II SA/Po 705/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę. 2. zwrócić J. i A. K. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. /-/ J.Szaniecka Wójt Gminy decyzją z dnia [...]r. ustalił opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w K. w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi G . J. i A. K. wystąpili do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., odmówiło stwierdzenia nieważności powołanej wyżej decyzji Wójta Gminy i pouczyło strony postępowania administracyjnego, że decyzja Kolegium jest ostateczna i przysługuje od niej prawo złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Kolegium w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącym rozstrzygnięcia w sprawie. Skarżący zgodnie z pouczeniem w zakreślonym terminie złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zwracając uwagę na fakt błędnego pouczenia, co do trybu zaskarżenia decyzji Kolegium. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie, bowiem skarga nie została podpisana przez radcę prawnego, a przez aplikanta pozostającego w stosunku pracy w Urzędzie Wojewódzkim w P., co zdaniem organu stanowi naruszenie art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (teks jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z treścią przepisu art. 127 § 3 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednak strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Skarżący natomiast zgodnie z błędnym pouczeniem o trybie zaskarżenia decyzji wnieśli za pośrednictwem Kolegium skargę na przedmiotową decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skutkiem tego skarżący nie wykorzystali przysługującego im środka zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie w postaci wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. Naruszyli tym samym dyspozycję art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) wskazującego na przesłanki skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Powyższe skutkować musiało odrzuceniem skargi na decyzję Kolegium o odmowie stwierdzenia nieważności z powodu jej niedopuszczalności (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Należy w tym miejscu dodać, że nieprawidłowe pouczenie o przysługujących środkach zaskarżenia, zamieszczone w zaskarżonej decyzji nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia (art. 112 kpa). Podnoszony przez Kolegium zarzut złożenia skargi przez niewłaściwą osobę uznać należy za chybiony. Zgodnie, bowiem z treścią art. 351 ust. 4 ustawy o radcach prawnych aplikant radcowski może sporządzać i podpisywać pisma procesowe związane z występowaniem radcy prawnego przed sądami, organami ścigania i organami administracji publicznej - z wyraźnego upoważnienia radcy prawnego, z wyłączeniem apelacji, skargi kasacyjnej i skargi konstytucyjnej. Aplikant radcowski J. M. przedłożył odpowiednie pełnomocnictwo substytucyjne udzielone mu przez radcę prawnego S.S.-R., z którego takie wyraźne umocowanie do działania w imieniu skarżących w przedmiotowej sprawie wynika. Z drugiej strony, od dnia 10 września 2005 r. obowiązuje zmieniona treść art. 8 ustawy o radcach prawnych, na którą powoływało się Kolegium. Zgodnie z obowiązującym brzmieniem art. 8 jego ustęp 2 został uchylony. Wobec tego nie zasługuje na uwzględnienie argument Kolegium, iż podstawę odrzucenia skargi stanowi również jednoczesne pozostawanie pełnomocnika substytucyjnego świadczącego pomoc prawną osobom fizycznym, w stosunku pracy. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało odrzucić. Natomiast treść art. 232 § 1 pkt 1a) stanowi podstawę do orzeczenia z urzędu o zwrocie stronie całego uiszczonego wpisu od odrzuconej skargi. /-/ J.Szaniecka MK