II SA/Po 679/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2020 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] [...] , działając na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 i art. 61 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.; zwanej dalej: ustawa) oraz art. 104 i art. 107 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; zwanej dalej: Kpa), po rozpatrzeniu wniosku A. D. (zwanego dalej: inwestor), ustalił warunki zabudowy części działki oznaczonej nr ewid.[...], w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...], dla inwestycji obejmującej budowę budynku gospodarczo - garażowo – magazynowego, stanowiącego część zabudowy zagrodowej. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ opisał stan faktyczny sprawy wskazując, co następuje. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Burmistrz ustalił warunki zabudowy dla wskazanej inwestycji, jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. uchyliło tę decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania wskazując m. in. na konieczność udowodnienia, że inwestor dysponuje gospodarstwem rolnym o wielkości powyżej średniej w gminie; wykazania, że zamierzenie związane jest z zabudową zagrodową; udowodnienia, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej; wykazania, że uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia; wykazanie jakie grunty (użytki gruntowe) stanowią teren inwestycji; odpowiedniego wskazania parametrów inwestycji. Następnie organ I instancji wskazał, że inwestor złożył wniosek o wydanie warunków zabudowy dla budynku gospodarczo - garażowo - magazynowego, stanowiącego część zabudowy zagrodowej. W projektowanym budynku magazynowane i przygotowane do sprzedaży będą płody rolne, oraz garażowane maszyny rolnicze. W toku postępowania inwestor wskazał, że prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni 23,71 ha (czyli ponad dwukrotnie większe niż średnie w przedmiotowej gminie) oraz jest płatnikiem systemu KRUS. Nie ulega przy tym wątpliwości, że budynek, w którym przechowywane będą płody rolne oraz maszyny rolnicze związany będzie z produkcją rolną, a teren objęty wnioskiem jest częścią nieruchomości gdzie znajduje się typowa zabudowa zagrodowa z charakterystycznym podwórzem. Zgodnie z informacją od inwestora zamierzenie będzie obsługiwane w media z istniejących przyłączy. Inwestor przedłożył również do akt odpowiednie umowy z gestorami sieci. Wobec powyższego, w ocenie organu, w sprawie nie ma konieczności analizy spełniania przez inwestycję zasady dobrego sąsiedztwa, albowiem na mocy art. 61 ust. 4 ustawy, ust. 1 pkt 1 ustawy tej ustawy nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, związanej z gospodarstwem rolnym o powierzchni przekraczającej średnią wielkość gospodarstwa rolnego w gminie. Zagospodarowanie sąsiedztwa nie ma więc bezpośredniego wpływu na ustalenie wymagań dla nowej zabudowy w niniejszej sprawie. Przeprowadzona, pomimo tego, analiza urbanistyczna wykazała możliwość ustalenia wymagań dla nowej zabudowy. Ustalono, że inwestycja dotyczy zabudowy zagrodowej i związana jest z gospodarstwem rolnym o powierzchni przekraczającej średnią wielkość gospodarstwa rolnego w gminie. W sąsiedztwie planowanej inwestycji występują tereny rolne i zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł T. F., który podniósł, że w sprawie, pomimo wskazań SKO w decyzji z dnia [...] czerwca 2017 r., organ I instancji nie wyjaśnił, czy na terenie objętym wnioskiem faktycznie znajduje się zabudowa zagrodowa. Odwołanie złożył również D. K. (zwany dalej również: skarżący) pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. Wskazał on, że na działce nr [...] nie ma żadnej zabudowy zagrodowej. Zabudowa zagrodowa na działce [...], do której próbuje "dokleić" się inwestor nie jest jego własnością. Wobec tego decyzja obarczona jest błędem polegającym na zastosowaniu art. 61 ust. 4 ustawy Co więcej, nawet gdyby udało się wykazać związek inwestycji z zabudową zagrodową, to nie można zastosować art. 61 ust. 4 ustawy, albowiem średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie [...] wynosi ok. 10 ha, a działka nr [...] ma powierzchnię 1,9 ha. Nie znajduje przy tym uzasadnienia, w jego ocenie, branie pod uwagę powierzchni całego posiadanego przez inwestora areału, tj. 23,71 ha, albowiem w art. 61 ust. 4 ustawy mowa jest o gospodarstwie rolnym związanym z zabudową zagrodową, w tym przypadku wyłącznie z działką nr [...]. Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Natomiast wyrokiem z dnia [...] stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Kolegium i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r nr [...] Kolegium, na podstawie art. 127 § 2, 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1690 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 2096 ze zm., zwanej dalej: Kpa) oraz przepisu art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945, zwanej dalej: ustawa) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ opisał stan faktyczny sprawy i przywołując wyrok WSA z 24 stycznia 2019 r. wskazał na związanie tym wyrokiem wynikające z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302ze zm., zwanej dalej: Ppsa). W ocenie Kolegium odwołania nie zasługiwały na uwzględnienie. Organ argumentował, że w myśl przepisu art. 59 ust. 1 ustawy - zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego lub w sytuacji gdy na danym terenie obowiązuje plan uchwalony przed dniem [...] stycznia 1995 roku, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonania innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z wyłączeniem inwestycji celu publicznego, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Nie wymagają wydania decyzji o warunkach zabudowy inwestycji roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, (art. 59 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 2 ustawy). Obowiązek ustalenia zmiany zagospodarowania terenu w drodze decyzji o warunkach zabudowy dotyczy także takiej zmiany zagospodarowania tereny, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu trwającej do roku (art. 59 ust. 2 ustawy). Zgodnie z normą art. 61 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (z wyjątkiem inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym i linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej - art. 61 ust. 2 i 3 ustawy, ponadto warunek ten nie ma zastosowania do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie - art. 61 ust. 4 ustawy), 2) teren ma dostęp do drogi publicznej (warunku tego nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej - art. 61 ust. 3 ustawy), 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem - art. 61 ust. 5 ustawy), 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym, 5) oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Organ wskazał także, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Zdaniem organu ratio legis art. 61 ust. 4 ustawy jest umożliwienie rolnikom posiadającym relatywnie duże gospodarstwa rolne, wydzielenie obszaru przeznaczonego na siedlisko, tj. miejsce zamieszkania oraz bazę i zaplecze gospodarstwa. Przepis ten ma na celu umożliwienie rolnikom zorganizowania sobie miejsca pracy, które - ze względu na charakter działalności rolniczej - jest równocześnie związane z miejscem zamieszkania tego rolnika. Brak zasadności wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla zabudowy zagrodowej będzie miał zatem miejsce niewątpliwie wówczas, gdy planowana inwestycja nie będzie zmierzać do uzupełnienia własnego siedliska Inwestora w ramach rodzinnego gospodarstwa rolnego. Kolejno organ analizował pojęcie zabudowy zagrodowej wskazując, że brak w systemie prawa definicji legalnej pojęcia zabudowy zagrodowej mogącej znaleźć zastosowanie w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wobec powyższego, zdaniem organu, który powołał się w tej mierze na orzecznictwo sądowe, przyjąć należy, że zabudowa zagrodowa to "budynki znajdujące się na określonym terenie" zaś zagroda to "dom wiejski z podwórzem i zabudowaniami gospodarskimi". Innymi słowy to zespół budynków obejmujący wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, położony w obrębie jednego podwórza. Zatem aby mówić o istnieniu zabudowy zagrodowej musi istnieć funkcjonalne połączenie budynków o wielu przeznaczeniach (mieszkalnego, gospodarskiego, inwentarskiego) na obszarze "jednego podwórza". Podkreślono równie, że sądy administracyjne wiążą pojęcie "zabudowy zagrodowej" z "siedliskiem" jako wyodrębnioną częścią gospodarstwa rolnego. Działka siedliskowa to taka działka, na której rolnik mieszka i pracuje, a zabudowa zagrodowa to zespół zabudowań na tej działce składający się z domu mieszkalnego i budynków gospodarczych (stodoły, obory, spichlerze). Zabudowa ta może być zwarta lub wolnostojąca, jednak musi znajdować się w tzw. jednym obejściu, ogrodzeniu, na zwartym obszarze. Samo siedlisko nie jest jeszcze gospodarstwem rolnym, stanowi bowiem tylko zaplecze i bazę gospodarstwa rolnego. Wskazano także, że zgodnie z art. 553 Kodeksu cywilnego budynki lub ich części, wraz z gruntami rolnymi, urządzeniami i inwentarzem, razem stanowiące zorganizowaną całość gospodarczą, określane są jako gospodarstwo rolne. Związanie gospodarstwa rolnego z zabudową zagrodową należy, w ocenie organu, rozumieć funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa, jako pewnej całości produkcyjnej. Zgodnie z art. 553 Kodeksu cywilnego za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Organ stwierdził, że zabudowa w postaci zagrody prowadzi do powstania siedliska. W rezultacie art. 61 ust. 4 ustawy nie dotyczy możliwości posadowienia obiektu budowlanego w jakiejkolwiek części gruntów należących do gospodarstwa rolnego, lecz dotyczy zagospodarowania siedliska jako zaplecza mieszkaniowego i gospodarczego dla gospodarstwa rolnego. Wprawdzie poszczególne budynki, budowle i urządzenia mogą być położone w oddaleniu od centralnego punktu zagrody, istotne jest jednak to, aby były one funkcjonalnie i organizacyjnie powiązane z gospodarstwem rolnym, którego elementem jest zagroda (siedlisko). Jednocześnie związanie to należy, w ocenie organu, rozumieć funkcjonalnie, co oznacza, że zabudowa zagrodowa nie musi znajdować się na tym samym gruncie, którego areał i produkcja rolna związane są z tą zabudową. W każdym przypadku konieczne jest dokonanie indywidualnej oceny, jakie gospodarstwo rolne związane jest z planowaną zabudową, czy ta zabudowa pełni funkcję zabudowy zagrodowej dla tego gospodarstwa rolnego oraz jaki jest związek poszczególnych części gospodarstwa rolnego położonych w różnych gminach. Dla tej oceny istotne znaczenie ma nie tylko rodzaj prowadzonej produkcji rolnej, ale także odległości między poszczególnymi częściami gospodarstwa rolnego. Na tym tle organ stwierdził, że Inwestor, zgodnie z wnioskiem z dnia [...] maja 2015 roku i pisma z dnia [...] lipca 2017 roku, domagał się ustalenia warunków zabudowy dla budynku gospodarczo - garażowo - magazynowego w zabudowie zagrodowej na terenie części działki nr [...], ark. [...] obręb [...], gm. [...]. Podkreślono, iż poza sporem jest, że działka wskazana we wniosku nie jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powołując się na orzecznictwo sądowe organ stwierdził też, że jedno gospodarstwo rolne może mieć jedną działkę siedliskową, zaś z akt sprawy wynika, że Inwestor jest właścicielem gruntów rolnych o powierzchni 21,6898 ha. Kolejno organ przytoczył poglądy i twierdzenia wyrażone przez Sąd w wyroku WSA i w oparciu o nie skonstatował, że dowody z akt sprawy przywołane przez Sąd (o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia) wskazują na spełnienie w sprawie warunku art. 61 ust. 4 ustawy. Inwestor prowadzi zatem gospodarstwo rolne a planowana inwestycja ma być z tym gospodarstwem rolnym związana. Kolejno organ odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu podkreślając, że przy ocenie spełnienia przesłanek art. 61 ust. 4 ustawy nie jest konieczne aby wszystkie grunty rolne położone były na terenie jednej działki, czy nawet tej samej gminy. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy ma na celu umożliwienie rolnikom zorganizowania sobie miejsca pracy, które - ze względu na charakter działalności rolniczej - jest jednak równocześnie związane z miejscem zamieszkania tego rolnika - Inwestora. Zabudowa zagrodowa związana z gospodarstwem rolnym winna charakteryzować się jednym budynkiem mieszkalnym i innymi obiektami gospodarczymi związanymi z charakterem rolnym prowadzonej działalności (magazyny na płody rolne, chlewnie, obory itd.). Odnosząc się do przesłanek uznania, że warunki zabudowy mogą być wydane organ wywodził, iż z art. 2 pkt 14 ustawy wynika, że przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Dostęp ten może być bezpośredni - jeżeli nieruchomość położona jest przy drodze publicznej lub pośredni, przez inne nieruchomości, na których ustanowiono służebność drogową łub stanowiące drogę wewnętrzną, którą zgodnie z art. 8 ustawy o drogach publicznych jest droga nie zaliczona do żadnej kategorii dróg publicznych. W tej mierze podkreślono, że z treści wniosku Inwestora wynika, że teren ten posiada dostęp do drogi publicznej - poprzez istniejący zjazd poprzez drogę wewnętrzną (działkę nr- [...]). Kolejno wskazano, iż warunkiem wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest również to, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem art. 61 ust. 5 ustawy było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Przy czym dla wydania decyzji nie jest konieczne istnienie uzbrojenia terenu ale wystarczy jego zagwarantowanie. W ocenie organu odwoławczego owo zagwarantowanie wymaga posiadania co najmniej zapewnienia, gwarancji że stosowna umowa w zakresie wykonania uzbrojenia w przyszłości zostanie zawarta. Zapewnieniem tym może być każdy dokument wydany przez uprawnioną jednostkę świadczącą dane usługi, w którym podmiot uzgadnia zamierzone uzbrojenie terenu i jednocześnie przedstawia rozwiązanie jakie w przyszłości zostanie na danym terenie zrealizowane. Przede wszystkim zaś podnieść należy, że w myśl art. 64 ust. 2 w zw. z art. 52 ustawy wniosek wszczynający postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy winien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów. Organ skonstatował, iż wprawdzie wniosek Inwestora z dnia [...] maja 2015 roku nie zawiera powyższych danych, to jednak w tej sprawie wypowiedział się Sąd w wyroku WSA. Mając na uwadze wskazani tego wyroku Kolegium doszło do przekonania, uwzględniając znajdującą się w aktach sprawy opinię [...] Sp. zo.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] lipca 2017 roku ([...]) wskazującą, iż do terenu inwestycji działki nr [...] wykonane są przyłącza wodno - kanalizacyjne, których rozbudowa wymaga uzyskania nowych warunków technicznych, że warunek art. 61 ust. 3 ustawy został spełniony. Kolejno organ odniósł się do warunku aby teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy. W ocenie organu, który powołał się na orzecznictwo sądowe, powyższy warunek musi spełnić teren inwestycji, a więc cała działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Z kolei spełnienie warunku zgodności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji z przepisami odrębnymi uzależnione będzie niewątpliwie od rodzaju inwestycji i miejsca jej położenia, przy czym mówiąc o przepisach odrębnych należy, zdaniem SKO, rozumieć przez to powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Ustosunkowując się kolejno do zarzutów odwołania podniesiono, że z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia [...] maja 2017 roku ([...]) Burmistrz [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (zwany dalej: RDOŚ) o uzgodnienie przedłożonego projektu zaskarżonej decyzji. Pismo to zostało doręczone organowi uzgadniającemu dnia [...] września 2017 roku. Powyższe należy, w ocenie SKO, uznać za spełnienie warunku art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 ustawy. Wbrew natomiast twierdzeniom odwołującego się, zawarcie w postanowieniu uzgadniającym innego organu wskazania co do konieczności uzgodnienia tego projektu z RDOŚ, w sytuacji wystąpienia o to uzgodnienie nie wymagało dodatkowego, ponownego występowania do RDOŚ o uzgodnienie tego samego projektu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie wskazano, że stosownie do art. 53 ust. 5 ustawy w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Końcowo organ wskazał także, że ustalenia zawarte w decyzji o pozwoleniu na budowę powinny być brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślono również, że prawo własności stanowi konstytucyjnie chronioną wartość, jednak nie ma charakteru absolutnego i podlega ograniczeniom. W konsekwencji właściciel nieruchomości musi liczyć się z ograniczeniami wynikającymi z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z ograniczeń wynikających z innych przepisów prawnych (m.in. regulujących sposób ustalania warunków zabudowy). W opinii organu odwoławczego stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób umożliwiający wydanie decyzji, a materiał dowodowy zebrany w sposób wyczerpujący i bez naruszenia art. 7 i 77 Kpa. W konsekwencji organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia czy zmiany zaskarżonej decyzji. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył D. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. naruszenie zasady prawdy materialnej, o której mowa w art. 7 Kpa, w zw. z art. 7a, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 tej ustawy, z uwagi na oparcie postanowienia o błędnie ustalony stan faktyczny sprawy na skutek wybiórczej i dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób pozorny, ukierunkowany na wydanie za wszelką cenę decyzji utrzymującej w mocy decyzję o warunkach zabudowy, nie zaś w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz 2. naruszenie prawa materialnego na skutek błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania, to jest w szczególności naruszenie art. 61 ust. 4 ustawy poprzez ustalenie, że w sprawie zaistniały przesłanki do utrzymania w mocy decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy nie spełnione były przesłanki do ustalenia możliwość usytuowania na nieruchomości zabudowy zagrodowej. Skarżący podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko, utrzymując, że planowana budowa budynku gospodarczo-garażowo-magazynowego nie może stanowić zabudowy zagrodowej albowiem Inwestor nie dysponuje innymi istotnymi i niezbędnymi elementami siedliska. Zdaniem skarżącego Inwestor nie dysponuje domem mieszkalnym (nie jest właścicielem takiego domu mieszkalnego), a rozpatrywanie spełniania wymogów i kryteriów lokowania zabudowy zagrodowej rozpatruje się pod kątem konkretnej, zindywidualizowanej osoby. W ocenie Skarżącego istotne jest aby wszystkie obiekty tworzące zabudowę zagrodową zawarte były w ramach jednej działki siedliskowej, jednego obejścia i ten warunek nie jest spełniony. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Organ podkreślił, że będąc związanym oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA. W wyroku tym Sąd zaś jednoznacznie przesądził, że w oparciu o zgromadzone przez organ I instancji dowody jak i oświadczenia Inwestora złożone przed Sądem, w sprawie spełniony został warunek art. 61 ust. 4 ustawy. Na rozprawie w dniu [...] marca 2019 r. inwestor oświadczył, że uzyskał decyzję o warunkach zabudowy na budowę chlewni na przedmiotowej działce i w oparciu o tę decyzję uzyskał pozwolenie na budowę. Decyzja ta jest obecnie "w procedurze skarżenia jej". Na dzień rozprawy na spornej działce pobudowane są dwa silosy na suche zboże, sam zaś skarżący mieszka na działce obok, nr [...] wspólnie z rodzicami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej: Ppsa). Sąd miał przy tym przede wszystkim na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie zapadł już uprzednio prawomocny wyrok sądu administracyjnego – wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Po 404/18. Wyrok ten - przypomnijmy – uchylił decyzję SKO z dnia 27 lutego 2018 r. W związku z powyższym organ odwoławczy rozpoznający ponownie sprawę, jak i Sąd w obecnym składzie, pozostają związani oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w tym wyroku WSA – zgodnie z dyspozycją art. 153 Ppsa. W rozumieniu tego przepisu przez "ocenę prawną" należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Z kolei "wskazania co do dalszego postępowania" stanowią z reguły konsekwencję tak rozumianej oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych, i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (por.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, uw. 1 i 2 do art. 153; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2015, art. 153, Nb 1–3). W świetle przywołanego art. 153 Ppsa Sąd w obecnym składzie, z jednej strony, nie był władny poddawać ponownej analizie kwestii rozstrzygniętych już we wspomnianym wyroku WSA, a z drugiej – był zobligowany, w pierwszej kolejności, skontrolować zastosowanie się przez organy wydające rozstrzygnięcia w postępowaniu toczącym się po wyroku sądowym do ocen i wytycznych w tym wyroku zawartych. W tym miejscu przypomnieć należy, że w wskazanym wyroku Sąd (zwany dalej: WSA) wskazał, że powodem uchylenia przez SKO decyzji organu pierwszej instancji przez organ odwoławczy było stwierdzenie braku dowodów, że planowana inwestycja pozostaje w związku funkcjonalnym z prowadzoną przez inwestora działalnością rolniczą, a nowo powstały budynek będzie służył uzupełnienie obiektów służących prowadzonej działalności rolniczej. Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę, że z treści odwołań wynika, że na działce nr [...] brak jest jakichkolwiek zabudowań związanych z gospodarstwem rolnym, zaś wskazane w decyzji organu I instancji zabudowania zlokalizowane są na działce nr [...]. Jednocześnie nieczytelność i brak informacji o aktualności przedłożonych map nie pozwala na jednoznaczne rozstrzygnięcie w zakresie aktualnego sposobu zagospodarowania działki nr [...], jak i przebiegu jej granic. WSA, odnosząc się do powyższego wskazał , że organ I instancji uznając, że w sprawie został spełniony warunek z art. 61 ust. 4 ustawy powołał się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, tj. 1) oświadczenie inwestora z dnia [...] sierpnia 2015 r., że w planowanym budynku na zamiar przechowywać płody rolne (funkcja magazynowa), sprzęt rolniczy oraz urządzenia znajdujące się w gospodarstwie (funkcja garażowa), a także przygotowywać płody rolne do sprzedaży (funkcja gospodarcza). Inwestor oświadczył jednocześnie, że inwestycja znajduje się w zabudowie zagrodowej istniejącego gospodarstwa rolnego (t. 2, k. 238 akt adm. organu I instancji); 2) notatki służbowej z dnia [...] lipca 2017 r. pracownika Urzędu Miasta i Gminy w [...], z której wynika, że A. D. figuruje w ewidencji podatkowej podatku rolnego od gruntów o powierzchni 21,6898 ha użytków rolnych na terenie gminy [...], a zgodnie z wydrukiem uzyskanym z Referatu Podatków i opłat lokalnych średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie [...] wynosi 10,6797 ha (t. 1, k. 125 i 126 akt adm. organu I instancji); 3) informacji z rejestru gruntów o właścicielach, położeniu, powierzchni i rodzaju użytków oraz istniejących zabudowaniach na działkach [...] i [...], z których wynika, że właścicielem działki [...] jest A. D., a działki [...] jego rodzice A. i J. D., przy czym obydwie działki położone są przy [...], arkusz mapy nr [...]. Na działce nr [...] znajdują się wskazane zabudowania m. in. wybudowany silos, a na działce [...] budynek mieszkalny (t. 2, k. 141 – 143 akt adm. organu I instancji); 4) oświadczeniu inwestora, że na terenie gminy [...] prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni 21,6898 ha użytków rolnych i 2,03 ha lasu oraz że podlega ubezpieczeniu społecznemu rolnikow w KRUS w pełnym wymiarze jako prowadzący gospodarstwo rolne (t. 2, k. 128 akt adm. organu I instancji); 5) zaświadczeniu z KRUS z dnia [...] lipca 2017 r. (t. 2, k. 129 akt adm. organu I instancji); 6) mapy zasadniczej obrazującej położenie i sposób zagospodarowania działek nr [...] i [...] (t. 2, k. 139 akt adm. organu I instancji). Zarówno z wniosku, jak i z wszystkich wymienionych dokumentów wynika przy tym, że skarżący zamieszkuje przy [...] w [...]. Zdaniem WSA z treści decyzji Kolegium nie wynikało natomiast, dlaczego organ odwoławczy uznał zebrany w sprawie materiał dowodowy za niewystarczający do oceny spełnienia w sprawie warunku z art. 61 ust. 4 ustawy. Zdaniem WSA Kolegium nie dokonało całościowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania przed organem I instancji i nie wskazało przyczyn, z powodu których uznało te dowody za niewystarczające do uznania, że inwestor prowadzi gospodarstwo rolne i inwestycja będzie związana z tym gospodarstwem oraz stanowić będzie uzupełnienie istniejącej na sąsiedniej działce zabudowy siedliskowej. WSA wskazał także, że ze znajdujących się w aktach sprawy pism właścicieli sąsiednich nieruchomości wynika, że inwestor legitymuje się decyzją o warunkach zabudowy dla budynku chlewni bezściółkowej na działce [...] (zob. t. 2, k. 174, 175, 177, 239 i 240 akt adm. organu I instancji), zaś sam skarżący w skardze podnosił, że stara się obecnie o pozwolenie na budowę budynku chlewni bezściółkowej, a także posadowił na przedmiotowej działce dwa silosy na zboże. W ocenie WSA organ winien również ten materiał wziąć pod uwagę przy ocenie spełnienia w sprawie warunku z art. 61 ust. 4 ustawy. WSA podkreślił, że w przypadku powzięcia przez organ odwoławczy wątpliwości w kwestii prowadzenia przez skarżącego gospodarstwa rolnego i jego powiązania z wnioskowaną inwestycją, Kolegium mogło na podstawie art. 136 § 1 Kpa przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe w tym zakresie i wezwać inwestora do złożenia stosownych wyjaśnień. WSA zwrócił przy tym uwagę, że na rozprawie przed Sądem w dniu [...] stycznia 2019 r. skarżący wyjaśnił, że prowadzi gospodarstwo rolne po rodzicach od 2008 r. W planowanym budynku m. in. chce przechowywać cebulę, którą obecnie składuje pod gołym niebem. Oświadczył, że mieszka wraz z rodzicami na sąsiedniej działce i nie ma innego siedliska. Wyjaśnił, że gdy rodzice przekazywali mu gospodarstwo rolne wydzielili działkę z siedliskiem i tę działkę sobie zachowali. Pełnomocnik skarżącego dodał, że dla przedmiotowej działki uzyskał warunki zabudowy dla budowy chlewni. Decyzja ta jest ostateczna i prawomocna i skarżący stara się obecnie o pozwolenie na budowę dla tej chlewni (k. 133 akt sąd.). WSA zaakcentował, że wyjaśnienia te organ odwoławczy mógł odebrać właśnie w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego. Kolejno WSA wskazał, iż za pozbawione racjonalnych podstaw jest twierdzenie twierdzenie organu odwoławczego, że mapy znajdujące się w aktach sprawy są nieczytelne i nie zawierają informacji o ich aktualności, co nie pozwala na jednoznaczne rozstrzygnięcie w zakresie aktualnego sposobu zagospodarowania działki nr [...], jak i przebiegu jej granic. WSA zwrócił bowiem uwagę, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji wezwał inwestora do przedłożenia kopii aktualnej mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego obejmującą teren inwestycji i obszar nie mniejszy niż trzykrotna szerokość frontu działki, w skali 1:500 lub 1:1000 (t. 1, k. 140 akt adm. organu I instancji). W odpowiedzi skarżący przedłożył kopie map zasadniczych w skalach 1:1000 i 1:500 obejmujące teren inwestycji i obszary sąsiednie, które pochodzą z zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Starostę Międzychodzkiego i zostały sporządzone w dniu [...] lipca 2017 r., o czym świadczy pieczęć tego organu wraz z datą wykonania kopii oraz imieniem, nazwiskiem i podpisem osoby reprezentującej organ (t. 1, k. 138 i 139 akt adm. organu I instancji). Kolejno WSA wywodził, że inwestor nie wypełnił wprawdzie, na co zwracało uwagę Kolegium, rubryki wniosku o warunki zabudowy obejmującej potrzeby inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej. Niemniej jednak zdaniem Sądu organ odwoławczy mógł wezwać inwestora do uzupełnienia wniosku w tym zakresie w ramach art. 136 § 1 Kpa, jeśli widział taką potrzebę. Jednocześnie WSA zwrócił uwagę, że, wbrew twierdzeniu Kolegium, z całokształtu materiału dowodowego wynika, że pismo [...] Sp. z o.o. [...] z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] dotyczy zapewnienia dostaw energii dla planowanej inwestycji. Pismo to jest bowiem odpowiedzią na wniosek skarżącego z dnia [...] lipca 2017 r., w którym wyraźnie wskazano, że chodzi o budynek gospodarczo-garażowo-magazynowy (gospodarstwo rolne) z przewidywaną mocą przyłączeniową 25 kW (zob. rubryka "nazwa lub rodzaj obiektu", t. 1, k. 124 akt adm. organu I instancji). Nie ulega przy tym wątpliwości, że chodzi o działkę nr [...] w [...], co jednoznacznie wskazano w rubryce "adres lokalu/obiektu" i nie zmienia tego błędne wpisanie słowa "plac" w miejsce nazwy ulicy. W zakresie natomiast dostaw wody WSA podniósł, że w przypadku podjęcia przez organ odwoławczy wątpliwości, czy pismo [...] z dnia [...] lipca 2017 r. (t. 1, k. 137 akt adm. organu I instancji) w istocie potwierdza zapewnienie dostawy wody dla planowanego obiektu, mógł w ramach art. 136 § 1 Kpa wezwać inwestora do przedłożenia w tym zakresie dodatkowych dokumentów. Jednocześnie jedna WSA zwrócił uwagę, że do sprzeciwu skarżący dołączył wniosek z dnia [...] lipca 2017 r. do spółki [...], w którym zwrócił się o wydanie zaświadczenia lub promesy o możliwości podłączenia się do istniejącej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej w miejscowości [...], gm. [...] dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku gospodarczo-garażowo-magazynowego o pow. 700 m2 w zabudowie zagrodowej na działce nr [...] w miejscowości [...]. Zaznaczył przy tym, że zaświadczenie niezbędne jest do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy w Urzędzie Miasta i Gminy [...]. Na wniosku widnieje data wpływu do [...] w dniu [...] lipca 2017 r. (k. 35 akt sąd.). W kwestii powierzchni zabudowy budynku, WSA wskazał z kolei, że we wniosku o warunki zabudowy została ona określona na 700 m2 (t. 2, k. 244 akt adm. organu I instancji). WSA uznał przy tym, że skarżący słusznie wskazał - w piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. (t. 1, k. 127 akt adm. organu I instancji) - powierzchnię terenu podlegającą przekształceniu (powierzchnię zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia – dojścia, dojazdy do budynków, parkingi, inne powierzchnie utwardzone), co stanowiło odpowiedź na wezwanie organu I instancji z dnia [...] lipca 2017 r. (t. 1, k. 140 akt adm. organu I instancji). WSA podkreślił również, że Inwestor nie wnosił odwołania od decyzji Burmistrza, co należało odczytywać jako wydanie decyzji organu I instancji zgodnie z jego żądaniem. Niemniej jednak, według WSA, w przypadku dalszych wątpliwości, organ odwoławczy mógł wezwać inwestora do złożenia stosownych wyjaśnień. Kolejno WSA odniósł się do konieczności sporządzania analizy urbanistycznej w sytuacji, kiedy w sprawie miałby zastosowanie art. 61 ust. 4 ustawy. WSA wskazał przy tym, że nie był władny przesądzić tej okoliczności w postępowaniu sądowym wszczętym sprzeciwem. Wskazał jednak, że co do zasady stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie było błędne. Dokonane bowiem w art. 61 ust. 4 wyłączenie w dalszej kolejności oznacza wyłączenie stosowania przepisów rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a co za tym idzie, również sporządzania analizy architektoniczno-urbanistycznej, skoro jest o niej mowa wyłącznie w rozporządzeniu, a nie w samej ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec powyższego - choć z literalnego brzmienia § 3 ust. 1 rozporządzenia wynika wymóg sporządzenia analizy funkcji i cech zabudowy w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1–5 ustawy - to jednak w sprawie, w której ma zastosowanie art. 61 ust. 4 ustawy sporządzanie takiej analizy jest zbędne. Brak wymogu istnienia kontynuacji funkcji w przypadku określonym w art. 61 ust. 4 ustawy oznacza w konsekwencji brak wymogu określania obszaru analizowanego i sporządzania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Na tle powyższych rozważań wskazać należy, że przepis art. 153 Ppsa ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 Ppsa oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 Ppsa oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 Ppsa w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Natomiast niezastosowanie się przez Sąd do oceny prawnej przewidzianej w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej - art. 174 pkt 1 Ppsa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12, LEX nr 1487724). Przechodząc zatem w opisanych warunkach do kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd stwierdza, że badając zgodność z prawem decyzji SKO, w kontekście wydanego przez WSA wyroku, Sąd w całości podzielił omówione powyżej szeroko stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Sąd podzielił tak ustalenia organu I, jak i II instancji przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą poniższych rozważań, jak i uznał argumentację, która przyświecała rozstrzygnięciu organów. W ocenie Sądu ponownie rozpoznającego sprawę wykonane zostały wytyczne wynikające z wyroku WSA i uwzględniona wykładania prawna wskazana przez ten Sąd. Należy też mieć na uwadze, że WSA orzekał w warunkach wniesienia sprzeciwu. W tym miejscu wskazać trzeba, że przepis art. 64e Ppsa nie pozbawia kompetencji sądu administracyjnego do oceny prawidłowości wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w świetle hipotezy określonych przepisów prawa materialnego. Sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji nie może oceniać, czy zostały spełnione przesłanki do wydania przez organ administracji decyzji pozytywnej czy też negatywnej (np. do ustalenia warunków zabudowy, czy odmawiającej ustalenia warunków zabudowy), lecz musi ocenić, czy zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy. W ramach kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 Kpa Sąd ocenia, czy organ odwoławczy winien był podjąć merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, czy też zaszła konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego w takim zakresie, który z uwagi na obowiązek zachowania dwuinstancyjności postępowania (art. 15 Kpa) oraz obowiązek wyjaśnienia podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy (art. 7 Kpa) - uzasadniał przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a jednocześnie w postępowaniu przed organem I instancji doszło do uchybień natury proceduralnej, które można określić jako istotne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 402/19; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2019 r. sygn. akt II OSK 3080/19, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku WSA stwierdzono, że organ odwoławczy nie miał podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji, nie doszło bowiem do naruszenia przepisów postępowania w stopniu istotnym. W gestii organu odwoławczego było zatem ewentualne uzupełnienie materiału dowodowego, jeśli widział taką konieczność, albo też wydanie od razu rozstrzygnięcia merytorycznego, gdyby materiał dowodowy został jednak uznany za kompletny. O ile zatem WSA nie mógł przesądzić kwestii merytorycznych, o tyle nie mógł abstrahować od oceny rozstrzygnięcia SKO w kontekście tych przepisów. Jeżeli zatem procedowanie przed organem I instancji było zdaniem WSA co do zasady prawidłowe (albowiem pozbawione wad mających potencjalnie wpływ na wynik postępowania) to rolą organu odwoławczego była merytoryczna kontrola tego rozstrzygnięcia. Wyrok WSA nie mógł z istoty rzeczy, jak sugerowało to SKO, przesądzić kwestii materialnych. Jednak WSA kontrolował ocenę przez Kolegium decyzji pierwszoinstancyjnej i w tych okolicznościach WSA musiał odnieść się do zarzutów stawianych Burmistrzowi przez organ odwoławczy. Przechodząc do ścisłego meritum wskazać należy, że WSA uznał, iż ocena przez SKO kwestii spełnienia warunku z art. 61 ust. 4 ustawy była dowolna i arbitralna, zaś Kolegium nie wyartykułowało, dlaczego w jego ocenie warunek ten nie jest spełniony. "Odpierając" niejako zarzuty Kolegium względem decyzji Burmistrza, WSA obowiązany był stanowisko takie uzasadnić i w tej mierze przytoczył wszystkie dowody znajdujące się w aktach sprawy, które miały znaczenie dla ustalenia kwestii spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 4 ustawy, co szczegółowo opisano we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, które to dowody przywołał wcześniej na tę okoliczność organ I instancji. WSA nie dopatrzył się braków w zakresie postępowania dowodowego prowadzonego przez organ I instancji, za to dostrzegł braki w zakresie rozpatrzenia przez Kolegium całościowej oceny tego materiału dowodowego. Jednocześnie WSA wskazał na okoliczności, których organ nie wziął pod uwagę przy ocenie przesłanki z art. 61 ust. 4 Ppsa, a które wynikły w toku rozprawy sądowej. Zadaniem SKO po wyroku WSA była zatem ocena całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i ewentualnie jego uzupełnienie, jeśli organ uznałby to za konieczne, przy istniejących dowodach. Przechodząc zatem bezpośrednio do oceny decyzji Kolegium zaskarżonej w niniejszym postępowaniu skargowym, stwierdzić należy, że Kolegium słusznie oceniło, że wskazany materiał dowodowy był wystarczający do oceny ziszczenia się przesłanki z art. 61 ust. 4 ustawy. Przypomnieć należy, że zgodnie z tym przepisem w art. 61 ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. SKO uznało zatem za udowodnioną okoliczność, iż w sprawie mieliśmy do czynienia z zabudową zagrodową oraz, że nie występowała konieczność uzupełniania materiału dowodowego w tym zakresie. To zaś implikowało wyłącznie konieczności przeprowadzania w sprawie analizy urbanistycznej, o czym informował organ WSA w wyroku. Ustaliwszy tą okoliczność organ nadal miał do ustalenia zaistnienie pozostałych przesłanek do wydania decyzji o warunkach zabudowy, co uczynił. Podążając za wskazówkami i wytycznymi WSA dokonał oceny materiału dowodowego i nie dostrzegł potrzeby dalszego jego pogłębiania. Na podstawie zaś akt sprawy doszedł do przekonania, że spełnione są przesłanki do ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, która w tych okolicznościach ma charakter związany. Należy zakładać, że do konkluzji takiej doprowadziły organ w szczególności wywody wyroku WSA, który wskazywał bardzo konkretnie i uargumentowywał, w których miejscach stawiane Burmistrzowi zarzuty braków w materiale dowodowych były chybione i z jakich powodów, co szczegółowo omówiono we wcześniejszej części uzasadnienia, do której się odsyła. Rozpoznając sprawę na skutek odwołań Kolegium – w ocenie Sądu – tym razem przeprowadziło prawidłowo postępowanie dowodowe i dokonało rzetelnej oceny materiału dowodowego, z uwzględnieniem wskazań wyroku WSA. Uzasadnienie decyzji jest szczegółowe i spełnia wymagania z art. 107 §3 Kpa. Przytoczone powyżej konkluzje organu są logiczne, adekwatne i prawidłowe w świetle przepisów prawa materialnego i jako takie zasługują na uwzględnieni. Omówione zostały też prawidłowo ustalone podstawy prawne rozstrzygnięcia. Ponieważ, jak wskazano wcześniej, decyzja o warunkach ma charakter związany w tym sensie, że wobec ziszczenia się przesłanek ich ustalenia (art. 61 § 1 ustawy) organ ma obwiązek wydać decyzję pozytywną, decyzje organów obi instancji w niniejszej sprawie Sąd uznał za odpowiadające prawu. W opisanych okolicznościach, na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 roku, poz. 1369 z późn. zm. zwanej dalej – Ppsa), skargę oddalono.