II SA/Po 699/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Katarzyna Fornalik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2015 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia ... 2015 r. Nr ... w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę Decyzją z dnia ... 2015 r., Nr ..., Starosta O. działając na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 16, art. 33 ust. 4ca, art.9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20.04.2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 149, dalej jako: "ustawa o promocji zatrudnienia" lub "ustawa") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z2013r. poz. 267, dalej "k.p.a.") orzekł o utracie przez A. J. statusu osoby bezrobotnej od dnia 29.04.2015r. z powodu odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji pracy. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, iż w dniu 27.06.2014r. strona została zarejestrowana jako osoba bezrobotna. W dniu rejestracji zarejestrowany otrzymał pisemne pouczenie o obowiązkach osób bezrobotnych oraz o konsekwencjach wynikających z nieprzestrzegania tych obowiązków. Podczas wizyty w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. (dalej: "PUP") dnia 09.04.2015r., bezrobotny otrzymał propozycję pracy dla osoby z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności na stanowisku pracownika gospodarczego w zakładzie PPH... ul. K. w O.. Bezrobotny propozycję tę przyjął. Następnie, dnia 29.04.2015r. stawił się w PUP i przedłożył skierowanie do pracy, w którym widnieje zapis o punkcie 18. Kandydat odmówił przyjęcia zatrudnienia twierdząc, że lekarz zabronił mu wykonywanie tego typu prac. Do protokołu w dniu 29.04.2015r. bezrobotny wyjaśnił, że w dniu 10.04.2015r. stawił się ze skierowaniem u pracodawcy i przyjęto jego dokumenty do rozpatrzenia. Oświadczył, że ponownie zgłosił się do pracodawcy w dniu 27.04.2015r. i pracodawca powiedział mu, że praca będzie polegała na malowaniu hali produkcyjnej, wymianie płytek, betonowaniu dziur, kopaniu w ziemi, pracach porządkowych na terenie zakładu. Wówczas powiedział pracodawcy, że jest po chorobie - złamaniu kończyny dolnej i nie może wykonywać ciężkich prac. Oświadczył, że nie posiada zaświadczenia lekarskiego o czasowej niezdolności do pracy i takiego nie dostarczy. Jednocześnie wyraził zgodę na skierowanie do lekarza medycy pracy. Został zarazem poinformowany o konsekwencjach odmowy. Mając powyższe na uwadze PUP skierował A. J. na badania do lekarza medycyny pracy celem ustalenia zdolności do wykonywania pracy na stanowisku pracownika gospodarczego. W dniu 29.04.2015r. lekarz medycyny pracy wystawił zaświadczenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych wraz z adnotacją: zalecona praca z ograniczeniem dźwigania powyżej 15 kg. Pracownik Urzędu w rozmowie z właścicielem zakładu PPH... ustalił, że nie występuje na przedmiotowym stanowisku dźwiganie powyżej 15 kg. Zdaniem Starosty okoliczności podnoszone w protokole nie mogą stanowić usprawiedliwienia, bowiem bezrobotny powinien się liczyć z obowiązkiem podjęcia zatrudnienia w każdej chwili, co wynika z definicji bezrobotnego, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, jak i orzecznictwa sądów administracyjnych. Wskazano, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy, odpowiednia praca oznacza zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania, których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonanie, których osiąga miesięcznie wynagrodzenie brutto, w wysokości, co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Zdaniem organu przedmiotowa propozycja pracy spełnia warunki odpowiedniego zatrudnienia. Ponadto, z akt sprawy wynika, że strona ma do tej pracy wystarczające kwalifikacje, a pracodawca nie miał dodatkowych wymagań. W związku z powyższymi ustaleniami wskazane przez stronę przyczyny odmowy PUP uznał za nieuzasadnione. Kończąc Starosta przytoczył przepis art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy, zgodnie z którym pozbawia się statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie. Zgodnie z art. 33 ust. 4h dla ustalenia okresu, na który następuje pozbawienie statusu bezrobotnego, uwzględniane są łącznie wszystkie odmowy, niepodjęcia oraz przerwania form aktywizacji, o których mowa w ust. 4 pkt la,3,3a,7,8,l 1 i 12. Terminem początkowym, od którego należy obliczać liczbę odmów, niepodjęć i przerwań jest dzień 27.05.2014r. Z uwagi na pierwszą odmowę bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji pracy orzeczono 29.04.2015r. W przypadku spełniania warunków niezbędnych do uznania za osobę bezrobotną ponowna rejestracja będzie możliwa po upływie 120 dni od dnia 29.04.2015r. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. A. J. wniósł w terminie odwołanie od powyższej decyzji, żądając jej uchylenia. Zdaniem skarżącego decyzja jest krzywdząca. Wyjaśnił, że odmowa przyjęcia propozycji pracy wynikała z przyczyn zdrowotnych i przeciwwskazań do wykonywania oczekiwanych przez pracodawcę prac. Skarżący opisał swoją sytuację oraz problemy ze zdrowiem, wskazując, iż oczekuje przywrócenia do ewidencji osób bezrobotnych. Zdaniem skarżącego organ wybiorczo potraktował materiał dowodowy. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia ... 2015 r. Nr ..., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 33 ust 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149 ze zm.), orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił ustalony przez PUP stan faktyczny sprawy oraz stanowiące postawę rozstrzygnięcia przepisy prawa materialnego. Dokonując oceny merytorycznej sprawy organ odwoławczy uznał, że zasadnie orzeczono o utracie statusu osoby bezrobotnej przez A. J. z dniem 29.04.2015r. Wojewoda wyjaśnił, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, pojęcie bezrobotnego oznacza osobę, o której mowa w art. ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, niezatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej. W rozpatrywanym przypadku przyczyną utraty statusu bezrobotnego była odmowa bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji zatrudnienia. Na mocy art. 33 ust. 4. pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy: "Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuję od dnia odmowy na okres 120 dni w przypadku pierwszej odmowy. Organ podkreślił, iż A. J. na druku "Oświadczenie bezrobotnego" z dnia 27.06.2014 r. przyjął do wiadomości pouczenie o wszystkich prawach i obowiązkach związanych z przedłożoną przez PUP propozycją pracy. Zgodnie z pouczeniem nieuzasadniona odmowa podjęcia pracy odpowiedniej spowoduje utratę statusu osoby bezrobotnej. Wojewoda wyjaśnił, iż jak wynika z dokumentacji, odwołujący nie posiada zawodu wyuczonego. Z dołączonych do akt sprawy dokumentów wynika, iż posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności w stopniu lekkim. A. J. wyjaśnił do protokołu w dniu 29.04.2015r., iż stawił się ze skierowaniem u pracodawcy i pracodawca poinformował go, że praca będzie polegała na pracach remontowych i porządkowych. Zainteresowany wyraził zgodę na skierowanie do lekarza medycyny pracy celem określenia zdolności do proponowanej pracy. Do akt sprawy dołączono orzeczenie lekarskie od Lekarza Medycyny Pracy z dnia 29.05.2015 r., orzekające o braku przeciwwskazań do pracy przez A. J. na stanowisku pracownika gospodarczego - akta sprawy. Wojewoda wyjaśnił, iż odmowa osoby bezrobotnej podjęcia zaproponowanego zatrudnienia powinna opierać się na uzasadnionych i weryfikowalnych argumentach, lub też powinna opierać się na wykazaniu, iż dana oferta nie spełnia wymagań ustawowych odpowiedniego zatrudnienia. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 16 ww. ustawy, odpowiednia praca oznacza "zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy(...)". Zainteresowany podniósł w odwołaniu, iż jego stan zdrowia nie pozwala mu na wykonywanie zaproponowanej pracy. Zarazem nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających przeciwwskazania do zaproponowanej przez PUP pracy w zawodzie pracownika gospodarczego. W dniu 11.05.2015r. złożył w PUP w O. oświadczenie o zapoznaniu się z aktami sprawy i do zebranego materiału dowodowego w jego sprawie nie wniósł zastrzeżeń, co wynika z akt sprawy. W związku z powyższym stronie zaproponowano pracę spełniającą warunki pracy odpowiedniej, tj. podlegającą ubezpieczeniu społecznemu, do wykonywania której miał wystarczające kwalifikacje i jego stan zdrowia pozwalał na wykonywanie ww. pracy ( brak przeciwwskazań z Poradni Medycyny Pracy), pełen wymiar czasu pracy oraz dojazd do miejsca pracy i z powrotem nie przekraczał 3 godzin. Powyższe ustalenia powodują, iż organ II instancji uznał za nieuzasadnioną odmowę przyjęcia propozycji pracy przez A. J. na stanowisku pracownika gospodarczego, ponieważ proponowana praca spełniała warunki pracy odpowiedniej. Kończąc Wojewoda poinformował, że przedmiotowa decyzja urzędu pracy dotyczy pozbawienia statusu osoby bezrobotnej na okres wskazany w decyzji Starosty od dnia odmowy pracy, tj. od dnia 29.04.2015 r. W związku z upływem tego terminu, w przypadku spełnienia ustawowych warunków, A. J. może ponownie zarejestrować się w urzędzie pracy i korzystać z uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej. Z uwagi na trudną sytuację materialną strona może zgłosić się do ośrodka pomocy społecznej właściwego ze względu na miejsce zamieszkania. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. J. zaskarżył ww. decyzję w całości, zarzucając: (1) naruszenie przepisów art. 33 ust.4,pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia (...) przez niesłuszne pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej na tej podstawie, że odmówił przyjęcia proponowanej pracy pomimo tego, że jego stan zdrowia, w tym trwałe kalectwo kończyn dolnych i poruszanie się o kulach, uniemożliwiał przyjęcie proponowanej pracy pracownika administracyjnego; (2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na wybiórczym potraktowaniu materiału dowodowego a w szczególności zaniechanie ustalenia, jakiego faktycznie rodzaju praca jest proponowana i czy jest ona możliwa do wykonywania przy uwzględnieniu stanu zdrowia skarżącego, a także niesłuszne i pozbawione podstaw prawnych twierdzenie, że skarżący może korzystać z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, podczas, gdy uprawnionym do korzystania z pomocy jest osoba bezrobotna, której statusu go pozbawiono. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty O. w całości i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania, lub zmianę zaskarżonej decyzji i przyznane statusu osoby bezrobotnej, przeprowadzenie dowodu z załączonego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Skarżący wyjaśnił, iż nie zgadza się z wydanymi w sprawie decyzjami jako nie w pełni uwzględniającymi stan jego zdrowia. Wyjaśnił, iż zaproponowano mu pracę pracownika gospodarczego w firmie prywatnej PPH... w O. Skarżący udał się do ww. firmy, gdzie został poinformowany o zakresie i rodzaju pracy, która miała dotyczyć prac remontowych na obiekcie pracodawcy a także pracy na drabinie. Przede wszystkim miała to być praca chodząca. Skarżący posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, z którego jednoznacznie wynika, że może wykonywać pracę nie wymagającą wysiłku fizycznego i siedzącą, a to z uwagi na trwałe kalectwo obu kończyn dolnych. Skarżący ma schorzenia kręgosłupa, ale przede wszystkim w obu stopach nie ma kości pęt, po wypadku jakiemu uległ. Skarżący porusza się o kulach i nie jest w stanie ani wchodzić na drabinę, ani chodzić po placu z miotłą, ani też dźwigać lub remontować. Pomimo tego, że zaliczono to schorzenie do stopnia lekkiego, to z uwagi na trwałą niedyspozycję, skarżący proponowanej pracy podjąć nie mógł. Skarżący stale korzysta ze środków ortopedycznych, ale wparcie PCPR ogranicza się jedynie do pomocy w zakupie tych środków. Skarżący podał, że samodzielnie bez kul nie porusza się. Nie przyjął proponowanej pracy dlatego, że nie był w stanie jej wykonywać. Pozbawiając go statusu osoby bezrobotnej pozbawiono go także możliwości uzyskania wsparcia MOPS oraz ubezpieczenia. Skarżący może wykonywać prace siedzącą, jeżeli takowa zostanie zaproponowana, to ją przyjmie. Wojewoda Wielkopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, że Lekarz Medycyny Pracy w orzeczeniu lekarskim nr ... uznał, iż brak jest przeciwwskazań aby skarżący podjął pracę na stanowisku pracownika gospodarczego (ograniczenia dźwigania do 15 kg). Powyższe ograniczenia zostały wykluczone, co wynika z notatki służbowej pośrednika pracy z PUP w O. z dnia 06.05.2015r. - akta sprawy. Proponowana praca spełniała zatem warunki pracy odpowiedniej. Zaznaczono, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, dotyczące przyznawania zasiłku dla osób bezrobotnych, są bezwzględnie obowiązujące i nie dają organom możliwości uznaniowego wydawania rozstrzygnięć. Na rozprawie sądowoadministracyjnej przeprowadzonej w dniu 30 października 2015 r. skarżący podtrzymał skargę i jej argumentację, dodatkowo podnosząc, że w ostatnim orzeczeniu o niepełnosprawności podano, że może wykonywać prace nie wymagające wysiłku fizycznego, siedzącą, czego organy nie uwzględniły. W protokole rozprawy odnotowano: "Przewodnicząca stwierdziła, że skarżący porusza się bez kuli oraz innych przyrządów ortopedycznych." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz.1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 P.p.s.a. Zdaniem Sądu zastosowanie powyższego kryterium do sprawy poddanej kontroli wskazuje, że skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 149 ze zm.) starosta (...) pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia (...). Powyższe oznacza, że organ administracyjny wydając decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego winien ustalić, czy zaproponowana praca spełnia kryteria "odpowiedniego zatrudnienia" w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 16 wymienionej wyżej ustawy oraz czy odmowa przyjęcia odpowiedniego zatrudnienia nastąpiła bez uzasadnionej przyczyny. Definicję ustawową pojęcia odpowiedniej pracy zawiera przepis art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy, zgodnie z którym oznacza to zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Skarżący twierdził w toku postępowania, że przedstawiona mu oferta pracy jako pracownika gospodarczego nie była dla niego pracą odpowiednią z uwagi stan jego zdrowia i wynikające stąd ograniczenia. Skarżący powoływał się na załączone do akt sprawy orzeczenie o niepełnosprawności z dnia ...2013 r. nr ..., w którym określono, że skarżący ma orzeczony lekki stopień niepełnosprawności, ustalony w dniu ...2010 r., a niepełnosprawność istnieje od lipca 2007 r. W orzeczeniu określono, że w przypadku skarżącego wskazana jest praca nie wymagająca wysiłku fizycznego, siedząca. Zdaniem sądu w składzie rozpatrującym sprawę zaskarżona decyzja nie narusza prawa, gdyż brak podstaw do przyjęcia, że zaproponowana skarżącemu praca była dla niego nieodpowiednia - w rozumieniu przywołanych powyżej przepisów. Tak w toku postępowania, jak i na etapie skargi skarżący nie przedłożył także żadnych dokumentów potwierdzających, by jego stan zdrowia uniemożliwiał mu wykonywanie zaproponowanej pracy. Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w postępowaniu w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenie żądań (zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Na mocy art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowe, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie powyższe przepisy k.p.a. w postępowaniu przed organami obu instancji nie zostały naruszone. Organ I i II instancji przed wydaniem decyzji z poszanowaniem art. 10 k.p.a. zapewnił skarżącemu czynny udział w postępowaniu, zapoznał skarżącego z zebranym materiałem dowodowym przez co umożliwił wypowiedzenie co do zebranych dowodów. Co istotne, skarżący poza własnymi twierdzeniami nie przedłożył orzeczenia lekarskiego, które potwierdzałoby, iż może wykonywać wyłącznie pracę siedzącą. Wobec sprzeczności wyjaśnień skarżącego z treścią orzeczenia lekarza medycyny pracy organ I instancji prawidłowo przeprowadził w tym kierunku postępowanie dowodowe, w ramach którego skarżącego skierowano do lekarza medycyny pracy, a następnie oparł swoje ustalenia na wydanym przez tego lekarza orzeczeniu z dnia ... 2015r. Lekarz medycyny pracy wystawił zaświadczenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych wraz z adnotacją: zalecona praca z ograniczeniem dźwigania powyżej 15 kg. Należy w tym miejscu podkreślić, iż kierując skarżącego do lekarza orzecznika medycyny pracy organ I instancji zobowiązał skarżącego do przedłożenia temu lekarzowi aktualnej dokumentacji medycznej. Zobowiązanie to skarżący przyjął do wiadomości, co potwierdza złożony przez niego podpis w dniu 19.04.2015 r. – karta nr 18 akt organu I instancji. Zatem orzeczenie z dnia ... 2015 r. wydane zostało po zapoznaniu się przez lekarza z orzeczeniem o niepełnosprawności z dnia ...2013 r. nr ..., w którym określono, że w przypadku skarżącego wskazana jest praca nie wymagająca wysiłku fizycznego, siedząca. Tym samym organy w uzasadnieniu decyzji, na podstawie akt sprawy prawidłowo stwierdziły, że zaproponowana skarżącemu praca była pracą "odpowiednią" w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy. W świetle powyższego nie można podzielić zarzutu skargi, że sprawę rozpoznano nie uwzględniając treści tego orzeczenia. Podkreślenia również wymaga, że od momentu rejestracji w PUP, na każdym etapie postępowania, skarżący był powiadamiany o obowiązujących przepisach i procedurach oraz konsekwencjach nie zastosowania się do nich. Ponadto, skarżący miał zapewniony czynny udział w postępowaniu, co dokumentują akta sprawy. Poza sporem w sprawie jest, że skarżący w dniu 27.06. 2014 r. zarejestrował się w PUP w O., jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Na podstawie danych z karty rejestracyjnej bezrobotnego doradca zawodowy ustalił dla skarżącego profil pomocy II. W dniu 09.04.2015 r. w PUP w O. przedłożono zainteresowanemu propozycję pracy dla osoby z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności na stanowisku pracownika gospodarczego w zakładzie PPH... ul. K. w O.. Zainteresowany został pouczony o skutkach nieuzasadnionej odmowy przyjęcia propozycji pracy, co potwierdził własnoręcznym podpisem na druku pouczenia w dniu rejestracji. Następnie, odmawiając podjęcia zatrudnienia skarżący podniósł, iż w jego przypadku zachodzą przeciwwskazania zdrowotne do wykonywania pracy oczekiwanej przez pracodawcę. W związku z powyższym prawidłowo przeprowadzono w tym zakresie postępowanie dowodowe poprzez kontakt z pracodawcę i wyjaśnienie zakresu prac jakie skarżący musiałby wykonywać, a następnie skierowanie skarżącego do lekarza medycyny pracy. Uzyskawszy orzeczenie Lekarza Medycyny Pracy z dnia ... 2015r., po wyjaśnieniu, że na proponowanym stanowisku skarżący nie będzie musiał dźwigać ciężarów powyżej 15 kg oraz wobec nie przedłożenia przez skarżącego dokumentacji medycznej potwierdzającej jego stanowisko co do przeciwwskazań zdrowotnych dla podjęcia zatrudnienia, prawidłowo orzeczono o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem ... 2015 r. Stanowisko to prawidłowo zaakceptował organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Ponadto, zauważyć należy, iż z karty rejestracyjnej bezrobotnego wynika, że skarżący ma wykształcenie oraz doświadczenie zawodowe przydatne na zaproponowanym mu stanowisku pracy. Z kolei twierdzenia skarżącego o ograniczeniach zdrowotnych, w tym konieczność poruszania się z pomocą kul (co podnosił w skardze), należy uznać za niewiarygodne. Niezależnie od tego, że stan zdrowotny skarżącego został oceniony przez lekarza medycyny pracy, skład orzekający odnotował podczas rozprawy, w której skarżący uczestniczył, że porusza się samodzielnie, bez kul czy innych widocznych przyrządów ortopedycznych. Odnotować również należy, iż rejestrując się w PUP skarżący określił swoje priorytety co do szkoleń, z jakich chciałby skorzystać – podając, że oczekuje przeszkolenia na operatora koparki. Nie można zatem wykluczyć, że zaproponowane skarżącemu zatrudnienie nie spełniało jego oczekiwań, co w świetle przepisów stanowiących podstawę prawną wydanych decyzji nie ma jednakże jakiegokolwiek znaczenia. Kończąc należy wskazać, że użyte w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy słowo "pozbawia" wskazuje, że decyzja wydana na jego podstawie ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że w przypadku wystąpienia przesłanek w nim wymienionych starosta zobowiązany jest wydać decyzję o pozbawieniu bezrobotnego statusu bezrobotnego. Z kolei użyte w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy pojęcie "uzasadniona przyczyna" jest pojęciem nieostrym. Ocena w tym zakresie podlega uznaniowości organu. Ustalenie treści owego pojęcia następuje na podstawie konkretnego stanu faktycznego sprawy. W realiach rozpatrywanej sprawy skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 P.p.s.a. - tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji i na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalić.