II SA/Po 723/15

Dnia 15 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2015 roku sprawy ze skargi Gminy D. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2015 roku Nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę. oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 2015 r., Nr [...], Starosta P., działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "K.p.a."), art. 12 i art. 18 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (dalej: "specustawa") oraz art. 129 ust. 5 pkt 3, art. 130 ust. 2, art. 132 ust. 1a i 2 i art. 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej: "u.g.n."): 1. ustalił na rzecz B. W. odszkodowanie w łącznej kwocie [...] zł, za przejęte na rzecz Gminy D. prawo własności nieruchomości położonej w gminie D. (wartość gruntu w kwocie [...] zł, wartość nasadzeń roślinnych w kwocie [...] zł); 2. ustalone w pkt 1 odszkodowanie powiększył o kwotę 5% wartości nieruchomości określonej w operacie szacunkowym z dnia [...] grudnia 2014 r. do kwoty [...] zł z tytułu wydania nieruchomości będącej przedmiotem prowadzonego postępowania w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna; 3. określił, że ustalone w pkt 1 oraz powiększone w pkt 2 odszkodowanie wypłacone zostanie przez Gminę D. jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu odszkodowania stanie się ostateczna. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podniósł, że decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] (znak: [...]), Starosta P. zezwolił Wójtowi Gminy D. na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi gminnej na nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] oraz części działek nr: [...] i [...], arkusz mapy [...], obręb D., zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...], położonej w gminie D., powiat P. Decyzją Starosty P. został zatwierdzony projekt podziału m. in. działek nr [...] i [...], W wyniku podziału powstały działki nr: [...] i [...] oraz [...] i [...]. Zgodnie z ww. decyzją Starosty P. działki nr [...],[...] oraz [...] (w całości) zostały przeznaczone do zajęcia pod realizację inwestycji drogowej. Następnie, Starosta P. pismem z dnia [...] września 2014 r., znak [...], wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia odszkodowania za przejęte na rzecz Gminy D. prawo własności nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr: [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha oraz [...] o pow. [...] ha, arkusz mapy [...], obręb D. (dalej: "nieruchomość") – w trybie art. 12 ust. 4 specustawy. Starosta P. postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., znak [...], powołał rzeczoznawcę majątkowego w sprawie ustalenia odszkodowania za przejęte na rzecz Gminy D. prawo własności nieruchomości. W niniejszym postępowaniu administracyjnym sporządzony został przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy z dnia [...] grudnia 2014 r., określający wartość rynkową nieruchomości wg stanu na dzień [...] lipca 2014 r. w łącznej wysokości [...] zł. Oceniając ww. operat szacunkowy Starosta P. uznał, że jest on zgodny z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jego wykonania, wskazuje i uzasadnia metodę zastosowaną do wyceny, czynniki wpływające na kształtowanie się cen transakcyjnych, jak również uwzględnia ceny nieruchomości występujące na określonym rynku lokalnym. Zatem operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego został uznany przez organ prowadzący postępowanie jako podstawa do ustalenia odszkodowania na rzecz B. W. Zobowiązanym do wypłaty odszkodowania za nieruchomości przejęte pod drogi gminne jest właściwa Gmina. Gmina D. nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem i wniosła odwołanie do Wojewody Wielkopolskiego. Zaskarżonej decyzji Gmina zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. naruszenie przepisu art. 130 i art. 134 ust. 1 i 2 u.g.n. w zw. z art. 12 ust. 5 i 18 ust. 1 specustawy oraz § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że rzeczoznawca majątkowy dokonał właściwego doboru transakcji w celu określenia wartości nieruchomości zajętej pod drogę, a w szczególności, że: rzeczoznawca dokonał właściwej oceny w zakresie podobieństwa części nieruchomości będących przedmiotem postępowania (działki nr [...] i [...]) z nieruchomościami przyjętymi do porównania na potrzeby wyceny, przyjmując do analizy w przeważającej mierze nieruchomości o znacznie większej powierzchni od nieruchomości, której częścią jest działka nr [...] i o zdecydowanie większej powierzchni od nieruchomości, której częścią jest działka nr [...], rzeczoznawca dokonał niewłaściwego doboru nieruchomości do porównania przyjmując w założeniu, że miejscowości L. i K. są miejscowościami o zbliżonych parametrach do porównania do miejscowości D.; 2) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie zasad wyrażonych w art. 7 i w art. 80 §1 w zw. z art. 77 §1 K.p.a., przejawiające się m.in. w błędnej ocenie sporządzonego na zlecenie organu operatu szacunkowego w zakresie prawidłowości doboru transakcji w celu określenia wartości nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, tj. przyjęciu, że: rzeczoznawca dokonał właściwej oceny w zakresie podobieństwa nieruchomości będącej przedmiotem postępowania z nieruchomościami przyjętymi do porównania na potrzeby wyceny, przyjmując do analizy w przeważającej mierze nieruchomości o znacznie większej powierzchni, rzeczoznawca dokonał właściwego doboru nieruchomości do porównania przyjmując w założeniu, że miejscowości L. i K. są miejscowościami o zbliżonych parametrach do porównania do miejscowości D. Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., Nr [...], Wojewoda Wielkopolski, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że dokonał na podstawie art. 80 K.p.a. oceny operatu szacunkowego z dnia [...] grudnia 2014 r. i stwierdził, że biegły w niniejszej sprawie prawidłowo wycenił wartość przedmiotowej nieruchomości, a omawiany operat może być podstawą do ustalenia odszkodowania. Rzeczoznawca majątkowy w sposób obszerny i szczegółowy wyjaśnił dobór poszczególnych transakcji i przypisanych im cech. Organ nadzoru dokonując oceny tego dokumentu nie doszukał się w nim żadnych niezgodności czy nieprawidłowości mogących świadczyć o jego wadliwości. Ocena dowodowa ww. operatu szacunkowego w konfrontacji z brzmieniem przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. pozwala stwierdzić, że sporządzony na potrzeby niniejszego postępowania operat szacunkowy nie zawiera nieprawidłowości, które uniemożliwiają dalsze jego wykorzystanie dla celu ustalenia odszkodowania. Podsumowując powyższe, w ocenie Wojewody Wielkopolskiego, zarzuty dotyczące błędów w sposobie sporządzenia operatu szacunkowego nie zasługują na uwzględnienie, a sporządzony operat szacunkowy mógł być podstawą ustalenia odszkodowania w prowadzonym postępowaniu. Gmina D. nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Gmina zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 135 ust. 7 u.g.n., poprzez jego zastosowanie i ustalenie wysokości należnego B. W. odszkodowania z uwzględnieniem wartości zasiewów dokonanych na spornej nieruchomości, podczas gdy właściciel spornej nieruchomości w dalszym ciągu władał tą nieruchomością, nie było zatem żadnych przeszkód, aby zebrał on plony z poczynionych przez siebie uprzednio zasiewów; 2. art. 18 ust. 1e specustawy, poprzez jego zastosowanie i powiększenie wysokość przyznanego odszkodowania o kwotę równą 5% wartości nieruchomości, podczas gdy właściciel spornej nieruchomości w dalszym ciągu władał tą nieruchomością, nie spełnił zatem warunków przewidzianych w przytoczonym przepisie; 3. art. 7 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego niniejszej sprawy. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty P. i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie od skarżonego organu na rzecz skarżącej kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu powyższej skargi Gmina podniosła, że Wojewoda w uzasadnieniu w żaden sposób nie ustosunkował się jednak do pisma skarżącej z dnia [...] czerwca 2015 r., do którego dołączono dokumentację fotograficzną, zgodnie z którym oświadczenie B. W. o wydaniu Gminie spornej nieruchomości nie odpowiada prawdzie, gdyż w dalszym ciągu uprawia on tą nieruchomość. Przede wszystkim skarżąca wskazała, że na chwilę obecną nie kwestionuje już wyceny dokonanej w opinii rzeczoznawcy odnośnie wartości spornej nieruchomości. Skarżąca w całości jednak kwestionuje powiększenie wysokości przyznanego B. W. odszkodowania o kwotę równą 5% wartości nieruchomości. Powiększenie to nastąpiło bowiem z uwagi na rzekome niezwłoczne wydanie nieruchomości Gminie, o czym świadczyć miałoby oświadczenie właściciela z dnia [...] sierpnia 2014 r. Oświadczenie to w żaden sposób nie zostało jednak zweryfikowane, a potwierdzeniem jego prawdziwości z całą pewnością nie może być informacja Wójta Gminy D. z dnia [...] grudnia 2014 r., wskazująca, że rzeczywiście takie oświadczenie wpłynęło do Gminy. W związku z powyższym organ w sposób nieprawidłowy przyznał również uprawnionemu odszkodowanie równe wartości zasiewów poczynionych na spornej działce. Skoro bowiem B. W. w dalszym ciągu użytkuje tą działkę to nie ma przeszkód aby zebrał zasiewy będące przedmiotem wyceny dokonanej w grudniu 2014 r. Z ostrożności procesowej skarżąca wskazała ponadto, że Wojewoda Wielkopolski w trakcie postępowania naruszył art. 7 K.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W odpowiedzi na powyższą skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podczas rozprawy sądowoadministracyjnej, przeprowadzonej w dniu 15 października 2015 r., stawił się pełnomocnik skarżącej oraz uczestnik postępowania – B. W. Pełnomocnik skarżącej wniósł i wywiódł jak w skardze. Z kolei uczestnik postępowania wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności). W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd stwierdził, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy postępowania ani też prawa materialnego, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżonym rozstrzygnięciem z dnia [...] czerwca 2015 r., Nr [...], Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] marca 2015 r., Nr [...], w przedmiocie ustalenia na rzecz B. W. odszkodowania za przejęte na rzecz Gminy D. prawo własności nieruchomości wraz z powiększeniem odszkodowania o kwotę 5% wartości nieruchomości z tytułu wydania nieruchomości będącej przedmiotem prowadzonego postępowania w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna. To właśnie kwestia zwiększenia odszkodowania o kwotę 5% wartości nieruchomości z tytułu wydania nieruchomości w terminie 30 dni stało się osią sporu w sprawie poddanej sądowej kontroli, ale nastąpiło to dopiero na etapie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wcześniej, Gmina podnosiła zarzuty niewłaściwej wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, a w konsekwencji niewłaściwej oceny operatu przez organy orzekające w sprawie. Aktualnie, na etapie skargi do sądu administracyjnego, Gmina nie kwestionuje już wyceny dokonanej w opinii rzeczoznawcy odnośnie wartości spornej nieruchomości. Skarżąca w całości kwestionuje jednak powiększenie wysokości przyznanego B. W. odszkodowania o kwotę równą 5% wartości nieruchomości. Przedmiotem skargi w sprawie poddanej sądowej kontroli jest zatem decyzja ustalająca odszkodowanie za nieruchomość, która z mocy prawa stała się własnością Gminy D. na podstawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej realizowanej przez tę Gminę. W takich sytuacjach kwestie ustalania wysokości odszkodowania za nieruchomość normuje w szczególności art. 18 specustawy (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.), która stanowi materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że w ramach tej regulacji ustawodawca przewidział możliwość podwyższenia wysokości odszkodowania. Zgodnie z art. 18 ust. 1e) specustawy, w przypadku, w którym dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej odpowiednio wyda tę nieruchomość lub wyda nieruchomość i opróżni lokal oraz inne pomieszczenia niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 30 dni od dnia: 1) doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji, o której mowa w art. 17, 2) doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności albo 3) w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna - wysokość odszkodowania powiększa się o kwotę równą 5% wartości nieruchomości lub wartości prawa użytkowania wieczystego. Wydanie nieruchomości, o którym mowa w tym przepisie następuje nie tylko w drodze pisemnej, ale także wówczas gdy były właściciel nieruchomości nie czyni przeszkód do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez zarządcę drogi. W piśmiennictwie podkreśla się, że również bierne zachowanie, polegające na zaprzestaniu wykonywania uprawnień, jakie wynikają z prawa własności, oraz na nieczynieniu przeszkód w przejęciu nieruchomości przez nowego właściciela, powinno być uznane za przekazanie władztwa faktycznego nad nieruchomością, a w konsekwencji rodzić obowiązek zwiększenia należnego odszkodowania o 5% (por. W. Sawczuk, glosa do wyroku WSA Białymstoku z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 768/11 – publ. ZNSA 2012/5/145-148 oraz Lex Nr 157491/1). Może to również nastąpić przed wydaniem decyzji rodzącej obowiązek wydania nieruchomości (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 3 kwietnia 2013 r., o sygn. akt II SA/Bk 768/11 – orzeczenie publ. w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Mając na uwadze powyższe należy zauważyć, że w sprawie poddanej sądowej kontroli w aktach administracyjnych znajduje się kopia oświadczenia byłego właściciela nieruchomości (k. 38 akt organu pierwszej instancji). W oświadczeniu tym B. W. podniósł, że w dniu [...] sierpnia 2014 r. wydał swoją nieruchomość n rzecz innego podmiotu. Wójt Gminy D. potwierdził, że powyższe oświadczenie wpłynęło do Urzędu Gminy D. w dniu [...] sierpnia 2014 r. Słusznie zatem organy orzekające w sprawie uznały, że w niniejszej sprawie zaszła przesłanka uzasadniająca zwiększenie odszkodowania o kwotę równą 5% wartości nieruchomości określonej w operacie szacunkowym z dnia [...] grudnia 2014 r. Ustosunkowując się do głównego zarzutu skargi Sąd wskazuje, że nie jest zasadne kwestionowanie przez Gminę faktu powiększenia wysokości przyznanego uczestnikowi postępowania odszkodowania o kwotę równą 5% wartości nieruchomości. Organ działał w tym zakresie na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Skoro zatem B. W. wydał w stosownym terminie nieruchomość na rzecz innego podmiotu, należało mu się 5% zwiększenia wysokości odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę. Zdaniem Gminy, Wojewoda w uzasadnieniu w żaden sposób nie ustosunkował się do dokumentacji fotograficznej, zgodnie z którą oświadczenie B. W. o wydaniu Gminie spornej nieruchomości nie odpowiada prawdzie, gdyż w dalszym ciągu uprawia on tą nieruchomość. Należy jednak zadać sobie pytanie, w jaki sposób takie oświadczenie (przedstawione dopiero na etapie postępowania przed organem odwoławczym) mogłoby skutkować wydaniem innego rozstrzygnięcia w sprawie. Zdaniem Sądu, trafne są uwagi Wojewody Wielkopolskiego zawarte w odpowiedzi na skargę, że jeżeli nieruchomość stanowiąca własność Gminy jest użytkowana przez jakąkolwiek nieuprawnioną osobę, to Gmina powinna wystąpić na drogę postępowania cywilnego z powództwem o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości. Stąd też trafnie zauważył organ odwoławczy, że powołana w skardze okoliczność dalszego użytkowania nieruchomości, stanowiącej własność gminy, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Należy także zauważyć, że zgodnie z art. 130 ust. 2 u.g.n. (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 782 ze zm.), ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. Operat szacunkowy, na podstawie którego określono wartość przedmiotowego odszkodowania został sporządzony [...] grudnia 2014 r. wg stanu na dzień [...] lipca 2014 r. przez rzeczoznawcę majątkowego. Wartość prawa własności gruntu wraz z częściami składowymi oraz zasiewami została ustalona na kwotę [...] zł. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy w sposób szczegółowy ocenił operat szacunkowy przedstawiony przez rzeczoznawcę majątkowego uznając, że przy uwzględnieniu wyjaśnień, złożonych przez rzeczoznawcę w toku postępowania, stanowi on spójną całość i nie budzi wątpliwości. Wyceny działki nr [...] dokonano przy zastosowaniu podejścia porównawczego, metody korygowania ceny średniej. Z uwagi na fakt, iż rynek lokalny (tj. gmina D.) jest słabo rozwinięty, do porównań przyjęto transakcje z terenów gmin D., M., K. i C., przeprowadzonych w latach 2013-2014. Z uwagi na zauważalną w ww. okresie stabilizację cen, zaistniałych transakcji nie korygowano z tytułu upływu czasu. Ostatecznie, rzeczoznawca majątkowy dokonał wyceny gruntu działki nr [...] na kwotę [...] zł, tj. [...] zł/m2. Z kolei w procesie wyceny działek nr: [...] i [...] do porównań przyjęto transakcje gruntami przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, o powierzchniach powyżej 5000 m2. Z uwagi na to, iż jest to rynek bardzo słabo rozwinięty, analizę rozszerzono na obszar powiatu P., a okres badania – trzy lata poprzedzające datę wyceny. Z uwagi na zauważalną w ww. okresie stabilizację cen, zaistniałych transakcji nie korygowano z tytułu upływu czasu. Ostatecznie rzeczoznawca majątkowy dokonał wyceny gruntu działek nr [...] i [...] na kwotę [...] zł, tj. [...] zł/m2. W dacie przejęcia ww. działek położonych w obrębie D. na gruncie znajdowały się nasadzenia roślinne, za które właścicielowi gruntu, który poniósł ich koszty, przysługuje odszkodowanie. Rzeczoznawca majątkowy oszacował wartość nasadzeń w postaci jęczmienia ozimego na kwotę [...] zł. Reasumując, biegła z zakresu szacowania nieruchomości określiła wartość przedmiotowej nieruchomości według stanu z dnia [...] lipca 2014 r., a poziomu cen z dnia [...] grudnia 2014 r., na łączną kwotę [...] zł. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, operat operat szacunkowy – stanowiący podstawę ustalenia w niniejszym postępowaniu wysokości odszkodowania – odpowiada wymaganiom prawa, a jego ocena w sposób prawidłowy została dokonana przez organy w zaskarżonej decyzji oraz w poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Sąd podkreśla, że nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji wad, które prowadziłyby do konieczności jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W szczególności Sąd nie dopatrzył się istotnych uchybień w zakresie rozważenia oraz oceny przez organ odwoławczy zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także co do poprawności uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przeciwnie, jak to już wyżej wskazano, Wojewoda Wielkopolski w należyty sposób rozpatrzył cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, i na tej podstawie dokonał prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Wyniki tych ustaleń i analiz organ odwoławczy przedstawił w pisemnych motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia, zredagowanych w sposób czyniący zadość wymaganiom K.p.a. (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.