II SA/Po 681/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Natalia Sikorska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018r. sprawy ze skargi B. G. na decyzje Rektora Politechniki z dnia 11 maja 2017 roku nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów oddala skargę Dziekan Wydziału [...] Politechniki [...] decyzją z 04 kwietnia 2017r. na podstawie art. 190 ust. 2 pkt. 1, art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1842 z późn. zm.) oraz § 33 ust. 2 pkt 1 Regulaminu studiów stacjonarnych i niestacjonarnych pierwszego i drugiego stopnia (Uchwała Senatu Akademickiego Politechniki [...] Nr [...] z dnia 25 marca 2015 r.) skreślił z listy studentów Pana B. G.. W uzasadnieniu decyzji podpisujący ją Prodziekan przedstawił stan faktyczny sprawy i wskazał, że Pan B. G. podjął studia stacjonarne pierwszego stopnia na kierunku Transport [...] Politechniki [...] 26 września 2011 r. Planowanym terminem zakończenia studiów, zgodnie z 3,5 letnim programowym tokiem, był 30 kwietnia 2015 r. Pan B. G. został skreślony z listy studentów [...] marca 2013 r. z semestru 3. w roku akademickim 2012/2013, Wznowił studia 18 marca 2013 r., od semestru 2. w roku akademickim 2012/2013. Korzystał z urlopu w okresie od 29 września 2014 r. do 25 września 2015 r. Ponownie podjął studia 25 września 2015 r., na semestrze 5 w roku akademickim 2015/2016. Uzyskał rejestrację 26 lipca 2016 r., na semestr 7. W roku akademickim 2016/2017 otrzymując 178 punktów ECTS (180 pkt wymagane do zaliczenia po semestrze 6.). W dniu 04 października 2016 r. złożył wniosek o powtarzanie przedmiotu "Podstawy inżynierii [...]" z semestru 6. W dniu 19 stycznia 2017 r. nie zdał zaliczenia z powyższego przedmiotu. Kolejne zaliczenie zostało wyznaczone na 13 lutego 2017 r., na którym nie pojawił się. Zaliczenie komisyjne zostało zarządzone na 23 marca 2017 r., na które Pan B. G. również nie stawił się. Następnie Dziekan argumentował, że zgodnie z § 12 ust. 2 pkt. 3) Regulaminu studiów stacjonarnych i niestacjonarnych pierwszego i drugiego stopnia Politechniki [...], student zobowiązany jest do aktywnego udziału we wszystkich zajęciach dydaktycznych przewidzianych w programie studiów oraz terminowego wypełniania wszystkich obowiązków określonych w planie i regulaminie studiów. Warunkiem zaliczenia semestru jest uzyskanie oceny co najmniej dostatecznej ze wszystkich zajęć przewidzianych w programie studiów oraz zaliczenie, bez ocen, praktyk i wymaganych szkoleń. Zgodnie z § 24 Regulaminu studiów stacjonarnych i niestacjonarnych pierwszego i drugiego stopnia Politechniki [...] okresem rozliczeniowym jest semestr. W przypadku braku zaliczenia student nie uzyskuje rejestracji na kolejny semestr, a dziekanowi przysługuje prawo skreślenia z listy studentów. Pan B. G. wielokrotnie przedstawiał zwolnienia lekarskie przesuwając termin zaliczenia. Rektor [...] dał szansę wyznaczając kolejne dwa terminy zaliczenia, na którym Pan B. G. nie pojawił się. Został poinformowany w piśmie z dnia 17 lutego 2017 r., że ostatnie - czwarte zaliczenie zarządzone przez Rektora Politechniki [...] na 23 marca 2017 r. ma charakter rozstrzygający w spornej sprawie i ocena komisji będzie ostateczna. Ponadto, należy zauważyć, że student ma prawo wystąpić z wnioskiem o udzielenie urlopu zdrowotnego na zasadzie art. 36 Regulaminu studiów stacjonarnych i niestacjonarnych pierwszego i drugiego stopnia Politechniki [...], z którego Pan B. G. nie skorzystał. Skreślenie z listy studentów nastąpiło zatem z powodu stwierdzenia braku postępów w nauce zgodnie z § 33 ust. 2 pkt 1 Regulaminu studiów stacjonarnych i niestacjonarnych pierwszego i drugiego stopnia Politechniki [...]. Pan B. G. złożył odwołanie od powyższej decyzji Dziekana wskazując na rozbieżność między podstawą wydania decyzji o skreśleniu, a jej uzasadnieniem, a także na niezgodność w liczbie otrzymanych punktów ECTS. Ponadto, zakwestionował niezaliczenie przedmiotu "Podstawy inżynierii [...]" oraz, że terminy zaliczenia zostały wyznaczone wbrew Regulaminowi Studiów na Politechnice. Prorektor Politechniki [...] działając na podstawie pełnomocnictwa Rektora Politechniki, decyzją z 11 maja 2017r. na podstawie art. 190 ust. 3 i art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1842, z późn. zm.) oraz § 49 Regulaminu studiów stacjonarnych i niestacjonarnych pierwszego i drugiego stopnia Politechniki [...] (Uchwała Senatu Akademickiego Politechniki [...] Nr [...] r. z dnia 25 marca 2015 r.) utrzymał w mocy decyzję Dziekana Wydziału [...] z 04 kwietnia 20-17r. o skreśleniu Pana B. G. z listy studentów Politechniki [...]. Rektor Politechniki [...] argumentował, że Pan B. G. został skreślony z listy studentów z powodu stwierdzenia braku postępów w nauce zgodnie z § 33 ust. 2 pkt 1 Regulaminu studiów stacjonarnych i niestacjonarnych pierwszego i drugiego stopnia Politechniki [...]. Do chwili obecnej nie uzyskał bowiem wymaganych punktów ECTS, przewidzianych w programie 3,5 letnich studiów stacjonarnych pierwszego stopnia na kierunku Transport. Suma zaległych punktów ECTS wynosi 17 i obejmuje przedmioty z dwóch ostatnich semestrów studiów: 1. "Podstawy inżynierii [...]" - semestr 6, liczba brakujących punktów ECTS: 2. 2. "Seminarium dyplomowe " - semestr 7, liczba brakujących punktów ECTS: 15. Ponadto, na brak postępów w nauce jednoznacznie wskazuje także dotychczasowy tok studiów odwołującego się, z którego wynika, że był już skreślony z listy studentów, ponowna rejestrację uzyskał 26 lipca 2016r. na semestr 7 w roku akademickim 2016/2017, a 04 października 2016r. złożył wniosek o powtarzanie przedmiotu "Podstawy inżynierii [...]" z semestru 6. Zarzut Pana B. G. dotyczący pozorów uzasadnienia decyzji nie znajduje zatem zastosowania. Dodatkowo Rektor opisał okoliczności nie zaliczenia przedmiotu "Podstawy inżynierii [...]" w dniu 19 stycznia 2017 r., na skutek czego student złożył wniosek w dniu 23 stycznia 2017 r. o unieważnienie wyniku tegoż zaliczenia i ponowne jego przeprowadzenie. Uwzględniając skomplikowaną sytuację Pana B. G., Dziekan Wydziału [...], chcąc umożliwić studentowi kontynuację studiów pozytywnie rozpatrzył jego prośbę. Kolejne zaliczenie zostało wyznaczone zatem na 13 lutego 2017 r., na którym Pan B. G. nie pojawił się. Mając na uwadze sytuację zdrowotną studenta oraz jego determinację Rektor [...] w piśmie z 17 lutego 2017 r. poinformował o wyznaczeniu ostatecznej możliwości zaliczenia przedmiotu "Podstawy inżynierii [...]". Termin zaliczenia komisyjnego został ustalony przez Rektora [...] na dzień 23 marca 2017 r., zaznaczając że ma charakter rozstrzygający w spornej sprawie i ocena komisji będzie ostateczna. Pan B. G., podobnie jak na wcześniej wyznaczone terminy, nie stawił się. Wielokrotnie przedstawiał zwolnienia lekarskie przesuwając tym samym termin zaliczenia. Podkreślono, że student ma prawo wystąpić z wnioskiem o udzielenie urlopu zdrowotnego na zasadzie art. 36 Regulaminu studiów stacjonarnych i niestacjonarnych pierwszego i drugiego stopnia Politechniki [...], z którego Pan B. G. nie skorzystał. Odnosząc się do punktów za przedmiot "Psychologia", Pan B. G. zaliczył go w roku akademickim 2011/2012 w semestrze 2. na ocenę dobry (4.0) z przypisaną liczbą 2 punktów ECTS. Następnie został skreślony z listy studentów 14 marca 2013 r. z semestru 3. w roku akademickim 2012/2013. Wznowił studia 18 marca 2013 r. od semestru 2. w roku akademickim 2012/2013. Wówczas przedmiot ten nie obowiązywał w programie studiów na semestrze 2., ponieważ został zastąpiony przedmiotem "Socjologia". Zatem student otrzymał już odpowiedź w tej sprawie 28 lutego 2017 r. Dziekana Wydziału [...], że przedmiot "Psychologia" jest zaliczony i wraz z oceną zostanie wpisany do suplementu do dyplomu, który otrzymuje absolwent. W odniesieniu do przedmiotu "Podstawy inżynierii [...]" na podstawie § 12 ust. 1 pkt 5 Regulaminu studiów stacjonarnych i niestacjonarnych pierwszego i drugiego stopnia Politechniki [...], student ma prawo do wglądu do swojej ocenionej pracy pisemnej w przeciągu dwóch tygodni od dnia ogłoszenia wyniku, zatem Pan B. G. miał możliwość weryfikacji, z którego to prawa skorzystał 03 października 2016 r. Podsumowując, Rektor [...] stwierdził, że nie może uznać za zasadne zarzuty przedstawione w piśmie Pana B. G. z dnia 18 kwietnia 2017 r. albowiem w postępowaniu w powyższej sprawie nie doszło do uchybienia przepisów. Co więcej, w celu pozytywnego zakończenia sprawy Pana B. G., Rektor Politechniki [...], mając na uwadze dobro studenta, umożliwił kilkukrotnie nadrobienie zaległości wyznaczając kolejne terminy, a co za tym idzie ukończenie studiów. Należy przy tym pamiętać, że Uczelnia rozstrzyga sprawę według właściwego obowiązującego prawa na podstawie koniecznych ustaleń faktycznych uzyskanych dzięki zebranym środkom dowodowym, które jednoznacznie wskazują na konieczność utrzymania w mocy powyższej decyzji. Skargę na decyzję Rektora Politechniki wniósł Pan B. G. domagając się jej uchylenia oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji, ewentualnie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił, że decyzja organu II instancji zapadła z naruszeniem: 1) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. gdyż podpisał ją Prorektor w oparciu o pełnomocnictwo a nie upoważnienie wymagane odpowiednio stosowanym art. 268a K.p.a. nadto zarzucił naruszenie 2) art. 138 § 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji I, która powinna być uchylona z uwagi na: a) podjęcie decyzji I z naruszeniem art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez: - przywołanie jako podstawy skreślenia braku postępów w nauce, a uzasadnianie decyzji brakiem zaliczenia semestru w terminie, - uzasadnienie nie oddające racji decyzyjnej organu, w tym nie wskazujące dlaczego dziekan skorzystał z fakultatywności uznaniowej opcji "może skreślić", b) błędne uznanie także w decyzji I instancji, iż Skarżący nie zaliczył przedmiotu "Podstawy inżynierii [...]", na czym oparto uzasadnienie nieprecyzyjnej przesłanki skreślenia, mimo iż terminy zaliczenia na 13.2.2017 oraz 23.3. 2017 zostały wyznaczone wbrew Regulaminowi Studiów w Politechnice [...], a nieprawidłowości metodologiczne odmowy zaliczenia nie mogły zostać dowiedzione przez Skarżącego z uwagi na zabronienie możliwości sfotografowania pracy zaliczeniowej i wyrwanie jej z jego ręki, 3) art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 107 par. 3 K.p.a. poprzez: a) uzasadnienie decyzji II odnoszące się do zarzutów podniesionych w odwołaniu jedynie pozornie, w szczególności w zakresie braku podstaw zarządzenia "zaliczenia komisyjnego" z przedmiotu "Podstawy inżynierii [...]", b) rozbudowanie sugerowanych podstaw faktycznych uzasadnienia skreślenia w decyzji II o elementy nowe w stosunku do decyzji I, przez to pozbawienie Skarżącego szansy na polemikę z nimi w trybie odwoławczym, c) błędne uznanie, że Skarżący nie ma wymaganej liczby 180 punktów, mimo że Skarżący zaliczył przedmiot "Psychologia" do którego przypisano 2 punkty ECTS, co łącznie daje wymaganą ich liczbę 180, d) błędne uznanie że Skarżący nie ma zaliczonego seminarium dyplomowego, pomimo uczestniczenia we wszystkich zajęciach przewidzianych w programie, złożenia pracy dyplomowej, która jak mnie poinformowano nie może być przedmiotem obrony, gdyż zostałem skreślony z listy studentów mimo przedłużenia sesji do końca kwietnia 2017r. i braku ostateczności decyzji o skreśleniu. Skarżący wnosił nadto o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych i wskazanych w uzasadnieniu, wcześniejsze ujawnienie posiadania nagrań mogłoby narazić Skarżącego na nieprzychylne reakcje Organu. Skarżący zakładał, że Organ stanie po stronie prawa i słusznego interesu strony bez konieczności używania nagrań jego pracowników; w związku jednak z postawą Organu oddaną w uzasadnieniu decyzji II przeprowadzenie tych dowodów jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w zakresie faktycznych podstaw odmowy zaliczenia przedmiotu "Podstawy inżynierii [...]" oraz ogólnego nastawienia Organu do Skarżącego, a nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że art. 268a K.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej może upoważniać, w formie pisemnej, pracowników obsługujących ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń, a także do poświadczania za zgodność odpisów dokumentów przedstawionych przez stronę na potrzeby prowadzonych postępowań z oryginałem. Okazane pełnomocnictwo "do pełnienia funkcji rektora" w ocenie skarżącego jest niedopuszczalne, ani w postępowaniu cywilnym, ani nie jest prawidłowe w świetle prawa administracyjnego (brak ustalonego zakresu). Nadto Rektor udzielił pełnomocnictwa "działając w imieniu Politechniki", a nie swoim jako piastuna organu. W komentarzu do art. 268a KPA pod red. Knysiak-Molczyk WK 2015 znajdujemy: Zakres upoważnienia należy odnosić do użytego w przepisie sformułowania "załatwiania spraw". Może więc on dotyczyć konkretnej sprawy, określonych typów spraw albo tylko etapów postępowań w tych sprawach czy nawet tylko określonych czynności procesowych. Zakres ten powinien być skorelowany z zadaniami i kompetencjami przypisanymi organowi. Udzielenie upoważnienia, które wykracza poza nie, stanowi podstawę do uznania, że jest ono w tym zakresie bezskuteczne, a działania pracownika podjęte na podstawie takiego upoważnienia za dotknięte wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. in fine. W przypadku wątpliwości odnośnie do zakresu przedmiotowego przyjąć należy regułę, że z upoważnienia nie można interpretować więcej uprawnień, aniżeli w nim wyraźnie zakreślono, a jego treść nie powinna budzić wątpliwości. Kompetencji upoważnionego pracownika nie można także domniemywać. W dalszej kolejności wskazał, że uzasadnienie decyzji II jest niezborne z uzasadnieniem decyzji I. Przywołana w decyzji I podstawa prawna to "brak postępów w nauce" (art. 190 ust. 2 pkt 1). Tymczasem użyta w uzasadnieniu argumentacja Dziekana dotyczy przesłanki z art. 190 ust. 2 pkt 2, tj. niezaliczenie semestru w terminie. W tym zakresie Dziekan wskazał jedynie "niezdanie Podstaw inżynierii [...]" z semestru 6. W dalszej kolejności Dziekan wskazuje "niepojawienie się" na kolejnych terminach zaliczeń, pomijając że wyznaczył je z naruszeniem Regulaminu studiów, na co Skarżący zwracał uwagę w swoich pismach. W tym stanie rzeczy zarzucił, że organ nie zrealizował wymogu uzasadnienia spełniającego dyspozycję art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z § 1 pkt 13 rozporządzenia MNiSW z dnia 25 września 2014 r. w sprawie warunków, jakim muszą odpowiadać postanowienia regulaminu studiów w uczelniach nakazującego w regulaminie studiów zdefiniować "sposób i tryb stwierdzania braku postępów w nauce". Co prawda Regulamin zawiera § 33 ust. 3 pkt 2 (Dziekan stwierdza brak postępów w nauce - na podstawie § 24 ust. 2 oraz § 27 ust. 1), jednak Organ nie odnosi się w decyzji I i II do tych regulacji. Co więcej przepisy te zawierają wymogi punktowe odniesione do "terminów określonych przez Dziekana" dla "rejestracji na kolejny semestr". Pojęcie "rejestracji na kolejny semestr nie stanowi zaś jakiejkolwiek przesłanki ustawowej skreślenia, jest li tylko czynnością administracyjno-techniczną, w szczególności nie może być utożsamiane z niezaliczeniem semestru w terminie. Definicji braku postępów nie zawiera także par. 27 ust. 1 gdyż ograniczono się w nim do warunku uzyskania zaliczenia formy zajęć, poprzez uzyskiwanie efektów. W decyzji I jak i w decyzji II nie wskazano jakich efektów Skarżący nie uzyskał. Skarżący wskazał, że w uzasadnieniu decyzji II nadal nie dokonano powołania się na wymaganą rozporządzeniem regulaminową definicję braku postępów, powtórzono jedynie przywołanie pierwszego skreślenia, wznowienie i urlop jako mające pozorować uzasadnienie braku postępów, co jest nieuprawnione, gdyż nie tak Regulamin definiuje brak postępów. Skarżący zarzucił, że organ nie wskazał na jakiej podstawie prawnej przedmiot "Psychologia" "nie obowiązywał" po wznowieniu studiów. Organ nie odniósł się do zarzutów bezprawności wyznaczenia terminu komisyjnego zaliczenia przedmiotu "Podstawy inżynierii [...]" wskazanych w piśmie Skarżącego do Organu z 10.2.2017 r., co stanowi naruszenie: 1) art. 107par. 3 K.p.a. w zw. z art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz par. 49 ust. 5 Regulaminu, poprzez brak uzasadnienia prawnego i faktycznego przedmiotowej decyzji 2) par. 29 Regulaminu poprzez: a) orzeczenie ponad wniosek studenta, który nie domagał się weryfikacji komisyjnej b) przyznanie zaliczenia komisyjnego mimo iż zaliczenie w dn. 19.1.2017 nie miało charakteru "poprawkowego "; 3) par. 49 ust. 4 Regulaminu w zw. z art. 65 par. 1 K.p.a. poprzez nie przekazanie sprawy wniosku o " unieważnienie " zaliczenia rektorowi, jako organowi właściwemu, przy uznaniu że wykracza ona poza możliwości decyzyjne dziekana ujęte w Regulaminie. Skarżący podniósł, że działanie organu sprowadzało się wyłącznie do powtórnego nakazania udziału w egzaminie "komisyjnym". Nie odpowiada prawdzie twierdzenie Organu, że "uwzględniając skomplikowaną sytuację [Skarżącego] Dziekan [...] chcąc umożliwić studentowi kontynuację studiów pozytywnie rozpatrzył jego prośbę. Takiej prośby nie było. Skarżący domagał się weryfikacji pracy zaliczeniowej jakiej z nadzwyczajną energią dr M. bronił przed "utrwaleniem" na fotografii, a nie kolejnej okazji do krzywdzącej oceny. Argumentował, że kolejne zaliczenie wyznaczone zostało zatem na 13 lutego 2017, na którym Skarżący, mając świadomość zagrożeń na jakie zwracał uwagę Prodziekan w rozmowie z 24.02.2017r. (załączonej do pisma) nie pojawił się. Następnie Organ w piśmie z 17.2.2017 poinformował o wyznaczeniu ostatecznej możliwości zaliczenia przedmiotu "Podstawy inżynierii [...]", co zdaniem skarżącego było tylko pozorem prostudenckiej postawy. Organ pomija jednak, że terminy te wyznaczane były niezgodnie z Regulaminem studiów, zaś uniemożliwianie weryfikacji pracy zaliczeniowej z "Podstaw inżynierii [...]" może wskazywać na blokowanie szans wyjaśnienia istotnej wątpliwości co do nieprawidłowości w jej ocenie. Zobowiązanie uczelni do przekazania tego dokumentu do akt sprawy nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Skarżący wskazał, że akceptuje prawo wykładowcy do dokonywania oceny merytorycznej, ale - podobnie jak z oceną biegłego czy Polskiej Komisji Akredytacyjnej musi ona spełniać wymogi formalne i metodologiczne, dla uznania za prawidłowo przeprowadzoną. Zawarte w par. 12 ust. 1 pkt 5 Regulaminu studiów prawo wglądu do pracy nie może być utożsamiane z zakazem sporządzania jej odpisów, a jeśli by było, to takie rozumienie prawa wglądu byłoby niezgodnym z ustawowymi regulacjami dozwalającymi każdemu obywatelowi zapoznawanie się z dokumentami stanowiącymi akta sprawy administracyjnej. W tym przypadku praca stanowi podstawę decyzji o niezaliczeniu przedmiotu "Podstawy inżynierii [...]", a w konsekwencji decyzji o skreśleniu z listy studentów. Dlatego możliwość wykazania nieprawidłowości w jej ocenieniu ma istotne znaczenie w sprawie. Prowadzący wpisał od razu ocenę 2,0 z drugiego terminu pomijając pierwszy. Prawdopodobnie zostały zastosowane pozamerytoryczne kryteria oceniania, skoro podczas zaliczenia w styczniu na prośbę o wyjaśnienie co było dokładnie źle napisane komisja stwierdziła, że tłumaczenia są zbędne i ocena jest niedostateczna. Z uwagi na fakt, że niezaliczenie tego przedmiotu zostało wskazane w decyzji I jako uzasadniającego skreślenie to niezaliczenie nastąpiło wbrew prawu. Dopiero w decyzji II niezasadnie rozszerzono uzasadnienie braków o seminarium czy "psychologię". Zdaniem Skarżącego Rektor pominął wnioski dowodowe zawarte w odwołaniu, zmierzające do wykazania, iż brak zaliczenia nie wynikał z przesłanek merytorycznych, celem było doprowadzenie do "przeegzaminowania" Skarżącego bez względu na podstawy prawne. Wadliwie wyznaczony termin nie może być źródłem negatywnych skutków w przedmiotowej sprawie. W decyzji II Organ "rozszerzył" braki punktowe z 2 do 17 punktów, tym samym Organ pozbawił Skarżącego możliwości polemiki z rozszerzonym uzasadnieniem w trybie odwołania. Rektor Politechniki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Odwołał się do art. 77 ust. 5 Konstytucji, z którego wynika zasada autonomii szkół wyższych, co zwalania je od obowiązku spełniania surowych kryteriów jakie spełniać musi decyzja administracyjna. Nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organ w stopniu powodującym stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub innego naruszenia powodującego uwzględnienie skargi. Na skutek wniosku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 21 września 2017r. na podstawie art. 33 §2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuścił Parlament Studentów Rzeczpospolitej Polskiej do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania. Parlament Studentów RP poparł skargę skarżącego, jej zarzuty i uzasadnienie. Przedstawił także swoje stanowisko w sprawie wskazując, że zawieranie w regulaminach studiów przepisów ograniczających prawo studenta nie tylko do zapoznania się z pracą egzaminacyjną, ale także do jej skopiowania - choćby dla poddania weryfikacji prawidłowości jej oceny - jest niezgodne z ustawowym prawem studenta do dostępu do dokumentacji stanowiącej akta postępowania w sprawie nadania tytułu zawodowego. Każdy egzamin czy zaliczenie pisemne przedmiotu ujętego w programie studiów stanowi wymóg uzyskania stopnia zawodowego kończącego dane studia. W związku z tym w ocenie Parlamentu Studentów RP student ma prawo wglądu i uzyskiwania odpisów tych materiałów jako akt postępowania prowadzącego do decyzji w sprawie tytułu zawodowego albo skreślenia. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu Sąd postanowił na zasadzie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalić wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodów z pism i nagrań dołączonych przy skardze. Pełnomocnik skarżącego złożył zastrzeżenie do protokołu w przedmiocie treści wydanego postanowienia. Nadto pełnomocnik skarżącego wnosił i wywodził, jak w skardze. Skarżący oświadczył, że jest mu przykro z powodu zaistniałej sytuacji i podtrzymał złożoną skargę. Pełnomocnik organu wnosił i wywodził, jak w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r., poz. 1066) sądy administracyjne powołane zostały do sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, tzn. do kontroli legalności zaskarżonych aktów czyli ich zgodności z przepisami prawa. Kontrola ta sprowadza się do badania, czy zaskarżony akt nie narusza przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego. Wzruszenie aktu administracyjnego może nastąpić w razie, gdy kontrola wykaże, że narusza on przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369, ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."). W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził takiego naruszenia przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organ II instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Rektora Politechniki [...] z 11 maja 2017r. podpisana przez Prorektora Politechniki na podstawie pełnomocnictwa Rektora Politechniki, mocą którego w związku ze swoją nieobecnością Rektor udzielił pełnomocnictwa dr. hab. J. G., prof. nadzw. – Prorektorowi do spraw kształcenia, do pełnienia funkcji rektora Politechniki [...] w dniach od 11 do 12 maja 2017r. Zaskarżoną decyzją Rektor utrzymał w mocy decyzję Dziekana podpisaną przez Prodziekana Wydziału [...] z 04 kwietnia 20-17r. o skreśleniu skarżącego B. G. z listy studentów Politechniki [...]. Jak wynika z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. 2017, poz. 2183 ze zm.) zwaną dalej "P.s.w.", uczelnia publiczna jest uczelnią utworzoną przez państwo reprezentowane przez właściwy organ władzy lub administracji publicznej. Uczelnia jest autonomiczna we wszelkich obszarach swojego działania na zasadach określonych w ustawie - art. 4 ust. 1 P.s.w. stanowiący respektowanie zasady wyrażonej w art. 70 ust. 5 Konstytucji RP. Uczelnia publiczna nie jest zatem organem administracji publicznej, o którym mowa w art. 1 pkt 1 K.p.a, a jedynie jednostką organizacyjną nie będącą organem państwowym ani samorządowym, która została powołana do wykonywania zadań publicznych i jest uprawniona do nawiązywania stosunków administracyjnoprawnych (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2001r. sygn. akt I SA 2521/00, niepublikowany). Taka pozycja uczelni państwowej powoduje, iż ustawodawca w art. 207 ust. 1 P.s.w. wprowadził zapis o odpowiednim stosowaniu przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego między innymi do decyzji podejmowanych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego, jak również przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnego (wyrok NSA z 25 czerwca 2002r. sygn. I SA 106/02, niepubl., wyrok NSA z 12 czerwca 2001r. sygn. I SA 2521/00, niepubl.) odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ma zapewnić tylko minimum procedury, niezbędnej dla załatwienia sprawy i zachowania uprawnień strony, przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej. W ramach tej odpowiedniości nie sposób oczekiwać aby uczelnia publiczna działała tak, jak organ administracji publicznej, gdyż została powołana do zupełnie innych zadań, których zakres wynika z art. 4 P.s.w. Podkreśla to zapis art. 4 ust. 1 P.s.w. zgodnie, z którym uczelnia jest autonomiczna we wszystkich obszarach swojego działania na zasadach określonych w ustawie. Zatem odpowiednie stosowanie przepisów Kodeku postępowania administracyjnego oznacza, iż pewne jego regulacje znajdą zastosowanie wprost, inne z pewnymi modyfikacjami, natomiast jeszcze inne z uwagi na specyfikę podmiotu jakim jest uczelnia publiczna nie będą miały zastosowania przed tym organem, który tylko pełni funkcję organu administracji publicznej w ściśle określonym zakresie spraw wyznaczonych w art. 207 ust. 1 ustawy o szkolnictwie. W tym miejscu wskazać pozostaje, iż stosownie do art. 60 ust. 6 P.s.w. organami jednoosobowymi uczelni są rektor i kierownicy podstawowych jednostek organizacyjnych. Kierownikiem wydziału jest dziekan. Z art. 66 ust. 1 P.s.w. wynika, iż rektor kieruje działalnością uczelni i reprezentuje ją na zewnątrz, jest przełożonym pracowników, studentów i doktorantów uczelni. Rektor podejmuje decyzje we wszystkich sprawach dotyczących uczelni, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych przez ustawę lub statut do kompetencji innych organów uczelni lub kanclerza (ust. 2). Uszczegółowienie tych kompetencji następuje w Statucie Politechniki [...] uchwalonym przez Senat Akademicki Politechniki Uchwałą Nr [...] z 30 listopada 2011r. ze zmianami (§ 25 ust. 1, 2 i 3). W tym miejscu wskazać należy, że Rektor może w formie pisemnej upoważnić imiennie pracowników Uczelni do podejmowania określonych czynności lub składania oświadczeń woli w ustalonym zakresie – zgodnie z przepisami prawa (ust. 4 ). Przy czym Rektor kieruje działalnością Uczelni przy pomocy czterech prorektorów, którym określa zakresy obowiązków i udziela stosownych kompetencji (§26 ust. 1). Rektor może ustanawiać pełnomocników (ust. 3). Z powyższego wynika, iż Rektor miał uprawnienie do umocowania na podstawie pisemnego pełnomocnictwa Prorektora do spraw kształcenia do wydania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie. Wbrew temu co podnosi skarżący, pełnomocnictwo to nie budzi wątpliwości, ma wyraźnie określony zakres czynności pełnomocnika mimo, że jest on szeroki – do pełnienia funkcji rektora Politechniki - i okres obowiązywania. W ocenie Sądu Prorektor był, zatem prawidłowo umocowany do działania w imieniu Rektora Politechniki, w tym do wydania i podpisania decyzji dotyczącej skreślenia studenta. Prorektor, zatem działał w zakresie tak sformułowanego umocowania. Podnoszona przez skarżącego okoliczności ogólnego i szerokiego umocowania nie stanowi o nieprawidłowości kwestionowanego pełnomocnictwa. Nieuprawnione jest, zatem twierdzenie, że Prorektor działał bez umocowania z rażącym naruszeniem prawa. Nie zachodzi zatem z tego powodu przesłanka do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Sąd nie dopatrzył się także uchybień w zakresie wydania decyzji I-instancyjnej przez Prodziekana Wydziału. Zgodnie z art. 70 ust. 1 P.s.w. kompetencje kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni określa statut. Zgodnie z art. 2 ust.1 pkt 29 P.s.w. użyte w ustawie określenie "podstawowa jednostka organizacyjna" oznacza wydział lub inną jednostkę organizacyjną, określoną w statucie, prowadzące co najmniej jeden kierunek studiów lub studia doktoranckie co najmniej w jednej dyscyplinie naukowej. Do kompetencji kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni należy w szczególności opracowanie strategii rozwoju jednostki zgodnej ze strategią rozwoju uczelni. Od decyzji kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej służy odwołanie do rektora (ust. 2). Rektor uchyla decyzję kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej sprzeczną z ustawą, statutem, uchwałą senatu lub najwyższego organu kolegialnego uczelni niepublicznej, uchwałą rady tej jednostki organizacyjnej, regulaminami lub innymi przepisami wewnętrznymi uczelni lub naruszającą ważny interes uczelni (ust. 3). Z § 27 ust. 1 Statutu Politechniki wynika, że dziekan kieruje działalnością wydziału przy pomocy prodziekanów, którym określa zakresy obowiązków (§27 ust. 4 Statutu). W tym stanie rzeczy do wykonywania czynności z zakresu indywidualnych spraw studenckich, na szczeblu wydziału, właściwy jest także prodziekan. Prodziekan Wydziału [...] był więc uprawniony do wydania decyzji o skreśleniu studenta z listy studentów, przewidzianej w art. 190 ust.1 P.s.w. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji to z przedstawionych Sądowi akt tej sprawy wynika, iż organy orzekające podjęły rozstrzygniecie w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy studentów w oparciu o art. 190 ust. 2 pkt 1 P.s.w., zgodnie z którym kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów, w przypadku stwierdzenia braku postępów w nauce. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że podstawowe obowiązki studenta określa Prawo o szkolnictwie wyższym oraz na mocy art. 160 ust. 1 tej ustawy – regulamin studiów. Zgodnie z art. 189 ust. 2 P.s.w. student zobowiązany jest w szczególności do uczestniczenia w zajęciach dydaktycznych i organizacyjnych zgodnie z regulaminem studiów, a także składania egzaminów, odbywania praktyk i spełniania innych wymogów przewidzianych w planie studiów. Obowiązki te znajdują odzwierciedlenie w Regulaminie Studiów (§ 12 ust. 2 pkt 3 Regulaminu). Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami nie ulega wątpliwości, że podstawowym obowiązkiem studenta jest pełne wykorzystanie możliwości kształcenia się, jakie stwarza Politechnika [...] oraz postępowanie zgodne z treścią ślubowania (art. 189 ust. 1 P.s.w.) i Regulaminem. W szczególności student zobowiązany jest do uczestniczenia w zajęciach objętych programem studiów, uzyskiwania zaliczeń oraz zdawania egzaminów przewidzianych w toku studiów. Z obowiązkami tymi koresponduje przesłanka uprawniająca do skreślenia z listy studentów - art. 190 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, gdyż w przypadku braku postępów w nauce student może być skreślony z listy studentów. Wprawdzie decyzja podejmowana w tym zakresie ma charakter decyzji uznaniowej, a nie obligatoryjnej lecz taki zapis wynika z poszanowania przez ustawodawcę zasady autonomii wyższej uczelni. Przekazanie tej kwestii do uznania organów uczelni umożliwia uwzględnienie różnych nadzwyczajnych okoliczności uniemożliwiających studentowi wywiązanie się z jego podstawowych obowiązków z przyczyn od niego niezależnych lub trudnych do przewidzenia. Wystąpienie tych przesłanek powoduje konieczność ich rozpoznania przez organ w trakcie podejmowania decyzji w przedmiocie skreślenia z listy studentów. W takiej sytuacji wydanie decyzji musi zostać poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem wszystkich okoliczności sprawy w zakresie zaistnienia, bądź nie – przesłanek do skreślenia studenta z listy studentów. Winna też być dokona wszechstronna ocena tych przesłanek, znajdująca następnie odzwierciedlenie w treści uzasadnienia wydanej decyzji. Zakres fakultatywności zawarty w powyższym przepisie nie oznacza bowiem dowolności. Uzasadnienie decyzji uznaniowej, szczególnie o negatywnych dla strony konsekwencjach - tak jak w niniejszej sprawie – powinno szczegółowo wskazywać przyczyny, argumenty na których oparł się organ rozstrzygający sprawę, jak i powody dla których organ zastosował tę instytucję. Brak prawidłowego uzasadnienia takiej decyzji, niewyjaśnienia stronie zasadności zastosowania takiego rozstrzygnięcia, uniemożliwia nadto właściwą kontrolę ze strony Sądu. Rozstrzygnięcia wydane w tego typu sprawach powinny być zatem starannie uzasadnione, z odniesieniem się do okoliczności danej sprawy. Sporządzając uzasadnienie decyzji organ administracji publicznej winien mieć na uwadze szczególną funkcję jaką przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego wyznaczają tej części decyzji i wymogi, którym powinno ono odpowiadać. Zawarte w uzasadnieniu motywy rozstrzygnięcia są bowiem istotne dla strony, która korzystając z przysługującego jej prawa zaskarżenia decyzji będzie mogła ocenić i ustosunkować się do argumentów organu. Zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, przyczyn dla których odmówił dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. Dopiero przy spełnieniu tych wymogów uzasadnienie w dostatecznym stopniu motywuje rozstrzygnięcie i pozwala na poznanie i ocenę rozumowania organu poprzedzającego konkluzję (stanowisko organu) znajdującą swój wyraz w rozstrzygnięciu. W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja odpowiada powyższym wymogom. Decyzja organu I, jak i II instancji zwiera szczegółowe opisanie dotychczasowego toku studiów skarżącego, z którego wynika, że B. G. podjął studia stacjonarne pierwszego stopnia na kierunku Transport na Wydziale [...] Politechniki [...] 26 września 2011 r. Planowanym terminem zakończenia studiów, zgodnie z 3,5 letnim programowym tokiem, był 30 kwietnia 2015 r. Pan B. G. został skreślony z listy studentów 14 marca 2013 r. z semestru 3. w roku akademickim 2012/2013. Wznowił studia 18 marca 2013 r., od semestru 2. w roku akademickim 2012/2013. Korzystał z urlopu w okresie od 29 września 2014 r. do 25 września 2015 r. Ponownie podjął studia 25 września 2015 r., na semestrze 5 w roku akademickim 2015/2016. Uzyskał rejestrację 26 lipca 2016 r., na semestr 7. w roku akademickim 2016/2017 otrzymując 178 punktów ECTS (180 pkt wymagane do zaliczenia po semestrze 6.). W dniu 04 października 2016 r. złożył wniosek o powtarzanie przedmiotu "Podstawy inżynierii [...]" z semestru 6. W dniu 19 stycznia 2017 r. nie zdał zaliczenia z powyższego przedmiotu. Skarżący tymczasem w dniu 23 stycznia 2017r. złożył wniosek o unieważnienie zaliczenia i ponowne jego przeprowadzenia. Kolejne zaliczenie zostało wyznaczone na 13 lutego 2017 r., na którym nie pojawił się. Zaliczenie komisyjne zostało zarządzone na 23 marca 2017 r., na którym również się nie stawił. Powołując się na zapisy Regulaminu Studiów organy argumentowały, że Skarżący zobowiązany jest do aktywnego udziału we wszystkich zajęciach dydaktycznych przewidzianych w programie studiów oraz terminowego wypełniania wszystkich obowiązków określonych w planie i regulaminie studiów (§12 ust. 2 pkt 3 Regulaminu). Do sprawdzania efektów kształcenia i zaliczania okresów studiów stosuje się system punktowy (§ 23 ust. 1), warunkiem rejestracji na kolejny semestr studiów jest uzyskanie, w terminie określonym przez dziekana, wskazanej minimalnej liczby punktów oraz zaliczenie modułów występujących w programie studiów (§24 ust. 2 pkt 1 i 2 ). Z regulacji §33 ust. 3 pkt 2 Regulaminu wynikają także przesłanki stwierdzenia braku postępów w nauce – na podstawie §24 ust. 2 oraz 27 ust. 1 Regulaminu, mianowicie brak rejestracji na kolejny semestr z uwagi na nieuzyskanie wymaganej minimalnej liczby punktów, czy niezaliczenie modułów oraz brak zaliczenia form zajęć niekończących się egzaminem. Skutkiem stwierdzenia braku postępów w nauce może być skreślenie studenta z listy studentów (§33 ust. 2 pkt 1 Regulaminu). Wydanie rozstrzygnięcia w powyższym zakresie wiąże się zatem z obowiązkiem wykazania przez organ zaistnienia przesłanek określonych w §24 ust. 2 oraz §27 ust. 1 Regulaminu i uzasadnienia zajętego stanowiska. Rektor wyjaśnił, że będąc zarejestrowanym na semestr 7 Skarżący miał zgodę na powtarzanie przedmiotu "Podstawy inżynierii [...]" z semestru 6, którego nie zaliczył 19 stycznia 2017r., a następnie nie przystąpił do wyznaczonego terminu poprawkowego zaliczenia na dzień 17 lutego 2017r. Nie przystąpił także do wyznaczonego dla skarżącego przez Rektora terminu zaliczenia komisyjnego bez podania przyczyny. Rektor odniósł ustalony stan faktyczny sprawy do opisanych regulacji zawartych w Regulaminie, wskazując, że student nie uzyskał wymaganej liczby punktów ECTS przewidzianych w programie 3,5 letnich studiów stacjonarnych pierwszego stopnia na kierunku Transport, suma brakujących punktów ECTS wynosi zdaniem Rektora 17. W tym miejscu Sąd wskazuje, że niezasadne są zarzuty skarżącego o bezprawnym wyznaczeniu zaliczenia komisyjnego przez Rektora. Zauważyć bowiem należy, że w oparciu o regulacje Regulaminu studentowi, który w wyniku bieżącej kontroli stopnia uzyskania efektów kształcenia otrzymał ocenę niedostateczną, przysługuje prawo do jednego zaliczenia poprawkowego do końca sesji egzaminacyjnej (§27 ust. 3). Nadto Rektor korzystając ze swoje kompetencji organu, który podejmuje decyzje we wszystkich sprawach uczelni, kierując się zamiarem umożliwienia skarżącemu zaliczenie problematycznego przedmiotu wyznaczył termin zaliczenia komisyjnego. W ocenie Sądu stworzona przez Rektora możliwość zaliczenia komisyjnego oznacza, że zaliczenia takie przeprowadza komisja w składzie trzech nauczycieli akademickich, a także z możliwością obecności obserwatora spośród nauczycieli i studentów uczelni, zgodnie z § 29 ust. 2 Regulaminu, co stanowi gwarancje rzetelnego i obiektywnego sprawdzenia efektów kształcenia studenta. Niezasadne są zatem zarzuty skarżącego tylko o rzekomej dobrej woli Rektora, który z własnej inicjatywy wyznaczył skarżącemu termin zaliczenia komisyjnego i że w istocie działał na niekorzyść skarżącego. Student objęty obowiązkiem terminowego zaliczania zajęć winien wykorzystać w pozytywnym dla siebie zakresie stworzoną mu dodatkową możliwości zaliczenia obowiązkowych zajęć, zgodnie z podstawowym obowiązkiem studenta terminowego wypełniania wszystkich zobowiązań określonych w planie i regulaminie studiów. Słusznie wskazał Rektor, że skarżący nieprzystępując do zaliczenia poprawkowego oraz zaliczenia komisyjnego przedmiotu, który już powtarzał, wypełnił przesłankę braku postępów w nauce. Niezasadny jest zarzut Skarżącego, że Rektor wydał błędnie decyzję o jego skreśleniu z listy studentów nie na podstawie art. 190 ust. 2 pkt 1 P.s.w., ale na podstawie art. 190 ust. 2 pkt 2 P.s.w., wobec nieuzyskania zaliczenia semestru w określonym terminie. Zdaniem skarżącego uzasadnienie decyzji nie odnosiło się do podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, jak i decyzji Prorektora. Z postanowień Regulaminu wynika, jak to już wskazano wyżej, że przesłanką braku postępów w nauce jest także zgodnie z §27 ust. 1 Regulaminu - negatywny wynik bieżącej kontroli stopnia uzyskania efektów kształcenia z poszczególnych zajęć i modułów. Dopiero skutkiem braku zaliczenia zajęć, jest niemożność przystąpienia do egzaminu, jeżeli taki jest wymagany w ramach realizacji programu studiów, co następnie powoduje niemożność przyznania punktów ECTS i niezaliczenie semestru, o jakim mowa w art. 190 ust. 2 pkt 2 P.s.w. Tymczasem, w konkretnej sytuacji skarżącego Rektor wykazał, że zaistniały przesłanki skreślenia z listy studentów na skutek braku postępów w nauce, o jakich mowa w art. 190 ust. 2 pkt 1 P.s.w. w zw. z §33 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 2 Regulaminu. Nadto Rektor argumentował, że poinformował skrzącego o możliwości złożenia wniosku o udzielenie urlopu zdrowotnego, z czego skarżący nie skorzystał (§36 ust. 1 Regulaminu), ograniczając się do kwestionowania pracy zaliczeniowej. Rektor wskazywał także że skarżący korzystał z licznych zwolnień lekarskich. W ocenie Sądu, Rektor wykazał zatem, że szczegółowo zbadał sytuację skarżącego respektując jego prawa i stwarzając wszelkie dopuszczalne Regulaminem możliwości zmierzające do zaliczenia problemowego przedmiotu. Zauważyć przy tym należy, że ustalane terminy zaliczenia poprawkowego oraz komisyjnego były na tyle odległe, że można przyjąć, iż pozwalały na odpowiednie przygotowanie się studenta do zaliczenia przedmiotu. Z reguły §12 pkt 5 Regulaminu wynika, że student ma prawo do wglądu do swojej ocenianej pracy pisemnej w terminie dwóch tygodni od dnia ogłoszenia wyników. Pisemne prace zaliczeniowe prowadzący zajęcia mają obowiązek przechowywać co najmniej przez 12 miesięcy (§27 ust. 4 Regulaminu). Słusznie Rektor wskazał, że zgodnie z zapisami Regulaminu skarżący skorzystał z tej możliwości i swoją pracę przeglądał, co nie było kwestionowane. Jakkolwiek z tego zapisu Regulaminu nie wynika uprawnienie do utrwalania, czy kopiowania takiej pracy, zwłaszcza, jeżeli ma to służyć wykazaniu prawidłowości udzielonych odpowiedzi, czy też niewłaściwej zdaniem studenta, oceny pracy zaliczeniowej. Weryfikacja niedostatecznej oceny z bieżącej kontroli stopnia uzyskania efektów kształcenia następuje w drodze jednego zaliczenia poprawkowego, a następnie w uzasadnionych przypadkach w ramach zaliczenia komisyjnego (§27 ust. 3 i §29 ust. 1 i nast. Regulaminu). Nie mogą zatem odnieść skutku zarzuty skarżącego, które zmierzają do zakwestionowania poprawności przeprowadzonego zaliczenia, oraz nieuwzględnienia wniosku o jego unieważnienie i ponowne przeprowadzenie zaliczenia, co uzasadniało w ocenie Skarżącego nieprzystąpienie Skarżącego do zaliczenia poprawkowego i zaliczenia komisyjnego. Sąd podkreśla, że podstawowym zadaniem studenta jest postępowanie zgodnie z regulaminem studiów, a w szczególności spełnianie wymogów przewidzianych w planie studiów (art. 189 ust. 1 i 2 P.s.w. w zw. z §12 ust. 2 pkt 3 Regulaminu). Niezasadny jest zarzut Skarżącego, że Rektor w decyzji II instancji podnosił argumenty nieujawnione wcześniej w decyzji I instancji. Z podstawowej zasady postępowania administracyjnego, która ma zastosowanie w niniejszej sprawy, a opisana jest w art. 15 K.p.a. wynika konieczność rozpoznania sprawy przez dwie instancje. Oznacza to, że organ II instancji ponownie samodzielnie rozpatruje i rozstrzyga sprawę merytorycznie w całej jej rozciągłości. Ponownie ocenia, a także przeprowadza dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia zebranych dowodów i materiałów w sprawie, bez konieczności uchylania decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznani przez organ I instancji (art. 138 K.p.a.). W konsekwencji celem jeszcze bardziej wszechstronnego i pełniejszego uzasadnienia decyzji o skreśleniu Skarżącego z listy studentów Rektor wskazał dodatkowe okoliczności wypełniające przesłankę braku postępów w nauce. Rektor wyjaśnił, zatem zasady naliczania punktów ECTS za zdaną przez skarżącego "Psychologię", którą następnie zastąpiono przedmiotem "Socjologia", a także liczbę brakujących punktów ECTS z seminarium dyplomowego. Uzasadniono zatem w ten sposób, że na skutek braku postępów w nauce Skarżący nie uzyskał wymaganych minimalnych 180 punktów ETCS. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd podkreśla, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego skarżący nie przedstawił żadnej okoliczności, która wpłynęłaby na to, że w wymaganym terminie niezależnie od siebie nie uzyskał wymaganych zaliczeń. W tym zakresie skarżący nie przedstawił żadnej przesłanki, która mogłaby wpłynąć na podjętą decyzję o jego skreśleniu w ramach uznania administracyjnego. Nie przedstawił przy tym, poza swoimi własnymi subiektywnymi odczuciami i obawami, jakichkolwiek argumentów, które można by uznać za ważne względy społeczne, które uzasadniałyby odstąpieniu od podjętego rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego. Przy tym Rektor wskazał, że skarżący rozpoczął studia w 2011r, które planowo powinien zakończyć 30 kwietnia 2015r., był już skreślony z listy studentów, a w roku akademickim 2015/2016 ponownie podjął studia i w roku 2016/2017 podjął kolejną próbę zaliczenia przedmiotu "Podstawy inżynierii [...]", co zdaniem Sądu uznać należy za wypełnienie przesłanki "braku postępowców w nauce" (por. wyr NSA z 24 lutego 2010r., sygn. akt I OSK 1107/09, Lex 594895). Z drugiej strony Skarżący znał również konsekwencje niewywiązania się z podstawowego obowiązku uzyskania zaliczenia. W tej sytuacji nie można zarzucić organowi, iż nie rozważył i nie ocenił wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, gdyż poza niebudzącym wątpliwości faktem braku zaliczenia problematycznego przedmiotu przez skarżącego nie wskazał on żadnych obiektywnych powodów, dla których nie wypełnił podstawowych obowiązków studenta. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów dotyczących uchybień proceduralnych wskazać pozostaje, iż nie znajdują one uzasadnienia, bądź też nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia, a tylko takie po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. mogą stanowić podstawę uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Reasumując należy stwierdzić, iż skarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prodziekana nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności, ani skutkującego koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Podstawą ich wydania była bowiem okoliczność niedopełnienia przez skarżącego podstawowych obowiązków studenta wyrażających się brakiem postępów w nauce (art. 190 ust. 2 pkt 1 P.s.w. w zw. z §33 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 2 Regulaminu). W takim przypadku nie sposób zakwestionować stanowiska organów Politechnki, że zaistniały przesłanki do skreślenia skarżącego z listy studentów. Sąd oddalił wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodów z pism i nagrań dołączonych przy skardze, albowiem nie przyczyniły się do wyjaśniania istotnych wątpliwości w sprawie dotyczącej skreślenia z listy studentów. W tym stanie rzeczy skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a., jak Sąd orzekł w wyroku.