II SA/Po 674/16

Dnia 7 grudnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2016 roku sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2016 roku Nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty C. z dnia [...] 2016 roku Nr [...] Starosta [...] decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: K.p.a.) oraz art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 9 ust./ 1 pkt 14 lit. c) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 645, dalej: u.p.z.i.r.p.) wezwał J. B. do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego za okres od dnia 23 lipca do 31 października 2015 r. w kwocie [...]zł w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. W uzasadnieniu decyzji Starosta wyjaśnił, że decyzja z dnia [...] 2015 r. uznał J. B. za osobę bezrobotną od dnia 25 marca 2015 r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku. Decyzją z dnia [...] 2015 r. Starosta przyznał stronie w okresie odbywania stażu prawo do stypendium od dnia 23 lipca 2015 r. Organ wyjaśnił, że z posiadanych informacji, w tym z pisma Państwowej Inspekcji Pracy z dnia 29 września 2015 r., świadectwa pracy z dnia 8 lipca 2015 r. oraz pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. Inspektorat w Z. wynika, że J. B. pracowała w okresie od 27 kwietnia 2015 r. do dnia 7 lipca 2015 r. W związku z tym status osoby bezrobotnej utraciła z dniem 27 kwietnia 2015 r., a nienależnie pobrane świadczenie za okres od dnia 23 lipca 2015 r. do dnia 31 października 2015 r. podlega zwrotowi. J. B. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Podniosła, iż jako osoba młoda wkraczająca na rynek pracy nie miała świadomości, że nie ma prawa do odbywania stażu i pobierania stypendium. Podała, że w kwietniu 2015 r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku dostała propozycję odbycia stażu od pracodawcy [...]. Odwołująca wskazała, że skoro pracodawca nie dał umowy była przekonana, że całość traktowana jest jako staż. Dopiero po czasie dowiedziała się, że wycofał swoją ofertę dotyczącą stażu. Odwołująca podała, że nie była świadoma swego zatrudnienia, a pracodawca oświadczył jej z dnia na dzień, że nie ma przychodzić do pracy. W wyniku kontroli Państwowej Inspekcji Pracy w P. okres jej pracy został zaliczony jako zatrudnienie, otrzymała umowę o pracę, świadectwo pracy i wypłatę zaległych należności. Wszystko to działo się już w trakcie odbywania stażu i uzyskiwania z tego tytułu stypendium. J. B. dodała, że świadoma, iż staż dobiega końca od listopada 2015 r. samodzielnie znalazła i zdobyła pracę w [...] C.. Przerwała staż i rozpoczęła pracę. Podała, że w okresie stażu sumiennie wykonywała swoje obowiązki i pobierała stypendium nie wiedząc, że toczy się postępowanie w ZUS i USK. Nie znała przepisów prawa, ale postępowanie pracodawcy doprowadziło ją do sytuacji, w której się obecnie znalazła. Nie wyrejestrowała się z Urzędu Pracy, ponieważ nie wiedziała, że tak zakończy się cała sytuacja, a przekonana była, że odbywa staż. Wyjaśniła, ze samotnie wychowuje córkę, znalazła zatrudnienie i od tego momentu jest to jej jedyne źródło utrzymania. Kwoty zwrotu [...] zł byłaby dla niej olbrzymim obciążeniem tym bardziej, że fakt nieświadomego pobierania stypendium wynika z jej nieświadomości i braku wiedzy przepisów K.p.a. i ustawy o promocji zatrudnienia i instytucji rynków pracy. Wojewoda po rozpoznaniu odwołania J. B. decyzją z dnia [...] 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy powołał art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.z.i.r.p. i wskazał, że skarżąca o powyższych uregulowaniach prawnych została prawidłowo pouczona w dniu rejestracji w PUP w C., o czym świadczy jej własnoręczny podpis złożony dnia 25 marca 2015 r. na druku dotyczącym praw i obowiązków osoby bezrobotnej. Następnie odnosząc się do stanowiska strony Wojewoda wskazał, że strona w dniu rejestracji była w sposób prawidłowo pouczona także o obowiązku powiadomienia PUP o podjęciu zatrudnienia, czego nieprzestrzeganie skutkuje zwrotem nienależnie pobranego świadczenia. Ze zgromadzonego przez PUP dokumentacji jednoznacznie wynika, że J. B. świadczyła pracę od 27 kwietnia 2015 r. tj. znacznie wcześniej niż będąc osobą zarejestrowaną jako osoba bezrobotna otrzymała w dniu 7 lipca 2015 r. w PUP skierowanie na prace interwencyjne do tego samego pracodawcy, u którego pracowała od dnia 27 kwietnia 2015 r. do dnia 7 lipca 2015 r. O świadczeniu pracy poinformowała zaś dopiero oświadczeniem z dnia [...] 2015 r. będącym odpowiedzią na pismo skierowane do strony przez PUP w C. dnia 9 grudnia 2015 r., w związku z uzyskaniem informacji z systemu informacyjnego o podleganiu przez nią ubezpieczeniom z innego tytułu niż z tytułu rejestracji jako osoba bezrobotna. Organ odwoławczy podkreślił, że powiadomienie o podjęciu zatrudnienia to jeden z podstawowych obowiązków osoby posiadającej status osoby bezrobotnej. Nie można zatem przyjąć argumentacji strony zawartej w odwołaniu dotyczącej nieznajomości przez nią prawa, bowiem prawidłowo została pouczona o swoich prawach i obowiązkach jako osoby zarejestrowanej w PUP jako osoba bezrobotna. Wojewoda wyjaśnił, że zaskarżona decyzja jest konsekwencją wydania przez organ I instancji decyzji z dnia 11 lutego 2016 r., którą uchylono decyzje z dnia [...] 2015 r. i [...] 2015 r. orzekając o utracie przez J. B. statusu osoby bezrobotnej od dnia 27 kwietnia 2015 r. Od decyzji tej strona nie wniosła odwołania. Wojewoda nie zakwestionował trudnej sytuacji strony, wskazując, że jednak zaskarżoną decyzję wydano zgodnie z prawem. J. B. powinna wystąpić do PUP w C. z wnioskiem o rozłożenie na raty nienależnie pobranego świadczenia lub jego umorzenie, jeśli w jej przypadku zachodzi jedna z przesłanek zawartych w art. 76 ust. 7 u.p.z.i.r.p. J. B. wniosła skargę na powyższą decyzję Wojewody, przedstawiając zarzuty tożsame do powołanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sądy administracyjne stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej właściwości sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej zwanej P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Przepis ten umożliwia zatem Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy Sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a. sąd z urzędu stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, względnie stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub w innych przepisach. Z przywołanych przepisów w sposób jednoznaczny wynika, iż usunięcie zaskarżonego aktu (decyzji) z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jego wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub normy procesowe, przy czym naruszenie to musi mieć charakter kwalifikowany, to jest rażący względnie mający, bądź mogący mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Kontrolując zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z punktu widzenia powyższych zasad Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi J. B. w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia [...] 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] 2016 r., która wezwano skarżącą do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego za okres od dnia 23 lipca 2015 r. do dnia 31 października 2015 r. w kwocie [...]zł brutto. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji są przepisy art. 76 ust. 1 i art. 76 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 645, dalej: u.p.z.i.r.p.). Zgodnie z art. 76 ust. 1 u.p.z.i.r.p. osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Przepis art. 76 ust. 2 u.p.z.i.r.p. definiuje zaś pojęcie "nienależnie pobranego świadczenia". Zgodnie z tym przepisem za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się: 1) świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach; 2) świadczenie pieniężne wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę pobierającą to świadczenie; 3) zasiłek, stypendium lub inne świadczenie pieniężne finansowane z Funduszu Pracy wypłacone osobie za okres, za który nabyła prawo do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty rodzinnej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli organ rentowy, który przyznał świadczenie, nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych w art. 78; 4) koszty szkolenia, w przypadku określonym w art. 41 ust. 6 lub w przypadku gdy skierowanie na szkolenie nastąpiło na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę skierowaną na szkolenie; 4a) koszty przygotowania zawodowego dorosłych, w przypadku określonym w art. 53h ust. 1 lub w przypadku gdy skierowanie na przygotowanie zawodowe dorosłych nastąpiło na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę skierowaną na przygotowanie zawodowe dorosłych; 5) zasiłek wypłacony za okres, za który, w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę; 6) świadczenie pieniężne wypłacone z Funduszu Pracy za okres po śmierci uprawnionego; 7) świadczenie przedemerytalne wypłacone w kwocie zaliczkowej, jeżeli organ rentowy odmówił wydania decyzji ustalającej wysokość emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego. Powołany w zaskarżonej decyzji oraz w poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jako podstawa prawna dla uznania świadczenia pobranego przez J. B. za świadczenie pobrane nienależnie art. 76 ust. 2 pkt 1u.p.z.i.r.p. stanowi zatem, że za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach. Organy I i II instancji stosując powołane przepisy uznały, że skoro skarżąca jako osoba posiadająca status osoby bezrobotnej podjęła zatrudnienie nie informując o tym PUP w C., choć o takim obowiązku była prawidłowo pouczona w trakcie ubiegania się o status osoby bezrobotnej, a następnie przyznano jej na okres odbywania stażu prawa do stypendium to należało uznać, że owo stypendium pobrała nienależnie z uwagi na niepowiadomienie o zatrudnieniu jako okoliczności powodującej ustanie prawa do jego pobierania. W ocenie Sądu organy orzekające w stanie faktycznym niniejszej sprawy w następstwie wadliwej wykładni błędnie zastosowały powołany przepis prawa materialnego, to jest art. 76 ust. 2 pkt 1u.p.z.i.r.p., co miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.). Zważyć należy, iż z brzmienia art. 76 ust. 2 pkt 1 u.p.z.i.r.p. wyraźnie wynika, że do uznania na jego podstawie świadczenia za pobrane nienależenie koniecznym jest łączne spełnienie trzech przesłanek. Musi bowiem dojść do wypłacenia świadczenia pieniężnego (w tym wypadku stypendium dla osoby bezrobotnej), muszą zaistnieć okoliczności powodujące ustanie prawa do jego pobierania oraz musi zostać wykazane, że osoba bezrobotna pobierająca to świadczenie była pouczona o tych okolicznościach. Ze sformułowania, ze muszą zaistnieć okoliczności powodujące ustanie prawa do pobierania świadczenia wynika w sposób jednoznaczny, że przesłanki te muszą zaistnieć po przyznaniu danej osobie prawa do pobierania świadczenia. Skoro bowiem przesłanki te spowodować mają ustanie prawa do pobierania świadczenia, to oczywistym jawi się, że przed ich zaistnieniem prawo to musi istnieć. Inaczej rzecz ujmując okoliczności, które zaistniały przed przyznaniem prawa do pobierania określonego świadczenia, a z których wynika, że świadczenie to nie powinno zostać przyznane, nie powodują ustania prawa do pobierania świadczenia lecz wskazują, że prawo to od początku przyznane zostało niezasadnie i jako takie nie mogą stanowić przesłanki do uznania świadczenia za nienależnie pobrane w oparciu o art. 76 ust. 2 pkt 1 u.p.z.i.r.p. Okoliczności takowe, to jest okoliczności wykluczające przyznanie świadczenia, a istniejące już przed jego przyznaniem, lecz nieznane bądź nieuwzględnione przez organ mogą być natomiast oceniane w kontekście ewentualnego zastosowania art. 76 ust. 2 pkt 2 u.p.z.i.r.p., zgodnie z którym świadczeniem nienależnie pobranym jest świadczenie pieniężne wypłacone na podstawie nieprawdziwych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy przez osobę pobierającą to świadczenie. Ewentualne wystąpienie przesłanek uzasadniających uznanie świadczenia za nienależnie pobrane w rozumieniu art. 76 ust. 2 pkt 2 u.p.z.i.r.p. nie było jednakże badane przez orzekające w sprawie organy, co powoduje, że nie może być przedmiotem oceny ze strony sądu administracyjnego, który to sąd nie zastępuje organów administracji w orzekaniu, a jedynie kontroluje ich działanie. Podsumowując wskazać należy, iż aby na podstawie art. 76 ust. 2 pkt 1 u.p.z.i.r.p., na który powołały się orzekające w sprawie organy można było uznać, że doszło do nienależnego pobrania świadczenia pieniężnego muszą już po przyznaniu świadczenia zaistnieć okoliczności powodujące ustanie prawa do jego pobierania. Ze stanu faktycznego niniejszej sprawy nie wynika zaś, by w trakcie pobierania przez skarżącą świadczenia pieniężnego w postaci stypendium dla osób bezrobotnych doszło zaistnienia jakichkolwiek okoliczności powodujących ustanie prawa do pobierania tego świadczenia. By uzasadnić powyższe należy przypomnieć następstwo zdarzeń, które zaistniały w niniejszej sprawie, a do której to chronologii skarżąca odnosiła się zarówno w skardze, jak i odwołaniu od decyzji organu I instancji, co zostało jednakże zupełnie pominięte w rozważaniach organu odwoławczego. J. B. decyzją Starosty [...] (dalej: Starosta) z dnia [...] 2015 r. została uznana z dniem 25 marca 2015 r. za osobę bezrobotną, przy czym odmówiono jej prawa do zasiłku. W tej samej dacie została pouczona m.in. obowiązku zawiadomienia w ciągu 7 dni powiatowego urzędu pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pod rygorem zwrotu nienależnie pobranego świadczenia i kary grzywny nie niższej niż [...] zł (k. 2 akt adm.). W okresie od dnia 27 kwietnia 2015 r. do dnia 7 lipca 2015 r. skarżąca wykonywała pracę w [...] P.P.H. A. C. w C.. J. B. u pracodawcy tego zatrudniona była bez umowy o pracę zawartej w formie pisemnej. Nie została również w trakcie świadczenia pracy zgłoszona przez pracodawcę do ubezpieczenia społecznego. Decyzją z dnia [...] 2015 r. Starosta orzekł o utracie przez J. B. statusu osoby bezrobotnej z dniem 2 czerwca 2015 r., podając w uzasadnieniu decyzji, iż powodem rozstrzygnięcia jest nieusprawiedliwione drugie niestawiennictwo w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca, poza podaniem przyczyn swego niestawiennictwa, wskazała, że w tzw. międzyczasie znalazła zatrudnienie przy wsparciu Urzędu Pracy i dlatego prosi o przywrócenie statutu osoby bezrobotnej. Zaznaczyła, że pozwoli to jej zdobyć pracę na dłuższy okres. W dniu 7 lipca 2015 r. Powiatowy Urząd Pracy w C. skierował skarżącą na prace interwencyjne do [...] P.P.H. A. C. w C., lecz jak wynika z karty skierowania, kandydatka nie została zatrudniona z powodu "rezygnacji z kandydatki". W tym samym dniu J. B. oświadczyła przed PUP w C., że od dnia ostatniej rejestracji 25 marca 2015 r. jako osoba bezrobotna do dnia 7 lipca 2015 r. spełniała warunki definicji bezrobotnego zawartej w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w szczególności nie pozostawała i nie pozostaje w stosunku pracy i nie wykonywała i nie wykonuje innej pracy zarobkowej w szczególności w oparciu o umowy zlecenia, umowy agencyjne czy umowy o dzieło. W dniu [...] 2015 r., J. B. została skierowana przez Starostę do odbycia w okresie od 23 lipca do dnia 30 listopada 2015 r. stażu w Starostwie Powiatowym w C.. W tym tez dniu skarżącą złożyła oświadczenie o treści tożsamej z oświadczeniem z dnia 7 lipca 2015 r. Decyzją z dnia [...] 2015 r., działając w oparciu o art. 132 § 1 K.p.a. Starosta po rozpoznaniu odwołania J. B. uchylił własną decyzję z dnia [...] 2015 r. orzekającą o utracie przez J. B. statusu osoby bezrobotnej z dniem 2 czerwca 2015 r. W dniu [...] 2015 r. Starosta w związku z powyższym skierowaniem przyznał J. B. od dnia 23 lipca 2015 r. stypendium, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 u.p.z.i.r.p. w kwocie [...]zł miesięcznie, w następstwie czego skarżąca przystąpiła do odbycia stażu, który przerwała w dniu 3 listopada 2015 r., by od dnia 4 listopada 2015 r. podjąć zatrudnienie w Steico sp. z o.o. z siedzibą w C.. W dniu [...] 2015 r. J. B. zawiadomiła PUP w C. o piśmie Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowy Inspektorat Pracy w P. Oddział w P. z dnia 29 września 2015 r. i kontroli przeprowadzonej w [...] P.P.H. A. [...] w C.. W piśmie tym wskazano, że skarżąca w okresie od dnia 27 kwietnia 2015 r. do dnia 7 lipca 2015 r. wykonywała pracę u wspomnianego pracodawcy bez umowy o pracę zawartej na piśmie. W trakcie kontroli PIP na polecenie inspektora pracy pracodawca zawarł na piśmie umowę o pracę ze skarżącą na ten okres, a ponadto sporządził świadectwo pracy potwierdzające okres zatrudnienia skarżącej. Ponadto podano, że w trakcie kontroli na polecenie inspektora pracy pracodawca zgłosił J. B. do ubezpieczenia społecznego ZUS, podając jako datę powstania obowiązku ubezpieczenia dzień 27 kwietnia 2015 r. Reasumując stwierdzić należy w pierwszym rzędzie, że skarżąca w okresie odbywania stażu w Starostwie Powiatowym w C. i uzyskania prawa do stypendium tj. w okresie od 23 lipca do 3 listopada 2015 r. nie była nigdzie zatrudniona. Dalej wskazać należy, że J. B. zatrudniona była w okresie od 27 kwietnia do 7 lipca 2015 r. w [...] P.P.H. A. C. bez zawarcia umowy o pracę na piśmie i bez zgłoszenia do ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego, co zostało potwierdzone dopiero na skutek kontroli Państwowej Inspekcji Pracy przeprowadzonej o podanego pracodawcy we wrześniu 2015 r. W dniu 7 lipca 2015 r. pracodawca [...] P.P.H. A. [...] zrezygnował zaś z kandydatury J. B. do pracy przedstawionej przez PUP w C. na podstawie skierowania na prace interwencyjne. Zważyć zatem należy, że choć z uwagi na podjęcie zatrudnienia w okresie od 27 kwietnia 2015 r. do 7 lipca 2015 r. skarżąca niewątpliwie powinna była zawiadomić PUP w C. o podjęciu zatrudnienia, to zważywszy na fakt, że następnie na skutek utraty zatrudnienia w dniu 7 lipca 2015 r. stała się na nowo osobą faktycznie bezrobotną i podjęła z dniem 23 lipca 2015 r. staż z prawem do stypendium, nie sposób uznać, że w okresie pobierania tegoż świadczenia pieniężnego zaszły okoliczności powodujące utratę prawa do jego pobierania w rozumieniu art. 76 ust. 2 pkt 1 u.p.z.i.r.p. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że z akt sprawy wyraźnie wynika i organy orzekające nie kwestionują faktu, że J. B. odbywała staż dla bezrobotnych w okresie od 23 lipca do 3 listopada 2015 r. Na marginesie Sąd pragnie zaznaczyć, że choć trafnie wskazuje Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skarżąca w momencie rejestracji w PUP w C. została pouczona o obowiązku zawiadomienia PUP o podjęciu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a następnie w dniach 7 i [...] 2015 r. złożyła oświadczenie, że spełnia warunki definicji bezrobotnego zawarte w u.p.z.i.r.p., to należy zauważyć, że w odwołaniu od decyzji Starosty z dnia [...] 2015 r., którą orzeczono o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 2 czerwca 2015 r., J. B. podała, że w tzw. międzyczasie znalazła pracodawcę, który zaoferował zatrudnienie przy wsparciu PUP i dlatego wniosła o przywrócenie statusu osoby bezrobotnej. Należy mieć na uwadze, że odwołanie to skarżąca złożyła w dniu 25 czerwca 2015 r., a więc w okresie zatrudnienia u pracodawcy [...] P.P.H. A. [...]. Tymczasem ani PUP, ani Starosta nie podjęli działań mających na celu wyjaśnienie treści tegoż oświadczenia. Zważywszy zaś, że dopiero na skutek interwencji Państwowej Inspekcji Pracy pracodawca zawarł ze skarżącą umowę o pracę za okres od 27 kwietnia do 7 lipca 2015 r. w formie pisemnej oraz powołanego oświadczenia złożonego przez skarżącą, co najmniej wątpliwie jest czynienie jej zarzutu świadomego wprowadzenia w błąd powiatowego urzędu pracy poprzez brak zawiadomienia o podjęciu zatrudnienia. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że organy orzekające dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego art. 76 ust. 1 w zw. z art. 76 ust.2 pkt 1 u.p.z.i.r.p. i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, o czym orzeczono w sentencji wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę organy orzekające kierując się normą zawartą w art. 153 P.p.s.a. uwzględnią ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku, w szczególności stanowisko Sądu, iż świadczenie pieniężne wypłacone J. B. nie miało charakteru nienależnie pobranego w rozumieniu z art. 76 ust. 2 pkt 1 u.p.z.i.r.p.