II SA/Po 667/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. /-/ M. Kwiecińska /-/ T. Świstak /-/ A. Łaskarzewska Decyzją z dnia (...) kwietnia 2010 r., nr (...), Prezydent Miasta P., na podstawie art. 3, art. 8 i 8a, art. 9, art. 14, art. 39 oraz art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004 r. Nr 64, poz. 593 ze zm.) w związku z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2006 r. Nr 135, poz. 950) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) odmówił K. K. przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na: pokrycie kosztów zakupu dodatkowej karty telefonicznej w kwocie (...) zł, dodatkowej pary butów, pilarki w kwocie (...) zł, bylin w kwocie (...) zł, artykułów biurowych w kwocie (...) zł, karmy dla rybek w kwocie (...) zł oraz zakupu 2 wtyczek elektrycznych, listwy przedłużacza, kluczy, pasów szlifierskich, kantówek, Altaxin – lakieru. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż K. K. w dniach (...), (...), (...) oraz (...) marca 2010 r., złożył wnioski z prośbą o przyznanie pomocy obejmujące m.in. cele ujęte w sentencji decyzji. Przeprowadzony w dniu (...) marca 2010 r. przez pracowników socjalnych wywiad środowiskowy wskazał, że wnioskodawca nie pracuje zawodowo, jest zarejestrowany w urzędzie pracy bez prawa do zasiłku, mieszka w domu letniskowym na działce stanowiącej własność jego ojca i nie posiada żadnych dochodów. Domek, w którym mieszka jest ocieplony, otynkowany, zadbany i jest ogrzewany piecykiem elektrycznym oraz piecykiem tzw. "kozą". Posiada jeden pokój, aneks kuchenny, wc i stryszek. Do altany doprowadzony jest prąd, natomiast wnioskodawca nie ma dostępu do wody. Organ podkreślił, że wnioskodawca otrzymuje regularną pomoc w formie zasiłku okresowego w wysokości (...) zł przyznanego na okres od (...) marca 2010 r. do (...) lipca 2010 r. z tytułu bezrobocia. Ponadto wnioskodawca otrzymuje zasiłek celowy na zakup żywności na okres od (...) marca 2010 r. do (...) lipca 2010 r. Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej przyznał również wnioskodawcy pomoc w kwocie (...) zł na zwrot kosztów zakupionych leków. W dalszej kolejności organ wskazał, że wnioskowane potrzeby w postaci pokrycie kosztów zakupu pilarki w kwocie (...) zł, bylin w kwocie (...) zł, artykułów biurowych w kwocie (...) zł, karmy dla rybek w kwocie (...) zł oraz zakupu 2 wtyczek elektrycznych, listwy przedłużacza, kluczy, pasów szlifierskich, kantówek, Altaxin – lakieru, mogą zostać zaspokojone z przyznanego zasiłku okresowego w wysokości (...) zł. Podkreślono, że decyzjami z dnia (...) marca 2010 r. K. K. została przyznana pomoc w formie zasiłku celowego w kwocie (...) zł na zakup trzech par obuwia oraz na dodatkowe doładowanie karty telefonicznej w kwocie (...) zł. Dodatkowo wnioskodawca decyzją z dnia (...) lutego 2010 r. uzyskał zasiłek celowy na doładowanie telefonu w kwocie (...) zł na okres lutego 2010 r. do czerwca 2010 r. Pomoc powyższa, zdaniem organu stanowiła znaczne wsparcie finansowe, pozwalające na egzystencję w warunkach odpowiadających godności człowieka, co jest zgodne z celami i możliwościami pomocy społecznej wynikającymi z art. 3 ustawy o pomocy społecznej. K. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia (...) sierpnia 2010 r., nr (...), działając na podstawie art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt. 1 kpa utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy podtrzymując w całości stanowisko organu I instancji. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K. K. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to konieczność dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony. Materialnoprawną podstawą wydanej w sprawie decyzji są przepisy ustawy o pomocy społecznej. W myśl art. 39 ust.1 i 2 powyższej ustawy zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności może być przyznany na pokrycie części, całości kosztów zakupu żywności, leków, leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów, napraw w mieszkaniu, kosztów pogrzebu. Tym samym rozpatrując wniosek o przyznanie pomocy organ musi kierować się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ustawy o pomocy społecznej, a więc koniecznością dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, o ile potrzeby te odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Pomoc społeczna stanowi bowiem instytucję polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 powyższej ustawy). Tak więc warunkiem korzystania z pomocy społecznej jest w pierwszej kolejności ustalenie, że jej udzielenie nastąpiło w ściśle określonym celu, jakim jest przezwyciężenie trudnej sytuacji życiowej a następnie stwierdzenie, że udzielenie pomocy jest konieczne z uwagi na fakt, iż osoba wnioskująca nie może własnymi zasobami i możliwościami przezwyciężyć trudnej sytuacji, w jakiej się znalazła. Z powyższego wynika, że pomoc społeczna powinna zostać udzielona dopiero wtedy, gdy jednostka w sytuacji kryzysowej przestaje być samowystarczalna. Ustawodawca nie definiuje z oczywistych względów pojęcia "trudnych sytuacji życiowych", podaje jedynie najczęstsze powody ich powstawania (art. 7 ustawy o pomocy społecznej). Tym samym ocena zaistnienia tej przesłanki należy do organów pomocy społecznej. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, wskazać należy, że organy pomocy społecznej prawidłowo odmówiły skarżącemu przyznania żądanej pomocy finansowej. Należy zgodzić się bowiem z organami pomocy społecznej, iż określony przez wnioskodawcę cel - którego realizacji służyć miałaby przyznana ewentualnie pomoc - nie należy do kategorii niezbędnych potrzeb bytowych. Rozstrzygając przedmiotową sprawę mieć należy na względzie, że skarżący został objęty w tym samym czasie szeroką pomocą materialną w postaci zasiłku okresowego w wysokości (...) zł przyznanego na okres od (...) marca 2010 r. do (...) lipca 2010 r. z tytułu bezrobocia; zasiłku celowego na zakup żywności na okres od (...) marca 2010 r. do (...) lipca 2010 r. oraz pomocą w kwocie (...) zł na zwrot kosztów zakupionych leków. Tym samym właściwe organy pomocy społecznie czynnie wspomagają skarżącego zapewniając mu niezbędne potrzeby bytowe. Równocześnie podkreślenia wymaga, że pomocy udzielana przez organy administracji publicznej nie może zastępować skarżącego, w działaniach zmierzający do przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej, w jakiej się znalazł. W powyższym świetle za trafne uznać należy stanowisko organu I instancji, że wnioskowane potrzeby w postaci pokrycie kosztów zakupu pilarki w kwocie (...) zł, bylin w kwocie (...) zł, artykułów biurowych w kwocie (...) zł, karmy dla rybek w kwocie (...) zł oraz zakupu 2 wtyczek elektrycznych, listwy przedłużacza, kluczy, pasów szlifierskich, kantówek, Altaxin - lakieru, mogą zostać zaspokojone z przyznanego zasiłku okresowego w wysokości (...) zł. Otrzymywany zasiłek ma bowiem umożliwić skarżącemu normalną egzystencję, bez konieczności obciążania organów pomocy społecznej kolejnymi wnioskami o udzielenie pomocy. Jednocześnie podkreślić należy, że niezbędna potrzeba bytowa uzasadniającą przyznanie pomocy, stanowi potrzeba uzasadniona tylko podstawowym katalogiem dóbr zasługujących na ochronę. Zdaniem Sądu potrzeby objęte niniejszym postępowaniem nie spełniają powyższego warunku, stąd brak jest podstaw do przyznania skarżącemu zasiłku celowego Odnosząc się do wniosku o przyznanie pomocy na pokrycie kosztów zakupu dodatkowej karty telefonicznej w kwocie (...) zł oraz dodatkowej pary butów, wskazać należy, że decyzjami z dnia z dnia (...) marca 2010 r. skarżącemu została przyznana pomoc w formie zasiłku celowego w kwocie (...) zł na zakup trzech par obuwia oraz na dodatkowe doładowanie karty telefonicznej w kwocie (...) zł. Dodatkowo skarżący decyzją z dnia (...) lutego 2010 r. uzyskał zasiłek celowy na doładowanie telefonu w kwocie (...) zł na okres lutego 2010 r. do czerwca 2010 r. Tym samym, w opinii Sądu, skarżącemu została już, w powyższym zakresie przyznana pomoc. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. /-/ M.Kwiecińska /-/ T.Świstak /-/ A.Łaskarzewska MK