II SA/Po 680/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji samochodu; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego kwotę 200,- zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Na skutek wniosku G. K. z dnia [...] 2011 r. o rejestracje pojazdu marki Mercedes C220 CDI Kombi nr identyfikacyjny VIN [...]Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] 2011 r. czasowo zarejestrował wskazany pojazd. Następnie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] 2011 r. wydaną na podstawie art. 72 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) i art. 104 kpa odmówił zarejestrowania przedmiotowego samochodu osobowego i zobowiązał G. K. do zwrotu tablic rejestracyjnych o numerze [...] oraz pozwolenia czasowego nr [...] w ciągu 7 dni od otrzymania niniejszej decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż uzyskał z Konsulatu Włoch informację (z dnia 24 marca 2011 r.), zgodnie z którą certyfikat własności auta nie odpowiada temu, który znajduje się w archiwum włoskiego Powszechnego Rejestru Samochodów (PRA), a ponadto numer serii certyfikatu rejestracyjnego należy do blankietów, które zostały zgłoszone do centralnej bazy danych jako zagubione/skradzione/zniszczone w dniu 26 listopada 2008 r. W informacji tej podano również, że istnieje rozbieżność w dacie pierwszej rejestracji pojazdu to jest 6 września 2002 r., a nie 6 września 2003 r. Prezydent Miasta ustalił też na podstawie zapytania skierowanego do Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych Komendy Głównej Policji, że dowód rejestracyjny niniejszego auta nie figuruje w Systemie Informacyjnym Schengen (SIS). Organ wyjaśnił, iż na podstawie art. 10 kpa umożliwił stronie zapoznanie się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Podał też, że zgodnie z art. 72 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym rejestracji dokonuje się na podstawie: 1) dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5; 2) karty pojazdu, jeżeli była wydana; 3) wyciągu ze świadectwa homologacji albo odpisu decyzji zwalniającej pojazd z homologacji, jeżeli są wymagane; 4) zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane; 5) dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany; 6) dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy; 7) dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju, jeżeli samochód osobowy został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy; 8) zaświadczenia wydanego przez właściwy organ potwierdzający: a) uiszczenie podatku od towarów i usług od pojazdów sprowadzanych z państw członkowskich Unii Europejskiej lub b) brak obowiązku, o którym mowa w lit. a. Mając na względzie powołany przepis organ stwierdził, że w ustalonym stanie faktycznym zaistniały okoliczności stanowiące podstawę do wydania decyzji odmownej co do rejestracji przedmiotowego samochodu, ponieważ strona przedstawiła certyfikat rejestracyjny auta zgłoszony we włoskim urzędzie rejestrującym (PRA) jako zagubiony/skradziony/zniszczony w dniu 26 listopada 2008 r. Ponadto stwierdzono rozbieżność w dacie pierwszej rejestracji pojazdu. W dokumentach widnieje data 6 września 2003 r., a powinno być 6 września 2002 r. Wobec nieprzedłożenia wymaganych dokumentów (dowód rejestracyjny i dokument własności) należało – zdaniem Prezydenta Miasta K. – odmówić rejestracji niniejszego auta. G. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji żądając jej uchylenia i zarejestrowania auta, jak również cofnięcie obowiązku zwrotu tablic rejestracyjnych i pozwolenia czasowego. Zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 7 i 8 kpa, art. 107 § 3 kpa, a także błędną wykładnię art. 72 ust. 1 i 2 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym. Podniósł, iż organ dopuścił się naruszenia art. 7 kpa poprzez przyjęcie, że interes publiczny ma bezwzględny prymat nad interesem obywatela. Zdaniem odwołującego organ błędnie pominął fakt, że przedmiotowy samochód jest niezbędny do wykonywania przez G. K. zawodu i naraża go na poważną szkodę majątkową. Ponadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne i nie odpowiada treści art. 107 § 1 i 3 kpa. Organ I instancji nie wskazał dokładnie podstawy prawnej decyzji, przytaczając wyłącznie przepis art. 72 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym. Nie wypowiedział się co do tego, której z wymienionych w art. 72 ust. 2 ustawy punktów (przesłanek) odwołujący nie spełnił. Ponadto odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 72 ust. 1 i 2 Prawa o ruchu drogowym wskazał, że wprawdzie na osobie domagającej się rejestracji spoczywa ciężar udokumentowania prawa własności do pojazdu stanowiącego przedmiot rejestracji, lecz nie zwalnia to organu z obowiązku wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i wskazania stronie, jakie dowody musi ona przedstawić, aby sprawa mogła być załatwiona zgodnie z jej interesem. W piśmie procesowym z dnia 23 maja 2011 r. odwołujący przedstawił opinię kryminalistyczną sporządzoną przez biegłego, która wykazała, że przedmiotowy samochód nie nosi śladów przerabiania lub podrabiania znaków, czy też innych znamion pola numerowanego. Z opinii tej wynika też, że pojazd jest oznaczony oznaczeniem pierwotnym, główne jego podzespoły i elementy wyposażenia zostały zamontowane w roku produkcyjnym, który miał miejsce w 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] 2011 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 5 Prawa o ruchu drogowym utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że przepis art. 72 Prawa o ruchu drogowym precyzyjnie określa katalog dokumentów, które stanowią podstawę zarejestrowania pojazdu (ust. 1), jak i odstępstwa od ustalonych wymogów (ust. 2-4). Obowiązek ich przedstawienia ciąży na wnioskodawcy. W razie nieprzedłożenia wymaganych dokumentów nie może nastąpić rejestracja pojazdu. Ponadto przedłożone dokumenty musza być prawdziwe nie tylko w znaczeniu formalnym, czyli sporządzone przez powołane do tego organy lub osoby, lecz także zgodne ze stanem faktycznym. Wymóg przedłożenia ostatniego dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany, dotyczy również pojazdów sprowadzonych z zagranicy, co wynika z art. 72 ust. 2a Prawa o ruchu drogowym i art. 5 ust. 2 Dyrektywy Rady 1999.37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdu (Dz. U. UE.L Nr 138, poz. 57 ze zm.) W niniejszej sprawie przedłożony przez stronę dowód rejestracyjny Nr [...] – blankiet [...] nie figuruje w Systemie Informacyjnym Schengen, zaś przedłożony dowód własności pojazdu Nr [...] – jak wynika z informacji uzyskanej przez organ I instancji za pośrednictwem Konsulatu Włoskiego – nie odpowiada temu, który znajduje się w archiwum włoskiego Powszechnego Rejestru Samochodów (PRA). W archiwum tym znajduje się certyfikat o tożsamym numerze rejestru jak przedłożony z wnioskiem w niniejszej sprawie odpowiada on jednak innemu przekazaniu własności na rzecz I. M., a ponadto numer serii certyfikatu należy do partii blankietów, które zostały zgłoszone do centralnej bazy danych jako "zagubione/skradzione/zniszczone" w dniu 26 listopada 2008 r. W świetle tych ustaleń w ocenie organu odwoławczego organ I instancji zasadnie uznał, że przedłożone z wnioskiem dowód rejestracyjny i certyfikat własności nie pozwalają na rejestrację przedmiotowego auta. Kolegium stwierdziło, że przedłożony dokument dowodu rejestracyjnego nie jest faktycznym (prawdziwym) dowodem rejestracyjnym tego pojazdu, a tylko taki może być podstawą do rejestracji pojazdu. Kolegium jednocześnie zaznaczyło, że nie ma wpływu na wynik sprawy przedłożona na etapie postępowania odwoławczego opinia kryminalistyczna, bowiem organy orzekające w niniejszej sprawie nie kwestionują oryginalności numerów identyfikacyjnych auta i nie to było podstawą odmowy jego rejestracji. Organ II instancji nie podzielił tez zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 7 kpa, stwierdzając, że ten właściwie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, zaś zasada wyrażona w tym przepisie nie oznacza, że organ zobligowany jest zawsze załatwić sprawę zgodnie z żądaniem strony, tym bardziej wówczas, gdy o sposobie rozstrzygnięcia przesądza przepis prawa materialnego. Kolegium nie znalazło tez podstaw do uznania, że Prezydent Miasta K. dopuścił się naruszenia art. 8 kpa, ani art. 107 § 3 kpa. Organ I instancji wskazał dowody ustalone w toku postępowania, odniósł się do przepisu prawa materialnego i wskazał przesłanki, którymi kierował się odmawiające rejestracji auta. Wprawdzie błędnie w podstawie prawnej, jak i w uzasadnieniu decyzji wskazał art. 72 ust. 2 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, zamiast art. 72 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, to nie miało to wpływu na treść rozstrzygnięcia. G. K. wniósł skargę na powyższą decyzję Kolegium, żądając jej uchylenia i zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił naruszenie przy jej wydaniu art. 72 ust. 1 pkt 1 i 5 Prawa o ruchu drogowym poprzez dokonanie błędnej wykładni, przepisu art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez brak należytego odniesienia się do okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego oraz naruszenie art. 7 i 8 kpa. Uzasadniając skargę skarżący przytoczył stanowisko zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się uzasadniona, choć z przyczyn innych niż w niej wskazano. Stosownie do art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest zbadanie, czy organy administracji publicznej, w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni się to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, ale rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to obowiązek wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Organy administracji publicznej prowadząc postępowanie związane są zasadą praworządności (art. 7 kpa). Oznacza to, że powinny w toku postępowania stać na straży praworządności i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Emanacją tej zasady w postępowaniu dowodowym są przepisy art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Pierwszy z nich stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dopiero zaś na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa). Ponadto, istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określona w art. 15 kpa polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa organy tej samej sprawy, wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że organ odwoławczy rozpoznając odwołanie nie powinien ograniczać się do ustosunkowania się do argumentacji w nim wskazanej oraz do oceny stanowiska organu I instancji (tym bardziej powtórzenia tegoż stanowiska, bez wskazania własnych motywów), ale przede wszystkim powinien samodzielnie dokonać oceny stanu faktycznego, zgromadzonych dowodów i w oparciu o własne ustalenia wydać rozstrzygnięcie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze ograniczyło się do powtórzenia stanowiska organu I instancji i udzielenia odpowiedzi na zarzuty odwołania. Tymczasem w ocenie Sądu istnieją przesłanki, by stwierdzić, że przyjęcie przez Kolegium, iż przedłożone przez skarżącego dowód rejestracyjny i certyfikat własności nie są prawdziwe i nie mogą być podstawą rejestracji przedmiotowego pojazdu nie zostały poparte wystarczającymi dowodami i są co najmniej przedwczesne. Po pierwsze wskazać należy, iż Kolegium uznało za organem I instancji, że przedłożony przez stronę dowód rejestracyjny Nr [...] – blankiet [...] nie figuruje w Systemie Informacyjnym Schengen (SIS), zaś przedłożony dowód własności pojazdu Nr [...] – jak wynika z informacji uzyskanej przez organ I instancji za pośrednictwem Ambasady Włoskiej – nie odpowiada temu, który znajduje się w archiwum włoskiego Powszechnego Rejestru Samochodów (PRA). W archiwum tym znajduje się certyfikat o tożsamym numerze rejestru jak przedłożony z wnioskiem w niniejszej sprawie odpowiada on jednak innemu przekazaniu własności na rzecz I. I., a ponadto numer serii certyfikatu należy do partii blankietów, które zostały zgłoszone do centralnej bazy danych jako "zagubione/skradzione/zniszczone" w dniu 26 listopada 2008 r. Kolegium stwierdziło, iż w świetle tych ustaleń trafnie organ I instancji uznał, że przedłożone z wnioskiem dowód rejestracyjny i certyfikat własności nie pozwalają na rejestrację przedmiotowego auta z uwagi na ich nieautentyczność. Przepis art. 72 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji), przewidywał, że rejestracji dokonuje się na podstawie: 1) dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5; 2) karty pojazdu, jeżeli była wydana; 3) wyciągu ze świadectwa homologacji albo odpisu decyzji zwalniającej pojazd z homologacji, jeżeli są wymagane; 4) zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane albo dowodu rejestracyjnego pojazdu lub innego dokumentu wydanego przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederację Szwajcarską lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, potwierdzającego wykonanie oraz termin ważności badania technicznego; 5) dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany; 6) dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy; 6a) dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju albo dokumentu potwierdzającego brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju albo zaświadczenia stwierdzającego zwolnienie od akcyzy, w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym, jeżeli samochód osobowy lub pojazd rodzaju "samochodowy inny", podrodzaj "czterokołowiec" (kategoria homologacyjna L7e) lub podrodzaj "czterokołowiec lekki" (kategoria homologacyjna L6e) został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej i jest rejestrowany po raz pierwszy; 7) (uchylony); 8) zaświadczenia wydanego przez właściwy organ potwierdzający: a) uiszczenie podatku od towarów i usług od pojazdów sprowadzanych z państw członkowskich Unii Europejskiej lub b) brak obowiązku, o którym mowa w lit. a - jeżeli sprowadzany pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy, z zastrzeżeniem ust. 1a, 9) dowodu wpłaty, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, lub oświadczenia o podleganiu obowiązkowi zapewniania sieci zbierania pojazdów, o którym mowa w art. 11 ust. 4 tej ustawy, albo faktury zawierającej takie oświadczenie, jeżeli pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy. Tak więc, jak prawidłowo zauważył organ odwoławczy warunkiem rejestracji pojazdu jest przedłożenie m.in. dowodu własności pojazdu oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Nie można jednak zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż w świetle do tej pory zgromadzonego materiału dowodowego przedłożony przez skarżącego certyfikat własności pojazdu nie może stanowić podstawy rejestracji pojazdu. Zaznaczyć należy, iż organ II instancji przyjął, że przedłożony certyfikat własności pojazdu nie odpowiada temu, który znajduje się w archiwum włoskiego Powszechnego Rejestru Samochodów (PRA) w oparciu o korespondencję elektroniczną (list e-mailowy) nadesłaną z Ambasady Włoskiej (Ambasciata d’Italia In Polonia Varsavia Consolare) z adresu [...], pod którym nie widnieje podpis osoby udzielającej wyjaśnienia (k. 30 akt adm.). Z treści tego e-maila nie sposób ustalić kto udzielił odpowiedzi w tej formie i czy osoba ta działała w granicach upoważnienia. W niniejszej sprawie istotnym jest także, że informacje zawarte we wskazanym powyżej e-mailu udzielone zostały się w oparciu o odpowiedź ze strony kompetentnych władz włoskich, co wynika z jego treści. Zaznaczono przy tym, że organ może zwrócić się o dodatkowe informacje na podany numer faxu. W tym stanie rzeczy uznać należało, że aby przyjąć, że certyfikat własności przedmiotowego auta nie odpowiada temu, który znajduje się w archiwum PRA nie było wystarczające powołanie się na przedstawiony wyżej e-mail. Kolegium – akceptując stanowisko organu I instancji w tym zakresie powinno było – w ramach uzupełnienia dowodów (art. 136 kpa) - zwrócić się do Ambasady Włoskiej o nadesłanie dokumentów, w oparciu o które udzielono podanej wyżej informacji. Ponadto zażądać należało przesłania pisemnej odpowiedzi Ambasady Włoskiej wraz z podpisem osoby jej udzielającej. Dopiero wówczas, jeżeli informacje zawarte w e-mailu znalazłyby potwierdzenie w przesłanych, uzyskanych ze strony kompetentnych władz dokumentach, można by ustalić, czy przedłożony przez skarżącego dowód własności auta mógł stanowić podstawę rejestracji. Zauważyć w tym miejscu należy także, że w aktach przesłanych do Sądu brak wskazywanej we wniosku o rejestrację umowy kupna – sprzedaży z dnia [...] 2010r. W tym stanie rzeczy przyjąć należało, że postępowanie przeprowadzone przed organami administracji nie wypełniało znamion wyczerpującego i odpowiadającego normom określonym w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Zdaniem sądu fakt, iż dołączony przez G. K. do wniosku o rejestrację dowód rejestracyjny przedmiotowego auta nie figuruje w Systemie Informacyjnym Schengen nie pozbawia go automatycznie przymiotu autentyczności. Wyjaśnić należy, że System Informacyjny Schengen funkcjonuje w Polsce w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o udziale Rzeczpospolitej Polskiej w Systemie Informacyjnym Schengen oraz Wizowym Systemie Informacyjnym (Dz. U. Nr 165, poz. 1170 ze zm.), a także przepisy rozporządzenia (WE) nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (Dz.U.UE.L. z 2006r. Nr 381, poz. 4) oraz decyzji Rady 2007/533/WSiSW z dnia 12 czerwca 2007 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) (Dz.U.UE.L. Nr 205 poz. 63). Zgodnie z art. 2 pkt 5 powołanej ostatnio ustawy danymi SIS są dane określone w art. 20 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1987/2006 oraz dane określone w art. 20 ust. 1-3 decyzji Rady 2007/533/WSiSW. Przepis art. 20 ust. 1-3 wspomnianego rozporządzenia odnosi się do danych obywateli państw trzecich (innych niż kraje członkowskie UE), odnośnie których został dokonany wpis w celu odmowy pozwolenia na wjazd i pobyt na obszar któregokolwiek z krajów członkowskich Unii Europejskiej. Z kolei w art. 20 ust. 1-3 podanej wyżej decyzji Rady 2007/533/WSiSW wskazano, że w ramach danych SIS umieszcza się informacje o osobach, w odniesieniu do których został wprowadzony wpis, jak też o przedmiotach, o których mowa w art. 36 i 38 tejże decyzji. W art. 36 ust. 1 decyzji wskazuje się, że dane pojazdów, jednostek pływających, statków powietrznych i kontenerów są wprowadzane zgodnie z prawem krajowym państwa członkowskiego, które dokonuje wpisu, do celów kontroli. Jak stanowi zaś art. 36 ust. 4 decyzji wpisy dotyczące pojazdów, jednostek pływających, statków powietrznych i kontenerów mogą być dokonywane, jeżeli istnieją wyraźne oznaki, że są one związane z poważnymi przestępstwami, o których mowa w ust. 2, lub z poważnymi zagrożeniami, o których mowa w ust. 3. Ponadto zgodnie z art. 38 ust. 1 decyzji dane dotyczące przedmiotów (w tym dot. pojazdów silnikowych o pojemności skokowej przekraczającej 50 cm3 – ust. 2a art. 38) poszukiwanych w celu ich zajęcia lub wykorzystania jako dowód w postępowaniu karnym są wprowadzane do SIS II. Z powyższego wynika, iż jeżeli chodzi o dane dotyczące samochodów osobowych to w Systemie Informacyjnym Schengen umieszcza się jedynie dane o samochodach poszukiwanych lub które są związane z przestępstwami. W świetle powołanych wyżej przepisów dotyczących charakterystyki danych pojazdów zawartych w systemie SIS informacja o niewpisaniu do SIS (rodzić może przypuszczenie), że przedmiotowe auto nie jest poszukiwane, ani nie jest związane z przestępstwem. Odmienne ustalenia winny były znaleźć odzwierciedlenie w zgromadzonym przez organ materiale dowodowym. Ze względów opisanych na wstępie niniejszego uzasadnienia należało przyjąć, że do tej pory zgromadzone w aktach dowody nie przemawiają za przyjęciem nieautentyczności przedłożonych z wnioskiem o rejestrację dokumentów. Oznacza to, iż odmowa rejestracji była co najmniej przedwczesną. Mając na względzie wykazane naruszenia przepisów postępowania Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy kierując się przepisem art. 136 kpa uzupełni materiał dowodowy w zakresie wskazanym przez Sąd i w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego stwierdzi, czy istnieją podstawy do odmowy rejestracji przedmiotowego auta. Uzupełnienie winno dotyczyć także brakującej w aktach umowy kupna-sprzedaży z dnia [...] 2010r. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zaś o wykonalności zaskarżonej decyzji w oparciu o przepis art. 152 tejże ustawy.