II SA/Po 722/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A i B na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta C z dnia [...] września 2013 r. Nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżących solidarnie kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] września 2013 r., Nr [...], Burmistrz Miasta X, działając na podstawie art. 59 ust. 1, w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 oraz art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej w skrócie: "u.p.z.p.") zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej w skrócie: "rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r.") oraz zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy w trybie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: "K.p.a.") – ustalił na rzecz Y warunki zabudowy działki oznaczonej nr ewid. [...], położonej w X, przy ul [...] dla inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalnego o gabinet kosmetyczny. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ pierwszej instancji podniósł, że w dniu [...] lipca 2013 r. wpłynął do Urzędu Miejskiego w X wniosek w przedmiotowej sprawie. Wnioskowany teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wobec powyższego, postępowanie o wydanie niniejszej decyzji było prowadzone zgodnie z wymogami u.p.z.p., jak dla terenu, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i dla inwestycji, dla której nie ma obowiązku sporządzania takiego planu. Na podstawie rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., uprawniony urbanista przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1, w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., uprawniony urbanista przeprowadził przedmiotową analizę na aktualnych kopiach map zasadniczych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a wydanych przez Wydział Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego w X, obejmującej teren objęty wnioskiem oraz obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:1000. W celu przeprowadzenia ww. analizy, sporządzono opisaną dokumentację fotograficzną zabudowy znajdującej się na obszarze analizowanym, którą dołączono do akt sprawy. Organ pierwszej instancji podniósł następnie, że na podstawie § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy, wyznaczono wokół nieruchomości, której wniosek dotyczy obszar analizowany. Granice obszaru analizowanego wyznaczono na kopii mapy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu nieruchomości objętej wnioskiem, nie mniej jednak niż 50 m. Obszar analizowany obejmuje również działki dostępne z tej samej drogi publicznej, co działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. W celu zachowania zgodności części opisowej analizy z jej częścią graficzną, zasięg obszaru analizowanego powiększono do granic zabudowanych działek ewidencyjnych, znajdujących się w obszarze równym trzykrotnej wartości szerokości frontu nieruchomości objętej wnioskiem. Zgodnie z § 4 ust. 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. dla nowej zabudowy ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 2,6 m od granicy z działką oznaczoną nr ewid. [...]. W obszarze analizowanym istnieją budynki zlokalizowane w granicach z sąsiednimi działkami np. na działkach geodezyjnych, oznaczonych numerami ewid.: [...], [...], [...], [...], [...]. Mając na uwadze powyższe oraz zasady kształtowania ładu przestrzennego dopuszczono rozbudowę budynku mieszkalnego o gabinet kosmetyczny w granicy z działką [...]. Zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. ustalono wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynoszący nie więcej niż 6,4%, w tym udział powierzchni biologicznie czynnej w powierzchni działki nie mniej niż 35%. Odstąpiono od wyznaczenia średniej wielkości wskaźnika powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki; suma wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy (6,4%) oraz wskaźnika istniejącej zabudowy (36%) na działce objętej wnioskiem da wynik (42,3%), którego wartość nie przekroczy maksymalnej wartości parametru w obszarze objętym analizą (48,2%). Zgodnie z § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia ustalono szerokość elewacji frontowej części rozbudowywanej wynoszącą 4,0 m z tolerancją do 20%, tj. od 3,2 m do 4,8 m; Odstąpiono od wyznaczenia średniej wartości szerokości elewacji frontowej budynków znajdujących się w obszarze analizowanym; ustalona wartość szerokości elewacji frontowej budynku nie przekracza maksymalnej wartości parametru na obszarze objętym analizą. Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. ustalono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej części rozbudowywanej, jej gzymsu lub attyki wynoszącą do 3,5 m; zgodnie z § 8 ww. rozporządzenia ustalono realizację dachu płaskiego, o nachyleniu połaci dachowych do 18 stopni. Ustalenie realizacji dachu płaskiego jest uzasadnione ze względu na dominującą liczbę budynków krytych dachami płaskimi, zlokalizowanych w obszarze objętym analizą. Teren ma dostęp do drogi publicznej, dla nowej zabudowy ustalono obsługę komunikacyjną istniejącym zjazdem z drogi gminnej. Istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W dniu [...] sierpnia 2013 r., wpłynęło do organu pierwszej instancji pismo od A i B – stron w postępowaniu – którzy po zapoznaniu się z dokumentacją rozbudowy budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej tj. nr ewidencyjny [...] nie wyrazili na to zgody. Jednakże, zdaniem organu pierwszej instancji, na obecnym etapie brak zgody właściciela sąsiedniej działki nie stanowi podstawy do wydania decyzji odmownej. Na etapie ustalania warunków zabudowy nie rozpatruje się takich kwestii jak zacienienie, hałas, spaliny czy ewentualny spadek wartości nieruchomości. Kwestie te są szczegółowo badane na etapie pozwolenia na budowę, przy ustaleniu parametrów technicznych. Od powyższej decyzji odwołali się A i B. Podnieśli, że nie zgadzają się na rozbudowę budynku na działce ewidencyjnej nr [...]. Poza tym wskazali, że dla inwestycji w analizowanym obszarze: (1) brak jest kontynuacji funkcji, (2) brak jest kontynuacji linii zabudowy, (3) brak jest innych budynków pobudowanych w granicy z działką drogową, (4) ustalona liczba miejsc parkingowych nie jest wystarczająca. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpatrzeniu sprawy z odwołania A i B, działając na podstawie art. 127 § 2, 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz przepisu art. 61 u.p.z.p. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy podniósł, że jednorodna funkcja panująca na działkach sąsiednich nie wyklucza wprowadzenia zagospodarowania, które nie jest powieleniem funkcji istniejącej, ale jej uzupełnieniem, zgodnym z funkcją dominującą. Na terenie już zurbanizowanym i zagospodarowanym, na którym funkcja zagospodarowania jest zróżnicowana – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – dopuszczalność określonego zagospodarowania także nie zależy od powielenia jednego z już istniejących sposobów zagospodarowania, lecz od stwierdzenia możliwości pogodzenia planowanej funkcji z istniejącymi. Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji dokonał pełnej oceny stanu zagospodarowania działek sąsiednich co znalazło swoje odzwierciedlenie zarówno w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i jej wynikach, uzasadniając tym samym dokonane w sprawie rozstrzygnięcie. W analizie i w zaskarżonej decyzji precyzyjnie wskazano jakie działki zostały analizą objęte. Zarówno część tekstowa analizy jak i zaskarżona decyzja wyszczególniają analizowane działki, co pokrywa się z jej część graficzną. W ocenie organu odwoławczego stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób umożliwiający wydanie decyzji, a materiał dowodowy zebrany w sposób wyczerpujący i bez przepisów postępowania adminsitracyjnego. Ustosunkowując się do podnoszonego zarzutu ustalenia linii zabudowy w granicy z działka drogową organ odwoławczy podniósł, że w obszarze analizowanym zlokalizowane są obiekty budowlane w granicach z innymi działkami. Nadto ul. [...] stanowi drogę gminną, której zarządcą jest organ pierwszej instancji. Zatem możliwość usytuowania obiektów budowlanych w granicy z drogą odbywa się za zgodą tego zarządcy, poprzez przyjęcie takich zapisów w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Z kolei odnośnie do braku prawidłowego ustalenia w zaskarżonej decyzji odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, organ odwoławczy wskazał, że w spornej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudową budynku mieszkalnego o gabinet kosmetyczny znajduje się postanowienie określająca konieczność zapewnienia konkretnej ilości miejsc postojowych. W ocenie organu odwoławczego na etapie ustalania warunków zabudowy jest to wystarczające postanowienie w zakresie określenia miejsc postojowych, których rzeczywista liczba i sposób urządzenia nastąpi na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. A i B nie zgodzili się z powyższym rozstrzygnięciem i wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. niesłusznie podtrzymało stanowisko Burmistrza Miasta X, zgodnie z którym dopuszczalne jest wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy w sposób niezgodny z określonym w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Zgodnie z treścią § 4 pkt 4 ww. rozporządzenia, dopuszczalne jest inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej. W toczącym się postępowaniu administracyjnym, organ pierwszej instancji wykazał w analizie urbanistycznej, że w obszarze objętym analizą nie ma budynków, które byłyby posadowione w granicy z działkę stanowiącą drogę gminną – ul. [...]. Pomimo to, wbrew zasadzie wskazanej w § 4 pkt 4 ww. rozporządzenia, Burmistrz Miasta X wyznaczył w decyzji o warunkach zabudowy nieprzekraczalną linię zabudowy w granicy z działką drogi gminnej. Zdaniem skarżących, w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze gminnej, w odległości mniejszej niż określona w art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Tymczasem w analizowanej sprawie, decyzja o zmniejszeniu odległości, o której mowa wyżej zapadła jakoby w trybie uzgodnienia z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. Organ pierwszej instancji nie wykazał także wyjątkowości sytuacji, która to uzasadniałaby odstępstwo od przepisów ustawy o drogach publicznych, a zainteresowana odstąpieniem przepisów strona, nie złożyła do zarządcy drogi gminnej stosownego wniosku. Ponadto zdaniem skarżących organ pierwszej instancji nie przeanalizował, czy ustalona liczba miejsc postojowych będzie adekwatna do realizowanej inwestycji i czy zaspokoi zapotrzebowanie potencjalnych klientów salonu kosmetycznego. W odpowiedzi na powyższą skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (materialnym - określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym - regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej), nie będąc przy tym związane - w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.") - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co pozwala i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Uchylenie decyzji lub postanowienia przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Wywody Sądu powinna rozpocząć uwaga, iż przedmiotem skargi A i B jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrz Miasta X z dnia [...] września 2013 r. w sprawie ustalenia dla Y warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalnego o gabinet kosmetyczny na terenie działki oznaczonej nr ewid. [...], położonej w X, przy ul. [...]. Przystępując do merytorycznej oceny zasadności skargi zastrzec należy, że zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Co prawda musi to uczynić zgodnie z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, ale postanowienia w niej zawarte stanowią konkretyzację przepisów, które należy wykładać na korzyść uprawnień inwestora. Bezspornym jest, że na obszarze stanowiącym teren zamierzonej zmiany sposobu zagospodarowania nie obowiązywał w dacie wydania kontrolowanych aktów administracyjnych miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast planowane zamierzenie nie ma charakteru inwestycji celu publicznego. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie poddanej kontroli sądowej stanowił przepis art. 61 u.p.z.p., zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 u.p.z.p., o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie analizy przygotowanej w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588). Z przepisu § 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. wynika, że określa ono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). W § 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. zawarto szereg wskazań co do wyznaczania tzw. "obowiązującej" linii nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem inwestora, i tak: a) zasadniczo linię zabudowy wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1), b) linię zabudowy należy ustalić zgodnie z przepisami odrębnymi, jeżeli linia istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej została ustalona niezgodnie z tymi przepisami (ust. 2), c) w razie gdy linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, linię tę ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3), d) jeżeli z analizy urbanistycznej wynika, iż w konkretnej sprawie odpowiednie będzie inne wyznaczenie linii zabudowy, niż to wynika z ust. 1-3, dopuszcza się inne wyznaczenie linii nowej zabudowy. W pierwszym rzędzie rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. preferuje zatem najkorzystniejszy dla zapewnienia ładu przestrzennego wariant ustalenia linii zabudowy, to jest taki, gdy stanowi ona przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (por. A. Plucińska-Filipowicz, Komentarz do §4 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, LEX/el. 2011). W myśl zasady dobrego sąsiedztwa, planowana inwestycja nie może odbiegać od istniejącej, w momencie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, sąsiedniej zabudowy. Chodzi bowiem o to, aby dostosować zamiary inwestycyjne do istniejących w danym miejscu standardów. Regulacja ta ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta X obarczone są wadami, które spowodowały wyeliminowanie powyższych decyzji z obrotu prawnego. Przede wszystkim decyzje organów administracji publicznej nie zawierają przekonującego wyjaśnienia, dlaczego dla spornej inwestycji brak jest kontynuacji linii zabudowy. Inwestycja ta została bowiem zlokalizowana w granicy z działką drogową. Należy w tym miejscu podkreślić, że w obszarze analizowanym brak jest innych budynków zlokalizowanych w granicy z działką drogową. Sąsiedztwo inwestycji z działką drogową stanowi wyjątkowy przypadek, który przez organy powinien zostać rozpatrzony w sposób przekonujący oraz wyczerpujący, a także zgodny z innymi przepisami prawa, do których stosowania odsyła art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. dotyczy zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi, a więc także ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.). Powyższa ustawa w art. 43 normuje kwestie zbliżenia obiektów budowlanych do pasa drogowego m.in. dla dróg gminnych (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. kat II SA/Kr 964/10; publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Słuszny okazał się zatem zarzut skargi, że organy nie wykazały w sposób dostateczny, iż w sprawie poddanej kontroli Sądu, zaistniały przesłanki z § 4 ust. 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Należy w tym miejscu jeszcze raz podkreślić, że § 4 ww. rozporządzenia preferuje najkorzystniejszy dla zapewnienia ładu przestrzennego wariant ustalenia linii zabudowy, to jest taki, gdy stanowi ona przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Zdaniem Sądu, dopuszczenie w decyzji o warunkach zabudowy możliwości zbliżenia do granicy nieruchomości (również tej drogowej) może być podyktowane wyłącznie względami ładu przestrzennego i kontynuacji zastanego sposobu zabudowy. Nadto Sąd zauważa, że decyzja organu pierwszej instancji zawiera wewnętrzne sprzeczności. W pkt 1 ppkt 1.1. lit. a) decyzji z dnia [...] września 2013 r. organ pierwszej instancji wskazał (w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego) nieprzekraczalną linię zabudowy w granicy z działką drogową oznaczoną nr ewid. [...] (str. 1, k. 374 akt admin.). Z kolei w uzasadnieniu tej samej decyzji Burmistrz Miasta X podniósł, że "... dla nowej zabudowy ustalono nieprzekraczalną linie zabudowy w odległości 2,6 m od granicy z działką oznaczoną nr ewid. [...]" (str. 4, k. 377 akt admin.). Z kolei odnośnie do zarzutu strony skarżącej zawartej w odwołaniu, że dla projektowanej inwestycji brak jest kontynuacji funkcji w analizowanym obszarze, Sąd zauważa, iż pojęcie "kontynuacja funkcji" jakim posłużono się w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza tożsamości planowanej zabudowy pod względem rodzaju i charakteru planowanych usług lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję. Zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uznawane uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. Stąd też wywnioskować można, że kontynuacja funkcji nie oznacza nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy, wystarczające jest, gdy nowa zabudowa nie koliduje z istniejącą w obszarze analizowanym (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. kat II SA/Gl 249/14; publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponownie rozpatrując sprawę, organ pierwszej instancji uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną sądu, a następnie podejmując rozstrzygnięcie, uzasadni je w sposób określony w art. 107 § 3 K.p.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), mając także na uwadze zasadę ogólną wyrażoną w art. 7 K.p.a., wymagającą uwzględnienia słusznego interesu stron postępowania. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a., a o wykonalności zaskarżonej decyzji na mocy art. 152 P.p.s.a.