II SA/Po 741/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. i J. K. na akt Starosty K. z dnia [..] 2009r. Nr [..] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia odrzucić skargę. /-/ B.Drzazga M. K. i J. K. w dniu [..] 2009r. wnieśli skargę na akt Starosty K. z dnia [..] 2009r. Nr [..], którym odmówiono im zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu w wysokości 425 zł w związku z rejestracją samochodu marki [..] nr rej. [..]. W uzasadnieniu skargi wskazali, że 4 maja 2009r. Starosta odmówił im zwrotu przedmiotowej opłaty. W dniu 20 lipca 2009r. wezwali go do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi w piśmie z 11 sierpnia 2009r. Starosta podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, bowiem została wniesiona z naruszeniem art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Przypomnieć należy, iż skarżący już wcześniej wskutek błędnego pouczenia Starosty złożyli skargę do tutejszego Sądu na akt Starosty z dnia 4 maja 2009r., bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. W konsekwencji Sąd postanowieniem z dnia 23 lipca 2009r. sygn. akt II SA/Po 445/09 odrzucił ich skargę. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że fakt mylnego pouczenia strony o trybie i sposobie złożenia środka odwoławczego nie wpływa na bieg terminu do wniesienia tego środka, lecz może stanowić podstawę do przywrócenia terminu. Oznacza to, pisze dalej Sąd, że strona, od momentu, w którym dowiedziała się o możliwości skorzystania z przysługujących jej praw, może wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa, załączając do powyższego środka wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania. Skarżący nie czekając na powyższe rozstrzygnięcie Sądu w dniu 20 lipca 2009r. złożyli w siedzibie Starosty K. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Do wezwania nie dołączyli jednak wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Zważywszy zatem, że akt Starosty z dnia 4 maja 2009r. o odmowie zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu w wysokości 425 zł w związku z rejestracją samochodu marki [..] nr rej. [..] został im doręczony w dniu 14 maja 2009r., a skarżący wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowali w dniu 20 lipca 2009r. bez wniosku o przywrócenia terminu do jego złożenia, ich skargę należało uznać za wniesioną z naruszeniem art. 52 § 3 p.p.s.a. Dlatego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Mając na względzie normę zawartą w art. 6 p.p.s.a. zobowiązującą Sąd do udzielania stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczania ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań wskazać należy, że skarżący mogą w dalszym ciągu dochodzić zwrotu nadpłaty za wydanie karty przedmiotowego pojazdu - pomimo odrzucenia ich skargi – zwracając się ponownie do Starosty Kaliskiego z wnioskiem o zwrot tejże nadpłaty, a ten zobowiązany będzie ów wniosek rozpatrzyć. Stwierdzić bowiem należy, że zgodnie z art. 171 p.p.s.a. jedynie prawomocny wyrok ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Oznacza to, że dopuszczalne jest ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem o odrzuceniu skargi. Skarżący po ponownym złożeniu wniosku, winni mieć na uwadze treść wyżej cytowanego art. 53 § 3 p.p.s.a. /-/ B.Drzazga