II SA/Po 664/21

Dnia 10 lutego 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 lutego 2022 roku sprawy ze skargi A. D. i A. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Dnia [...] grudnia 2020 r. do Starostwa Powiatowego w P. wpłynął wniosek A. i A. D. (zwanych dalej łącznie "inwestorami" lub "Skarżącymi") w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Inwestycja miała być zrealizowana w P. przy ul. [...] na działkach ewidencyjnych nr [...] oraz [...]. Do wniosku dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, cztery egzemplarze projektu budowlanego dla rzeczonej inwestycji oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego dla płyty fundamentowej. Pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. Starosta P. (zwany dalej "Starostą" lub "organem I instancji") wezwał inwestorów do poprawienia dokumentów oraz dostarczenie ostatecznej decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zmianami, zwanej dalej "p.b.") dla działek [...] i [...] położonych w P.. Inwestorzy poprawili błędy we wniosku, natomiast odnośnie decyzji o zmianie kwalifikacji gruntu, nadesłano kopię pisma Wydziału Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego w P., że nieruchomość objęta wnioskiem nie wymaga wydania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej. Z pisma wynika, że jedynie działka ew. nr [...] nie wymaga wydania tej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] Starosta nałożył na inwestorów obowiązek dostarczenia charakterystyki energetycznej inwestycji, wyjaśnienia rozbieżności w części rysunkowej projektu zagospodarowania działki, wyjaśnienia rozbieżności w części opisowej projektu zagospodarowania działki, zaprojektowania budynku mieszkalnego zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] września 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. w rejonie ulic W. i S. [Dz. Urz. Woj. W.. z 2016 r. poz. 6038, zwanej dalej "uchwałą nr [...]"]) oraz dostarczenia ostatecznej decyzji konserwatora zabytków na prowadzenie badań archeologicznych. Inwestorzy wyjaśnili rozbieżności, natomiast w odniesieniu do decyzji, zawnioskowali o zawieszenie terminu jej dostarczenia. Postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r. Starosta zawiesił postępowanie administracyjne. Pismem z dnia [...] marca 2021 r. inwestorzy wskazali, że charakterystyka techniczna została przedstawiona, rozbieżności w części rysunkowej i opisowej projektu zagospodarowania działki zostały poprawione w projekcie. Odnośnie zaprojektowania budynku zgodnie z uchwałą nr [...], z załączonej wcześniej dokumentacji wynikało, że budynek będzie posiadał dwie kondygnacje. Poprawiony został projekt budynku, aby spełnić warunek jednej kondygnacji. Ponadto przedłożono pismo z Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w P. w sprawie badań archeologicznych prowadzonych w terenie. Jednocześnie inwestorzy wnieśli o podjęcie zawieszonego postępowania. Z pisma wynikało, że jedynie w sytuacji prowadzenia robót budowlanych i natrafienia na obiekty, które stanowią albo mogą stanowić przedmiot objętych ochroną konserwatorską, należy niezwłocznie powiadomić właściwy organ o znalezisku. Postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r. Starosta podjął zawieszone postępowanie. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] Starosta odmówił inwestorom wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla planowanej przez nich inwestycji. Starosta przedstawił w uzasadnieniu decyzji stan faktyczny sprawy. Uznał, że projekt budowlany nie odpowiada wymaganiom, o których mowa w § 9 ust. 1 pkt 3b uchwały nr [...] Powołany przepis stanowi, że na obszarze oznaczonym jako MN5 istnieje możliwość sytuowania na działce budowlanej budynku mieszkalnego jednorodzinnego o wysokości do 7 m od poziomu terenu i jednej kondygnacji nadziemnej. Dopuszczalne jest wówczas jedynie poddasze nieużytkowe (strych), czyli przestrzeń dla konstrukcji więźby, pełniącą funkcję wentylacyjną, niewymagającą ani zapewnienia minimalnej wysokości, ani wykończenia, ani doświetlenia. Na takie poddasze prowadzić mogą zwykłe, składane schody strychowe z klapą zamakającą otwór w suficie. Takie poddasze, jako rzadko używane, nie wymaga wykonania stałego skomunikowania ograniczającego użytkowanie parteru. Dokumentacja przedłożona przez inwestorów prowadzi do wniosku, że projektowany budynek będzie miał dwie kondygnacje, mimo iż w opisie była mowa o poddaszu nieużytkowym (wysokość 2,75 m, wysokość ścianki kolankowej 1,61 m, ocieplenie, schody stałe prowadzące na poddasze). Zaprojektowane "poddasze" spełnia, w ocenie Starosty definicję kondygnacji, o której mowa w § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zmianami, zwanego dalej "rozporządzeniem"). W terminowo wniesionym odwołaniu inwestorzy nie zgodzili się z zapadłą decyzją. Jak stwierdzili, spełniają wymagania wynikające z uchwały nr [...] Inwestorzy zaprojektowali jedną kondygnację naziemną, nawet na etapie składania wniosku. Inwestorzy optują przy utrzymaniu schodów betonowych na poddasze, ponieważ są bezpieczniejsze, solidniejsze i spełniają wymagania przeciwpożarowe. Projekt został sporządzony przez profesjonalnego architekta, stąd zapadła decyzja jest dla nich niezrozumiała. Decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] Wojewoda (zwany dalej "Wojewodą" lub "organem II instancji") uchylił decyzję organu I instancji w części dyspozytywnej przywołującej podstawę prawną to zamiast art. 35 ust. 3 p.b. wskazał art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., a w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy. Wojewoda przedstawił okoliczności faktyczne i prawne niniejszej sprawy. Kwestią sporną jest zgodność planowej inwestycji z planem miejscowym pod względem liczby kondygnacji projektowanego budynku. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 lit. b uchwały nr [...] dopuszcza się budynek mieszkalny jednorodzinny o wysokości do 7 m od poziomu terenu i jedną kondygnację nadziemną z dachem stromym (minimum dwuspadowym). W projekcie budowlanym przedłożonym przez inwestorów wskazano, że wysokość budynku będzie wynosić ok. 7 m od istniejącego poziomu terenu o dachu dwuspadowym. Problem pojawił się przy analizie rysunku projektu, gdzie mowa jest o jednej kondygnacji, jednakże na rysunku widać dwie kondygnacje, z czego druga została określona mianem "poddasza nieużytkowego". Przepis § 3 pkt 16 rozporządzenia jasno wskazuje, czym jest kondygnacja. Co prawda nie ma definicji legalnej poddasza, stąd należy stosować definicję słownikową. Orzecznictwo z kolei wskazuje na przypadki, co nie jest poddaszem, jednakże projekt inwestorów nie wpisuje się w to. Nad parterem zaprojektowano "poddasze" o wysokości 2,19 m, na które prowadzą żelbetowe schody. Materiał, z którego wykonano schody nie stanowi przeszkody w dokonaniu właściwej kwalifikacji poddasza jako kondygnacji. Nie ma przepisów, które określałyby jakie powinny być schody prowadzące nad poddasze, stąd Wojewoda nie zgodził się ze Starostą. Istotna jest wysokość przestrzeni nad stropem. Aby mówić o kondygnacji, wysokość powinna mieć ponad 2 m, a ten warunek został spełniony w niniejszej sprawie w przypadku "poddasza". Starosta zasadnie wezwał inwestorów do skorygowania projektu budowlanego, jednakże ci nie uzupełnili go według zaleceń podyktowanych przepisami uchwały nr [...] Z tego względu należało odmówić im pozwolenia na budowę, a Wojewoda utrzymał je w mocy w zasadniczej części. Skarżący wnieśli pismo [skargę – uw. Sądu], w którym nie zgodzili się z twierdzeniami Wojewody. Skarżący uznali, że skoro Wojewoda nie zakwestionował konstrukcji schodów, to ich odwołanie jest uzasadnione. Nie zgodzili się z tym, że nie skorygowali projektu budowlanego konsekwentnie podnosząc, że ich poddasze nie spełnia warunków uznania go za kondygnację. W ocenie Skarżących, ich poddasze nie zawiera żadnej przestrzeni między posadzką na stropie a warstwą osłaniającą izolację cieplną stropu, gdyż ocieplenie leży bezpośrednio na stropie, a na ociepleniu nie ma kolejnych warstw posadzki, ponieważ poddasze nie będzie użytkowane i nikt tam nie będzie wchodził, więc kolejna warstwa posadzki nie będzie potrzebna. Nie będzie tam żadnych pomieszczeń dla ludzi, żadnych urządzeń. Skarżący zakwestionowali twierdzenie organu II instancji w zakresie opisu projektu budowlanego w zakresie kondygnacji. Projektant jasno zaprojektował budynek mieszkalny z jedną kondygnacją oraz opisał to w części opisowej projektu. Z rzutu poddasza nie wynika w ogóle, aby miało ono mieć charakter użytkowy. Nie ma tam ścian, instalacji, niczego. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Pismem z dnia [...] marca 2021 r. Skarżący wnieśli o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewoda nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zmianami, zwanej dalej "p.p.s.a."). Powołany przepis stanowi: "Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy". W toku postępowania sądowoadministracyjnego Skarżący zażądali rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym tj. bez przeprowadzania rozprawy. Wojewoda nie wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Z tych względów, zarządzeniem z dnia [...] stycznia 2022 r. Przewodniczący Wydziału II. tut. Sądu wyznaczył termin posiedzenia niejawnego na dzień [...] lutego 2022 r. zaznaczając, że sprawa ma być skierowana do rozpoznana w trybie uproszczonym. Na podstawie art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym zarzuty podniesione w jej treści nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję Starosty w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji, o której była mowa we wniosku inicjującym postępowanie administracyjne. Analiza twierdzeń podniesionych w skardze, a także całokształtu sprawy doprowadziła Sąd w składzie orzekającym do przekonania, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty odpowiadają prawu. Twierdzenie o niezasadności skargi per se wynika z następującej argumentacji. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są przepisy p.b., rozporządzenia oraz uchwały nr [...] Uchwała nr [...] stanowi akt prawa miejscowego, w którym dochodzi do przesądzenia przez lokalnego prawodawcę o przeznaczeniu terenów objętych tym planem i sposobie zagospodarowania go w przyszłości. Jest to zatem akt normatywny o charakterze powszechnie obowiązującym, który ustanawia skonkretyzowane warunki, jakie muszą być spełnione, aby dana inwestycja mogła zostać zrealizowana. Przepisy p.b. oraz rozporządzenia dotyczą z kolei warunków formalnych oraz materialnych, które musi spełnić projekt budowlany, jednakże powołane przepisy nie ingerują w materię planu miejscowego. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 lit. b uchwały nr [...], dla terenu MN5, a więc dla terenu, na którym znajdują się działki Skarżących, ustalono zabudowę mieszkalną jednorodzinną do wysokości 7 m nad poziomem terenu. Zabudowa ta może mieć wyłącznie jedną kondygnację nadziemną z dachem stromym (minimum dwuspadowym) o nachyleniu połaci dachowych nie mniejszym niż 25 stopni. Przepisy p.b. oraz rozporządzenia mają charakter norm bezwzględnie wiążących (ius cogens), a więc nie ma możliwości udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli choćby jeden warunek ustanowiony przez lokalnego prawodawcę nie został spełniony w projekcie budowlanym. Zarzewiem sporu między Skarżącymi a Wojewodą stała się okoliczność podnoszona przez Wojewodę, jakoby Skarżący zaprojektowali dwie kondygnacje, czemu Skarżący konsekwentnie zaprzeczają. Zdaniem organu II instancji zaprojektowano dwie kondygnacje. Skarżący zaś uważają, że wyższy poziom zaprojektowanego budynku to poddasze nieużytkowe, które nie może być kwalifikowane jako kondygnacja. Ustosunkowując się do postanowienia Starosty z dnia [...] lutego 2021 r., w którym wezwano ich do skorygowania projektu budowlanego, projekt ten został poprawiony, co potwierdził architekt posiadający stosowne uprawnienia. Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko Wojewody, że przedłożony projekt budowlany stanowi drugą kondygnację. Jednocześnie należy wyjaśnić Skarżącym, że fakt, iż projekt budowlany został sporządzony przez profesjonalnego architekta nie oznacza, iż jest on wolny od błędów, a przyjęte rozwiązania nie naruszają przepisów prawa. Definicja kondygnacji została uregulowana w § 3 pkt 16 rozporządzenia. Powołany przepis stanowi, że przez kondygnację należy rozumieć "poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne". Kondygnacją jest więc poziomą przestrzenią pomiędzy warstwą podłogową na powierzchni gruntu a posadzką na stropie (pierwsza kondygnacja naziemna) lub poziomą przestrzenią pomiędzy posadzką na stropie a warstwą osłaniającą izolację cieplną stropu będąca nad tą przestrzenią (druga kondygnacja naziemna). Jednocześnie prawodawca doprecyzowuje, że kondygnacją jest także poddasze (ze wskazaniami) oraz pozioma część budynku (ze wskazaniami), która ma średnią wysokość w świetle większą niż 2 m. Sąd zwraca uwagę na przecinek, który zastosował prawodawca w definicji kondygnacji poprzedzający część "...mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m". Kondygnacją będzie zatem każda przestrzeń pozioma mająca średnią wysokość powyżej 2 m, niezależnie czy to będzie poddasze na pobyt ludzi, pomieszczenie na urządzenia, czy jakiekolwiek inne pomieszczenie. Wysokość ponad 2 m przesądza o konieczności zakwalifikowania tejże przestrzeni jako kondygnacji. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że Skarżący w istocie rzeczy zaprojektowali dwie kondygnacje. Sporna kondygnacja posiada wysokość 2,75 m licząc od posadzki stropu, aż po jętkę (belka pozioma, na której zawiesza się płytę imitującą płaski sufit). W tym miejscu należy wskazać, że przez posadzkę nie należy rozumieć tradycyjnie pojmowanej powierzchni w postaci glazury, czy powierzchni drewnianej. Posadzką jest po prostu każda powierzchnia stanowiąca konstrukcję zdolną do noszenia jakiegokolwiek ciężaru niezależnie od jej faktury. W tej przestrzeni mieszczą się także drzwi pełnowymiarowe o wysokości 2,23 m, które prowadzą do schodów betonowych. Wojewoda zasadnie stwierdził, iż nie jest istotne, jakiego rodzaju schody (murowane, czy składane) prowadzą na wyższą kondygnację, niezależnie od tego, czy jest to rzeczywiście poddasze, czy nie. Zestawiając definicję kondygnacji z projektem budowlanym Sąd w składzie orzekającym doszedł do wniosku, że mowa jest o przestrzeni poziomej zawartej pomiędzy posadzką stropu a warstwą osłaniającą izolację cieplną stropu ulokowaną w dachu o średniej wysokości wyższej niż 2 m, gdyż tę wysokość liczy się od wysokości zawartej pomiędzy posadzką a punktem styczności ze skosem połaci dachowej. Izolacja w postaci membrany paroprzepuszcalnej i wiatrochłonnej oraz wełny mineralnej ulokowane, co prawda nierównomiernie, ale jednak w całej połaci dachowej stanowią izolację, o której mowa w § 3 pkt 16 rozporządzenia. Nie ulega zatem wątpliwości, że projekt budowlany, mimo zapewnień architekta i stanowiska Skarżących, stanowi odrębną kondygnację, co jest niedopuszczalne dla terenu MN5 (§ 9 ust. 1 pkt 3 lit. b uchwały nr [...]). Sąd nadmienia, że nie jest istotne to, czy kondygnacja będzie miała jakiekolwiek otwory okienne, czy będzie stanowiła jedynie przestrzeń na urządzenia, a także okoliczność, iż nie poprowadzono żadnej instalacji (cieplnej, wodnej, kanalizacyjnej, elektrycznej) na drugą kondygnację. Prawodawca w § 3 pkt 16 rozporządzenia nie warunkuje zakwalifikowania przestrzeni poziomej jako kondygnacji od wyposażenia we wskazane sieci, czy też rozwiązania techniczne. Dodatkowo, Sąd nie dał wiary Skarżącym, iż ci nie mają planu wykorzystywać "poddasza" na żadne cele, co nie ma jednak wpływu na treść wyroku. Użytkowość, a przynajmniej zdolność do użytkowania wykazuje fakt, iż na piętro prowadzą schody i są one zwieńczone pełnowymiarowymi drzwiami. Poddasze nieużytkowe jest częścią ulokowaną bezpośrednio pod dachem skośnym, które służy jedynie jako sfera izolacyjna lub wentylacyjna oraz na konstrukcję dachu skośnego. Nieużytkowość podkreśla niemożność przebywania ludzi w normalnej dla człowieka pozycji. Zaproponowane przez Skarżących rozwiązanie stanowi kondygnację, co w ocenie Sądu w składzie orzekającym nie budzi żadnych wątpliwości. Uznając, że projekt budowlany zawiera wadę, której nie da się pogodzić z treścią § 9 ust. 1 pkt 3 lit. b uchwały nr [...], gdyż z uwagi na § 3 pkt 16 rozporządzenia zaproponowane rozwiązanie stanowi drugą kondygnację, należy sformułować wniosek, iż wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę został prawidłowo oddalony i odmówiono Skarżącym ich uprawnienia. W obecnym stanie rzeczy, Skarżący nie spełnili wymagania z art. 34 ust. 1 p.b. Zarówno Wojewoda jak i Starosta prawidłowo dokonali analizy projektu budowlanego w ujęciu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. w związku z § 3 pkt 16 rozporządzenia. Starosta dostrzegając rozbieżności projektu budowlanego z przepisem § 9 ust. 1 pkt 3 lit. b uchwały nr [...], prawidłowo wezwał Skarżących do skorygowania wniosku, dając im szansę na jego modyfikację celem uzyskania uprawnienia. Tak jak Sąd już wspomniał, powołane przepisy materii prawnobudowlanej mają charakter bezwzględnie wiążący (ius cogens), co oznacza, że organy administracji architektoniczno-budowlanej (tu: Starosta i Wojewoda) nie mogą kierować się uznaniowością, tylko muszą postępować z poszanowaniem dyrektyw, jakie zostały wyartykułowane w tych przepisach. Niespełnienie wymagania z § 9 ust. 1 pkt 3 lit. b uchwały nr [...] musiało skutkować wydaniem decyzji odmownej. Mając na względzie fakt, iż Skarżący nie podnieśli żadnego skonkretyzowanego zarzutu, Sąd poddał zaskarżoną decyzję kontroli sądowej w ujęciu powołanego już art. 134 § 1 p.p.s.a. Analiza decyzji oraz akt sprawy doprowadziła Sąd w składzie orzekającym do przekonania o niezasadności skargi per se. Nie znaleziono żadnych podstaw skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Z tego względu Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku. Na marginesie Sąd chciałby poczynić uwagę, którą Skarżący powinni potraktować jedynie jako sugestię, czy też radę. Jeżeli Skarżący nadal mają zamiar wnioskować o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, powinni zmodyfikować projekt budowlany przez zaprojektowanie niższego obiektu budowlanego, w którym wykluczy się drugą kondygnację albo pozostawienie obecnej wysokości obiektu, przy jednoczesnym podwyższeniu pierwszej kondygnacji do wysokości, w której obecnie druga kondygnacja będzie miała średnią wysokość w świetle poniżej 2 m licząc od powierzchni posadzki, aż do jętki. W tej sytuacji nie będzie już mowy o drugiej kondygnacji, ponieważ nie zostaną spełnione warunki z § 3 pkt 16 rozporządzenia. Zmiana, o której traktuje Sąd będzie spełnieniem wymogu z § 9 ust. 1 pkt 3 lit. b uchwały nr [...] Z całą pewnością jest to rozwiązanie znacznie szybsze dla Skarżących, którzy zamierzają zbudować swój dom mieszkalny.