II SA/Po 727/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi /-/ J. Szuma Objęta skargą decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r., [...] została doręczona skarżącemu w dniu 18 czerwca 2018 r. i odebrał on ją osobiście (k. 9 akt administracyjnych organu drugiej instancji). Decyzja ta zawierała pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Skarga powinna być więc wniesiona najpóźniej do dnia 18 lipca 2018 r. Wraz z datowaną na 23 lipca 2018 r. (nadaną również 23 lipca 2018 r. – zob. k. 2 i 6 akt sądowych) skargą na decyzję z dnia [...] maja 2018 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wskazał, że nie mógł dochować terminu z powodu choroby. W trakcie postępowania sądowego ustanowiono dla A. K. pełnomocnika na zasadzie prawa pomocy. Zważywszy na to, zarządzeniem z dnia 7 grudnia 2018 r. asesor sprawozdawca zarządził wezwać pełnomocnika skarżącego do zajęcia stanowiska w odniesieniu do zawartego w skardze wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia, ewentualnie także do przedłożenia dokumentacji na jego poparcie (k. 22-24 akt sądowych). W piśmie z dnia 9 stycznia 2019 r. pełnomocnik skarżącego A. T. poinformował, że próba skontaktowania się z A. K. napotyka przeszkody. Wystąpił także o przedłużenie terminu na zajęcie stanowiska o 14 dni (k. 25-29 akt sądowych). Zarządzeniem z dnia asesor sprawozdawca zarządził przedłużyć termin w zakresie wnioskowanym przez pełnomocnika (k. 31-33 akt sądowych). Dalsza korespondencja od pełnomocnika ani skarżącego nie wpłynęła. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Zarówno w orzecznictwie, jak i w literaturze przedmiotu przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Przywrócenie uchybionego terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Odnosząc powyższe uwagi ogólne do niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Za takie nie mogą być uznane, w ocenie Sądu, okoliczności wskazane we wniosku o przywrócenie terminu, dotyczące samego faktu choroby skarżącego. Nie zostały one bowiem poparte żadnymi dokumentami: zwolnieniem lekarskim, czy też dokumentacją medyczną – które wskazywałyby po pierwsze na chorobę wnioskodawcy, po drugie, przesądzałby, że był on niezdolny do dochowania terminu do wniesienia skargi. Sąd podkreśla, że miał na uwadze, iż dla skarżącego ustanowiono pełnomocnika na zasadzie prawa pomocy i dlatego też – aby zapewnić maksymalne poszanowanie prawa do sądu – zobowiązał pełnomocnika do zajęcia stanowiska w odniesieniu do złożonego wniosku o przywrócenie terminu i ewentualnie przedłożenie dokumentacji na jego poparcie. Pełnomocnik adwokata A. T. wykazał się starannością i podjął się prób kontaktu ze skarżącym, co według jego oświadczeń ostatecznie nie doszło do skutku. Wobec braku dalszych pism można mniemać, że pełnomocnik nie nawiązał kontaktu ze skarżącym także w przedłużonym przez Sąd terminie, względnie nie pozyskał danych lub dokumentacji, które pozwoliłyby mu rozwinąć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W świetle powyższego nie można zatem przyjąć za uprawdopodobnione, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy skarżącego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia. /-/ J. Szuma