II SA/Po 737/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] kwietnia 2014r. Nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza J. z dnia [...] stycznia 2014r. nr [...] znak [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu na rzecz skarżącego kwotę 500zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., znak [...], [...], Burmistrz J. na podstawie art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 5p0 ust. 1 i 4, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52 ust. 1, art. 53-56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku Zarządu Dróg Powiatowych w J. wydał decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie ul. Z., położonej na działce nr [...], obręb A., działkach nr [...], [...] i [...], obręb J. i działce nr [...], obręb B., wraz z odwodnieniem i koniecznymi jego elementami, położonych na działce nr [...], obręb J., i działkach nr [...], [...] i [...], obręb B., oraz budowie zbiornika retencyjnego na potrzeby gospodarki leśnej zasilanego wodami kanalizacji deszczowej, położonych na działce nr [...], obręb B. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] października 2011 r. wpłynął wniosek inwestora o ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Następnie przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując, że wydawane przez organ I instancji wcześniej rozstrzygnięcia były następnie eliminowane z obrotu prawnego w administracyjnym toku instancji. W wyniku tych kontroli wskazano m.in. na konieczność zbadania, czy rozpatrywanej sprawie nie jest konieczne uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. W konsekwencji organ I instancji w dniu [...] czerwca 2012 r. wezwał inwestor do sprecyzowania przedmiotu planowanego przedsięwzięcia w zakresie długości kanalizacji deszczowej oraz do przedłożenia dokumentacji projektowej odpowiadającej deklarowanym parametrom. Wyjaśnienia te wraz z dokumentacją kartograficzną zostały przekazane w piśmie z dnia [...] lipca 2012 r., z którego wynika, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji nie jest konieczne. Organ I instancji zaznaczył przy tym, że omawiana decyzja otrzymała wszystkie niezbędne uzgodnienia – była konsultowana z Wielkopolskim Zarządem Dróg Wojewódzkich, Starostą J., Regionalną Dyrekcją Lasów Państwowych, Związkiem Spółek Wodnych i Okręgowym Urzędem Górniczym w P. Burmistrz J. przytoczył następnie przepisy, które w jego ocenie powinny znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie, podkreślając w szczególności, że ustalenie warunków zabudowy w razie braku planu miejscowego następuje, zgodnie z 50 ust. 1 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a art. 56 cytowanej ustawy nakazuje organom administracji publicznej wydanie pozytywnego rozstrzygnięcia, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Taki przypadek zachodził w rozpatrywanej sprawie. Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. K. M. odwołał się od powyższej decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r., zarzucając organowi I instancji naruszenie: (1) art. 2 ust. 5, art. 50 ust. 4, art. 52 ust. 1, art. 42 ust. 2 pkt 1, art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c, art. 53 ust. 1 i 3, art. 53 ust. 3 pkt 4, art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. a, art. 54 ust. 3 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, (2) art. 4a ust. 3, art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 44 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145 z późn. zm.), (3) art. 4 ust. 18 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. nr 243 z późn. zm.), (4) art. 4 ust. 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 z późn. zm.) oraz (5) art. 6-12, art. 28-29 w zw. z art. 30 § 3 w zw. z art. 33, art. 35 § 3, art. 64 § 2, art. 75 § 1, art. 80, art. 106 § 2 i art. 107 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ I instancji nie oznaczył charakteru – lokalnego lub ponadlokalnego – omawianej inwestycji, co uniemożliwia jej zakwalifikowanie jako inwestycji celu publicznego. Tym bardziej, że w wyniku modyfikacji pierwotnego wniosku inwestora część zamierzonego przedsięwzięcia nie spełnia jakiegokolwiek kryterium celu publicznego. W aktach sprawy nie znajduje się ponadto żaden dowód potwierdzający przynależność osoby sporządzającej projekt decyzji administracyjnego do odpowiedniej organizacji samorządu zawodowego. Inwestor, będący jednostką budżetową powiatu j., był niewłaściwe reprezentowany, a złożony przez niego wniosek zawierał błędy formalne. Kwestionowane rozstrzygnięcie odbiega przy tym od wniosku inwestora. Nieprawidłowo został poza tym określony krąg podmiotów, którym przysługuje status strony postępowania, a uzgodnienia dokonane z Wielkopolskim Zarządem Dróg Wojewódzkich powinny być uznane za nieważne. Dodatkowo przepisy ustawy Prawo wodne zabraniają odprowadzania ścieków w postaci wód opadowych i roztopowych na nieruchomości sąsiednie, a więc poza pas drogowy. Organ I instancji nie zbadał również, czy sformułowany w wymienionej ustawie zakaz kierowania wody na tereny o spadku większym niż 20% został zachowany w niniejszej sprawie. Co więcej, planowana przebudowa ma być w sposób niedopuszczalny zlokalizowana poza pasem drogowym, przy czym inwestor nie dysponuje obecnie możliwością wykonania przyłączy domowych do odwodnienia drogi. Skarżący zaznaczył również, że załączniki mapowe do kwestionowanej przez niego decyzji wskazują na inną długość planowanej instalacji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu na podstawie art. 1, art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. nr 79 poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 17 pkt 1, art. 127 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy, wyjaśniając zarazem, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 79 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 817 z późn. zm.), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się sieci kanalizacyjne o całkowitej długości przedsięwzięcia nie mniejszej niż 1 km, z wyłączeniem ich przebudowy metodą bezwykopową, sieci kanalizacji deszczowej zlokalizowanych w pasie drogowym i obszarze kolejowym oraz przyłączy do budynków. Jak wynika z uzupełnienia wniosku inwestora z dnia [...] lipca 2012 r. sumaryczna długość kanalizacji deszczowej wynosi 930 m, w tym 657 mb kanalizacji w ul. Z. i 273 mb kanalizacji na odpływie do zbiornika retencyjnego. Przebudowa drogi nie jest również przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w świetle § 3 pkt 60 powołanego rozporządzenia. Tym samym analizowane przedsięwzięcie nie będzie miało negatywnego wpływu na środowisko. Ponadto organ II instancji wskazał, że planowana inwestycja będzie realizowana jako jedno zadanie, wobec czego została słusznie uznana za inwestycję celu publicznej. Tej kwalifikacji nie zmienia przypisanie jej lokalnego lub ponadlokalnego charakteru, gdyż wystarczające jest realizowanie przez nią celu publicznego. Co więcej art. 56 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakazuje wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli jest ona zgodna z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że to ewentualny sprzeciw właściciela gruntu co do ustalenia warunków zabudowy jest bezskuteczny. Organ odwoławczy zaznaczył poza tym, że kwestionowana decyzja uzyskała wszelkie niezbędne uzgodnienia. W rozstrzygnięciu tym wskazano również na konieczność przebudowy drogi zgodnie z warunkami technicznymi oraz zobowiązano inwestora do uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych w postaci budowy zbiornika retencyjnego, wykonania wylotu kanalizacji deszczowej do zbiornika oraz na szczególne korzystanie z wód, obejmujące wprowadzanie do zbiornika ścieków w postaci wód opadowych i roztopowych. Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. K. M. zaskarżył powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] kwietnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że łączna długość planowanej kanalizacji deszczowej, wbrew twierdzeniom organów administracji publicznej, przekracza 1 km, gdyż uwzględnić należy również 34 przykanaliki z wpustami ulicznymi połączonymi z kolektorem, przyłącza domowe ze studniami włączeniowymi oraz zbiornik retencyjny. W konsekwencji omawiana inwestycja powinna być zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Pas drogowy znajduje się ponadto wyłącznie na działce nr 68, a zatem zamierzone odwodnienie wykracza już poza ten obszar i jako takie jest niedopuszczalne. Niemożliwe jest również wykonanie przyłączy domowych do odwodnienia drogi. Skarżący wskazał przy tym, że organ I instancji nie zastosował rygoru, jaki oznaczył w skierowanym do inwestora wezwaniu z dnia [...] lutego 2012 r. Wyjaśnienia wymagało ponadto pytanie, czy na działce nr [...] rzeczywiście prowadzona jest działalność górnicza. W pozostałym zakresie skarżący powtórzył swoją wcześniejszą argumentację zawartą w odwołaniu z dnia [...] lutego 2013 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się zasadna, choć z innych powodów niż w niej podniesiono. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani podstawą prawną. Na wstępie trzeba zauważyć, że wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2011 r. (k. 1-9 akt adm. organu I instancji), zmodyfikowanym pismami: z dnia [...] luty 2012 r. (k. 63 akt adm. organu I instancji), z dnia [...] lipca 2012 r. (k. 119 akt adm. organu I instancji) i z dnia [...] lipca 2012 r. (k. 134 akt adm. organu I instancji), Zarząd Dróg Powiatowych w J. zwrócił się do Burmistrza J. z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie ul. Z., położonej na działce nr [...], obręb A., działkach nr [...], [...] i [...], obręb J. i działce nr [...], obręb B., wraz z odwodnieniem i koniecznymi jego elementami, położonych na działce nr [...], obręb J., i działkach nr [...], [...] i [...], obręb B., oraz budowie zbiornika retencyjnego na potrzeby gospodarki leśnej zasilanego wodami kanalizacji deszczowej, położonych na działce nr [...], obręb B. Okoliczności te należy uznać za bezsporne, gdyż nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 2 pkt 1 i art. 50 ust. 1 powołanej ustawy, ustalenie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego następuje co do zasady w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wskazuje przy tym art. 2 pkt 5 cytowanej ustawy, przez zwrot "inwestycja celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działanie oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o jakich mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomości (Dz. U. z 2014 r. poz. 518 z późn. zm.). Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy najpierw zauważyć, że przebudowa drogi odpowiada art. 6 pkt 1 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym celem publicznym jest m.in. budowa, utrzymywanie i wykonywanie robót budowlanych dróg publicznych. Podkreślić należy, że urządzenia odwadniające drogę, w tym kolektory kanalizacji deszczowej i odbiorniki wody (np. zbiorniki retencyjne), stanowią zgodnie z §§ 101-108 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43 poz. 430 z 1999 r.) wyposażenie techniczne dróg, w konsekwencji ich wykonanie jest przebudową drogi. Wykonanie odwodnienia drogi wraz z jego koniecznymi elementami mieści się z również w zakresie art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w świetle którego celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, natomiast budowa zbiornika retencyjnego na potrzeby gospodarki leśnej, zasilanego wodami kanalizacji deszczowej może być również objęta art. 6 pkt 6 pkt 4 powołanej ustawy, według którego celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymanie zbiorników, służących regulacji przepływów wód. Tym samym, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie ulega wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Kluczowe wątpliwości, jakie wyłoniły się na tle rozpatrywanej sprawy, dotyczą kwestii, czy zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] kwietnia 2014 r. i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza J. z dnia [...] stycznia 2014 r., powinny być poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Organy administracji publicznej udzieliły w tej mierze odpowiedzi negatywnej, z czym nie można się jednak zgodzić. Należy najpierw zauważyć, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ocenie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm.), wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym samym, prowadząc postępowanie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, należy zawsze rozważyć ewentualną konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak wynika przy tym z art. 71 ust. 2 powołanej ustawy, taka decyzję wydaje się dla planowanych (1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz (2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Lista takich przedsięwzięć została określona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213 poz. 1397 z późn. zm.). W tej mierze organy administracji publicznej powoływały się na § 3 ust. 1 pkt 79 tego rozporządzenia, zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. sieci kanalizacyjne o całkowitej długości przedsięwzięcia nie mniejszej niż 1 km, z wyłączeniem ich przebudowy metodą bezwykopową, sieci kanalizacji deszczowej zlokalizowanej w pasie drogowym i obszarze kolejowym oraz przyłączy do budynków. Organy administracji publicznej wskazywały przy tym, że z materiału dowodowego wynika, iż długość planowanej kanalizacji deszczowej nie przekracza 1 km, a zatem przytoczony przepis nie powinien znajdować w rozpatrywanej sprawie zastosowania. Stanowisko to należy co do zasady podzielić. Przede wszystkim trzeba zauważyć, że w piśmie z dnia [...] lipca 2012 r., Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych w J. wyjaśnił, iż długość planowanej kanalizacji zlokalizowanej w ul. Z. wyniesienie 657 mb, a długość kanalizacji na odpływie do zbiornika retencyjnego – 273 mb, co łącznie daje długość 930 mb (k. 119 akt adm. organu I instancji). Wyliczenie to znajduje potwierdzenie w dokumentacji kartograficznej znajdującej się w aktach sprawy (k. 116-118, 144-188, 254-259, 337-340 akt adm. organu I instancji), a Sąd nie znalazł podstaw do jej zakwestionowania. Nietrafne są przy tym zarzuty skarżącego, zmierzające do wykazania innej długości planowanej instalacji kanalizacyjnej. Trzeba bowiem zaznaczyć, że istotą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest ustalenie, czy opisane przez inwestora przedsięwzięcie może być zrealizowane. Tym samym to inwestor wskazuje parametry prac, jakie zamierza wykonać, i to on również ponosi negatywne konsekwencje podania zbyt wąskiego zakresu wspomnianych parametrów. Wykonanie prac poza zakresem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i decyzji o lokalizacji inwestycji celu budowlanego stanowi bowiem co do zasady samowolę budowlaną, wymagającą wszczęcia odpowiedniego postępowania naprawczego. Ponadto przepis § 3 ust. 1 pkt 79 powołanego rozporządzenia zawiera wyłączenie odnoszące się do instalacji kanalizacyjnej zlokalizowanej w pasie drogowym. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 z późn. zm.), przez zwrot "pas drogowy" należy rozumieć wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym zlokalizowane są droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Należy przy tym zaznaczyć, że § 101 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43 poz. 430 z późn. zm.), dopuszcza wprost lokalizowanie urządzeń do powierzchniowego odwodnienia pasa drogowego, a z kolei § 140 ust. 1 powołanego rozporządzenia zezwala na lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z drogą. Tym samym analizując projektowaną inwestycję pod kątem kryterium z § 3 ust. 1 pkt 79 z dnia 9 listopada 2010 r. należy uwzględniać tylko tę jej część, która będzie zlokalizowana poza pasem drogowym ul. Z., na odpływie do zbiornika retencyjnego – długość tej części odwodnienia wynosić ma 273 m. Jednakże organy administracji publicznej zupełnie pominęły w swoich rozważaniach inny element omawianej inwestycji, tj. przebudowę ul. Z. W tym elemencie inwestycja ma polegać na budowie jezdni o nawierzchni z betonu asfaltowego, budowę chodnika jednostronnego z kostki betonowej i budowę pobocza z kruszywa łamanego (k. 9-7 akt adm. organu I instancji). Tymczasem w myśl § 3 ust. 1 pkt 60 powołanego rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 tego rozporządzenia oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi niektórymi formami ochrony przyrody. Z pisma inwestora z dnia [...] lutego 2012 r. wynika, że wspomniana droga miała być przebudowana na długości 791,10 mb, na odcinku od osi skrzyżowania z ulicą Ż. do osi skrzyżowania z ulicą Ś. D. (k. 63 akt adm. organu I instancji). Zatem przynajmniej prima facie przedsięwzięcie to pozostawałoby poza zakresem zastosowania § 3 ust. 1 pkt 60 powołanego rozporządzenia. Niemniej należy zauważyć, że zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 cytowanego rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w § 3 ust. 1 tego rozporządzenia. Przytoczony przepis ma istotne znaczenie w rozpatrywanej sprawie, gdyż z dokumentacji kartograficznej w aktach sprawy, jak i przywołanego wyżej pisma inwestora z dnia [...] lutego 2012 r. wynika, że ul. Z. stanowi fragment sieci drogowej łączący ulicę Ś. D. z ulicą, która na mapach oznaczona jest jako ul. J., a w piśmie inwestora jako ul. Ż. (k. 63, 114-118, 342-347 akt adm. organu I instancji). Tym samym sąsiaduje ona z dwiema innymi drogami, które odpowiadają opisowi z § 3 ust. 1 pkt 60 wymienionego rozporządzenia. Oznacza to z kolei, że przepis ten mógł znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, jeżeli uwzględni się nakaz sumowania przedsięwzięć, o jakim mowa w § 3 ust. 2 pkt 3 tego rozporządzenia. Powyższa okoliczność nie została w ogóle rozważona przez organy administracji publicznej, mimo że miała ona istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym organy administracji publicznej naruszyły art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Uchybienie to doprowadziło z kolei do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz art. 80 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Opisane uchybienia miały przy tym istotny charakter, co uzasadniało wyeliminowanie zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącego, należy najpierw wskazać, że projekt decyzji organu I instancji został sporządzony przez architekta R. S. (k. 307-313 akt adm. organu I instancji), a zatem nie doszło do naruszenia art. 50 ust. 4 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wniosek inwestora z dnia [...] sierpnia 2011 r. został podpisany przez W. R. Kierownika Sekcji Bieżącego Utrzymywania i Ochrony Dróg – Zarząd Dróg Powiatowych w J. Na podstawie dokumentu z dnia [...] października 2010 r. określającego zakres uprawnień wymienionej osoby należy stwierdzić, że W. R. nie był uprawniony do złożenia wniosku w przedmiotowej sprawie. Jednakże wszelkie dalsze pisma inwestora składane w toku postępowania podpisywał już Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych w J., który również w piśmie z dnia [...] lutego 2012 r. jednoznacznie potwiedził czynność złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji. Sąd nie podzielił również zarzutów skarżącego co do błędnego wyznaczenia kręgu podmiotów legitymujących się przymiotem strony, jak i wadliwości dokonanych uzgodnień. Ustawodawca nie zakazuje bowiem wydawania zajmowania stanowiska lub wydawania opinii przez właściwy organ administracji publicznej w przypadku, gdy organ ten dysponuje nieruchomościami znajdującymi się w obszarze oddziaływania inwestycji. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] kwietnia 2014 r., jak i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza J. z dnia [...] stycznia 2014 r. z uwagi na naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Rozpatrując ponownie sprawę organy administracji publicznej powinny zbadać, czy zastosowania w niniejszej sprawie nie znajduje § 3 ust. 1 pkt 60 w związku z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo i funkcjonalne powiązanie ul. Z. z drogami ul. J. ( Ż.) i ul. Ś. D. Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł o wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 p.p.s.a.