II SA/Po 732/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 września 2011 r. sprawy ze skargi T.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2011 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ J. Zieliński W piśmie z dnia 30 czerwca 2011 r. pełnomocnik skarżącego T. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2011r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż z uwagi na wątpliwości co do ustalonego w toku postępowania administracyjnego stanu faktycznego i stanu prawnego istnieje duże prawdopodobieństwo, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Nadto uiszczenie wymierzonej skarżącemu kary pieniężnej skutkować będzie poważnymi konsekwencjami dla jego przedsiębiorstwa, a nawet może doprowadzić do utraty płynności finansowej, a w konsekwencji utraty przez skarżącego źródła utrzymania siebie i jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do treści art. 61 § 3 powyższej ustawy, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, w tym aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze treść powołanego wyżej art. 61 § 1 ustawy stwierdzić należy, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności może nastąpić wyjątkowo, w ściśle określonych sytuacjach. Niezbędnym warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, komentarz dot. art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt II OZ 1328/10 opubl. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała w wystarczający sposób, iż zapłata orzeczonej kary uzasadnia zastosowania środka ochrony tymczasowej. Jakkolwiek kwota orzeczonej kary jest obiektywnie wysoka, to jednak skarżący nie wyjaśnił w jakim stopniu jej wykonanie doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku znalazły się wyłącznie ogólnikowe i nie poparte żadnymi dowodami stwierdzenia o możliwości "utraty płynności finansowej" przedsiębiorstwa T. K. We wniosku nie zawarto żadnych danych pozwalających ocenić kondycje finansową skarżącego (np. jego dochodów (straty), wydatków). Skarżący nie przedłożył również żadnych dokumentów, (np. finansowo księgowych), na podstawie których możliwe byłoby dokonanie oceny płynności finansowej jego przedsiębiorstwa. Zważywszy na formę prawną prowadzonej działalności gospodarczej skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji był również zobligowany do przedstawienia w sposób całościowy swojej sytuacji materialnej, w szczególności wykazania czy nie uzyskuje dochodu z innych jeszcze źródeł. Sąd podzielił przy tym stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z dnia 23 listopada 2004r (GZ 120/04, publ. Lex Polonica nr 402376), iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej. Podkreślić należy, iż przesłanką do uwzględnienia wniosku skarżącego nie mogą być merytoryczne zarzuty wobec zaskarżonej decyzji. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. r. sygn. akt FZ 358/04 (opubl. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a który to pogląd niniejszy Sąd w pełni akceptuje, zasadność merytorycznych zarzutów może być przedmiotem oceny dopiero w toku rozpoznawania wniesionej skargi. Mając na względzie powyższe i uznając, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła istnienia przesłanek do wstrzymania zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ J. Zieliński