II SA/Po 732/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. Sp. komandytowa z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2014r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącej spółki kwotę 757zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W dniu 11 marca 2014 r. do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. wpłynęło zgłoszenie "A" Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "Inwestor") zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu urządzenia reklamowego wraz z oświetleniem na ścianie szczytowej budynku przy ul. P. 2/3 w P. (dz. nr [...] , ark. [...], obr. P.). Inwestor wniósł o doręczanie wszelkich pism w przedmiotowej sprawie na adres skrzynki na elektronicznej platformie usług administracji publicznej epuap/[...]. W dniu [...] 2014 r. Prezydenta Miasta wydał postanowienie o nr [...] nakładające na Spółkę obowiązek uzupełnienia, w terminie 7 dni,. zgłoszenia o: 1. prawidłowe określenie terenu inwestycji na druku zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych (działka nr [...], ark. [...], obręb P. wchodzi w zakres inwestycji - reklama usytuowana na ścianie szczytowej budynku znajdującej się w granicy działki - oświetlenie na ścianie szczytowej), 2. prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla działek przewidzianych pod inwestycję złożone w oparciu o zgodę właścicieli nieruchomości, ze wskazaniem tych właścicieli oraz dokumentu z jakiego ta zgoda wynika, podpisane przez osobę umocowaną przez zgłaszającego; 3. oryginał pozwolenia z Wydziału Kultury i Dziedzictwa (Miejski Konserwator Zabytków) na wykonanie robót budowlanych na terenie wpisanym do zespołu architektoniczno- urbanistycznego (art. 36 ust. 1 z ustawy z dnia 23 lipca 2003r. - o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami Dz.U.03.162.1568 ze zm.) bezterminowe wraz z klauzula ostateczności, udzielone zgłaszającemu; 4. określenie rodzaju, zakresu i sposobu wykonania robót budowlanych wraz z odpowiednimi szkicami lub rysunkami obrazującymi zamierzenie budowlane (art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo Budowlane ) - w tym zamocowanie siatki do budynku, wyjaśnienie czy w elewacji występują otwory okienne i jakich pomieszczeń, uwzględniające zapisy wynikające z pozwolenia nr [...] r. Miejskiego Konserwatora Zabytków, znak [...]; oryginał oświadczenia dotyczącego mocy oświetlenia reklamy na nieruchomości przy ul. P. 2/3 w P. Plik elektroniczny zawierający postanowienia został doręczony Inwestorowi na skrzynkę podawczą na platformie ePUAP w dniu 19 marca 2013 r. Następnie w dniu [...] 2014 r. Prezydenta Miasta P. wydał decyzję (znak: [...]), którą na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgłosił sprzeciw wobec zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu urządzenia reklamowego wraz z oświetleniem na ścianie szczytowej budynku przy ul. P. 2/3 w P.. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż Inwestor nie uzupełnił w wyznaczonym terminie zgłoszenia co powoduje, iż zgłoszenie sprzeciwu jest konieczne. Decyzja w formie pliku PDF została doręczona Inwestorowi na skrzynkę podawczą na platformie ePUAP w dniu 1 kwietnia 2013 r. W dniu 15 kwietnia 2014 r. pełnomocnik Spółki wniósł odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, iż doszło do: - naruszenia art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego bowiem postanowienie o wezwaniu do uzupełnienia zgłoszenia nie wywołało skutków; - naruszenia art. 109 w zw. z art. 391 § 1 K.p.a i art. 109 w zw. z art. 126 oraz z art. 391 § 1 K.p.a bowiem zarówno doręczenie stronie decyzji o sprzeciwie jak i postanowienia o uzupełnieniu braków zgłoszenia nie wywołało skutków prawnych z uwagi na niewłaściwą formę doręczonych aktów – nie zostały one doręczone w formie dokumentów elektronicznych mimo stosownego wniosku Inwestora. Podniesiono, iż doręczane skany aktów, sporządzonych pierwotnie w formie pisemnej, nie są dokumentami elektronicznymi. Nadto podniesiono, iż w zaskarżonej decyzji nie odniesiono się w żaden sposób do dokumentacji o z jaką miała zostać uzupełnione zgłoszenie co stanowi naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 Kpa. Po rozpoznaniu odwołania, Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] 2014 r. nr IR[...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy powołując się na treść Instrukcji Kancelaryjnej stanowiącej załącznik do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2011 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej oraz Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania pism w formie dokumentów elektronicznych, doręczenia dokumentów elektronicznych oraz udostępnienia formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych wyjaśnił, iż podstawową zasadą przesyłania przez organ administracji do stron postępowania przez system elektroniczny ePUAP dokumentów w tym również decyzji, jest ich podpisanie przez uprawnioną osobę podpisem elektronicznym. Zdaniem organu nie można stwierdzić jakoby przesłanie postanowienia czy decyzji w formie podpisanego elektronicznie scanu dokumentu byłoby błędem stanowiącym o nieskuteczności doręczenia danego rozstrzygnięcia, a co za tym idzie o niewywołaniu skutku prawnego przez niniejsze rozstrzygnięcie. Przesłanie skanu postanowienia czy decyzji w pliku o formacie dopuszczonym przez ww. Rozporządzenie (PDF.) i podpisanym elektronicznie nie można uznać jako doręczenie odpisu dokumentu Mając na uwadze treść § 59 Instrukcji Kancelaryjnej nie można także zgodzić się z Skarżącą jakoby wydano decyzję równocześnie w dwóch formach- pisemnej lub w formie elektronicznej. Bowiem z normy tego przepisu wynika jednoznacznie, że organ przesyłając postanowienie czy decyzję w formie elektronicznej jednocześnie sporządza ją w formie papierowej, która jest podpisana przez uprawnioną osobę. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że postanowienie oraz decyzja o sprzeciwie zostały skutecznie doręczone, a w konsekwencji dopuszczalne jest merytoryczne rozpoznanie złożonego odwołania. Dalej organ wyjaśnił, iż stosownie do art. 29 ust. 2 pkt. 6 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece na zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Jak wynika z przedłożonego przez Inwestora pozwolenia Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. nr [...] z dnia [...]2014, znak: [...], budynek przy ul. P. 2/3 znajduje się na terenie zespołu urbanistyczno-architektonicznego centrum miasta wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...]. W konsekwencji należy stwierdzić, że budynek na którym ma zostać zainstalowane urządzenie reklamowe jest wpisany do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt. 1 Prawa budowlanego właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Mając na uwadze, że budynek przy ul. P. 2/3 został objęty ochroną konserwatorską poprzez wpisanie zespołu urbanistyczno- architektonicznego do rejestru zabytków niniejsze urządzenie nie podlega zgłoszeniu w myśl art. 30 Prawa budowlanego a wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W konsekwencji organy administracji architektoniczno- budowlanej zobligowane są do wniesienia sprzeciwu wobec przedmiotowego zgłoszenia. Stąd też rozstrzygnięcie organu I instancji należało uznać za prawidłowe mimo błędnego powołania podstawy prawnej. Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka podnosząc, iż z uwagi na uchybienia w podpisaniu decyzji organu I instancji oraz poprzedzającego ją postanowienia, akty te nie wywołały żadnych skutków prawnych, a zatem organ II instancji w ogóle nie powinien rozpoznawać sprawy merytorycznie. Brak opatrzenia decyzji (postanowienia) bezpiecznym podpisem elektronicznym, w tym opatrzenie go innym podpisem elektronicznym, powoduje nieważność tego aktu administracyjnego. Zgodnie z przepisem art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 18 września 2001 roku o podpisie elektronicznym W myśl art. 3 pkt 2 ww. ustawy bezpieczny podpis elektroniczny to podpis elektroniczny, który: jest przyporządkowany wyłącznie do osoby składającej ten podpis, jest sporządzany za pomocą podlegających wyłącznej kontroli osoby składającej podpis elektroniczny bezpiecznych urządzeń służących do składania podpisu elektronicznego i danych służących do składania podpisu elektronicznego, jest powiązany z danymi, do których został dołączony, w taki sposób, że jakakolwiek późniejsza zmiana tych danych jest rozpoznawalna. Zdaniem skarżącej Spółki błędne jest stanowisko organu odwoławczego, iż doszło do przesłania skarżącemu skanu postanowienia i decyzji, podpisanych bezpiecznym podpisem elektronicznym. Podpis, który znajduje się na ww. aktach nie stanowi bezpiecznego podpisu elektronicznego, w rozumieniu ustawy o podpisie elektronicznym, lecz jest podpisem własnoręcznym. A decyzja nie stanowi dokumentu elektronicznego, jest wyłącznie skanem decyzji papierowej. W ocenie Inwestora doręczenie skanu postanowienia i decyzji nie wywołały żadnych skutków prawnych. Zgodnie z przepisem art. 110 w zw. z przepisem art. 126 K.p.a. decyzja administracyjna oraz postanowienie wywołuje skutki prawne dopiero z chwilą wprowadzenia ich do obrotu prawnego w skutek ich doręczenia lub ogłoszenia. Pomimo, że w niniejszej sprawie treść decyzji oraz postanowienia znana była stronie skarżącej, to należy przyjąć, iż nie została doręczona w przewidzianej przepisami formie i we właściwym trybie — zatem w obrocie prawnym nie istnieje. Decyzja została bowiem wydana w formie pisemnej natomiast jej doręczenie nastąpiło za pomocą środków komunikacji elektronicznej i to w sposób niezgodny z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, co nie może zostać uznane za skuteczne, zatem nie zostały one wprowadzone do obrotu prawnego, choć formalnie istnieją. Podniesiono, że w sytuacji gdy strona wnioskowała lub zgodziła się na doręczenie decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, to organ powinien wydać decyzję w formie dokumentu elektronicznego. Skan decyzji wydanej w formie pisemnej nie posiada charakteru dokumentu w formie elektronicznej. Decyzja taka wina być opatrzona podpisem elektronicznym. Zgodnie z poglądami doktryny decyzja nie może być wydana równocześnie w dwóch formach - pisemnej i ustnej lub w formie dokumentu elektronicznego. Dodatkowo podniesiono, iż doszło do naruszenia przez organ rozpoznający niniejszą sprawę również przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z przepisem art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. W ocenie Spółki , nawet przyjęcie założenia, iż budynek posadowiony w P. przy ul. P. 2/3 znajduje się w układzie urbanistycznym wpisanym do ewidencji zabytków, nie zezwala na utożsamienie tego wpisu z wpisem obiektu, do którego zastosowanie mają powołane wyżej postanowienia przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Odpowiadając na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto wyjaśniono, iż decyzja organu I instancji została stronie przesłana na platformie ePUAP. Przesłanie tej decyzji wymagało złożenia podpisu elektronicznego przez osobę wysyłająca, która podpisała pismo z upoważnienia organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to konieczność dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia Wojewody Wielkopolskiego w przedmiocie utrzymania w mocy sprzeciwu od zamiaru wykonania robót budowlanych. Zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) zgłoszenia wykonania budowli lub robót budowlanych, o jakich mowa w ust. 1 powyższego artykułu należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Niewątpliwie dla prawidłowego ustalenia, czy organ wnosząc sprzeciw dochował 30 dniowego terminu konieczne jest w pierwszej kolejności określenie daty jego początkowego biegu, jak również daty, z jaką bieg tego terminu się kończy. W ocenie Sądu, początkowym dniem biegu trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w przepisie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlanego jest dzień następny po dniu, w którym dokonano skutecznego zgłoszenia. W przypadku nałożenia w drodze postanowienia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia - dzień następny po dniu, w którym zgłoszenie zostało uzupełnione, albo dzień następny po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 321/11 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt Il OSK 574/08 – oba dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego konieczne jest wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu, albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela bowiem pogląd ukształtowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, wskazujący, iż konstytucyjna zasada równości wymaga, aby terminowi "wniesienie sprzeciwu", o jakim mowa w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, nadać podobną treść jak "wniesienie" odwołania, zażalenia czy skargi przez stronę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006r., sygn. akt II OSK 79/06, LEX 319717, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 105/10, LEX 952938, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1899/10, dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Doręczenie stronie sprzeciwu ma jedynie skutek procesowy, uprawniający w stosownym terminie do wniesienia środka odwoławczego. Przyjęcie, że datą wniesienia sprzeciwu jest data jego doręczenia stronie faktycznie skróciłoby w istocie trzydziestodniowy termin i umożliwiłoby stronie unikanie skutków prawnych sprzeciwu przez opóźnianie daty odbioru wysłanej korespondencji. Przenosząc powyższe rozważania w realia niniejszej sprawy wskazać należy, iż zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych zostało złożone w siedzibie organu w dniu 11 marca 2013 r. Bieg terminu, o jakim mowa w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane rozpoczął się więc z dniem 12 marca 2012 r. Równocześnie w załączonym do zgłoszenia "oświadczenia inwestora" (k. 6 akt administracyjnych organu I instancji) , strona skarżąca zaznaczyła, że wnosi o doręczenie wszelkich pism wyłącznie drogą elektroniczną, zastrzegając, iż wszelka korespondencja nadesłana na inny adres niż wskazany w piśmie będzie uważana za bezskuteczną. W ocenie Sądu, najdalej idący zarzuty skargi dotyczące niedoręczenia wydanego w sprawie postanowienia o uzupełnienia zgłoszenia oraz decyzji zawierającej sprzeciw organu I instancji zasługują pewnym zakresie na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy zarówno postanowienie Prezydenta Miasta P. z [...] 2014 r. jak i sprzeciw (decyzja) tego organu z dnia [...] 2014 r. zostały wysłane na adres skrzynki elektronicznej skarżącej Spółki na platformie ePUAP w formie pliku PDF. Na doręczeniu tych aktów widnieje podpis elektroniczny nadawcy - J. S. Kierownika Oddziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P.. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organ II Instancji nie wyjaśnił należycie czy czynność techniczna, jaką jest nadanie (wysłanie) decyzji administracyjnej oraz postanowienia dokonane w przedmiotowej sprawie, nie jest obarczona wadą uniemożliwiająca stwierdzenie, iż akty te zostały skutecznie wprowadzone do obiegu prawnego, a tym samym wywołały dla skarżącej Spółki skutki w z tym związane. Zgodnie z art. 391 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. (w brzmieniu aktualnym na dzień złożenia zgłoszenia) doręczenie pism w postępowaniu administracyjnym następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz. 1204, z późn. zm.), jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania wystąpił do organu administracji publicznej o doręczenie albo wyraził zgodę na doręczenie mu pism za pomocą tych środków. Bezspornym jest, iż Spółka w załączniku do zgłoszenia wystąpiła o doręczanie jej pism taką drogą, a jej wniosek wiązał organ zgodnie z powołanym wyżej art. 391 § 1 pkt 2 Kp.a. Jak wynika z art. 109 § 1 K.p.a. decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu –art. 107 § 1 K.p.a. ta sama zasada dotyczy postanowień na co wskazuje z art. 126 w zw. z art. 107 § 1 i art. 109 § 1 K.p.a. W ocenie Sądu ze zgromadzonego w sprawie materiału nie można ustalić, czy przesłane Spółce w formie elektronicznej postanowienie z [...] 2014 r. oraz decyzja (sprzeciw) z dnia [...] 2014 r. spełniają warunek określony w art. 107 § 1 i art. 126 w zw. z art. 107 § 1 K.p.a tzn. czy przesłane na platformie ePUAP w formie i pliku PDF postanowienie i decyzja zostały opatrzone podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Innymi słowy czy postanowienie i decyzja zapisana w pliku PDF opatrzone były stosownym podpisem elektronicznym zamieszczonym w tym pliku lub do niego dołączonym. Nie można uznać, iż widniejący pod pismami przewodnimi zatytułowanymi "zawiadomienie", przesłanymi do Spółki za pomocą platformy ePUAP, do których to pism przewodnich załączono pliki zawierające ww. postanowienie i decyzję, podpis elektroniczny J. S. - Kierownika Oddziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P., stanowi podpis osoby uprawnionej do wydania przedmiotowych: postanowienia oraz decyzji. Z akt sprawy wnika, iż ten podpis elektroniczny dotyczy jedynie pism przewodnich zatytułowanych "zawiadomienie" i informujących o wydaniu postanowienia oraz decyzji, a nie stanowi podpisu załączonych do tych pism dokumentów w formacie PDF. Ponadto jak wynika z znajdującej się w aktach wersji pisemnej postanowienia z 17 marca 2014 r. oraz decyzja (sprzeciw) z dnia 31 marca 2014 r. zostały one podpisane ręcznie przez inną osobę - działającą z upoważnia Prezydenta Miasta P. A.C. Kierownika Oddziału Architektury. Powyższe wątpliwości wymagają wyjaśniania przez organ II instancji. Ewentualne ustalenie, iż przesłane Spółce drogą elektroniczną ww. postanowienie i decyzja nie zawierają stosownego podpisu elektronicznego, o którym mowa w art. 107 § 1 K.p.a., pozwoli ocenić czy w sprawie faktycznie doszło do dokonania czynności technicznej polegającej na przesłaniu i doręczeniu stronie tych aktów, a w konsekwencji czy wywołały one skutki po stronie praw i obowiązków strony skarżącej. Jeżeli bowiem potwierdzą się zarzuty skarżącej Spółki, to stwierdzić będzie trzeba, iż organ przesłał jej jedynie kopie tych aktów. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w doktrynie dominuje pogląd, że przepis art. 109 § 1 K.p.a. zobowiązuje organ administracji publicznej do doręczenia stronie oryginału decyzji. Przyjmuje się, że każda kopia decyzji doręczana stronom musi być podpisana przez osobę upoważnioną do wydania decyzji, przez co każdy egzemplarz jest decyzją na prawach oryginału. Nie ma podstaw do uznania, że w aktach sprawy pozostawia się oryginał wydanej decyzji, a stronie (stronom) doręcza się tylko odpis decyzji. Z przepisu art. 109 § 1 k.p.a. wynika wprost, że stronom doręcza się decyzję, a nie jej odpis czy kopię ( por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2011 r., I OSK 782/10, wyrok z 8 maja 2014 o sygn. II GSK 897/14 – opubl. na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl, oraz J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2011, Wydanie 11. Str. 433, a także A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do art.109 Kodeksu postępowania administracyjnego, System Informacji Prawnej LEX 2014 ). Powyższe prowadzi do wniosku, iż przesłanie i doręczenie stronie kopii postanowienia lub decyzji administracyjnej nie może być uznane za równorzędne z doręczeniem jej oryginału. Jakkolwiek nie budzi wątpliwości Sądu, iż organ I instancji w przedmiotowej sprawie wydał w formie pisemnej decyzję o sprzeciwie z zachowaniem trzydziestodniowego terminu liczonego od dnia wpływu zgłoszenia, to jednak wyjaśnienia wymaga, czy oryginał tej decyzji w formie elektronicznej opatrzonej stosownym podpisem elektronicznym upoważnionej do jej wydania osoby został wysłany do strony z zachowaniem tego terminu. W przeciwnym wypadku nie można mówić o skuteczności wniesionego sprzeciwu. Brak ustalenia tej okoliczności przez organ II instancji stanowi naruszenie art 7 i 77 K.p.a. w, które mogło mieć wpływa na wynik sprawy. Z tej też przyczyny Sąd uchylił zaskarżoną decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. ust,. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. O wykonalności decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a