II SA/Po 700/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędzia NSA Stanisław Małek (spr.) Asesor sąd. Edyta Podrazik Protokolant Marek Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2005r. przy udziale sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; o d d a l a s k a r g ę. /-/ E. Podrazik /-/ G. Radzicka /-/ St. Małek A. J. wniosła o "ustalenie tymczasowej lokalizacji pawilonów handlowych na działkę nr [...] (księga wieczysta nr [...]) przy ulicy [...] w P. ". Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 1 ust. 2 art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 i art. 46 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15 poz. 139 z zm.) odmówił uwzględnienia wniosku. W uzasadnieniu stwierdzono, iż miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta P. z [...]1994r. (uchwała Rady Miejskiej Nr [...] ogłoszony w dzienniku urzędowym nr [...] poz. [...] przeznacza przedmiotową działkę oznaczoną symbolem [...] pod budowę III ramy komunikacyjnej. Wskazano, iż zgodnie z art. 35 ustawy o drogach publicznych (Dz. U. z 2000r. Nr 71 poz. 383 z zm.) w planach zagospodarowania przestrzennego należy rezerwować pod przyszłą budowę lub modernizację dróg odpowiedni pas terenu, a rezerwacje terenu realizuje się przez odmowę wydania zezwoleń budowlanych. Odwołanie wniosła A. J, zarzucając między innymi, że do chwili obecnej nie podjęto żadnych działań zmierzających do realizacji planowanej trasy komunikacyjnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Stwierdzono, że powołany plan zagospodarowania przestrzennego nie określa zasad tymczasowego zagospodarowania terenu, co oznacza, iż zgodnie z przepisem art. 37 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie ma możliwości zagospodarowania tego terenu w sposób odmienny niż to przewiduje plan. Kolegium uznało, iż kwestionowana decyzja jest zgodna z prawem. Wobec nie zamieszczenia w planie zagospodarowania przestrzennego zasad tymczasowego wykorzystania terenu przeznaczonego pod realizację obwodnicy – niedopuszczalna jest jego zabudowa pawilonami handlowymi. A. J. wniosła skargę, domagając się zgodnie z wnioskiem ustalenia warunków tymczasowego zagospodarowania działki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja jest bowiem zgodna z prawem. Stosownie do powołanego przez organ odwoławczy przepisu art. 40 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15 poz. 139 z zm.) ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Bezsporne jest, że przedmiotowa działka w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta P. z [...] grudnia 1994r. przeznaczona została na realizację tak zwanej III ramy komunikacyjnej (obwodnica miasta). Organ odwoławczy słusznie wskazał, iż stosownie do przepisu art. 37 – tereny, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala inne przeznaczenie mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem, chyba że w planie ustalono zasady ich tymczasowego zagospodarowania . Niewątpliwe jest, iż powołany w niniejszej sprawie miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego nie zawiera żadnych ustaleń zasad tymczasowego zagospodarowania terenu, który został przeznaczony na realizację trasy komunikacyjnej. W świetle powyższych nie kwestionowanych ustaleń brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej w zakresie zamierzonej budowy tymczasowych pawilonów. Organ administracji w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ogranicza się wyłącznie do oceny, iż zamierzona inwestycja jest zgodna z prawem to jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Bez znaczenia pozostaje zatem argumentacja skarżącej dotycząca wymierzonego podatku od nieruchomości a także żądanie odszkodowania za "wyłączenie z użytkowania nieruchomości". Zgodnie z przepisem art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80 poz. 717) – jeżeli w związku z uchwaleniem planu albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone właściciel może żądać od gminy realizacji określonych roszczeń odszkodowawczych. Uznając, iż zaskarżone decyzje nie naruszają prawa na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271) – orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/ E. Podrazik /-/ G. Radzicka /-/ St. Małek jw