II SA/Po 721/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2013 r. Nr [...] w przedmiocie dodatku do zasiłku rodzinnego; postanawia oddalić wniosek; /-/ B. Drzazga Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2013 r. Sąd oddalił skargę K. G. wniesioną w niniejszej sprawie. Na wniosek złożony przez pełnomocnika skarżącej adw. R. S. Sąd sporządził uzasadnienie wyroku i w dniu 5 lutego 2014 r. doręczył jego odpis temuż pełnomocnikowi skarżącej (k. 66 akt sądowych). W dniu 11 marca 2014 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 17 grudnia 2013 r. wydanego w niniejszej sprawie. Do wniosku dołączył sporządzoną przez niego skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej, zgodnie z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 2012 r.), dalej: p.p.s.a., upływał w dniu 7 marca 2014 r. Wyjaśnił, że sporządził skargę kasacyjną i zamierzał ją złożyć w dniu 5 marca 2014 r., jednakże ze względu na nagłe, nieprzewidywalne zachorowanie, trwające od 5 do 7 marca 2014 r., złożenie skargi kasacyjnej w terminie okazało się niemożliwe. Pełnomocnik skarżącej podał, że w okresie tym był niezdolny do pracy i przebywał na zwolnieniu lekarskim, co potwierdza zwolnienie lekarskie z dnia 7 marca 2014 r. Ze względu zaś na nagłe zachorowanie, nie był w stanie zorganizować zastępstwa przy dokonaniu powyższej czynności procesowej. Ponadto, ze względu na zalecenia lekarza, pełnomocnik skarżącej obowiązany był leżeć i przez to nie mógł wykonywać – nawet w ograniczonym zakresie – pracy zawodowej. W dowód tego przedłożył zwolnienie lekarskie. Zdaniem pełnomocnika skarżącej uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło bez jego winy. Podał, iż przyjmuje się, że brak winy występuje w wypadku choroby strony lub jej przedstawiciela, która uniemożliwia dokonanie czynności procesowej. W razie nagłego zachorowania nie można oczekiwać od chorej osoby natychmiastowego zorganizowania zastępstwa w celu dokonania niezbędnych czynności procesowych. Ponadto, zwlekanie z dokonaniem czynności procesowej nawet do ostatniego dnia terminu nie jest zawinionym działaniem strony, jeżeli więc zdarzenia uniemożliwiające dokonanie tej czynności nastąpiły dopiero w ostatnim dniu – niedokonanie czynności jest niezawinione. Pełnomocnik skarżącej dodał, że wniosek ten został złożony w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, to jest od dnia 7 marca 2014 r. Wojewódzki sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 226). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z 2 października 2002r., I SA 793/02, M. Pr. 2002, nr 23, s. 1059). Należy pamiętać, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wniosek o przywrócenie terminu będzie skuteczny, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2013 r., II FZ 988/13, Lex nr 1394970). Ponadto nie należy zaświadczenia lekarskiego wskazującego na chorobę strony, automatycznie i bezkrytycznie uznawać za okoliczność wykluczającą bądź też uzasadniającą istnienie winy w uchybieniu terminu uzasadniającego jego przywrócenie. Ocena w tym zakresie powinna być zawsze dokonywana z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą należy brać również pod uwagę kryterium starannego działania wymaganego przez osoby należycie dbające o swoje interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem (por. m. in. postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 4162, publ. Mon. Prawn. 2003/8/340, postanowienie SN z dnia 14 stycznia 1972 r., sygn. akt III CRN 448/71, publ. [w:] OSP 1972, nr 7, poz. 144, postanowienie SN z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98, publ. [w:] OSNP-wkł. 1999, nr 8, poz. 6). W ocenie Sądu we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił, aby uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Wskazać należy, że skoro odpis uzasadnienia wyroku został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 5 lutego 2014 r., to 30-dniowy termin do wniesienia przez skarżącą skargi kasacyjnej, określony w art. 177 § 1 p.p.s.a., upływał w dniu 7 marca 2014 r. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej wskazał, że sporządził skargę kasacyjną i zamierzał ją złożyć w dniu 5 marca 2014 r. Jak wynika z przedłożonego przez adw. R. S. zwolnienia lekarskiego i złożonych przez niego wyjaśnień, w dniu tym (5 marca 2014 r.) nagle zachorował i do dnia 7 marca 2014 r., a więc ostatniego dnia terminu do złożenia skargi kasacyjnej, był niezdolny do pracy i przebywał na zwolnieniu lekarskim. Faktycznie z przedłożonego przez skarżącego zwolnienia lekarskiego wynika, że chorował on od 5 do 7 marca 2014 r. z zaleceniem konieczności leżenia (wskazanie lekarskie "1"). Sąd pragnie jednak zauważyć, że skoro zwolnienie lekarskie zostało wystawione adw. R. S. w dniu 7 marca 2014 r. to również w dniu tym udał się on do przychodni lekarskiej na wizytę lekarską, podczas której lekarz po przeprowadzeniu badania wystawił tenże dokument. Okoliczność ta świadczy o tym, że pełnomocnik skarżącej, pomimo choroby, był w stanie - korzystając z okazji wizyty u lekarza w dniu 7 marca 2014 r. - samodzielnie nadać w urzędzie pocztowym przesyłkę ze skarga kasacyjną. Sąd nie widzi też podstaw, by przyjąć, że w okresie trzech dni choroby (od 5 do 7 marca 2014 r.) pełnomocnik skarżącej nie był w stanie zorganizować zastępstwa w dokonaniu czynności polegającej na nadaniu przesyłki pocztowej w urzędzie pocztowym zawierającej skargę kasacyjną. Trzeba pamiętać, że udzielone w niniejszej sprawie adwokatowi przez skarżącą pełnomocnictwo obejmuje wywiązanie się przez pełnomocnika z obowiązku należytego i terminowego działania w imieniu strony. Na profesjonalnym pełnomocniku, jakim jest adwokat ciąży obowiązek takiego zorganizowania swojej pracy, aby w sposób właściwy dbać o interesy strony (mocodawcy) (por. postanowienie NSA z dnia 4 marca 2014, II GZ 78/14, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd pragnie zaznaczyć, że sam pełnomocnik skarżącej wskazał, że skargę kasacyjną zdołał sporządzić przed okresem wspomnianej choroby. Tym samym zastąpienie go w czynnościach zawodowych miało w niniejszej sprawie polegać jedynie na dokonaniu prostej czynności nadania przesyłki ze skargą kasacyjną w urzędzie pocztowym. Zważywszy zatem, że pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił, by uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło bez jego winy, Sąd na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ B. Drzazga