II SA/Po 679/11

Katarzyna Witkowicz-Grochowska – Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 sierpnia 2011r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2011r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania i umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie odmowy wymeldowania postanawia zwolnić A. A. od kosztów sądowych. /-/ K. Witkowicz-Grochowska Skarżący A. A. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych od skargi, jaką złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Wojewody. W uzasadnieniu wniosku o prawo pomocy skarżący argumentował, że jest osobą bezdomną, mieszka w nieukończonej altanie na działce na terenie Pracowniczego Ogrodu Działkowego. Oświadczył, że jego jedynym dochodem jest emerytura w wysokości [...] zł miesięcznie. Wnioskodawca wskazał, że dochód ten przeznacza na życie oraz na leki, gdyż jest przewlekle chory. Nadto podał, że jest osobą samotną. Nie posiada żadnego majątku nieruchomego, oszczędności oraz wartościowych ruchomości. Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 2 w zw. z art. 245 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego swojego utrzymania. Oznacza to, że prawo pomocy ma charakter szczególny i wyjątkowy, a skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić nawet najmniejszej należności sądowej (bezrobotni, emeryci, renciści, osoby samotnie wychowujące dzieci). Sytuacja majątkowa i rodzinna skarżącego przedstawiona we wniosku o prawo pomocy uzasadnia ocenę, że nie jest on w stanie, bez ograniczeń w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych, wygospodarować środków finansowych na najniższe nawet koszty postępowania sądowego. Jego miesięczny dochód, wedle zasad doświadczenia życiowego, nie przewyższa środków potrzebnych na zaspokojenie koniecznych wydatków bieżącego utrzymania związanych z pokryciem kosztów mieszkania, żywności, leków. Nie posiada także żadnego majątku, który pozwoliłby mu na pozyskanie dodatkowych dochodów. Posiada także trudności z zaspokojeniem własnych potrzeb mieszkaniowych. Wobec powyższego, poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie spowoduje uszczerbek w niezbędnych wydatkach koniecznego utrzymania skarżącego, a w konsekwencji prowadzi do ograniczenia prawa do sądu. W tym stanie rzeczy należało przyznać prawo pomocy i zwolnić wnioskodawcę od kosztów sądowych niniejszego postępowania. Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Z powyższych względów, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 w zw. z art. 246 §1 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu. /-/ K. Witkowicz-Grochowska