II SA/Po 733/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. i A. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2016r. Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania. /-/ Elwira Brychcy Skarżący A. B. i A. B. reprezentowani przez r.pr. M. N. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody z [...] lipca 2016r. Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z [...] listopada 2015r., którą Starosta, w trybie art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm.) udzielił zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], stanowiącej własność skarżących w związku z wydaniem decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości poprzez udzielenie spółce A zezwolenia na założenie i przeprowadzenia kablowego odcinka linii elektroenergetycznej SN 15 kV Środa-Miłosław odgałęzienie do stacji transformatorowej nr 24-219 "Rumiejki". W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd na podstawie art. 61 §3 P.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku wskazano, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w związku z realizacja infrastruktury przesyłowej niewątpliwie wywołuje trudne do odwrócenia skutki. Wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości jest tożsame z zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślono, ze założenie i przeprowadzenie kablowego odcinka linii elektroenergetycznej w sposób istotny wpłynie na możliwość korzystania z nieruchomości należącej do skarżących. Usytuowanie urządzeń przesyłowych i późniejsza perspektywa ich (ewentualnych) napraw rodzi daleko idące skutki faktyczne, jak i prawne. Zwrócono uwagę, że w granicach objętych zaskarżoną decyzją zasiane zostały już zboża, rzepak oraz inne upraw, których zbioru nadal nie dokonano. Grunt służy skarżącym do prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na produkcji zbóż, chowie i hodowli zwierząt. Rozpoczęcie prac uniemożliwi skarżącym zbiór posiadanych upraw. Wysoce prawdopodobne jest zatem, że skarżący pozbawieni zostaną materiału służącego do karmienia zwierza hodowlanych. Okoliczności te wpłyną znacząco na przychody uzyskiwane ze sprzedaży trzody chlewnej i innych towarów z nią związanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosowanie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – zwaną dalej "P.p.s.a.") Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm., dalej "u.g.n."), w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty wydaną w oparciu o art. 124b ust. 1 u.g.n. Z powyższego wynika, że ustawodawca wyłączył spod instytucji obligatoryjnego wstrzymania wykonania decyzji, te wydane w oparciu o art. 124 ust. 1a u.g.n. Wyłączenie decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. z zakresu działania art. 9 tejże ustawy, powoduje, że wstrzymanie wykonania takiej decyzji nastąpić może na zasadach ogólnych, w wyniku złożenia wniosku o wstrzymanie ich wykonania do organu odwoławczego lub do sądu administracyjnego. Wyłączenia te należy uznać za wyraz uznania za większe dobro celów, którym służą przepisy wyłączone z działania art. 9 cytowanej ustawy, niż celu, jakiemu służy generalnie regulacja art. 9, czyli ochrony własności (por. komentarz do art. 9 w: Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz. E. Bończak – Kucharczyk, Lex 2013). Wstrzymanie wykonania takich decyzji nastąpić może na zasadach ogólnych, w wyniku złożenia wniosku o wstrzymanie ich wykonania do organu odwoławczego lub do sądu administracyjnego, pod warunkiem złożenia skargi na tę decyzję (postanowienie NSA z 5 lutego 2015 r., I OZ 80/15; dostępne www.cebois.nsa.gov.pl). Przechodząc do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie zostały wykazane okoliczności uzasadniające przyznanie Skarżącemu ochrony tymczasowej. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik powołał się zarówno na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ale odstąpił od wykazania, jaką realną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może wywołać realizowanie zaskarżonej decyzji. Ogólnikowy argument, że założenie i przeprowadzenie kablowego odcinka linii elektroenergetycznej w sposób istotny wpłynie na możliwość korzystania z nieruchomości, późniejsza perspektywa jego napraw rodzi daleko idące skutki faktyczno-prawne, rozpoczęcie prac uniemożliwi zbiór upraw, co pozbawi skarżących karmy dla zwierząt, nie wystarcza do wstrzymania wykonania decyzji. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że z zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty wynika, że prace przy założeniu i przeprowadzeniu kablowego odcinka linii elektroenergetycznej polegać będą na wybudowaniu dwóch słupów oraz ułożeniu pod ziemią, na głębokości około 1m, linii kablowej o długości 191 m w pasie technologicznym o szerokości 8 m i na powierzchni zaledwie 1530 m², gdy cała działka ma powierzchnię 10.7806 ha. Wobec powyższego ewentualne ubytki w zbiorach zbóż i innych roślin będą miały minimalne znaczenie dla procesu choru zwierząt. Nadto skarżący, powołując się na fakt, że zbiór upraw będzie miał miejsce w sierpniu, wnosząc skargę do organu w dniu 23 sierpnia 2016r. nie wskazali, że nie zdążyli tych plonów jeszcze zebrać. Nadto z odpowiedzi na skargę spółki A wynika, że czas zbiorów minął i prace inwestora nie zagrażają ich zniszczeniu. Nadto jak słusznie wskazuje uczestnik postępowania zgodnie z art. 124 ust. 4 u.g.n. podmiot otrzymujący zezwolenie na zajęcie części nieruchomości zobowiązany jest do naprawienia wszelkich szkód spowodowanych prowadzonymi pracami, a w szczególności do wypłacenia odszkodowania. Nadto Sąd zauważa, że linia kablowa położona zostanie pod ziemią, co skutkuje pełnym wykorzystaniem nieruchomości zgodnie z jej dotychczasowych przeznaczeniem i w zasadzie znacznie obniża ryzyko ewentualnych koniecznych napraw wywołanych np. czynnikami atmosferycznymi istotnymi przy liniach napowietrznych. W okolicznościach sprawy przywołane przez skarżących orzeczenia sądów administracyjnych, w myśl których ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest tożsame z zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie z uwagi na odmienny stan faktyczny. Nadto decyzja zawiera zezwolenie na zajęcie nieruchomości Skarżących jedynie w części 1528 m², przez co nie wykazano możliwości wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w toku prowadzonej działalności rolniczej. Nadto Sąd zauważa, że przedmiotowa sprawa związana jest z realizacją planowanej inwestycji celu publicznego, jaką jest przebudowa istniejącej od lat 60-tych XX wieku linii elektroenergetycznej 110 kV. Służyć zatem ma zapewnieniu "ważnego interesu publicznego", jaki i "interesu społecznego", albowiem przebudowa linii przyczyni się do poprawy stabilności zasilania w energię elektryczną, zwiększenia możliwości przyłączania nowych odbiorców, czyli służy przeciwdziałaniu niedostatkom mocy energetycznej, co zabezpieczy także interesy samych skarżących, którzy również korzystają z instalacji elektroenergetycznej. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że w przedmiotowym wniosku Skarżący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto Sąd z urzędu nie dostrzegł okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. /-/ Sędzia WSA Elwira Brychcy