II SA/Po 72/17

Dnia 16 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Mikołaja o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia lipca 2016 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Po postanawia: skargę odrzucić. /-/ Wiesława Batorowicz Pismem nadanym do tutejszego Sądu dnia stycznia 2017 roku Mikołaj wniósł na podstawie art. 271 p.p.s.a. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z dnia lipca 2016 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Po. Skargę uzasadnił tym, że ustanowiony dla niego pełnomocnik adwokat Paweł nie miał możliwości brania udziału w postępowaniu, ponieważ zastosowano tryb uproszczony. Podniósł również, że niniejszą skargę o wznowienie postępowania wniósł w ustawowym terminie, a za dzień rozpoczęcia biegu termin do jej wniesienia uznał chwilę, w której dowiedział się, że od wyroku z dnia lipca 2016 roku nie wniesiono skargi kasacyjnej i jest on prawomocny. Skarżący nadto kwestionował zasadność rozstrzygnięcia sprawy prowadzonej w postępowaniu uproszczonym, bowiem jego zdaniem jedynie wady postanowienia mogą stanowić podstawę rozpatrzenia sprawy w trybie uproszczonym. Tymczasem Sąd nie zbadał nieprawidłowości w postępowaniu organu administracji i nie ustosunkował się do jego zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga Mikołaja podlegała odrzuceniu. Badana skarga o wznowienie postępowania dotyczy sprawy zakończonej wyrokiem z dnia lipca 2016 roku w sprawie o sygnaturze akt II SA/Po, w której niniejszy Sąd oddalił skargę Mikołaja na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia października 2015 roku w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Postępowanie to było prowadzone w oparciu o art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej P.p.s.a.), według którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W przywołanej sprawie Sąd skorzystał z możliwości zawartej przez ustawodawcę w powyższym przepisie. Stąd wyrok z dnia lipca 2016 roku wydany został na posiedzeniu niejawnym. W tym miejscu Sąd również zaznacza, że wydane orzeczenie zapadło po zapoznaniu się składu orzekającego z treścią akt sprawy. Z uzasadnienia skargi wynika, że została ona oparta na zarzucie braku prawidłowego reprezentowania skarżącego przez adwokata wyznaczonego z urzędu, przy czym skarżący łączy ten zarzut z nieskutecznością działania adwokata i ostatecznym przegraniem sprawy. Stosownie do art. 271 pkt 2 P.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Jednocześnie Sąd wskazuje, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (por. chociażby wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28 kwietnia 2016 roku w sprawie I SAB/Sz 11/14; postawnowienie WSA w Gliwicach z dnia 27 maja 2010 r. w sprawie II SA/Gl 50/10) nienależyte wykonywanie swoich obowiązków przez pełnomocnika strony nie oznacza nienależytej reprezentacji strony, o której mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Brak należytej reprezentacji w rozumieniu tego przepisu nie dotyczy sytuacji, gdy za stronę działa prawidłowo ustanowiony pełnomocnik, nawet wówczas, gdy swoje obowiązki wykonuje on w sposób dla strony niezadowalający. Nadto w toku postępowania strona skarżąca (zarówno skarżący jak i jego pełnomocnik) reagowali na wymianę korespondencji z Sądem i chociażby z tej przyczyny nie sposób uznać argumentu o niemożności działania za trafiony. Przyjmując natomiast tok rozumowania skarżącego jakoby, zgodnie z postępowaniem uproszczonym, skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne miało skutkować pozbawieniem strony możliwości działania w sprawie uznać by należało, że ustawodawca tworzy wewnętrznie sprzeczne regulacje, bowiem tryb uproszczony w każdym wypadku pozbawiałby aktorów postępowania możliwości ustnego wypowiedzenia się przed składem orzekającym. Tymczasem w przywołanym przepisie pod pojęciem "działanie" ustawodawca zawarł nie tylko reprezentowanie swojego stanowiska w formie ustnej, ale również pisemnej, co strona niejednokrotnie czyniła. W tym stanie rzeczy orzeczono na podstawie art. 280 ust. 1 P.p.s.a. jak w sentencji. /-/ Wiesława Batorowicz