II SA/Po 710/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 980;- zł (słownie: dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 20 sierpnia 2025 r. M. C., reprezentowany przez r. G. (dalej jako: "strona skarżąca") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako: "Kolegium") opisaną w rubrum niniejszego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o umorzenie postępowania wskazując, że decyzją z dnia 24 września 2025 r., nr [...], działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako: "P.p.s.a."), uwzględniło skargę w całości i uchyliło zaskarżoną do Sądu decyzję z dnia 28 lipca 2025 r. (decyzja w aktach administracyjnych sprawy). W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy, pismem z dnia 17 grudnia 2025 r. Kolegium oświadczyło, że decyzja autokontrolna nie została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 54 § 3 zdanie pierwsze P.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż wskazane w pkt 1 i 2 tego paragrafu. O bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego z innych przyczyn w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. można mówić, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu albo spowodują, że kontrola zaskarżonego aktu lub czynności stanie się zbędna, przy czym owo zdarzenie skutkujące bezprzedmiotowością postępowania musi zaistnieć dopiero w toku postępowania, albowiem jego zaistnienie przed datą wniesienia skargi powinno skutkować jej odrzuceniem. Innymi słowy postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. W powołanym przepisie chodzi o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania w sprawie. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. będziemy mieć do czynienia m.in. wtedy, gdy w toku tego postępowania, przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Jest bowiem zasadą, że "zniknięcie" przedmiotu kontroli sądowej przed dniem wyrokowania przez sąd administracyjny skutkuje bezprzedmiotowością postępowania sądowego, uzasadniającą jego umorzenie. Z taką sytuacją będziemy mieć do czynienia w szczególności wówczas, gdy zaskarżony akt zostanie pozbawiony bytu prawnego (uchylony). W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze we wspomnianym trybie – tzw. autokontroli – uchyliło w całości zaskarżoną decyzję. W takiej sytuacji procesowej, tj. wobec skutecznego wzruszenia rozstrzygnięcia stanowiącego przedmiot skargi w niniejszej sprawie, sama skarga jako środek zaskarżenia utraciła swój byt, co powoduje bezprzedmiotowość niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1. sentencji postanowienia. Stosownie zaś do treści art. 200 P.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 (art. 201 § 1 P.p.s.a.). Mając zatem na uwadze, że skarżącego zastępował w niniejszym postępowaniu pełnomocnik będący radcą prawnym, zastosowanie będzie miał art. 205 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W myśl § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.), stawka minimalna za zastępstwo radcy prawnego wynosi 480 zł. Niewątpliwie do kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 P.p.s.a.) strony reprezentowanej przez radcę prawnego podlega zaliczeniu wydatek poniesiony przez nią w związku z koniecznością uiszczenia opłaty skarbowej od dokumentu stwierdzającego ustanowienie pełnomocnika. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego, przedstawiając dokument pełnomocnictwa, nie przedłożył jednak dokumentu potwierdzającego uiszczenie opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. Tym samym nie wykazał, że wydatek ten został przez niego poniesiony, dlatego też należy uznać, iż nie podlega on uwzględnieniu przy obliczeniu kosztów sadowych. Zaliczyć jednak do nich należy kwotę 500;- zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Wobec powyższego stronie skarżącej przysługiwać będzie zwrot kosztów postępowania w kwocie 980;- zł. Z tego względu Sąd, na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w pkt 2. sentencji postanowienia.