II SA/Po 709/23

Dnia 25 kwietnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz (spr.) po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 kwietnia 2024 roku sprawy ze skargi P. F. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 sierpnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia 2 czerwca 2023 r. nr [...] r., na podstawie art. 119 w zw. z art. 121 § 2 i 4, art. 122 oraz art. 20 § 1 pkt 4 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022r., poz. 479) w zw. z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023r., poz. 775) nałożył na P. F. (dalej: skarżąca) grzywnę w kwocie [...]zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 2 czerwca 2023 r. Ponadto organ ustalił opłatę za wydanie niniejszego postanowienia w wysokości [...] zł oraz wezwał do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 2 czerwca 2023r. do dnia 3 lipca 2023 r. Decyzją nr [...] z dnia 12 czerwca 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nakazał skarżącej rozbiórkę miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych, zlokalizowanych w mieście O. , ul. [...] (dz. nr [...]). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 25 września 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 20 lutego 2019 r., II SA/Po [...] oddalił skargę skarżącej na decyzję organu II instancji. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącej orzeczeniem z dnia 6 lipca 2022 r., II OSK [...]. Zatem, jak wskazał organ, obowiązek rozbiórki wynika z ostatecznej i prawomocnej decyzji administracyjnej, która pozostaje w obrocie prawnym i podlega wykonaniu. W związku z brakiem dobrowolnej realizacji powyższego nakazu rozbiórki miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych, wynikającego ze wspomnianej wyżej decyzji nr [...] z dnia 12 czerwca 2018 r. organ skierował, w dniu 28 marca 2023 r., do zobowiązanej P. F. upomnienie, z zagrożeniem, iż w przypadku niewykonania wskazanego nakazu, wszczęte zostanie postępowanie egzekucyjne. Następne czynności kontrolne, przeprowadzone w dniu 29 maja 2023r. wykazały nadal brak wykonania w całości nakazu rozbiórki przedmiotowych miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że zastosowany środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia jest środkiem o charakterze przymuszającym, a nie zaspokajającym. Zastosowanie tego środka ma zmierzać do trwałego wykonania nałożonego obowiązku. Należy zauważyć, że w przypadku egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym wynikających z przepisów Prawa budowlanego, organ egzekucyjny może stosować wobec zobowiązanego tylko dwa środki egzekucyjne: grzywnę w celu przymuszenia oraz wykonanie zastępcze. Należy podkreślić, iż nałożyć grzywnę w sytuacjach egzekwowania obowiązków wynikających z Prawa budowlanego można tylko raz (art. 121 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz. U. z 2022r., poz. 479). Nie oznacza to jednak, że gdy grzywna celem przymuszenia okaże się nieskuteczna, nie można zastosować skuteczniejszego środka, np. wykonania zastępczego. Niewątpliwie grzywna w celu przymuszenia jest dla zobowiązanego mniej uciążliwym środkiem egzekucyjnym niż wykonanie zastępcze, gdyż w razie dobrowolnego wykonania obowiązku, nałożone a nieziszczone lub nieściągnięte grzywny podlegają obligatoryjnemu umorzeniu. Postanowienie w sprawie umorzenia grzywny wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego (art. 125 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Organ podkreślił, że zastosowany środek egzekucyjny – grzywna w celu przymuszenia w wysokości [...] zł ma zapewnić efektywność egzekucji i być jednocześnie jak najmniej uciążliwym środkiem dla zobowiązanego. O wysokości grzywny nie może decydować sytuacja majątkowa, ekonomiczna zobowiązanego, aczkolwiek nie powinno być to obojętne dla organu. Dlatego też, PINB w O. w przedmiotowej sprawie, dotyczącej rozbiórki miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych, zważywszy na czas, od jakiego zobowiązana ma świadomość o ciążącym obowiązku (decyzja PINB w O. nr [...] została wydana w dniu 12 czerwca 2018r.), nie wyznaczył grzywny w maksymalnej wysokości, a tylko [...] zł. Niezależnie od powyższego, PINB w O. podkreśla, iż zobowiązana może uwolnić się od nałożonej grzywny przez trwałe i pełne wykonanie ciążącego na niej przedmiotowego obowiązku. Pismem z dnia 12 czerwca 2023 r. odwołanie od powyższej decyzji wniosła P. F.. Skarżąca wskazała, że kara grzywny oraz obowiązek rozbiórki miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych są nieadekwatne do sytuacji na terenie jej posiadłości, a wyroki sądowe, na których podstawie opierane są wszystkie decyzje zostały wydane poprzez błędne opinie i decyzje wydawane w poprzednich latach przez poszczególnych pracowników PINB w O.. Zdaniem skarżącej były to decyzje podejmowane pod naciskami firmy "G." , które zaowocowały sporem toczącym się do dnia dzisiejszego. Skarżąca twierdzi, że na przedmiotowej działce nie znajdują się miejsca postojowe dla samochodów ciężarowych, stąd brak jej reakcji na nakaz rozbiórki. Ponadto, zdaniem skarżącej, lampy oraz kamery wymienione w postanowieniu są jej prywatną sprawą i służą tylko i wyłącznie jej bezpieczeństwu, a co najważniejsze znajdują się poza jakąkolwiek strefą i położone są tylko i wyłącznie na jej prywatnej działce nie zagrażając nikomu, czego niestety pracownicy PINB w O. nie opisali w żadnym z wcześniejszych protokołów. Skarżąca podniosła, że jako właściciel i obywatel ma prawo do bezpieczeństwa swojego i swojej rodziny. Skarżąca podniosła także, iż inspektorzy którzy przychodzili na ostatnie kontrole sami nie wiedzieli o co chodzi w sprawie i co skarżąca miałaby rozbierać na swojej działce. Skarżąca wniosła również o wstrzymanie egzekwowania grzywny do momentu wyjaśnienia sprawy. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2023 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst: Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (jedn. tekst: Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm.; dalej: ustawa o postępowaniu egzekucyjnym), utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 2 czerwca 2023 r. nr [...] r., nakładające na P. F. grzywnę w kwocie [...]zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 2 czerwca 2023 r. Organ odwoławczy wskazał, iż organ egzekucyjny, będąc zobligowany do badania z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 29 § 1 ab initio ustawy o postępowaniu egzekucyjnym), nie jest jednocześnie uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 in fine ustawy o postępowaniu egzekucyjnym). Oznacza to, że chociaż z jednej strony organ musi zbadać, czy dany obowiązek może być egzekwowany w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, czy tytuł wykonawczy został prawidłowo wystawiony oraz czy zostało doręczone zobowiązanemu upomnienie, to z drugiej nie może on odnieść się do treści nałożonego obowiązku, czy też w ogóle do potrzeby jego egzekwowania. Postępowanie egzekucyjne ma bowiem służyć wyegzekwowaniu takiego obowiązku, a nie stanowić kolejną drogę prawną do jego weryfikacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 lutego 2010 r.). W związku z tym zawarte w zażaleniu twierdzenia skarżącej o "nieadekwatności do sytuacji jaka znajduje się na terenie mojej posiadłości" nie mogą mieć żadnego znaczenia przy ocenie zaskarżonego postanowienia PINB. Wynika to stąd, że egzekwowana ostateczna decyzja administracyjna była poddana sądowadministracyjnej kontroli jej legalności, i zarówno ta decyzja jak i dotyczące jej wyroki nadal pozostają w obrocie prawnym. Przystępując do badania dopuszczalności w tym przypadku egzekucji administracyjnej należy przede wszystkim stwierdzić, że egzekwowany obowiązek rozbiórki miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych usytuowanych na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w O., może być egzekwowany w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym (art. 2 § 1 pkt 10 w zw. z art. 3 § 1 tej ustawy). Odnotować bowiem należy, że: 1) decyzja, z której wynika egzekwowany obowiązek jest ostateczna i prawomocna (art. 16 § 1 i 3 k.p.a.), 2) obowiązuje ona nadal w obrocie prawnym, a nadto nie wstrzymano jej wykonania. Po drugie pisemne upomnienie zostało skutecznie doręczone zobowiązanej przez PINB (w dniu 29 marca 2023 r.). Po trzecie również i tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 2 czerwca 2023 r. został przez PINB prawidłowo doręczony zobowiązanej w dniu 5 czerwca 2023 r. (tzn. wraz z zaskarżonym postanowieniem o zastosowaniu środka egzekucyjnego). Nie ulega wątpliwości, iż do dnia dzisiejszego nie został wykonany nałożony na panią P. F. obowiązek rozbiórki budowli pełniącej funkcję miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych (o wymiarach 86 m x 14,9 m). Owszem, w protokole kontroli przeprowadzonej w dniu 29 maja 2023 r. PINB m.in. odnotował, że "w dniu kontroli brak zaparkowanych samochodów na nieruchomości w stref, gazociągu", lecz równocześnie - w oparciu o wykonany odwiert - stwierdził, iż na obszarze objętym nakazem (tj. teren o wymiarach 86 m x 14,9 m) teren działki ma następujący układ warstw patrząc od wierzchu: pierwsza warstwa to od 16 cm do 32 cm żużlu (szlaki), druga warstwa na części tego terenu to 10 cm gruzu i dopiero poniżej tych warstw występuje grunt rodzimy. Fakt, iż w dniu tej kontroli na wspomnianym terenie nie były parkowane samochody ciężarowe jest w tym przypadku bez znaczenia prawnego, skoro - jak ustalił PINB - warstwy tej budowli nadal nie zostały usunięte (rozebrane). Zdaniem organu odwoławczego, na tym etapie postępowania egzekucyjnego niecelowe jest zastosowanie wykonania zastępczego (czyli de facto przenoszenie ciężaru wykonania obowiązku na Organy Państwa), a tym samym uzasadnione i w pełni prawidłowe jest nałożenie na zobowiązaną grzywny w celu przymuszenia (art. 119 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym). Wynika to zaś stąd, że "grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku, która ma na celu skłonienie zobowiązanych, poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2018 r., II OSK 956/17, LEX nr 2479126; porównaj też np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., II OSK 813/11; LEX nr 1252196; tak też: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2012 r., II OSK 443/11; LEX nr 1252072). Zatem nałożona grzywna ma jedynie zmotywować panią P. F. do wykonania nakazów określonych w ostatecznej decyzji administracyjnej. W tym stanie rzeczy do zbadania pozostaje jeszcze prawidłowość ustalenia przez Organ egzekucyjny wysokości grzywny w celu przymuszenia. Pismem z dnia 13 października 2023 r., skargę na powyższą decyzję wniosła P. F.. W uzasadnieniu podniosła wcześniejszą argumentację. Zdaniem skarżącej, nałożona na nią grzywna za niewykonanie prac rozbiórkowych nie ma pokrycia w danym stanie rzeczy, skoro nawet obecne na ostatniej kontroli 28 maja br. Panie Inspektor nie miały jasnej i klarownej opinii oraz zdania co ma ona rozebrać i w jaki sposób tego dokonać. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, zwanej dalej: p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Kontrolą Sądu w niniejszej sprawie objęta było postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z dnia 23 sierpnia 2023 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 2 czerwca 2023 r. nr [...] r., nakładające na P. F. grzywnę w kwocie [...]zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 2 czerwca 2023 r. W rozumieniu art. 7 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 z późn. zm., dalej: u.p.e.a.), organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Stosownie do treści art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności takiej, której z powodu jej charakteru nie może za zobowiązanego spełnić inna osoba. Art. 121 § 1 u.p.e.a. stanowi z kolei, że grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, z zastrzeżeniem § 4, według którego jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Zgodnie z art. 121 § 5 wysokość grzywny, o której mowa w § 4, stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. Według art. 122 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 u.p.e.a. oraz postanowienie o nałożeniu grzywny. Zgodnie z art. 122 § 2 u.p.e.a. postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny (art. 122 § 3 u.p.e.a.). Nałożone grzywny w celu przymuszenia, nieuiszczone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie egzekucji należności pieniężnych, określonym w niniejszej ustawie (art. 124 § 1 u.p.e.a.). Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że celem postępowania egzekucyjnego jest niewątpliwie doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków. Stosowanie egzekucji administracyjnej ma miejsce wówczas, gdy nałożono na zobowiązanego określone obowiązki, a zobowiązany nie wykonuje ich dobrowolnie. Organ egzekucyjny obciąża powinność doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanego obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Powszechnie akceptowany jest w orzecznictwie pogląd, że grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 1169/09, wyrok NSA z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 235/09, wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1642/06 publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Aby zatem środek ten nabrał charakteru dyscyplinującego, nałożona grzywna powinna być na tyle wysoka, aby w ocenie zobowiązanego nieopłacalnym było jej uiszczenie tylko dla odłożenia w czasie wykonania egzekwowanego obowiązku, czy to poprzez osobiste wykonanie przez zobowiązanego, czy w drodze wykonania zastępczego. W przypadku grzywny w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki obiektu budowlanego kwota jest ściśle uregulowana przepisami i organy nadzoru budowlanego prawidłowo przedstawiły sposób jej wyliczenia. W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną jest fakt, że skarżąca do chwili obecnej nie wykonała rozbiórki miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych, zlokalizowanych w mieście O. , ul. [...] (dz. nr [...]) zgodnie z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 12 czerwca 2018 r. nr [...]. Wobec takiej bezczynności Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie wszczął postępowanie egzekucyjne i sprawdzał na terenie przedmiotowej nieruchomości, czy skarżący wykonał ciążący na nim obowiązek rozbiórki, wystosował upomnienie, wystawił tytuł wykonawczy i w rezultacie podjął kontrolowane obecnie postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zobowiązanego do wykonania nałożonego nań obowiązku. Zarzuty skarżącej odnoszące się do podstaw wydania decyzji rozbiórkowej nie mogą odnieść oczekiwanego przez nią skutku. W toku postępowania egzekucyjnego organy nie mają możliwości oceny zasadności wydania tytułu wykonawczego. Prawidłowo w uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podkreślił, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 12 czerwca 2018 r. nr [...] jest ostateczna i prawomocna, zatem konieczność przeprowadzenia rozbiórki obiektu jest przesądzona. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 25 września 2018 r., nr [...], utrzymał bowiem w mocy powyższą decyzję organu I instancji, z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 20 lutego 2019 r. nr sygn. II SA/Po [...] oddalił skargę skarżącej na decyzję organu II instancji a Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącej od powyższego orzeczeniem z dnia 6 lipca 2022 r. nr sygn. II OSK [...]. Z uwagi na okoliczność, że u.p.e.a. nie określa wprost kolejności stosowania grzywny i wykonania zastępczego, wzajemną relację między tymi środkami oraz zakres obowiązywania w procedurze egzekwowania obowiązku rozbiórki zasad sformułowanych w art. 7 § 2 u.p.e.a., należy oceniać na tle stanu faktycznego konkretnej sprawy. Uzasadnienie organu co do przesłanek zastosowania grzywny w celu przymuszenia jest przekonywające i w pełni uzasadnia prawidłowość zastosowania tego środka. Reasumując skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a wydane w sprawie postanowienie odpowiada prawu i zostało wydane w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania. W tym stanie rzeczy sąd, nie stwierdziwszy jakichkolwiek podstaw do usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.