II SA/Po 748/14

Dnia 3 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 grudnia 2014 roku sprawy ze skargi D. I. Spółki Akcyjnej z siedzibą W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2014 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2014 roku [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżącej Spółki kwotę 100,- zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r., znak [...], L. dz. 200613-559, Prezydent Miasta P. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") zawiesił postępowanie w sprawie wniosku D. I. S.A. z dnia [...] grudnia 2012 r. dotyczącego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w P. przy ul. D. [...], działka nr [...], obręb K., arkusz mapy [...], zapisanej w księdze wieczystej nr [...], w prawo własności. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] grudnia 2012 r. D. I. S.A. złożył wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości w prawo własności w trybie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r., poz. 83 z późn. zm.). Nieruchomość ta zabudowana jest pawilonem usługowym oraz budynkiem warsztatowo-garażowym. Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. skarżący został poinformowany, że wartość prawa własności gruntu została ustalona w operacie szacunkowym na kwotę 215.725,00 zł, a wartość prawa użytkowania wieczystego – na kwotę 133.750,00 zł. Opłata za dokonanie wspomnianego przekształcenie stanowi różnicę tych wartości i wynosi 81.975,00 zł. Jednocześnie wyjaśniono, że zgodnie z art. 5a powołanej ustawy, przepisy tej ustawy stosuje się z uwzględnieniem przepisów o pomocy publicznej. Organ I instancji zauważył przy tym, że kwestia pomocy publicznej została podniesiona m.in. w Komunikacie Komisji w sprawie elementów pomocy Państwa w sprzedaży gruntów i budynków przez władze publiczne (Dz. U. UE C 209 z dnia 10 lipca 1997 r., s. 3). W konsekwencji organ I instancji pismami z dnia [...] czerwca 2012 r. i [...] września 2012 r. zwrócił się do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: "UOKiK") w sprawie występowania pomocy publicznej przy przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, w tym czy taka pomoc publiczna zachodzi w przypadku przedsiębiorcy oraz czy jest ona zgodna ze wspólnym rynkiem. W odpowiedzi UOKiK w piśmie z dnia [...] października 2012 r. stwierdził, że w każdym przypadku przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości na rzecz przedsiębiorcy może wystąpić korzyść finansowa dla przedsiębiorcy. Powoduje to konieczność stosowania przepisów o pomocy publicznej, co wynika z art. 5a ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, a udzielenie wsparcia zgodnie z przepisami o pomocy publicznej musi następować zawsze, gdy łącznie spełnione są przesłanki żart. 107 ust 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 z późn. zm., dalej: "TFUE") i nie jest zależne od swobody działania podmiotu udzielającego pomocy. Analizując kryteria kwalifikacji danego środka jako pomocy publicznej zawarte w art. 107 ust. 1 TFUE pod kątem prowadzonego postępowania, organ I instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie należy stosować przepisy o pomocy publicznej, gdyż (1) udzielane jest ono przez państwo lub ze środków publicznych – ulgi zastosowane przy obliczaniu opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości dotyczą środków publicznych (stanowią część należności na rzecz podmiotu publicznego); (2) ma charakter selektywny (uprzywilejowuje określonego przedsiębiorcę lub określonych przedsiębiorców albo produkcję określonych towarów) - dotyczy konkretnego podmiotu, czyli użytkownika wieczystego; (3) przedsiębiorca uzyskuje przysporzenie na warunkach korzystniejszych niż oferowane na rynku – użytkownik wieczysty, przekształcając prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w omawianym trybie zobowiązany jest do uiszczenia opłaty ustalonej na podstawie art. 67 ust. 3 i art. 69 cytowanej ustawy o gospodarce nieruchomościami (opłata ta jest zawsze niższa niż wartość rynkowa takiej nieruchomości); (4) grozi zakłóceniem lub zakłóca konkurencje oraz wpływa na wymiana handlową między państwami członkowskimi UE – przedsiębiorca, który przekształcił nieruchomość staje się bardziej konkurencyjny, ponieważ nie ponosi zobowiązania w postaci opłat rocznych oraz jego inwestycja staje się bardziej atrakcyjna. Z art. 5a powołanej ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości wynika obowiązek stosowania przepisów o pomocy publicznej do każdego przypadku przekształcania, jeżeli istnieją wątpliwości co do zgodności planowanej transakcji z tymi przepisami. Oznacza to, że organ udzielający pomocy nie może dokonać przekształcenia, dopóki nie zostanie zapewniona jego zgodność z przepisami o pomocy publicznej. W przeciwnym wypadku – w razie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości bez uprzedniej decyzji Komisji Europejskiej – beneficjent może zostać zobowiązany do zwrotu kwoty stanowiącej równowartość udzielonej pomocy publicznej. Z uwagi na wątpliwości czy w tego typu przypadku występuje pomoc publiczna UOKiK w porozumieniu z Ministrem Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, jako organem właściwym do spraw z zakresu gospodarki nieruchomościami, skierował w dniu 22 kwietnia 2013 r. do Komisji Europejskiej wniosek o notyfikację mechanizmu ustalania opłaty za przekształcenie i sprzedaży nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego. Następnie organ I instancji zauważył, że wobec przystąpienia Polski do Unii Europejskiej przepisy obowiązujące w kraju muszą być zgodne z przepisami Unii. Zgodnie z art. 3 TFUE, jedną z wyłącznych kompetencji Unii Europejskiej jest ustanawianie reguł konkurencji niezbędnych do funkcjonowania rynku wewnętrznego, a w związku z tym także uregulowania dotyczące pomocy publicznej. W tej dziedzinie stosowane może być zatem jedynie prawo unijne, a prawo krajowe służy jedynie wykonywaniu tych regulacji i nie może być z nimi sprzeczne. W kontekście rozpatrywanej sprawy oznacza to, że przed wydaniem decyzji o przekształceniu winien być rozstrzygnięty problem, czy wartość prawa użytkowania wieczystego zaliczana na poczet ceny nieruchomości gruntowej stanowi dla przedsiębiorcy korzyść finansową, co wiąże się z koniecznością stosowania przepisów o pomocy publicznej. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie w przypadku, gdy rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Organ I instancji, orzekający o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, nie jest właściwy do rozstrzygnięcia przedstawionych zagadnień, a w szczególności do ustalenia zakresu zastosowania przepisów o pomocy publicznej oraz ewentualnej zgodności tej pomocy ze wspólnym rynkiem. Organem właściwym i decydującym w tej kwestii jest Komisja Europejska. Zasadne jest zatem zawieszenie prowadzonego postępowania o przekształcenie do czasu uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, czyli wydania decyzji przez Komisję Europejską. Powyższe postanowienie z dnia [...] czerwca 2013 r. nie została zaskarżone. Niemniej w piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r. D. I. S.A. wniosło o podjęcie zawieszonego postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że dalsze zawieszenie postępowania ma niekorzystny wpływ na jej sytuację finansową w związku z koniecznością uiszczania opłat za użytkowanie wieczyste. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., znak [...], L. dz. [...], Prezydent Miasta P. na podstawie art. 123 § 2 i art. 268a k.p.a. odmówił podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie wniosku D. I. S.A. z dnia [...] grudnia 2012 r. dotyczącego żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości w prawo własności. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. Prezydent Miasta P. zawiesił na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowanie w sprawie przekształcenie prawa użytkowania wieczystego wspomnianej nieruchomości w prawo własności, gdyż rozpatrzenie powyższego wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. od uzyskania decyzji Komisji Europejskiej dotyczącej stosowania przepisów o pomocy publicznej. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. D. I. S.A. złożyło zażalenie na powyższe postanowienie z dnia [...] stycznia 2014 r., zarzucając organowi I instancji rażące naruszenia art. 8, art. 11 i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że uzasadnienie kwestionowanego postanowienia jest zbyt lakoniczne i nie odnosi się do argumentów zawartych we wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania. Ponadto skarżąca zaznaczyła, że rozstrzygnięcie Komisji Europejskiej nie ma charakteru prejudycjalnego. Co więcej, w rozpatrywanej sprawie nie występuje w istocie zagadnienie wstępne, a Komisja Europejska nie stanowi "innego organu" w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu na podstawie art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 20001 r. nr 79 poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 97 § 1 pkt 4 i art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] stycznia 2014 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wyjaśniając zarazem znaczenie pojęcia "zagadnienie wstępne", o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Na tym tle organ II instancji uznał, że Prezydent Miasta P. zasadnie zawiesił postępowanie w sprawie dokonania omawianego przekształcenia. Jak wynika bowiem z art. 5a ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, w niniejszej sprawie istnieje konieczność rozważenia stosowania przepisów o pomocy publicznej. Ponadto z uwagi na daleko idące konsekwencje, także dla rynku wspólnotowego, potencjalnej pomocy publicznej w postaci przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości niezbędne uzyskanie odpowiedniego rozstrzygnięcia Komisji Europejskiej. Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. D. I. S.A. zaskarżyła powyższe postanowienie Kolegium z dnia [...] kwietnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając organowi II instancji rażące naruszenie art. 8, art. 11 i art. 07 § 1 pkt 4 k.p.a. W uzasadnieniu skarżący powtórzył swoją wcześniejszą argumentację, zawartą w zażaleniu z dnia [...] lutego 2014 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się zasadna, choć z innych względów niż w niej podniesiono. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani podstawą prawną. Na wstępie trzeba zauważyć, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2012 r. D. I. S.A. zwróciła się do Prezydenta Miasta P. o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej przy ul. D. [...] w P., działka nr [...], obręb K., arkusz mapy [...] (k. 16 akt adm. organu I instancji). Jak wynika z operatu szacunkowego z września 2012 r., nieruchomość ta zabudowana jest pawilonem usługowym i budynkiem warsztatowo-garażowym (k. 21-33 akt adm. organu I instancji, s. 5 operatu szacunkowego). Jednocześnie z wniosku przedsiębiorcy o udzielenie pomocy publicznej z dnia [...] marca 2013 r. wynika, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą (k. 153-168 akt adm. organu I instancji). Okoliczności te należy uznać za bezsporne, gdyż nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a."). Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Tym samym powołany przepis znajduje zastosowanie, gdy spełnione zostaną łącznie następuje przesłanki: (1) w danej sprawie występuje zagadnienie wstępne, (2) do którego rozstrzygnięcia właściwy jest inny organ lub sąd, przy czym (3) pomiędzy tym rozstrzygnięciem a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji zachodzi odpowiedni związek. Analizując z tej perspektywy niniejszą sprawę, należy najpierw zauważyć, że podstawę złożenia wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r. poz. 83). Zgodnie z art. 5a powołanej ustawy, przepisy tej ustawy stosuje się z uwzględnieniem przepisów o pomocy publicznej, zawartych w szczególności w ustawie z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. nr 59 poz. 404 z późn. zm.). Jak wynika bowiem z art. 1 cytowanej ustawy, określa ona zasady postępowania w sprawach dotyczących pomocy państwa spełniającej przesłanki określone w art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004 r. nr 90 poz. 864/2; Dz. Urz. UE C 321E z dnia 29 grudnia 2006 r., s. 37-186), którego odpowiednikiem jest aktualnie art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. nr 90 poz. 864/2, Dz. Urz. UE C 326 z dnia 26 października 2012 r. s. 47-200, dalej: "TFUE"). Ten ostatni przepis stwierdza z kolei, że wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji przez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest co do zasady niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi. Mając zatem na uwadze charakter przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, a w szczególności tryb dokonywania tego przekształcenia, opisany w przepisach ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102 poz. 651 z późn. zm.), organy administracji publicznej trafnie uznały, że konieczne jest zbadanie, czy w rozważanej sprawie nie dochodzi do udzielania przedsiębiorcy pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. W takim wypadku powołana ustawa o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej przewiduje specjalne postępowanie notyfikacyjne. Jak wynika bowiem z art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy, projekt pomocy indywidualnej wymaga uzyskania opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: "UOKiK"). Przez wyrażenie "pomoc indywidualna" rozumie się z kolei zgodnie z art. 2 pkt 2 i 5 w zw. z art. 1 lit. e rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. WE L z dnia 27 marca 1999 r., s. 1-9, obecnie: Dz. Urz. UE wyd. sp. PL L 8 t. 1, s. 339-347) pomoc, która nie jest przyznawana na podstawie programu pomocowego oraz podlegającą obowiązkowi zgłoszenia pomoc przyznawana na podstawie programu pomocowego. Jak wynika przy tym z art. 12 ust. 4 powołanej ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, opinia Prezesa UOKiK obejmuje (1) stanowisko, czy projekt przewiduje udzielanie pomocy publicznej, (2) stanowisko w sprawie zgodności pomocy publicznej ze wspólnym rynkiem, (3) propozycje zmian w celu zapewnienia zgodności postanowień projektu pomocy ze wspólnym rynkiem oraz (4) stanowisko w sprawie obowiązku notyfikacji projektu. Z kolei art. 20 pkt 2 cytowanej ustawy przewiduje, że Prezes UOKiK dokonuje niezwłocznie notyfikacji w odniesieniu do pomocy indywidualnej po wydaniu opinii o zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem albo po otrzymaniu wystąpienia o dokonanie notyfikacji, jeżeli po uzyskaniu opinii o niezgodności projektu pomocy indywidualnej ze wspólnym rynkiem podmiot wnioskujący o tę pomoc złoży na mocy art. 18 ust. 2 tejże ustawy odpowiednie oświadczenie. Regulacja ta realizuje zarazem obowiązek zgłaszania Komisji Europejskiej w odpowiednim czasie wszelkich planów przyznania nowej pomocy publicznej, nałożony na Państwa Członkowskiej w art. 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999. Należy przy tym zaznaczyć, że w myśl art. 25 ust. 1 powołanej ustawy beneficjent pomocy jest zobowiązany do zwrotu kwoty stanowiącej równowartość udzielonej pomocy publicznej, co do której Komisja Europejska wydała decyzję o obowiązku zwrotu pomocy. Należy również zauważyć, iż w myśl art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 pomoc podlegająca obowiązkowi zgłoszenia zgodnie z art. 2 ust. 1 [rozporządzenia] nie zostaje zrealizowana do czasu podjęcia przez Komisję decyzji zezwalającej na taką pomoc lub do czasu uznania takiej decyzji Komisji za podjętą. Mając zatem na uwadze dotychczasowe rozważania, a w szczególności treść art. 3 rozporządzenia Rady Unii Europejskiej, należy zdaniem Sądu uznać, że wszczęcie postępowania notyfikacyjnego stanowi przeszkodę do wydania decyzji, w której udziela się pomocy publicznej – przepis art. 3 wymienionego rozporządzenia Rady stanowi zatem samodzielną podstawę zawieszenia postępowania administracyjnego. Jednoczesnie wynik postępowania notyfikacyjnego może stanowić zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd nie podziela zarazem zastrzeżeń skarżącego co do możliwości objęcia zakres nazwy "inny organ" – użytej w art. 97 § 1 pkt 4 kpa – także Komisji Europejskiej. Posiada ona bowiem status organu wyposażonego w kompetencje oddziałujące na wynik spraw toczących się w Polsce, mimo że nie stanowi ona polskiego organu administracji publicznej. Nie ulega także wątpliwości, że między tak rozumianym zagadnieniem wstępnym a kwestią udzielenia konkretnej pomocy publicznej przez organ krajowy zachodzi powiązanie, o jakim mowa w wymienionym wyżej przepisie. Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie można wprawdzie jednoznacznie stwierdzić, że organ I instancji skierował do Prezesa UOKiK stosowne wystąpienia przewidziane w art. 13 ust. 1 i art. 18 ust. 2 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Niemniej Sądowi znany jest z urzędu fakt zainicjowania przez stronę polską w dniu 23 kwietnia 2013 r. postępowania notyfikacyjnego przed Komisją Europejską w sprawie SA.36571 (2013/N). Notyfikacji podlegał mechanizm ustalania opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo wlasności, uregulowany w przepisach ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo wlasności nieruchomości oraz ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (k. 98-122 akt adm. znak [...], L. dz. [...] oraz k. 26-27 akt adm. nr [...] dołączonych do sprawy II SA/Po 682/14 tutejszego Sądu). Niemniej należy zauważyć, że postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2014 r., znak [...], L. dz. [...] (k. 184 akt adm. organu I instancji), jak i utrzymujące je w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 14 kwietnia 2014 r., znak [...] (k. 7-10 akt adm. organu II instancji), zostały wydane po upływie znacznego czasu od chwili złożenia wniosku notyfikacyjnego. Organy administracji publicznej powinny zatem przynajmniej podjąć próbę ustalenia losów prawnych tego wniosku, czego jednak nie zrobiły. Okoliczność ta ma istotne znaczenie, gdyż w świetle art. 4 ust 5 powołanego rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 Komisja Europejska wydaje decyzję z art. 5 ust. 2-4 tego rozporządzenia w przedmiocie zgłoszenia notyfikacyjnego w terminie dwóch miesięcy od złożenia kompletnego wniosku. Jednocześnie w art. 4 ust. 6 cytowanego rozporządzenia nakazuje interpretować niepodjęcie takiej decyzji w zakreślonym wyżej terminie jako uznanie przez Komisję Europejską danej pomocy publicznej za dozwoloną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze było zatem zobowiązane co najmniej do zbadania, czy w niniejszej sprawie zapadła już decyzja Komisji dotycząca wniosku notyfikacyjnego SA.36571 (2013/N). Uchybienie to ma istotne znaczenie w rozpatrywanej sprawie. Z danych zamieszczonych w Biuletynie Informacji Publicznej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, znanych Sądowi z urzędu, wynika bowiem, że wspomniany wniosek notyfikacyjny został wycofany przez stronę polską, która zadeklarowała zmianę przepisów budzących zastrzeżenia Komisji Europejskiej (projekty nr UC 122 i RC55, informacje dostępne elektronicznie: http://bip.kprm.gov.pl/kpr/form/r1344,Projekt-ustawy-o-zmianie-ustawy-o-gospodarce-nieruchomosciami-oraz-o-zmianie-ust.html i http://bip.kprm.gov.pl/kpr/form/r1350,Projekt-rozporzadzenia-Rady-Ministrow-zmieniajacego-rozporzadzenie-w-sprawie-wyc.html). Tym samym w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie można z całą stanowczością stwierdzić, że w chwili orzekania zarówno przez Prezydenta Miasta P., jak i przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu w dalszym ciągu istniała podstawa do zawieszenia postępowania. Oznacza to z kolei, że postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2014 r. i utrzymujące je w mocy postanowienie Kolegium z dnia [...] kwietnia 2014 r. są obarczone istotną wadą, uzasadniającą wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Nie ulega przy tym wątpliwości, że zarówno Prezydent Miasta P., jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyli art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), zgodnie z którym w toku postepowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Opisane wyżej uchybienie doprowadziło również do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz art. 80 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2014 r., jak i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2014 r. z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Rozpatrując ponownie wniosek skarżącego z dnia [...] stycznia 2014 r. organy administracji publicznej wezmą pod uwagę zaprezentowane wyżej stanowisko Sądu. Sąd orzekł o kosztach postępowania na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 1 wymienionej ustawy. Sąd orzekł o wykonalności zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 152 wymienionej ustawy.