyjnych; umowa i aneks na k. od 16-19 akt administracyjnych). W związku z zaistniałymi wątpliwościami dotyczącymi stanu majątkowego R.B. (odnotowanymi przez pracownika socjalnego), pismem z dnia 14 lutego 2014 r. została ona wezwana do złożenia wyjaśnień (k. 20-21 akt administracyjnych). W oświadczeniu z dnia 20 lutego 2014 r. wskazała, że nie otrzymywała pieniędzy od Państwa K. (osób zamieszkujących nieruchomość w B. [...] – przyp. WSA). Osoby te chciały i zgodziły się sfinansować podłączenie wody do budynku, który jest własnością skarżącej, aby móc w nim zamieszkać. Dalej skarżąca wyjaśniła, że występowała o pomoc do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, gdyż nie otrzymała pieniędzy za najem. Państwo K. finansowali bowiem remont nieruchomości w B.. R.B. dodała wreszcie, że w konsekwencji powiększył się jej majątek, ale nie dochód. W 2014 r. Państwo K. zapowiedzieli, iż wyprowadzą się z najmowanego budynku i w lutym nie opłacali najmu. Z kolei w styczniu 2014 r. wpłacili kwotę za czynsz do rąk matki R.B.. Decyzją z dnia 25 lutego 2014 r. Burmistrz Miasta i Gminy O., działając na podstawie art. 104 i 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – zwanej dalej "K.p.a.") oraz art. 2, art. 17 ust. 2 pkt 1 i art. 41 pkt 1 oraz art. 106 ust. 1 i 4 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2009r. nr 175, poz. 1362 z późn.zm.) (obecnie tekst jedn. ustawy opubl. w Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm. – dalej "u.p.s."), postanowił odmówić przyznania R.B. specjalnego zasiłku celowego na zakup 0,5 tony węgla z uwagi na brak przesłanek wynikających z art. 41 ust. 1 u.p.s. Jako zasadniczą przyczynę odmowy przyznania pomocy organ wskazał nie spełnienie kryterium dochodowego. Wyjaśnił, że dochód gospodarstwa domowego rodziny skarżącej (składającej się z R.B., E.G. oraz K.G.) wynosi 1368,00 zł, co daje dochód na osobę w rodzinie 551,81 zł. Burmistrz Miasta i Gminy O. wskazał dalej, że z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego oraz zebranej dokumentacji wynika, iż u wnioskodawczyni występuje okoliczność, o której mowa w art. 7 pkt 4 i 5 u.p.s., to jest bezrobocie oraz niepełnosprawność. Jednakże dochód rodziny wynosi 1655,42 zł, co przekracza ustawowe kryterium dochodowe, tj. kwotę 1.368,00 zł. R.B. ma na utrzymaniu dwie córki. Źródło dochodu rodziny stanowią renta z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, zasiłek pielęgnacyjny, świadczenia rodzinne, alimenty oraz dochody z najmu. Oceniając sytuację wnioskodawczyni organ uznał, iż wnioskowanego świadczenia należało odmówić. Wskazał, że dokonano wnikliwej oceny wniosku R.B. w myśl art. 41 ust. 1 u.p.s., biorąc pod uwagę sytuację rodziny, analizę zebranej dokumentacji, sytuację socjalno-bytową, przekroczone kryterium dochodowe, a także brak przesłanek ponoszenia kosztów leczenia oraz brak występowania sytuacji wyjątkowej i dotkliwej w rodzinie, wykraczającej poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości, które byłyby sytuacją niecodzienną lub nadzwyczajną. Wreszcie organ dodał, że zgodnie z art. 2 u.p.s. R.B. powinna wykorzystać własne zasoby i możliwości w celu zaspokojenia wnioskowanej potrzeby. Odwołanie od decyzji złożyła R.B.. Wskazała, że w miesiącu lutym utraciła dochód z umowy najmu mieszkania, a dowodem na to jest wydruk z rachunku bankowego (wspólnego dla niej i jej matki). W lutym nie było żadnego przelewu na kwotę 440 zł tytułem czynszu. Wskazując na tą okoliczność skarżąca zaznaczyła, że jej dochód zmniejszył się o 440 zł, co w konsekwencji powoduje, iż wynosi on 1215 zł (sumarycznie na rodzinę – uw. WSA). R.B. wyjaśniła też, że renta przyznana jej jest tylko do kwietnia 2014 r. Odnosząc się do umowy najmu budynku w B. [...] skarżąca podała, że za luty czynsz nie wpłynął i że na tę okoliczność można przesłuchać najemców. Podkreśliła też, że za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony. R.B. opisała też swoje potrzeby. Zakwestionowała podnoszoną przez organ okoliczność braku ponoszenia przez nią kosztów leczenia. Wskazała na paragony obejmujące koszty od stycznia do marca, jakie poniosła na zakup leków dla młodszej córki i dla siebie. Dodała, że od miesiąca października 2013 r. co miesiąc jeździ do Kępna do ortodonty z dzieckiem, a koszt wyjazdu to około 30 zł. Dodatkowo w styczniu młodsza córka była chora na ospę (co można sprawdzić w przychodni "E.") i koszt wydatków na leki wyniósł 32 zł. Z kolei w lutym 2014 r. skarżąca musiała kupić leki na przeziębienie dla siebie i córki, opaskę i bandaż, gdyż córka złamała rękę oraz plastry na odciski – co łącznie dało 61,18 zł. Łączne wydatki w styczniu 2014 r. wyniosły zatem 93,18 zł, a w lutym 91,18 zł. Skarżąca dalej wskazała, że w marcu poniosła wydatki na leki na przeziębienie i antybiotyki dla siebie i młodszej córki, leki przeciwbólowe oraz usługę ortodonty – [...] zł. Łączne wydatki te w marcu wyniosły 192 zł. Dodatkowo w miesiącu tym musiała udać się kilkukrotnie z córką do kontroli w związku ze złamaną przez nią ręką, co dało łącznie koszt 60 zł. R.B. zaznaczyła, że wielokrotnie wykorzystywała swoje zasoby (pomimo korzystania ze wsparcia ośrodka pomocy społecznej), nawet zadłużając się, aby móc zabezpieczyć normalne życie dzieciom. Skarżąca dodała, że nie posiada majątku, ani nie żyje rozrzutnie. Jej zdaniem wywiad środowiskowy, jaki z nią przeprowadzono, był zbyt ogólnikowy. Pracownicy socjalni interesowali się tylko tym, czy skarżąca posiada nieruchomość, która wymaga wykończenia. R.B. ponownie wskazała, że w nieruchomości zamieszkuje tymczasowo najemca, który oczekuje na przydział mieszkania komunalnego. Do odwołania skarżąca dołączyła ksera rachunków i recept dokumentujących wymienione przez nią wydatki. Utrzymując decyzję w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu ustaliło, że na miesięczny dochód rodziny wnioskodawczyni składa się: świadczenie rentowe otrzymywane z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w wysokości 650,42 zł, świadczenia rodzinne w wysokości 212 zł, zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł, alimenty w wysokości 200 zł oraz dochód z tytułu umowy najmu nieruchomości w wysokości 440 zł. Zatem łączny dochód rodziny wynosi 1655,42 zł. Odwołująca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z dwoma córkami. Tak więc dochód na osobę w rodzinie wynosi 551,81 zł. miesięcznie. Zdaniem Kolegium mając na uwadze, iż kryterium dochodowe dla rodziny wnioskodawczyni wynosi 1368 zł. wskazany dochód rodziny wnioskodawczyni przekracza ustawowe kryterium socjalne. Dalej organ wskazał na regulacje prawne określające kryterium dochodowe oraz zwrócił uwagę, iż zgodnie z art. 41 u.p.s. w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Wyjaśnił też, że w myśl z art. 3 ust. 1 u.p.s. pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. W ust. 3 cytowanego artykułu ustawodawca wymaga, by rodzaj, forma i rozmiar świadczenia były dostosowane do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Natomiast ust. 4 wskazuje na to, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeśli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Możliwości zaś zależą głównie od posiadanych środków finansowych. Kolegium podkreśliło wyjątkowość świadczeń na specjalnych zasadach, przede wszystkim dlatego, że beneficjenci nie spełniają ogólnych kryteriów otrzymania pomocy. Ich sytuacja materialna jest na tyle dobra, że powinni oni samodzielnie przezwyciężyć trudności. Przyznanie pomocy (zasiłku celowego specjalnego – przyp. WSA) takim osobom i rodzinom, w sytuacji ograniczonych środków finansowych i ogromnej liczby beneficjentów oraz osób oczekujących na wsparcie, wymaga absolutnie wyjątkowych okoliczności. Organ pomocy społecznej powinien rozważyć sytuację życiową osoby ubiegającej się o pomoc w kategoriach przypadku szczególnie uzasadnionego. Odwołująca osiąga stałe źródło utrzymania. Nadto – zdaniem Kolegium - świadczenia unormowane w art. 41 u.p.s. powinny być traktowane jako szczególna pomoc doraźna ukierunkowana na konkretny cel bytowy. Jest to świadczenie wyjątkowe i nie może być traktowane jako pomoc o charakterze ciągłym. Konkludując organ odwoławczy wskazał, że przyznanie pomocy specjalnej nie ma charakteru obligatoryjnego, lecz uznaniowy, co oznacza, iż nawet gdy organ stwierdzi, że sytuacja wnioskodawcy przekraczającego kryterium dochodowe jest trudna, a zachodzą inne niezależne od osoby wnioskodawcy okoliczności, to nie ma on obowiązku przyznać świadczenia. Ustosunkowując się z kolei do zarzutów podniesionych w odwołaniu, Kolegium stwierdziło, że nie maja one wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyła R.B.. Wskazała, że jest dla niej niezrozumiały argument, w którym organ, powołując się na uznaniowy charakter decyzji, stwierdził, iż nie ma obowiązku przyznać świadczenia, chociażby sytuacja wnioskodawcy była trudna, względnie zachodziłyby inne niezależne od niego okoliczności. Skarżąca poddała pod wątpliwość takie stanowisko Kolegium, powołując się na art. 16 ust. 3 u.p.s. Zaznaczyła też, iż zgodnie z art. 100 u.p.s. organy powinny kierować się dobrem osób korzystających z pomocy społecznej. W ostatnim zdaniu uzasadnienia skargi R.B. podkreśliła, że obecnie (na datę sporządzania skargi – uw. WSA), jest osobą niepełnosprawną, bez prawa do renty. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko. W piśmie z dnia 17 lipca 2014 r. R.B. przedstawiła dodatkowe zastrzeżenia do zaskarżonej decyzji. Zasygnalizowała, że Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w O. (Burmistrz Miasta i Gminy O.) ustalił jej miesięczny dochód (rodziny) w wysokości 1655,42 zł. Organ nie wziął przy tym pod uwagę, że od dochodu z najmu w kwocie 440 zł skarżąca musi opłacać podatek w wysokości 18 %, co stanowi 79,20 zł. Dochód z najmu wynosi zatem 360,80 zł, a więc łączny dochód skarżącej to 1576,22 zł. Oznacza to, że dochód na osobę w rodzinie R.B. wynosi 528,07 zł i nieznacznie tylko przekracza kryterium dochodowe (zaledwie o kwotę 62,07 zł). Skarżąca podkreśliła też, że do odwołania załączyła szereg dokumentów, do których organ odwoławczy powinien się odnieść. Powołując się z kolei na przesłanki z art. 41 u.p.s. R.B. wskazała, że jest osobą niepełnosprawną, pobiera rentę i wychowuje dwie córki. Z okoliczności dalej przedstawionych przez skarżącą wynika, iż jest dla niej niezrozumiałe, dlaczego jej sytuacja nie mogła być uznana za szczególnie uzasadnioną w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięć administracyjnych podjętych w niniejszej sprawie były przepisy ustawy o pomocy społecznej. Zasady ogólne wskazanej ustawy, wyrażone w art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 u.p.s. stanowią, że świadczenia z pomocy społecznej mają na celu umożliwienie przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których osoby ubiegające się nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości oraz zaspokajanie niezbędnych potrzeb i umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Ponadto zgodnie z art. 39 ust. 1 u.p.s. w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust. 2 u.p.s.). Natomiast w myśl art. 41 pkt 1 u.p.s. w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Mając na uwadze powyższe przepisy, zwłaszcza art. 41 ust. 1 u.p.s., nie ulega wątpliwości, że przyznanie pomocy społecznej w formie zasiłku celowego specjalnego osobie, której dochód przekracza ustawowe kryterium dochodowe, opiera się na uznaniu organu administracji. Oznacza to, że organ rozpoznający wniosek o pomoc powinien w sposób wnikliwy rozważyć sytuację materialną, rodzinną i zawodową składającej go osoby weryfikując, czy sytuację tę można kwalifikować jako "szczególnie uzasadniony przypadek". Przechodząc do oceny działania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że rozstrzygnięcie objęte skargą tak dalece odbiega od standardów wyznaczonych przez art. 7, 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., że w istocie uchyla się od merytorycznej kontroli. Przede wszystkim Sąd zgadza się z R.B., że obowiązkiem organu odwoławczego jest odniesienie się do argumentacji i dowodów przedstawionych przez stronę, czego w niniejszej sprawie niemalże całkowicie zaniechano. Zgodnie z przepisem art. 107 § 3 K.p.a., który koresponduje z zasadą obiektywnego i wszechstronnego rozpatrzenia sprawy (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a.), "uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa", Uzasadnienie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 kwietnia 2014 r. ogranicza się do elementów wymienionych w drugiej części art. 107 § 3 K.p.a. Organ odwoławczy powołał materialnoprawną podstawę prawną decyzji (art. 41 u.p.s.) oraz wskazał na zasady ogólne pomocy społecznej (art. 3 ust. 1 i 4 u.p.s.), a dalej wyjaśnił jedynie dlaczego uważa, że przepisy regulujące instytucję specjalnego zasiłku celowego należy stosować w zupełnie wyjątkowych przypadkach. Zaskarżona decyzja nie zawiera natomiast wyczerpujących odniesień do materiału dowodowego i okoliczności powoływanych przez skarżącą, wreszcie brakuje elementów treściowych, w których znalazłoby się zestawienie ustalonego przez organ stanu faktycznego z materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu powyższe ma szczególne znaczenie w niniejszej sprawie. Wbrew argumentacji Kolegium, sporu dotyczącego zasadności przyznania R.B. specjalnego zasiłku celowego nie można sprowadzać li tylko do ustalenia przekroczenia kryterium dochodowego i stwierdzenia braku "szczególnie uzasadnionego przypadku". Ujawnia się bowiem szereg okoliczności, które wymagają oceny i stanowiska organu. Po pierwsze w toku sprawy ujawnia się spór co do tego jaki jest dochód skarżącej w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.s. i czy dochód ten przekracza kryterium dochodowe określone dla jej rodziny (art. 8 ust. 1 pkt 3 u.p.s.). Zwraca uwagę fakt, iż w oświadczeniu z dnia 20 lutego 2014 r., znajdującym się na k. 23 akt administracyjnych, R.B. przyznała, że otrzymała w styczniu czynsz z tytułu najmu nieruchomości w B. [...], jednak zgłosiła, iż utraciła ten dochód w rozumieniu art. 8 ust. 3 zd. 1 u.p.s. Zachodzi zatem konieczność zweryfikowania i oceny w kontekście całokształtu materiału dowodowego, czy w okolicznościach niniejszej sprawy można twierdzić, iż czynsz z tytułu najmu został przez nią utracony. Powinno być to ocenione w świetle faktu obowiązywania umowy najmu zawartej przez R.B. dotyczącej nieruchomości w B. [...] (z akt nie wynika, że została ona rozwiązana) oraz z uwzględnieniem okoliczności, iż czynsz ten jest skarżącej należny. Wreszcie w przypadku ewentualnego uznania, że czynsz z tytułu najmu nieruchomości w B. [...] powinien się wliczać do dochodu skarżącej (nie został utracony), organ powinien rozważyć podnoszoną przez skarżącą okoliczność związaną z obciążającym ją obowiązkiem podatkowym z tego tytułu. Po drugie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno odnieść się do sytuacji materialnej i rodzinnej skarżącej i rozważyć, jakie znaczenie dla sprawy mają z jednej strony obiektywne trudności z jakimi się ona boryka (niepełnosprawność, brak pracy), a z drugiej strony – nieco korzystniejsza, aniżeli standardowa, sytuacja osobista w jakiej się znajduje (współdzielenie i współutrzymywanie zamieszkałego lokalu z matką i ojcem dzieci; posiadanie prawa własności nieruchomości w B., które może być źródłem regularnego dochodu z tytułu najmu, jak i jednorazowego z tytułu sprzedaży). Te wszystkie okoliczności powinny być uwzględnione w ocenie, czy w sprawie można mówić o "szczególnie uzasadnionym przypadku" rodziny, uzasadniającym wsparcie ze strony organów pomocy społecznej. Mając na uwadze powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "P.p.s.a."). O wykonalności decyzji orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a.