II SA/Po 689/23

[...] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 kwietnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska– Tylewicz (spr.) Asesor WSA Arkadiusz Skomra Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Polody po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi B. sp. komandytowa z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lipca 2023 r., nr [...] w przedmiocie interpretacji indywidualnej w sprawie stosowania przepisów ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 26 lipca 2023 r. nr [...] po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym odwołania B. sp.k. z siedzibą w m. G. od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia 20 kwietnia 2023 r. znak [...] udzielającej interpretacji indywidualnej w sprawie stosowania przepisów ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, poprzez uznanie stanowiska, że produkty wprowadzone do obrotu przez B. spółka komandytowa z siedzibą w miejscowości G., w postaci: 1. diod LED, zestawów diod LED oraz czujników ruchu, temperatury, ultradźwięków, wilgotności są wyłączone spod regulacji przedmiotowej ustawy, za nieprawidłowe, 2. tranzystorów, kondensatorów, że mogą być wyłączone spod regulacji w przypadku spełnienia określonych warunków działając na podstawie art. 1 ust.l, art. 2, art. 17, art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018r. poz. 570), art. 7, art. 104, art. 107, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2023r. poz. 775 ze zm.), art. 4 pkt 13 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1622) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Marszałek Województwa [...], decyzją z dnia 20 kwietnia 2023 r. nr [...], na podstawie art. 34 ust. 5, ust. 12 i ust. 16 ustawy z dnia 6 marca 2018 – Prawo przedsiębiorców (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 221), w zw. z art. 78 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 1622) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.) udzielił interpretacji indywidualnej w sprawie stosowania przepisów ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, poprzez uznanie stanowiska, że produkty wprowadzane do obrotu, przez B. Sp.k., z siedzibą w miejscowości G., w postaci: 1. diod LED, zestawów diod LED oraz czujników ruchu, temperatury, ultradźwięków, wilgotności, są wyłączone spod regulacji przedmiotowej ustawy, za nieprawidłowe, 2. tranzystorów, kondensatorów, że mogą być wyłączone spod regulacji w przypadku spełnienia określonych warunków. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia 15 marca 2023 r. (data wpływu 21 marca 2023 r.) B. Sp.k., z siedzibą w miejscowości G. , [...] B. , złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia daniny publicznej, w kwestii dotyczącej uznania, czy wprowadzane do obrotu produkty podlegają przepisom ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (dalej: ZSEiE). Spółka wprowadza do obrotu na terytorium kraju produkty, takie jak: 1. diody LED oraz zestawy diod LED, 2. tranzystory, 3. kondensatory, 4. czujniki ruchu, temperatury, ultradźwiękowych, wilgotności - łącznie zwane produktami. Wnioskodawca przedstawił stanowisko, że powyższe produkty nie są sprzętem elektrycznym i elektronicznym, ale komponentami, które swoje ostateczne zastosowanie znajdują w gotowym produkcie. Spółka oświadczyła również, że bez odpowiedniej wiedzy i narzędzi z przedmiotowych produktów, tj. diod LED, tranzystorów, kondensatorów, czujników: ruchu, temperatury, ultradźwięków i wilgotności nie można korzystać. Według Wnioskodawcy produkty te są komponentami, które swoje ostateczne zastosowanie mają w gotowym produkcie. Gotowe sprzęty składają się z kilku komponentów, które wymagają odpowiedniej wiedzy i specjalistycznego połączenia ze sobą. Przedmiotowych produktów, nie wolno podłączać bezpośrednio do źródła zasilania w gniazdku sieciowym (do prądu przemiennego). Powyższe w ocenie Wnioskodawcy, oznacza, że produkty te nie są sprzętem, co skutkuje tym, iż nie podlegają przepisom ustawy ZSEiE. W uzasadnieniu decyzji Marszał Województwa [...] wskazał, iż w myśl art. 4 pkt 20 ustawy ZSEiE za wprowadzającego sprzęt rozumie się osobę fizyczną, jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej lub osobę prawną, która, bez względu na wykorzystywaną technikę sprzedaży, w tym za pomocą środków porozumiewania się na odległość: a) ma siedzibę na terytorium kraju i produkuje sprzęt pod własną nazwą lub znakiem towarowym lub wprowadza do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym na terytorium kraju sprzęt zaprojektowany lub wyprodukowany dla niego, b) ma siedzibę na terytorium kraju i pod własną nazwą lub znakiem towarowym odsprzedaje na terytorium kraju sprzęt wytworzony przez inne podmioty; odsprzedającego nie uznaje się za wprowadzającego sprzęt, jeżeli na sprzęcie znajdują się nazwa lub znak towarowy wprowadzającego sprzęt, lub c) ma siedzibę na terytorium kraju i wprowadza do obrotu w ramach swojej działalności sprzęt z innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego lub państwa niebędącego państwem członkowskim - z tym, że za wprowadzającego sprzęt nie uznaje się podmiotu, który realizuje finansowanie na zasadzie wyłączności w ramach lub zgodnie z umową finansową, o której mowa w pkt 11, chyba że jednocześnie działa on jako wprowadzający sprzęt. W przypadku wprowadzania przez podmiot do obrotu sprzętu elektrycznego i elektronicznego, podlega on pod obowiązki wskazane w ustawie ZSEiE, w tym wynikający z art. 20 ust. 1 oraz 21 ust. 1 ww. ustawy obowiązek osiągnięcia w poszczególnych latach określonych poziomów zbierania, odzysku oraz przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu oraz wynikający z art. 15 ust. 1 obowiązek prowadzenia publicznych kampanii edukacyjnych. W przypadku niewywiązania się z ww. obowiązków, wprowadzający sprzęt obowiązany jest do naliczenia i uiszczenia opłaty produktowej oraz opłaty na publiczne kampanie edukacyjnej zgodnie z art. 72 ust. 2, art. 73 oraz art. 15 ust.3 ustawy ZSEiE. Zgodnie z definicją legalną zamieszczoną w art. 4 pkt 13 ustawy ZSEiE sprzętem jest urządzenie, którego prawidłowe działanie jest uzależnione od dopływu prądu elektrycznego lub od obecności pól elektromagnetycznych oraz urządzenie mogące służyć do wytwarzania, przesyłu lub pomiaru prądu elektrycznego lub pól elektromagnetycznych, które są zaprojektowane do użytku przy napięciu elektrycznym nieprzekracząjącym 1000 V dla prądu przemiennego oraz 1500 V dla prądu stałego. Powyższa definicja posługuje się pojęciem "urządzenie". Za sprzęt można uznać urządzenie, które stanowi pewną całość, tzn. produkt finalny. W tym miejscu należy wyjaśnić, ze ustawa ZSEiE nie zawiera definicji produktu finalnego. Przyjęło się nim określać urządzenia lub jednostki (części składowe) urządzeń, które mają bezpośrednią funkcję, posiadają własną obudowę, jak również - w stosownych przypadkach - gniazda i połączenia przeznaczone dla użytkownika końcowego. Bezpośrednią funkcję definiuje się natomiast jako funkcję podzespołu lub produktu finalnego, umożliwiającą jego planowe wykorzystanie, zgodnie z instrukcją obsługi załączoną przez producenta dla końcowego użytkownika. Funkcja ta może być dostępna bez dodatkowych złożonych operacji technicznych, poza prostymi operacjami, które może wykonać każda osoba. Należy zauważyć, że ustawa ZSEiE zawiera również katalog wyłączeń obejmujący rodzaje sprzętu, do których nie stosuje się przepisów ustawy. Zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 6 przepisów ustawy nie stosuje się do następującego sprzętu: - wielkogabarytowych stałych instalacji, z wyłączeniem urządzeń, które nie są specjalnie zaprojektowane i zainstalowane jako część tych instalacji, rozumianych jako wielkogabarytowe zespoły różnego rodzaju aparatury oraz, w stosownych przypadkach, innych urządzeń, które łącznie spełniają następujące warunki: a) są montowane, instalowane i odinstalowywane przez profesjonalny personel, b) są przeznaczone do trwałego użytkowania jako część budynku lub konstrukcji w określonej wcześniej i stałej lokalizacji, c) mogą być zastąpione wyłącznie tym samym, specjalnie zaprojektowanym sprzętem. Organ wskazał również, iż zgodnie z treścią załącznika nr 1 do ustawy ZSEiE sprzęt elektryczny i elektroniczny klasyfikuje się w jednej z następujących grup sprzętu: 1. Sprzęt działający na zasadzie wymiany temperatury. 2. Ekrany, monitory i sprzęt zawierający ekrany o powierzchni większej niż 100 cm2. 3. Lampy: proste lampy fluorescencyjne, kompaktowe lampy fluorescencyjne, lampy fluorescencyjne, wysokoprężne lampy wyładowcze, w tym ciśnieniowe lampy sodowe i lampy metalohalogenkowe, niskoprężne lampy sodowe, diody elektroluminescencyjne (LED). 4. Sprzęt wielkogabarytowy, którego którykolwiek z zewnętrznych wymiarów przekracza 50 cm: pralki, suszarki do odzieży, zmywarki, kuchenki, piekarniki elektryczne, elektryczne płyty grzejne, oprawy oświetleniowe, sprzęt do odtwarzania dźwięku lub obrazu, sprzęt muzyczny, z wyjątkiem organów piszczałkowych zainstalowanych w kościołach, urządzenia używane do dziania i tkania, komputery wielkogabarytowe - mainframe, drukarki wielkogabarytowe, sprzęt kopiujący, wielkogabarytowe automaty uruchamiane monetą, wielkogabarytowe wyroby medyczne, wielkogabarytowe przyrządy do monitorowania i kontroli, wielkogabarytowe urządzenia automatycznie wydające produkty i pieniądze, panele fotowoltaiczne. 5. Sprzęt małogabarytowy, którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie przekracza 50 cm: odkurzacze, zamiatacze do dywanów, urządzenia do szycia, oprawy oświetleniowe, kuchenki mikrofalowe, sprzęt wentylujący, żelazka, tostery, noże elektryczne, czajniki elektryczne, zegary i zegarki, golarki elektryczne, wagi, urządzenia do pielęgnacji włosów i ciała, kalkulatory, odbiorniki radiowe, kamery wideo, sprzęt wideo, sprzęt hi-fi, instrumenty muzyczne, sprzęt do odtwarzania dźwięku lub obrazu, elektryczne lub elektroniczne zabawki, sprzęt sportowy, komputery rowerowe, do nurkowania, biegania, wiosłowania itd., czujniki dymu, regulatory ciepła, termostaty, małogabarytowe narzędzia elektryczne i elektroniczne, małogabarytowe wyroby medyczne, małogabarytowe przyrządy do monitorowania i kontroli, małogabarytowe urządzenia automatycznie wydające produkty, mały sprzęt ze zintegrowanymi panelami fotowoltaicznymi. 6. Małogabarytowy sprzęt informatyczny i telekomunikacyjny, którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie przekracza 50 cm. Mając na uwadze powyższe, organ uznał, iż wprowadzane przez Wnioskodawcę produkty: diody LED oraz zestawy diod LED, zgodnie z klasyfikacją grup sprzętu, znajdującą się w załączniku nr 1 do ustawy ZSEiE zostały wymienione w grupie 3 (diody elektroluminescencyjne (LED)) , wobec powyższego należy uznać je za sprzęt elektryczno - elektroniczny i będą podlegały pod obowiązki wskazane w ustawie ZSEiE. W przypadku wprowadzania produktów nr 2 - tranzystorów oraz nr 3 - Kondensatorów, organ wskazał, iż tranzystor to przyrząd półprzewodnikowy o co najmniej 3 elektrodach mający właściwość wzmocnienia sygnałów elektrycznych, tj. stanowiący element czynny układów elektronicznych, pełni funkcję wzmacniacza, przełącznika czy detektora. Zasada działania tranzystora polega na sterowaniu przepływem prądu. Zgodnie z definicją legalną zamieszczoną w art. 4 pkt 13 ustawy ZSEiE sprzętem jest urządzenie, którego prawidłowe działanie jest uzależnione od dopływu prądu elektrycznego lub od obecności pól elektromagnetycznych oraz urządzenie mogące służyć do wytwarzania, przesyłu lub pomiaru prądu elektrycznego lub pól elektromagnetycznych, które są zaprojektowane do użytku przy. napięciu elektrycznym nieprzekraczającym 1000 V dla prądu przemiennego oraz 1500 V dla prądu stałego. Kondensatory to urządzenia, które mogą działać jak małe akumulatory gromadzące ładunki energetyczne na zapas. Ładują się podczas normalnej pracy i rozładowują się, kiedy źródło zasilania jest chwilowo niewystarczające (np. gdy urządzenie przez krótką chwilę próbuje pobrać duży prąd). W skrócie można przyjąć, że kondensatory filtrują zasilanie. W myśl powyższego, w ocenie tut Organu, w odniesieniu do produktów w postaci tranzystorów i kondensatorów, należy dokonać następującego rozróżnienia. Otóż w przypadku, gdy wprowadzane są one do obrotu na terytorium kraju w celu ich wykorzystania w procesie produkcji sprzętu elektrycznego, wówczas za produkt finalny będzie uznawany wyrób, w którym zostały wykorzystane wprowadzone uprzednio do obrotu tranzystor lub kondensator. Natomiast, w przypadku, gdy produkty te są wprowadzane do obrotu na terytorium kraju jako produkty finalne działające pod wpływem prądu elektrycznego lub obecności pól elektromagnetycznych, a niejako przeznaczone do montażu w innych urządzeniach, będą traktowane jako sprzęt w rozumieniu ustawy ZSEiE. W świetle powyższego, w związku z brakiem szczegółowego przedstawienia opisu i zastosowania ww. produktów przez Przedsiębiorcę we wniosku, nie sposób w sposób jednoznaczny rozstrzygnąć kwestii czy tranzystory i kondensatory wprowadzane przez Wnioskodawcę do obrotu są produktem finalnym. Z kolei odnosząc się do produktów nr 4, tj. czujników ruchu, temperatury, ultradźwiękowych, wilgotności wprowadzanych na terytorium kraju, organ stwierdził, iż są to urządzenia, które aby spełniały swoją funkcję wymagają dopływu prądu elektrycznego. Sprzedawane są odbiorcom indywidualnym, jak również firmom. Są to produkty, które mają możliwość wykonania określonej funkcji, którą definiuje się jako funkcję podzespołu lub produktu finalnego, umożliwiającą jego planowe wykorzystanie. W ocenie tut. Organu, na podstawie przedstawionych danych przez Wnioskodawcę, nie ma możliwości wyłączenia produktów nr 4 spod regulacji ustawy ZSEiE. Organ wskazał, iż istotne jest w tym przypadku stwierdzenie, czy przedmiotowe produkty są specjalnie zaprojektowane do konkretnej instalacji. Jednocześnie, pomocna w zakwalifikowaniu danego produktu do kategorii sprzętu podlegającego regulacjom ustawy ZSEiE jest również dyrektywa 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrotechnicznego i elektronicznego (WEEE). Załącznik IB zawiera katalog produktów - urządzeń elektrycznych i elektronicznych objętych ww. dyrektywą. Wśród nich w pkt. 9 wymieniono m. in. czujniki dymu, regulatory ciepła oraz termostaty. W opracowanym przez Komisję Europejską dokumencie pt. "Najczęściej zadawane pytania na temat dyrektywy 2012/19/UE w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego" wskazano, że np. wykrywacze dymu (czujniki) należą do przykładów sprzętu objętego zakresem stosowania dyrektywy, jeżeli nie są specjalnie zaprojektowane jako element wielkogabarytowej instalacji. Tym samym podmiot wprowadzający sprzęt elektryczny i elektroniczny w postaci czujników ruchu, temperatury, ultradźwiękowych i wilgotności będzie podlegał pod wszelkie obowiązki wskazane w ustawie ZSEiE. Pismem z dnia 10 maja 2023 r. B. sp. k. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Decyzji tej zarzucono naruszenie: 1) art. 4 pkt 13) ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektroniczny [dalej jako: "ustawa ZSEiE"] poprzez jego nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie polegające na uznaniu przez organ I instancji, że diody LED, zestawy diod LED oraz czujniki ruchu, temperatury, ultradźwięków, wilgotności spełniają definicję "sprzętu" i wobec tego podlegają pod przepisy ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, podczas gdy wymienione elementy należy zakwalifikować jako "komponenty", które nie są przeznaczone dla użytkowników końcowych; 2) art. 4 pkt 13) ustawy ZSEiE poprzez jego nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie polegające na uznaniu przez organ I instancji, że tranzystory, kondensatory mogą być wyłączone spod regulacji w przypadku spełnienia określonych warunków, podczas gdy w sytuacji faktycznej przedstawionej przez Spółkę komponenty te zawsze sa wyłączone z zakresu zastosowania ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym; 3) art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców zw. z art. 7a § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na rozstrzygnięciu występujących w sprawie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść przedsiębiorcy, a tym samym naruszenie wyrażonej w ww. przepisach zasad przyjaznej dla przedsiębiorców interpretacji przepisów oraz rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji zawierającej interpretację indywidualną co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym w granicach określonych przez Odwołującą się w jej wniosku; ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołania odwołujący wskazał, iż na kanwie rozpoznawanej sprawy Marszałek dokonał nieuprawnionego rozszerzenia wskazanej definicji, kreując dodatkowe pozaustawowe wymogi i w ten sposób produkty, które przy zastosowaniu literalnej definicji ustawowej bez wątpienia nie zostałyby zakwalifikowane jako sprzęt, zostały jednak uznane przez organ I instancji jako podlegające pod przepisy ustawy. To działanie z kolei powoduje dla spółki daleko idące skutki, nakładające na nią szeroko zakreślone obowiązki na gruncie ustawy ZSEiE. W pierwszej kolejności organ I instancji wskazał, że za "sprzęt można uznać urządzenie, które stanowi pewną całość, tzn. produkt finalny". Takie rozszerzenie wskazanej definicji wpasowuje się co do zasady w koncepcję ustawodawcy, bowiem docelowo produkt finalny (czyli niejako gotowy do użytku sprzęt elektryczny lub elektroniczny) działa pod warunkiem zapewnienia mu dopływu prądu elektrycznego lub od obecności pól elektromagnetycznych lub jest urządzeniem, które ten prąd wytwarza lub mierzy. Powyższe nie stoi zatem w sprzeczności z definicją ustawową. Organ w swoich rozważaniach poszedł jednak jeszcze o krok dalej. Po pierwsze wskazał, że produkt finalny to "urządzenia lub jednostki (części składowe) urządzeń, które mają bezpośrednią funkcję, posiadają własną obudowę, jak również — w stosownych przypadkach — gniazda i połączenia przeznaczone dla użytkownika końcowego". Organ nie wyjaśnił jednak jakie to są "stosowne przypadki", tworząc tym samym definicję która daje mu szerokie pole do arbitralnej interpretacji i stosowania nieuprawnionej wykładni rozszerzającej, która jakkolwiek jest dogodna dla organu bo daje mu elastyczne możliwości kwalifikowania różnych przypadków, dla Spółki wprowadza stan niepewności prawnej (pomimo obowiązujących w polskim porządku prawnym dyrektyw wykładni, które nakazują przepisy kreujące określone obowiązki wykładać ściśle i ich nie domniemywać). Dodatkowo, co jest nieuprawnionym rozszerzeniem i do tego wewnętrznie sprzecznym, organ wywiódł iż bezpośrednia funkcję definiuje się natomiast jako funkcję podzespołu lub produktu finalnego". Oczywistym jest dla każdego przeciętnego odbiorcy działającego z przeciętnym rozeznaniem, że podzespół i produkt finalny to dwa różne etapy złożoności urządzenia i funkcję bezpośrednią ma tylko produkt finalny, podzespół zaś - jako etap przejściowy, niepełny (niekompletny) może spełniać funkcję pośrednią: oznacza to, że ma swoją funkcję - wszak po to stanowi element większej całości jakim jest sprzęt - produkt finalny (by te funkcjonalności sprzętowi nadawać), jednak sam w sobie zakupiony przez określonych użytkowników nie jest wykorzystywany bez innych komponentów; by spełniać swoją docelową funkcję musi zostać zamontowany jako jeden z wielu elementów, tymczasem ich połączenie w produkt finalny tj. sprzęt - wymaga odpowiedniej wiedzy, specjalistycznego połączenia ze sobą za pośrednictwem odpowiednich dedykowanych maszyn lub udziału specjalnie wyszkolonych podmiotów. Odwołujący podniósł, iż organ podjął próbę maksymalnego rozszerzenia zakresu zastosowania ustawy poprzez wykreowanie dodatkowych, pozaustawowych okoliczności, które kwalifikują dane produkty jako "sprzęt", dostosowując tym samym treść definicji legalnej do własnych przekonań na kanwie zaistniałego stanu faktycznego. Odwołujący wskazał również, iż dokonując oceny diod LED oraz czujników: ruchu, temperatury, ultradźwięków, wilgotności organ zakwalifikował je jako sprzęt elektryczny i elektroniczny, podczas gdy produkty te nie posiadają choćby własnej obudowy - która została wskazana przez sam organ jako element konieczny do spełnienia definicji "sprzętu". Reasumując, zdaniem odwołującego, w zaskarżonej decyzji organ I instancji dokonał najpierw nieuprawnionego rozszerzenia pojęć ustawowych (czyniąc to bez podstawy prawnej, w zakresie arbitralnie przyjętych wytycznych), a następnie zakwalifikował do definicji "sprzętu" produkty które stanowią co najwyżej komponenty i dokonał tej kwalifikacji wbrew definicji, którą sam rozszerzył. Powoduje to, że zaskarżona decyzja jest pełna wewnętrznych sprzeczności i jako taka winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Odwołujący podniósł, iż nawet jeśliby uznać, że definicja sprzętu zawarta w ustawie ZSEiE jest niewystarczająca i wymaga wyjaśnienia celowościowego bądź rozszerzenia to należałoby odwołać się do wytycznych rozróżniania części składowych, niebędących sprzętem, od komponentów i elementów instalacji wydanych przez Sieć Europejskich Rejestrów Zużytego Sprzętu Elektrycznego i Elektronicznego (ang. European WEEE Registers Network, dalej: EWRN)). W powołanym wyżej dokumencie wyjaśniono czym są komponenty — "części składowe (komponenty) obejmują szereg elementów, które po zmontowaniu umożliwiają prawidłowe działanie sprzętu elektrycznego lub elektronicznego prawidłowo. Części wprowadzane na rynek oddzielnie w celu wykorzystania ich do produkcji lub naprawy w/w sprzętu nie są objęte zakresem dyrektywy, chyba że same pełnią niezależną funkcję". Dokonując rozróżnienia komponentów od części składowych w powołanym dokumencie wyjaśniono, że sprzęt to produkt elektryczny i elektroniczny, który może być używany przez i użytkowników końcowych i jest dla nich przeznaczony, ponieważ (już) działa prawidłowo. Dlatego sprzęt jest zawsze produktem gotowym który ma (i) bezpośrednią funkcję i który jest (ii) przeznaczony dla użytkownika końcowego. Funkcję bezpośrednią definiuje się jako każdą funkcję, która spełnia zamierzone zastosowanie określone przez producenta w instrukcji użytkowania dla użytkownika końcowego. Komponenty zaś "znajdują swoje ostateczne zastosowanie w produkcie końcowym". Gotowy sprzęt składa się zazwyczaj z kilku komponentów (części składowych). Nie ulega wątpliwości że produkty oferowane przez spółkę — w tym diody i czujniki — w takiej formie w jakiej widnieją na stronie internetowej nie stanowią sprzętu ani w rozumieniu ustany ZSEiE ani w ramach rozszerzających definicji zastosowanych przez organ, czy powołanych wyżej wyjaśnień. Wnikliwa analiza załączonych do wniosku spółki wydruków powinna doprowadzić do niewątpliwego wniosku, że produkty te nie są sprzętem elektrycznym i elektronicznym, a wobec tego nie podlegają pod przepisy ustany ZSEiE. Podkreślić raz jeszcze należy, że bez odpowiedniej wiedzy i narzędzi z przedmiotowych produktów, tj. diod LED czy ich zestawów oraz czujników: ruchu, temperatury, ultradźwięków i wilgotności nie można korzystać. Produkty te należało na gruncie niniejszej sprawy uznać za komponenty, które swoje ostateczne zastosowanie mają w gotowym produkcie. Dopiero wskazane komponenty w połączeniu z innymi elementami tworzą gotowy sprzęt, przy czym połączenie wszystkich elementów wymaga odpowiedniej wiedzy i specjalistycznego połączenia ze sobą. Przedmiotowych produktów nie wolno podłączać bezpośrednio do źródła zasilania w gniazdku sieciowym (do prądu przemiennego). W odniesieniu do produktów takich jak tranzystory oraz kondensatory, odwołujący wskazał, iż produkty te zawsze są wykorzystywane w procesie produkcji lub montażu sprzętu elektrycznego. Same w sobie nie są one przydatne dla użytkowników końcowych — są one nabywane zawsze jako komponent. Trudno także zaakceptować wyjaśnienie organu jakoby opis i zastosowanie w/w produktów we wniosku nie było wystarczające dla jednoznacznego rozstrzygnięcia kwestii czy tranzystory i kondensatory wprowadzane przez Spółkę są produktem finalnym, skoro do wniosku o wydanie interpretacji strona załączyła zdjęcia tych produktów, ich specyfikację i wszystkie parametry techniczne. Z wydruków tych w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że nie sposób uznać wskazanych komponentów za sprzęt elektroniczny, wobec czego organ winien w sposób jednoznaczny przesadzić, że produkty te są zawsze wyłączone spod regulacji ustawy ZSEiE i wobec tego stanowisko Spółki przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji jest prawidłowe. Odwołujący wskazał, iż w ocenie organu I instancji "w przypadku gdy produkty te [tranzystory lub kondensatory — przyp. własny] są wprowadzane do obrotu na terytorium kraju jako produkty finalne działające pod upływem prądu elektrycznego lub obecności pól elektromagnetycznych, a nie jako przeznaczone do montażu w innych urządzeniach, będą traktowane jako sprzęt w rozumieniu ustany ZSEiE". Odwpowiadając na powyższe, odwołujący wskazał, iż produkty te nie są wprowadzane jako produkt finalny i nawet jeżeli są one nabywane przez użytkowników stanowiących osoby fizyczne to w celu przekazania ich do montażu wyspecjalizowanym podmiotom w innym, końcowym sprzęcie. Po drugie zaś, skoro organ w tym zakresie dokonał rozróżnienia co do zakwalifikowania w/w produktów jako sprzętów lub komponentów — uzależniając to od tego czy dane produkty są "wprowadzane jako przeznaczone do montażu w innych urządzeniach" to dziwi dlaczego analogiczny wymóg nie został zastosowany w odniesieniu do diod LED czy czujników — produkty te również są wprowadzane z przeznaczeniem do ich montażu w różnorakich sprzętach. Zastosowany przez organ dualizm (który dodatkowo nie został w żaden sposób uzasadniony) wprowadza niezrozumiałe dla strony zróżnicowanie jej sytuacji prawnej i faktycznej, co dodatkowo przesądza o wadliwości wydanej w sprawie decyzji. Odwołujący podniósł również, iż organ I instancji rozstrzygając sprawę z wniosku Odwołującej o wydanie interpretacji indywidualnej naruszył także standardy procesowe określone w art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców oraz art. 7a § 1 k.p.a., gdyż pomimo wątpliwości interpretacyjnych na kanwie art. 4 pkt 13) ustawy ZSEiE, organ rozstrzygnął je na niekorzyść Spółki. Wątpliwości interpretacyjne z pewnością na gruncie niniejszej sprawy wystąpiły, bowiem organ uznał za konieczne dokonanie rozszerzenia tej definicji i to na podstawie arbitralnie wybranych przesłanek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 26 lipca 2023 r. nr [...], działając na podstawie art. 1 ust.l, art. 2, art. 17, art. 18 ust.l ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018r. poz. 570), - art. 7, art. 104, art. 107, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2023r. poz. 775 ze zm.), - art. 4 pkt 13 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1622) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 4 pkt 13 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym przez sprzęt w rozumieniu ustawy, rozumie się urządzenie, którego prawidłowe działanie jest uzależnione od dopływu prądu elektrycznego lub od obecności pól elektromagnetycznych, oraz urządzenie mogące służyć do wytwarzania, przesyłu lub pomiaru prądu elektrycznego lub pól elektromagnetycznych, które są zaprojektowane do użytku przy napięciu elektrycznym nieprzekraczającym 1000 V dla prądu przemiennego oraz 1500 V dla prądu stałego. Zatem jeżeli funkcjonowanie danego urządzenia uzależnione jest od dopływu prądu lub służy ono do przesyłu prądu w określonym zakresie to właśnie spełnia ustawową definicję sprzętu. Taka wykładnia ustawy krajowej nie przeczy wykładni pojęcia "EEE" na gruncie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/19/UE z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) - zwanej dalej dyrektywą. Bowiem również z art. 3 ust. 1 lit. a tej dyrektywy wynika, że "sprzęt elektryczny i elektroniczny" lub "EEE" oznacza sprzęt, którego prawidłowe działanie uzależnione jest od dopływu prądu elektrycznego lub obecności pól elektromagnetycznych, oraz sprzęt służący do wytwarzania, przesyłu oraz pomiaru prądu i pól elektromagnetycznych i zaprojektowany do użycia przy napięciu nieprzekraczającym 1000 woltów dla prądu przemiennego i 1500 woltów dla prądu stałego. Zatem nie jest istotne, czy urządzenia (produkty) wprowadzane przez skarżącą spółkę są częściami składowymi, czy samodzielnymi urządzeniami, tak długo jak spełniają co najmniej jedną z poniższych przesłanek: 1. ich funkcjonowanie jest uzależnione od dopływu prądu lub obecności pól elektromagnetycznych; 2. służą określonym w dyrektywie (lub ustawie - albowiem te definicje są tożsame) celom (czyli do wytwarzaniu, przesyłu oraz pomiaru) w określonym zakresie napięcia. Przepisy nie dzielą sprzętu na części składowe, komponenty i urządzenia samodzielne. Przyjęto jedynie kryteria funkcjonalne - sposób zasilania lub cel użycia. Nie ma w tym przypadku znaczenia, czy z przedmiotowych produktów można korzystać bez odpowiedniej wiedzy i narzędzi w szczególności, że spółka reklamując swoje produkty na stronach internetowych, w serwisach sprzedażowych, aukcyjnych twierdzi, że można, wystarczy działać zgodnie z instrukcją, w tym w formie filmu instruktażowego. Dla przyjęcia, że mamy do czynienia ze sprzętem w rozumieniu Ustawy, nie jest konieczne posiadanie, czy umieszczenie tych produktów w obudowie, o czym mowa na stronie 8 odwołania. Fakt, że mamy do czynienia ze sprzętem elektronicznym, np. komputerem nie jest uzależniony od zamontowania go w obudowie. Przy takim rozumieniu sprzętu doszło by do tego, że obowiązki w zakresie postępowania ze sprzętem elektronicznym lub zużytym sprzętem elektronicznym spoczywałyby np. na informatyku, który podjął się u klienta złożenia komputera z poszczególnych części a nie na producencie tychże części. Kolegium nie zgadza się zatem z przykładem z ostatniego zdania pierwszego akapitu 8 strony odwołania. Owszem obudowa komputera to skrzynka, ale wymienione w dalszej części "komponenty" komputera (według odwołującego się), to właśnie sprzęty EEE. I tak np. wspomniana płyta główna, odtwarzacz CD stanowi taki sprzęt. Nie będą nim poszczególne elementy stanowiące składowe tego sprzętu, takie jak elementy plastikowe, metalowe ostatecznie tworzące tą płytę główną, czy odtwarzacz. Każdy z tych sprzętów będzie spełniał swoją funkcję, i w tym sensie jest produktem finalnym przy czym obrazowo już wyjaśniając, nie chodzi o to, że dla pokazania pełni możliwości, czy określonych efektów lub zastosowań sprzęty funkcjonują w połączeniu z innymi, w pewnych konfiguracjach. Nie skorzystamy z płyty głównej, procesora, czy nawet odtwarzacza DVD w celu np. odtworzenia filmu bez monitora na którym go wyświetlimy, czy też urządzenia, którym posłużymy się do sterowania urządzeniem, wydawania komend jak np. klawiatura, czy myszka. Ale każdy z tych sprzętów zadziała ( prawidłowo skonstruowany) i swoją funkcję, dla której go stworzono będzie pełnił. I nie będą one stanowiły sprzętu dopiero jak je połączymy np. w obudowie komputera i jeszcze podłączając urządzenia peryferyjne, plus wgrywając oprogramowania, bo dopiero to będzie według produkt finalny. Zdaniem organu, w przepisach Ustawy, jak i Dyrektywy sprzęty w poszczególnych grupach (kategoriach) wymieniane są jedynie przykładowo i tak do grupy 3 (wg Ustawy), czy kategorii (wg Dyrektywy) "Lampy" należą diody elektroluminescencyjne (LED) Do małogabarytowego sprzętu (grupa 5), którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie przekracza 50 cm należą wymienione np. czujniki dymu, regulatory ciepła czy termostaty. Zdaniem organu, nie ma zatem znaczenia, czy dla korzystania ze sprzętu jest potrzebna specjalna wiedza, czy też nie, ani inne przesłanki nie zdefiniowane w Ustawie bądź Dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/19/UE z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE), ani nawet to, czy dla uzyskania określonych efektów (celów) wymagane jest łączne korzystanie ze sprzętów (połączenia ich), patrz przykład myszki, klawiatury, czy monitora. W ocenie Kolegium wymienione we wniosku produkty są zatem sprzętem w rozumieniu ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1622), bowiem ich działanie jest uzależnione od dopływu prądu elektrycznego lub od obecności pól elektromagnetycznych lub służą do przesyłu prądu elektrycznego i które są zaprojektowane do użytku przy napięciu elektrycznym nieprzekracząjącym 1000 V dla prądu przemiennego oraz 1500 V dla prądu stałego i nie ma podstaw, by wyłączyć je spod regulacji ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Pismem z dnia 19 września 2023 r. skargę na powyższą decyzję wniosła B. spółka komandytowa. Powyższej decyzji zarzucono naruszenie: . art. 4 pkt 13) ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym1 [dalej jako: "ustawa ZSEiE"] poprzez jego nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie polegające na uznaniu przez SKO [...], że diody LED, zestawy diod LED oraz czujniki ruchu, temperatury, ultradźwięków, wilgotności spełniają definicję "sprzętu" i wobec tego podlegają pod przepisy ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, podczas gdy wymienione elementy należy zakwalifikować jako "komponenty", które nie są przeznaczone dla użytkowników końcowych; . art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 t. - Prawo przedsiębiorców1 w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na rozstrzygnięciu występujących w sprawie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść przedsiębiorcy, a tym samym naruszenie wyrażonej w ww. przepisach zasad przyjaznej dla przedsiębiorców interpretacji przepisów oraz rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony; . art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym błędne uznanie, że produkty objęte wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej stanowią "urządzenie" i jako takie podlegają pod regulacje omawianej ustawy. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył zarzuty przedstawione w odwołaniu. Ponadto wskazał, iż SKO [...], przy ocenie analizowanej sprawy, skupiło się wyłącznie na przesłance uzależnienia funkcjonowania danego produktu od dopływu prądu lub obecności pól elektromagnetycznych. To czego organ odwoławczy nie dostrzegł to okoliczność, że "funkcjonowanie" to — zgodnie ze słownikiem języka polskiego — spełnianie swoich funkcji zgodnie z przeznaczeniem. Żaden z opisanych przez Spółkę produktów (diody LED, tranzystory, kondensatory itd.) nie będą wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem poprzez samo doprowadzenie do nich prądu. Ich funkcjonowanie nie jest uzależnione od samego dopływu prądu, a w pierwszej kolejności od umiejętnego zamontowania tych produktów czy połączenia ich z innymi produktami, które tworząc techniczną całość będą mogły zostać wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem produktu finalnego. Dopiero doprowadzenie prądu do produktu finalnego spowoduje, że każdy z komponentów będzie pełnił wyodrębnioną funkcję. Bez umieszczenia tychże komponentów w docelowym sprzęcie, same w sobie nie spełniają one użytkowej funkcji. Co więcej, zdaniem skarżącej, brak jest podstaw tak prawnych jak i doktrynalnych (nie ma w tym zakresie także utrwalonej linii orzeczniczej) do rozszerzania definicji "sprzętu" tak jak to uczyniły organy obu instancji (choć każdy z nich skupił się na innym aspekcie powołanej definicji ustawowej). Działanie to jest tym bardziej nieuprawnione, że kwalifikacja ta ma bezpośrednie przełożenie na obciążenie Spółki obowiązkami na gruncie ustawy ZSEiE bowiem zakwalifikowanie danych komponentów błędnie jako "sprzętu" oznacza automatycznie obowiązek stosowania ustawy i wszystkich obowiązków w niej określonych do podmiotu, który taki sprzęt sprzedaje. Dokonując oceny diod LED oraz czujników: ruchu, temperatury, ultradźwięków, wilgotności organy obu instancji zakwalifikowały je jako sprzęt elektryczny i elektroniczny. Najpierw Marszałek zdefiniował "sprzęt" jako takie urządzenie, które stanowi pewną całość, tzn. produkt finalny (posiada bezpośrednią funkcję, własna obudowę oraz gniazda i połączenia). Następnie do kategorii "sprzętu" - wbrew własnej argumentacji — zakwalifikował produkty, które nie posiadają choćby własnej obudowy (a ta została wskazana przez sam organ jako element konieczny do spełnienia definicji "sprzętu"). Powyższe wynika w sposób nie budzący wątpliwości z wydruków ze strony internetowej Spółki, które załączone zostały do wniosku o wydanie interpretacji. W tym miejscu podkreślić także należy, że brak istnienia obudowy dla w/w komponentów jest niewątpliwy — urządzenia te są bowiem montowane wewnątrz innego sprzętu (produktu finalnego), który ma swoją obudowę. Sam fakt, że powołane produkty mają zmaterializowaną formę nie oznacza, że mają obudowę — każdy produkt i komponent jest przedmiotem w rozumieniu przestrzennym, obudowa zaś to zewnętrzna część stanowiąca osłonę dla komponentów składających się na sprzęt lub finalny wygląd sprzętu w którym zainstalowano/zamontowano poszczególne komponenty. W drugiej kolejności, SKO [...] rozpatrując odwołanie Spółki uznało, że określone urządzenia stanowią "sprzęt" w rozumieniu ustawy tak długo jak spełniają co najmniej jedną z poniższych przesłanek: 1. ich funkcjonowanie jest uzależnione od dopływu prądu lub obecności pól elektromagnetycznych; 2. służą określonym w ustawie celom (czyli do wytwarzania, przesyłu oraz pomiaru) w określonym zakresie napięcia. Jak już wskazano, produkty opisane przez Spółkę we wniosku o interpretację indywidualną nie spełniają samoistnej funkcji w oderwaniu od innych komponentów, z którymi dopiero po połączeniu tworzą docelowy produkt finalny. Wobec tego bez zamontowania ich w produkcie finalnym nie można mówić o ich "funkcjonowaniu". Stąd też, ich samodzielne "funkcjonowanie" nie jest uzależnione od dopływu prądu, bo bez pozostałych komponentów nie są one jakkolwiek przydatne użytkownikom końcowym. Zdaniem skarżącej, organy obu instancji w sposób całkowicie nieuprawniony zakwalifikowały do definicji "sprzętu" produkty które stanowią co najwyżej komponenty i dokonały tej kwalifikacji bez wnikliwej oceny wszelkich okoliczności niniejszej sprawy. Powoduje to, że decyzje organów obu instancji winny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Nawet jeśliby uznać, że definicja sprzętu zawarta w ustawie ZSEiE jest niewystarczająca i wymaga wyjaśnienia celowościowego bądź rozszerzenia to należałoby odwołać się do wytycznych rozróżniania części składowych, niebędących sprzętem, od komponentów i elementów instalacji wydanych przez Sieć Europejskich Rejestrów Zużytego Sprzętu Elektrycznego i Elektronicznego (ang. European WEEE Registers Network (EWRN)). W powołanym wyżej dokumencie wyjaśniono czym są komponenty — "części składowe (komponenty) obejmują szereg elementów, które po zmontowaniu umożliwiają prawidłowe działanie sprzętu elektrycznego lub elektronicznego prawidłowo. Części wprowadzane na rynek oddzielnie w celu wykorzystania ich do produkcji lub naprawy w/w sprzętu nie są objęte zakresem dyrektywy, chyba że same pełnią niezależną funkcję". Zdaniem skarżącej, nie ulega wątpliwości, że produkty oferowane przez spółkę — w tym diody i czujniki — w takiej formie w jakiej widnieją na stronie internetowej nie stanowią sprzętu ani w rozumieniu ustawy ZSEiE ani w ramach rozszerzających definicji zastosowanych przez organy, czy powołanych wyżej wyjaśnień. Wnikliwa analiza załączonych do wniosku Spółki wydruków powinna doprowadzić do niewątpliwego wniosku, że produkty te nie są sprzętem elektrycznym i elektronicznym, a wobec tego nie podlegają pod przepisy ustawy ZSEiE. Podkreślić raz jeszcze należy, że bez odpowiedniej wiedzy i narzędzi z przedmiotowych produktów, tj. diod LED, tranzystorów, kondensatorów, czujników itd. nie można korzystać. Wbrew twierdzeniom SKO nie przeczy temu w żaden sposób treść i opis strony internetowej. Dopiero zastosowanie się przez odbiorców końcowych do szczegółowej i fachowej instrukcji przygotowanej przez wyspecjalizowane podmioty daje gwarancję należytego wykorzystania w/w elementów. Co więcej - przedmiotowych produktów nie wolno podłączać bezpośrednio do źródła zasilania w gniazdku sieciowym fdo prądu przemiennego), a to właśnie przesłanka dopływu prądu stała się głównym argumentem SKO przemawiającym za zakwalifikowaniem powołanych elementów jako "sprzętu" w rozumieniu ustawy ZSEiE. Produkty te należało na gruncie niniejszej sprawy uznać za komponenty, które swoje ostateczne zastosowanie mają w gotowym produkcie finalnym. Dopiero te komponenty w połączeniu z innymi elementami tworzą gotowy sprzęt, przy czym połączenie wszystkich elementów wymaga odpowiedniej wiedzy i specjalistycznego montażu. Odnosząc się do kwestii tranzystorów, skarżąca wskazała, iż wbrew twierdzeniom SKO [...] produkty te nie są wprowadzane jako produkt finalny i nawet jeżeli są one nabywane przez użytkowników stanowiących osoby fizyczne to w celu przekazania ich do montażu wyspecjalizowanym podmiotom w innym, końcowym sprzęcie. Interpretacja organów obu instancji w powołanym zakresie jest wadliwa. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż nadal nie zgadza się z twierdzeniami skarżącego i nie znajduje uzasadnienia dla wprowadzania do definicji sprzętu elektronicznego dodatkowych pojęć. Ustawodawca nie posługuje się bowiem takimi pojęciami jak: komponenty, podzespół, produkt finalny, ani nie można wyprowadzać z użycia słowa "urządzenie" proponowanego przez stronę podziału. Ustawodawca nie wprowadza również w zakres definicji sprzętu elementów uzależniających zakwalifikowanie danego produktu do "sprzętu" lub nie w zależności, czy jego stosowanie/obsługa wymaga odpowiedniej wiedzy, czy też nie. W ocenie Kolegium, to Strona próbuje rozszerzać definicję "sprzętu" a nie organy administracyjne. Kolegium nie twierdzi, że aby uznać produkt za sprzęt w rozumieniu Ustawy, miałby być ten produkt bezpośrednio podłączany do gniazdka sieciowego, co próbuje implikować Skarżący. Zgodzić się należy z tą częścią zdania, w której Strona podaje, że przesłanka dopływu prądu stała się głównym argumentem SKO przemawiającym za zakwalifikowaniem wymienionych we wniosku produktów do "sprzętu", bowiem w ocenie Kolegium wynika to wprost z definicji sprzętu z art. 4 pkt 13 ustawy z dnia 11 września 2015r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, gdzie przez sprzęt w rozumieniu ustawy, rozumie się urządzenie, którego prawidłowe działanie jest uzależnione od dopływu prądu elektrycznego lub od obecności pól elektromagnetycznych, oraz urządzenie mogące służyć do wytwarzania, przesyłu lub pomiaru prądu elektrycznego lub pól elektromagnetycznych, które są zaprojektowane do użytku przy napięciu elektrycznym nieprzekraczającym 1000 V dla prądu przemiennego oraz 1500 V dla prądu stałego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stoi na stanowisku, iż wydało decyzję zgodne z przepisami prawa oraz w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego i w całości podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu, a przedstawioną w uzasadnieniu decyzji argumentację, czyni integralną częścią niniejszego wniosku o oddalenie skargi. Kolegium nie znalazło podstaw do uchylenia decyzji organu I decyzji, bowiem nie stwierdziło naruszenia zasad postępowania administracyjnego przez organ I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie i zgodnie z przepisami prawa utrzymało na mocy art. 138 § 1 pkt 1 decyzję organu I instancji, która w jego ocenie była prawidłowa i na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego wywiodło te same konkluzje, co organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, choć z innych powodów niż w niej podniesione. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259, zwanej dalej - p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Kontrolą Sądu w niniejszej sprawie objęta była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lipca 2023 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia 20 kwietnia 2023 r. znak [...] udzielającą interpretacji indywidualnej w sprawie stosowania przepisów ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, poprzez uznanie, że produkty wprowadzone do obrotu przez B. spółka komandytowa z siedzibą w miejscowości G. w postaci diod LED, zestawów diod LED oraz czujników ruchu, temperatury, ultradźwięków, wilgotności, nie są wyłączone spod regulacji przedmiotowej ustawy, a produkty w postaci tranzystorów, kondensatorów, mogą być wyłączone spod regulacji w przypadku spełnienia określonych warunków. Podstawę prawną wniosku Skarżącej stanowił art. 34 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu lub właściwej państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie (interpretacja indywidualna). Zgodnie z art. 34 ust. 2 i 3 ustawy Prawo przedsiębiorców wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych, przy czym przedsiębiorca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawia zaistniały stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie. Natomiast z art. 34 ust. 5 ustawy Prawo przedsiębiorców wynika, że udzielenie interpretacji indywidualnej następuje w drodze decyzji, przy czym interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym oraz z pouczeniem o prawie wniesienia środka zaskarżenia. Z kolei z art. 34 ust. 16 ustawy Prawo przedsiębiorców wynika, że do postępowań o wydanie interpretacji indywidualnej stosuje się przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej. W świetle przywołanych przepisów obowiązkiem Organu było wskazanie i uzasadnienie prawidłowego stanowiska w zakresie pytania sformułowanego we wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej w granicach opisu stanu faktycznego wskazanego we wniosku Skarżącej. Zdaniem Sądu, Organ nie wywiązał się prawidłowo z tego obowiązku. Jak wskazano wyżej, istotą interpretacji indywidualnej wydawanej na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców jest wyjaśnienie przez kompetentny organ administracji publicznej zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę m.in. daniny publicznej. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Skarżąca zajęła stanowisko, że produkty wprowadzone do obrotu przez B. spółka komandytowa z siedzibą w miejscowości G. w postaci diod LED, zestawów diod LED oraz czujników ruchu, temperatury, ultradźwięków, wilgotności, a także produkty w postaci tranzystorów oraz kondensatorów są wyłączone spod regulacji przedmiotowej ustawy. W odpowiedzi na wniosek organ wskazał, iż produkty wprowadzone do obrotu przez B. spółka komandytowa z siedzibą w miejscowości G. w postaci diod LED, zestawów diod LED oraz czujników ruchu, temperatury, ultradźwięków, wilgotności, nie są wyłączone spod regulacji przedmiotowej ustawy, a produkty w postaci tranzystorów, kondensatorów, mogą być wyłączone spod regulacji w przypadku spełnienia określonych warunków. Odnosząc się do kwestii wyłączenia produktów wprowadzonych do obrotu przez B. spółka komandytowa z siedzibą w miejscowości G. w postaci diod LED, zestawów diod LED oraz czujników ruchu, temperatury, ultradźwięków, wilgotności spod regulacji ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, Sąd wskazuje, iż załącznik nr 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (dalej: ZSEiE), zatytułowany "Numery i nazwy grup sprzętu oraz przykładowe rodzaje sprzętu należącego do grup sprzętu" pod nazwą grupy sprzętu "Lampy" wymienia przykładowe rodzaje tego sprzętu: Proste lampy fluorescencyjne, kompaktowe lampy fluorescencyjne, lampy fluorescencyjne, wysokoprężne lampy wyładowcze, w tym ciśnieniowe lampy sodowe i lampy metalohalogenkowe, niskoprężne lampy sodowe, diody elektroluminescencyjne (LED). Tym samym nie ma wątpliwości, że na gruncie omawianej ustawy diody LED są sprzętem. Jest to racja rozstrzygająca, gdyż definicje legalne zawarte w danej ustawie, w tym definicje enumeratywne, mają priorytet przed definicjami zawartymi w innych aktach prawnych. Odnosząc się do kwestii czujników ruchu, temperatury, ultradźwięków, wilgotności, organ II instancji słusznie wskazał, iż załącznik IB dyrektywy 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrotechnicznego i elektronicznego (WEEE) zawiera katalog produktów - urządzeń elektrycznych i elektronicznych objętych powyższą dyrektywą. Wśród nich w pkt. 9 wymieniono m. in. czujniki dymu, regulatory ciepła oraz termostaty. Na tej podstawie organ trafnie wskazał, iż podmiot wprowadzający sprzęt elektryczny i elektroniczny w postaci czujników ruchu, temperatury, ultradźwiękowych i wilgotności będzie podlegał pod wszelkie obowiązki wskazane w ustawie ZSEiE. Skarżąca przedstawiła stanowisko, że powyższe produkty nie są sprzętem elektrycznym i elektronicznym, ale komponentami, które swoje ostateczne zastosowanie znajdują w gotowym produkcie. Spółka oświadczyła również, że bez odpowiedniej wiedzy i narzędzi z przedmiotowych produktów nie można korzystać. Gotowe sprzęty składają się z kilku komponentów, które wymagają odpowiedniej wiedzy i specjalistycznego połączenia ze sobą. Przedmiotowych produktów, nie wolno podłączać bezpośrednio do źródła zasilania w gniazdku sieciowym (do prądu przemiennego). Powyższe w ocenie Wnioskodawcy, oznacza, że produkty te nie są sprzętem, co jego zdaniem skutkuje tym, iż nie podlegają przepisom ustawy ZSEiE. Z takim stanowiskiem skarżącej nie sposób się zgodzić. Zgodnie z art. 1 ZSEiE, "ustawa określa środki służące ochronie środowiska i zdrowia ludzi przez zapobieganie niekorzystnym skutkom wytwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, zwanego dalej "zużytym sprzętem", i gospodarowania nim lub przez ograniczanie tych skutków oraz ogólnych skutków wykorzystania zasobów i poprawę efektywności ich wykorzystania". Celem omawianej regulacji jest więc 1) ochrona środowiska; 2) ochrona zdrowia ludzi, a środkiem wybranym przez ustawodawcę do realizacji tych celów jest zapobieganie niekorzystnym skutkom wytwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Zdaniem Sądu, postulowane przez skarżącą twierdzenie, iż zbiór komponentów (w rozumieniu European WEEE Registers Network, dalej: EWRN) oraz zbiór sprzętów się wykluczają, nie daje się pogodzić z celem ZSEiE. Nie ulega wątpliwości, że wykluczenie z zakresu terminu "sprzęt" wszystkich przedmiotów będących – w świetle EWRN – komponentami nie znajduje uzasadnienia na gruncie ZSEiE, gdyż niosłoby za sobą negatywne konsekwencje dla ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Z tego względu należy stwierdzić, iż przedmioty będące w świetle EWRN komponentami mogą być sprzętami w świetle ZSEiE. Tym samym zarzut skarżącej, iż czujniki ruchu, temperatury, ultradźwięków, wilgotności nie mogą być sprzętem, gdyż wpisują się w definicję komponentu, uznać należy za nietrafny, a zaskarżona decyzja w tym zakresie odpowiada prawu. Sąd nie uznał za trafiony zarzut art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 t. - Prawo przedsiębiorców1 w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na rozstrzygnięciu występujących w sprawie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść przedsiębiorcy, a tym samym naruszenie wyrażonej w ww. przepisach zasad przyjaznej dla przedsiębiorców interpretacji przepisów oraz rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony. Przepis ten, określający zasadę przyjaznej interpretacji przepisów, dotyczy postępowania, którego przedmiotem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia. Postępowanie wszczęte wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji nie należy do kręgu zakreślonych wskazanym przepisem. Nietrafione okazały się także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, wskazane w skardze. Odnosząc się do kwestii tranzystorów oraz kondensatorów, Sąd zauważa, iż dokonana przez organ I instancji ocena uzależniona jest od zaistnienia pewnych warunków. Udzielona przez organ odpowiedź nosi zatem cechy decyzji warunkowej, co jest działaniem niedopuszczalnym. Postępowanie, którego przedmiotem jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w trybie art. 34 ustawy Prawo przedsiębiorców może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych przedstawionego przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego wnioskodawcę, jak i przez organ. Przy czym granice oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy zawartej w indywidualnej interpretacji zakreślone są treścią pytania postawionego we wniosku o interpretację oraz stanowiska wnioskodawcy. To treść wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza przedmiotowy zakres postępowania interpretacyjnego. W sprawach o wydanie pisemnej interpretacji specyfika postępowania sprowadza się między innymi do tego, że organ rozpatruje sprawę w ramach przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Opisany we wniosku stan faktyczny nie musi prezentować zdarzeń już zaistniałych, może również odnosić się do działań planowanych przez wnioskodawcę. Z tego powodu organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża swoje stanowisko, które musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Rolą organu rozpatrującego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie jest rozstrzyganie wątpliwości co do zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku, lecz wydanie, jak stanowi art. 34 ust. 5 ustawy Prawo przedsiębiorców, decyzji zawierającej wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym oraz z pouczeniem o prawie wniesienia środka zaskarżenia. (tak n.p. wyrok WSA w Łodzi z 21.05.2021 r., II SA/Łd 111/21, LEX nr 3197540). Zakres i przedmiot sprawy o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa konstytuuje treść wniosku wszczynającego postępowanie, a rolą organu prowadzącego to postępowanie jest ocena stanowiska strony w spornej kwestii, nie zaś przedstawianie poglądów i wykładni przepisów odnoszących się do różnych sytuacji faktycznych. Istotą tego postępowania jest bowiem uzyskanie przez stronę wyjaśnienia treści przepisów prawa i ich zastosowania w odniesieniu do indywidualnej sytuacji wskazanej we wniosku. Organy wydające decyzję nie mogą więc w żadnym razie ingerować w stan faktyczny opisany we wniosku, podważać go, uzupełniać czy zmieniać. Organ II instancji rozpatrując odwołanie dostrzegł usterkę badanej decyzji, stwierdził bowiem, że organ nie powinien był w jej osnowie dopisywać, że tranzystory lub kondensatory mogą być wyłączone spod regulacji w przypadku spełnienia określonych warunków. Mimo to decyzję w takim kształcie utrzymał w mocy. Uwzględniając powyżej zaprezentowany pogląd, że wniosek o wydanie interpretacji wiąże organ w zakresie nakreślonego w nim stanu faktycznego, decyzja organu I instancji w jej punkcie 2 nie powinna się ostać. W omawianej sprawie uchylenie przez Sąd decyzji jedynie w zakresie pkt 2, tj. w zakresie interpretacji indywidualnej dotyczącej stanowiska spółki w kwestii tranzystorów i kondensatorów, doprowadziłoby do sytuacji, w której wniosek skarżących wymagałby wydania drugiej decyzji w tej samej sprawie. Biorąc pod uwagę zasadę, iż w obrocie prawnym nie mogą funkcjonować dwa ostateczne rozstrzygnięcia tej samej sprawy, zaskarżoną decyzję należało uchylić w całości. Ponownie rozpoznając sprawę, organ wyda rozstrzygnięcie pozbawione cech decyzji warunkowej, tak, by wnioskodawca w następstwie wydania interpretacji indywidualnej poznał zapatrywania organu w zakresie rozumienia określonych przepisów na tle sytuacji faktograficznej opisanej we wniosku. Ze wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.), zasądzając od Organu na rzecz Skarżącej 697 zł, przy czym na kwotę tę składają się: równowartość uiszczonego wpisu sądowego od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym (480 zł) i równowartość opłaty skarbowej.