II SA/Po 72/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. na decyzję Wojewody z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy postanawia odrzucić zażalenie /-/ M. Kwiecińska Postanowieniem z dnia 27 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę na wymienioną powyżej decyzję Wojewody z uwagi na nieziszczenie całego wpisu sądowego. Pismem z dnia (...) marca 2014 r. nazwanym zażaleniem skarżącego na postanowienie z dnia 27 lutego 2014 r. pełnomocnik skarżącego – radca prawny M. P. zaskarżyła postanowienie z dnia 27 lutego 2014 r. W uzasadnieniu pisma odwołano się do treści art. 220 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oraz przytoczono argumenty, mające w ocenie pełnomocnika wskazywać, że "istnieje uzasadniona okoliczność aby zażalenie zostało uwzględnione, a zaskarżone Postanowienie zostało uchylone". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 194 § 1 powołanej powyżej ustawy zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wskazane w art. 194 § 1 pkt 1 – 10 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że środek prawny w postaci zażalenia jest dopuszczalny jedynie wówczas, gdy ustawa wyraźnie stanowi o możliwości jego wniesienia. W powyższym świetle wskazać należy, że na postanowienie o odrzuceniu skargi z powodu nieopłacenia jej należnym przysługuje skarga kasacyjna, a nie zażalenie. Postanowienie o odrzuceniu skargi z powodu nieuiszczenia od niej wpisu, wydane na podstawie art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest bowiem postanowieniem kończącym postępowanie w rozumieniu art. 173 § 1 powołanej powyżej ustawy. Od każdego takiego postanowienia, bez względu na przyczynę odrzucenia skargi, służy skarga kasacyjna. Stanowiska tego w niczym nie podważa przepis art. 220 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który określa jedynie, w jakich wypadkach zażalenia są wolne od wpisu, a nie – od jakich orzeczeń przysługuje zażalenie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2004 r., sygn. akt II OZ 120/04, ONSAiWSA 2004, Nr 2, poz. 34). Konsekwentnie, w przepisie art. 194 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie wymieniono zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi, a zaskarżeniu w tej drodze podlega jedynie postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że pismo z dnia (...) marca 2013 r. zostało sporządzone i wniesione przez profesjonalnego pełnomocnika, który wprost określił je jako zażalenie. Tym samym zażalenie powyższe, jako niedopuszczalne, podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym, w oparciu o przepis art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/ M. Kwiecińska