II SA/Po 733/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 kwietnia 2010r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi G. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia ustanowić dla G. L. radcę prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych. /-/ K. Witkowicz-Grochowska Skarżąca G. L. wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. We wniosku o prawo pomocy złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżąca oświadczyła, że nie ma możliwości wyznaczenia prawnika z wyboru dla sporządzenia skargi kasacyjnej gdzie obowiązuje przymus adwokacki. Oświadczyła, że samodzielnie prowadzi swoje gospodarstwo domowe, utrzymuje się jedynie z zasiłku z opieki społecznej w wysokości 224 zł miesięcznie. Nie posiada żadnego własnego majątku nieruchomego, wartościowych ruchomości czy oszczędności. Mieszka w mieszkaniu służbowym o powierzchni 28 m². Do wniosku wnioskodawczyni m.in. załączyła: - kopię zaświadczenia z Powiatowego Urzędu Pracy w P. z dnia [...] z którego wynika, że od 29 września 2003r. pozostaje bez pracy i od 7 kwietnia 2004r. nie posiada prawa do zasiłku, - kopię decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] o przyznaniu zasiłku celowego w wysokości 224 zł. Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 2 w zw. z art. 245 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych bieżących wydatkach. Oznacza to, że prawo pomocy ma charakter szczególny i wyjątkowy, a skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić najmniejszych nawet kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Z przedłożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym, finansowym i dochodach wynika, że sytuacja skarżącej pozwala na przyznanie prawa pomocy i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wnioskodawczyni utrzymuje się z pomocy społecznej, a wysokość aktualnych dochodów znajduje się na poziomie, który nie pozwala na poczynienie oszczędności celem ich przeznaczenia na pokrycie wolnorynkowego wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Wnioskodawczyni nie dysponuje także wartościowym majątkiem ruchomym, czy nieruchomościami, by móc uzyskać dodatkowe dochody celem wsparcie domowego budżetu. Nadto na obecnym etapie postępowania sądowego obowiązuje tzw. "przymus adwokacko-radcowski". W tym stanie rzeczy należało przyznać prawo pomocy i ustanowić pełnomocnika z urzędu. Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 w zw. z art. 146 §1 pkt 2 i art. 245 §3 p.p.s.a. orzeczono, jak w postanowieniu. /-/ K. Witkowicz-Grochowska br