II SA/Po 682/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi I. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 sierpnia 2024 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił sprzeciw I. F. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 stycznia 2024 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż zasadniczym powodem wydania decyzji kasacyjnej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze było stwierdzenie naruszenia przez organ I instancji prawa materialnego, tj. przepisu art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 poz. 503 dalej u.p.z.p.), który stanowi, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową. Stanowi prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu przez pryzmat powszechnie obowiązującego prawa. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego musi wykazywać niezgodność wnioskowanej inwestycji z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenia. Przepisami odrębnymi są przepisy umiejscowione w innych (odrębnych) aktach prawnych niż sama ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd wskazał, iż organ odwoławczy słusznie zaznaczył, że w odniesieniu do lokalizacji inwestycji celu publicznego, inaczej niż przy wydawaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, mając na uwadze ład przestrzenny ustala się jedynie, czy inwestycja jest dopuszczalna na danym terenie. Podkreślenia wymaga, że zasada dobrego sąsiedztwa nie stanowi kryterium dopuszczalności lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dlatego też uzasadnienie decyzji organu I instancji, że odmowa decyzji spowodowana jest brakiem ładu przestrzennego po ewentualnym zrealizowaniu inwestycji, również nie mogła się ostać- na co słusznie zwróciło uwagę Kolegium. Decyzją z 05 lipca 2024 r., nr [...] Burmistrz K. ustalił lokalizację inwestycji celu pn. budowa stacji bazowej telefonii komórkowej operatora X. sp. z o.o. nr [...] na terenie działki nr [...], [...] arkusz mapy [...] w K. w rejonie ulicy [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła I. F. (dalej również jako: "skarżąca"). Odwołująca zaskarżonej decyzji zarzuciła, że załącznik do decyzji organu I instancji (mapa) nie posiada legendy; linie rozgraniczające teren inwestycji to linie, w których inwestor musi się zmieścić z planowaną inwestycją ich oznaczenie nie powinno budzić wątpliwości; załącznik nr 1 do decyzji nie zawiera wyznaczonego obszaru oddziaływania; z mapy nie wynika, czy jest ona kopią mapy zasadniczej czy katastralnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Decyzją z 26 sierpnia 2024 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również jako: "Kolegium" lub "organ II instancji") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest obiektem za pomocą którego są świadczone usługi telekomunikacyjne dostępne dla wszystkich zainteresowanych, w związku z powyższym przedmiotowa inwestycja na gruncie art. 2 pkt 5 u.p.z.p. stanowi realizację celu publicznego. Jednocześnie organ II instancji zaznaczył, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek X. sp. z o.o., który spełniał wymogi art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Ponadto Kolegium podkreśliło, że działki inwestycyjne nr [...] i [...] stanowią własność prywatną i oznaczone są w ewidencji jako klasoużytki RV i RIV. Kolegium wskazało również, że projekt decyzji został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia zgodnie z art. 50 ust. 4 u.p.z.p. Organ II instancji podkreślił również, że pismem z 23 maja 2024 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w P.. Postanowieniem z 19 lutego 2024 r. organ I instancji uzgodnił projekt decyzji. Na podstawie powyższego Kolegium uznało, iż planowane zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi. Kolegium uznało również, iż planowana inwestycja nie wymaga wydania decyzji środowiskowej. Organ II instancji nie podzielił zarzutu braku legendy na mapie wskazując, że zgodnie z pkt 6 zaskarżonej decyzji "linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono linią ciągłą koloru żółtego na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, przyjętej do zasobów Starostwa Powiatowego w K., wydanej w dniu 26.10.2022 r., stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji". W ocenie Kolegium bezzasadne pozostają twierdzenia odwołania, iż nie ma oznaczonych na mapie linii rozgraniczających teren inwestycji, jak również brak jest potwierdzenia pochodzenia mapy oraz jej skali. Kolegium nie podzieliło również zarzutu, iż załącznik nr 1 do decyzji nie zawiera wyznaczonego obszaru oddziaływania. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 52 u.p.z.p. to mapa stanowiącą załącznik do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego musi je posiadać, a nie mapa stanowiąca załącznik do decyzji. Kolegium nie podzieliło również zarzutu braku dokonania przez organ I instancji analizy stanu faktycznego i prawnego terenu inwestycji. Organ II instancji uznał również za bezzasadny zarzut dot. braku uzgodnienia projektu decyzji z Państwową Inspekcją Sanitarną. W tym względzie Kolegium wskazało, iż obowiązek uzgodnienia projektu decyzji z tym organem (pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych) obowiązuje od 23 września 2023 r. W niniejszej sprawie wniosek o ustalenie inwestycji celu publicznego wpłynął 15 września 2023 r., tak więc zastosowanie do niego miały stare przepisy. Kolegium nie podzieliło także zarzutu naruszenia zapisów Studium, wskazując iż przepisy studium nie są przepisami prawa miejscowego, a jego postanowienia nie są wiążące przy wydawaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego czy też warunków zabudowy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożyła I. F. wnosząc o uchylenie decyzji SKO i decyzji poprzedzającej Burmistrza K. Nr [...] z dnia 05 lipca 2024 r. oraz zasądzenie od SKO [...] na rzecz Skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, iż podtrzymuje wszystkie zarzuty podniesione w odwołaniu. Skarżaca wskazała, iż organ winien sprawdzić obszar oddziaływania inwestycji. Skarżaca wyjaśniła, iż organ przed przystąpieniem do rozpatrzenia wniosku ma za zadanie w pierwszej kolejności ustalić czy jest on kompletny w tym, czy załączona do niego część graficzna w postaci właściwej mapy zawiera przewidziane cytowanym powyżej przepisem elementy, to jest czy na mapie spełniającej wymagania, o których mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., zaznaczono prawidłowo miejsce inwestycji i obszar jej oddziaływania. W ocenie Skarżacej żaden z organów nie wyjaśnił: jaki jest w istocie obszar oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej oraz jakimi kryteriami kierowano się ustalając strony postępowania. Skarżąca również wskazała, iż w odwolaniu podniesiono zarzut braku analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewidziano realizację inwestycji oraz zarzut braku uzgodnień z właściwymi organami (np. z PIS - pod względem wymagań higieniczno-sanitarnych, Starostą w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych itp.), lub też wyjaśnienia tego - dlaczego odstąpił od uzgodnię, a Kolegoium nie odniosło się wystarczająco do powyższych zarzutów. Skarżąca wskazała również, iż w punkcie 8 odwołania podniosła, że "w bezpośrednim, sąsiedztwie znajduje się oczko wodne, w którym żyje traszka grzebieniasta objęta ścisłą ochroną" precyzzując, iż przedmiotowe oczko jest usytuowane na działce nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej również jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stancji bazowej telefonii komórkowej. W świetle art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 977, ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p." inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez "inwestycję celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 344). Należy przy tym zwrócić uwagę, że przepis art. 6 pkt 1 u.g.n. wśród celów publicznych wymienia wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji; a także budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (art. 6 pkt 2 u.g.n.).W kontekście powołanych przepisów trzeba stwierdzić, że na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi lokalne (gminne) lub ponadlokalne (powiatowe, wojewódzkie i krajowe) znaczenie inwestycji. W orzecznictwie sądów administracyjnych bezspornym pozostaje, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego, wymagającą wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jest to bowiem zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, a więc posiada status urządzenia łączności publicznej. Budowa takiej instalacji służy realizacji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p.. Ustalenie charakteru inwestycji jako inwestycji realizującej cel publiczny przy jednoczesnym braku planu miejscowego dla obszaru, na którym zaplanowano tę inwestycję, co w niniejszej sprawie nie jest przedmiotem sporu, uzasadniało wystąpienie o uzyskanie decyzji określonej w art. 50 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 52 ust. 1 i 2 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1.000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Jak wynika z akt sprawy, planowana inwestycja obejmuje budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową oraz niezbędną infrastrukturą techniczną. W tym zakresie wniosek zawierał wszystkie niezbędne dane jak i załączniki. Przede wszystkim w świetle zarzutów skargi wskazać należy, iż do wniosku załączono mapę zasadniczą w skali 1:1000 (przyjętą do zasobów Starostwa Powiatowego w K., wydanej w dniu 26 października 2022 r.), na której kolorem czerwonym zaznaczono granice terenu objętego wnioskiem oraz obszar, na który oddziaływuje inwestycja (odpowiedni opis znajduje się w Legendzie mapy). Ponadto do wniosku załączono analizę rozkładu pół elektromagnetycznych, parametry anten sektorowych i radioliniowych oraz plan sytuacyjny stacji bazowej. Z tych też względów, w ocenie Sądu, wniosek był kompletny i upoważniał organ do wydania decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. W ocenie składu orzekającego decyzja Burmistrza K. spełnia powyższe wymogi. W rozstrzygnięciu tym w sposób wystarczający ustalono i opisano parametry planowanej inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej, jak i poszczególnych anten. W decyzji wskazano, że planowana inwestycja obejmuje wieże telekomunikacyjne o wysokości do 42 m, anten sektorowych (9 szt.), anten radioliniowych (6 szt.), wewnętrznej linii zasilającej oraz kanalizacji kablowej. W decyzji w sposób szczegółowy opisane zostały poszczególne anteny, jakie mają być zainstalowane na wieży, z dokładnym określeniem parametrów technicznych każdej poszczególnej anteny, tj. typu anteny, azymutu, wysokości zawieszenia, pochylenia wiązki czy też mocy nadajnika (pkt 2.3 decyzji). Linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono, zgodnie z zapisami decyzji, "linią ciągłą koloru żółtego na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, przyjętej do zasobów Starostwa Powiatowego w K., wydanej w dniu 26.10.2022 r., stanowiącej załącznik nr [...] do decyzji". Z powyższego zapisu wynika, iż organ wykorzystał załączoną przez inwestora mapę. Natomiast fakt, iż mapa stanowiąca załącznik do decyzji nie zawiera odpowiednich adnotacji w sytuacji gdy niewątpliwie stanowi powiększoną (zapewne dla większej czytelności) kopię mapy załączonej przez inwestora nie może prowadzić do uznania wadliwości tego załącznika jako uzasadniającego wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. W tym miejscu warto wskazać, iż w stanie prawnym ukształtowanym od dnia 4 czerwca 2022 r. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne, nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071) w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) uchylono pkt 7 (§ 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia zmieniającego) oraz w § 3 ust. 1 rozporządzenia uchylono pkt 8 (§ 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia zmieniającego). W konsekwencji dla tego rodzaju przedsięwzięć, jak słusznie uznał organ, nie ma aktualnie obowiązku uzyskania, przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm.), zwanej dalej "u.i.ś.", uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z tych też względów argumentacja skargi jak i odwołania, iż w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się oczko wodne w którym żyje straszaka grzebieniasta, z uwagi na brak konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, pozostaje bez znaczenia w niniejszej sprawie. Stosownie do treści art. 53 ust. 4 u.p.z.p. projekt decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego, sporządzony przez uprawnionego urbanistę, podlegał także uzgodnieniom z innymi organami. W niniejszej sprawie projekt decyzji został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia zgodnie z art. 50 ust. 4 u.p.z.p. (stosowne zaświadczenie W. Okręgowej Rady Architektów znajduje się w aktach sprawy k. [...]). Z akt sprawy wynika, iż pismem z 23 maja 2024 r. Burmistrz wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w P.. Postanowieniem z dnia 31 marja 2024 r. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad uzgodniła projekt decyzji. W tym miejscu odnosząc się do zarzutu braku uzgodnienia z właściwym organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej wskazać nalezy, iż obowiązek ten zostal wprowadzony ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2023 r. poz. 1688). Jednakże zgodnie z art. 59 ust. 1 wyżej wskazanej ustawy do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Przedmiotowa ustawa weszła w życie 24 września 2023 r.. Natomiast wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego wpłynął do organu 15 wrzesnia 2023 r., a więc przed wejściem omawianej zmiany. Z tych też względów do wniosku inwestora nie znajdował zastosowania przespis nakladający obowiązek uzgiodnienia decyzji z właściwym organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Odnosząc się zaś do kwestii uzgodnień z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami wskazać należy, iż jak wynika z ewidencji gruntów oraz z mapy załączonej do wniosku działki na której ma być realizowana inwestycja jak i działki bezpośrednio sąsiadujące stanowią grunty orne "R", klasy "V", a więc grunty które w świetle zapisów ustawy o ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U z 2024 r. poz. 82) nie podlegają ochronie. Sąd mająć przy tym na uwadze zapisy art. 92 ust. 2 u.g.n. (wyjaśniającego jakie grunty uznaje się za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne) oraz fakt braku jednoznaczego wypowiedzenia się w tej kwestii przez organy, to mając jednakże na uwadze zapisy ustawy o ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, klasę użytków rolnych oraz fakt, iż teren na której ma być realizowana inwestycja znajduje się w granisach administracyjnych miasta, uznał, iż braki uzasandienia w tym zakresie, nie mają istotnego wpływu na wynik sprawy. W ocenie Sądu w świetle powyższych okoliczności uzgodnienie projektu decyzji z z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych nie było wymagane. Ponadto z akt sprawy nie wynika aby teren, na którym ma być zrealizowana inwestycjia, zlokalizowany jest w miejscowości uzdrowiskowej, na obszarze objetym formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków czy też obszarze pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani. Ponadto z akt nie wynika aby przedmiotowe nieruchomości znajdowały się w na terenach górniczych czy też udokumentowanych złóż kopalin. Z tych też względów projekt decyzji nie wymagał uzgodnień z organami właściwymi w wyżej wskazanych kwestiach. Wobec powyższego zarzut skargi, iż organ nie wskazał podstaw prawnych braku uzgodnień uznać należy za częściowo trafny, organ odniósł sie wyłącznie do kwestii uzgodnień z właściwym organem inspekcji sanitarnej, to jednakże w świetle powyższych wywodów nie mógł odnieść on zamizonego skutku, gdyż powyższe uchybienie nie miało wpływu na treść zapadłej w sprawie decyzji. Ponadto za niezasadny Sąd uznał zarzut braku weryfikascji obszaru oddziaływania inwestycji. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż to inwestor określa obszar oddziaływania inwestycji. Natomiast organ dokonując weryfikacji powyższego tylko w sytuacji wątpliwości może ten obszar zakwestionować. Na gruncie niniejszej sprawy, w szczegolności z punktu widzenia analizy rozkładu pól elektomagnetycznych i zawartych tam wyliczeń i wyjaśnień, organ nie miał podstaw do kwestionowania ustalonego przez inwestora obszaru oddziaływania inwestycji. Sąd w tym miejscu wskazuje, iż obszar oddziaływania stacji bazowej winen byc dokonywany przede wszystkim na podstawie rozporządzenie Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, co uczynił inwestor w niniejszej sprawie. Dokonana na zlecenia inwestora analiza wskazuje, iż na obszarach, na którym promieniowanie będzie ponadnormatywne, przekraczające wartość dopuszczalną, brak jest miejsc dostępnych dla ludności ustalanych według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Z tych też względów zarzuty w tym zakresie należy uznać za niezasadne. Sąd na marginesie wskazuje, iż porównianie załączników obrazujących zasięg występowania promieniowania elektromagnetycznego z mapą działek oraz wydrukami z ewidencji gruntów wskazuje, że organ za strony postępowania uznał wszystkich właścicieli działek na których ma być realizowana inwestycja, jak i właścicieli działek nad którymi wystepować będzie promieniowanie elektromagnetyczne. Ponadto Sąd wskazuje, iż ewentualny zarzut barku udziału w postępowaniu może podnosić, z uwagi na treść art. 147 K.p.a., może podnieść wyłącznie podmiot, którego ewentualnie pozbawiono tej mozliwości. Na koniec wskazać należy, iż zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Nie można również uzależniać wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków - art. 52 ust. 3 u.p.z.p. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. II OSK 3398/18, Baza NSA). Aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Ocenia zatem legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu i nie ma kompetencji do oceny celowości, czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego na nieruchomości, która na tym etapie procesu inwestycyjnego stanowi własność prywatną. Kontrola takiej decyzji nie może zatem obejmować celowości podjęcia danej inwestycji w konkretnym kształcie i na danym terenie, gdyż rozstrzygnięcie sprawy determinowane jest faktem, że planowane przedsięwzięcie jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 u.g.n. Jak już wskazano, przepis art. 56 u.p.z.p. wprost stanowi, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, zaś przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skoro decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Z treści art. 56 u.p.z.p. wynika jasno, że jeśli w sprawie nie zostanie wskazany konkretny odrębny przepis prawa materialnego, z którym nie jest zgodna decyzja lokalizacyjna, to organy administracji nie mogą odmówić wydania takiej decyzji. Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.