II SA/Po 752/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi L. K., D. S. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 23 sierpnia 2010r. Nr [...] , [...] w przedmiocie wyłączenia gruntów rolnych z produkcji; I. oddala skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2010r. Nr [...], II. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]2010r. Nr [...] oraz stwierdza nieważność poprzedzającej zaskarżoną decyzję decyzji Starosty K. z dnia [...] 2010r. Nr [...] w części która dotyczy zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolnej gruntu zaliczonego do użytku rolnego klasy IVa wytworzonego z gleb pochodzenia mineralnego, na działce oznaczonej numerem [...] w obrębie ewidencyjnym R, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej L. K. kwotę 457,- zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, IV. określa, że zaskarżona decyzja z [...] 2010r. Nr [...] nie może być wykonana. /-/T. Świstak /-/ J. Zieliński /-/ J. Szaniecka Decyzją z dnia 26 maja 2010r. Starosta K., na podstawie art. 4 pkt 7, 10, 11, 12, 13, art. 5, art. 11 ust. 1 i 1a i 4, art. 12 i art. 14 ust. 1 art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2004 r. nr 121, poz. 1266 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. zwanej dalej k.p.a.) zezwolił spółce "A" w K. S.A. na wyłączenie z produkcji rolniczej grunty zaliczone do użytków rolnych klasy III b, wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego oraz pod urządzeniami melioracji wodnych położone na działce oznaczonej numerem 58/1 i na części działki oznaczonej numerem 57/1o łącznej powierzchni 0,92 ha oraz wyłączyć produkcji rolniczej grunty zaliczone do użytków rolnych klasy IVa wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego, położone na części działki oznaczonej numerem 57/1 i na działce oznaczonej numerem [...] w obrębie ewidencyjnym R., o łącznej powierzchni 5,1769 ha, przeznaczonych pod eksploatację górniczą węgla brunatnego – Odkrywka [...], na terenie gminy K., zgodnie z załącznikiem graficznym, stanowiącym integralną część decyzji. Tą samą decyzją Starosta K. zwolnił "A" w K. S.A. z uiszczenia należności z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji użytków rolnych oraz ustalił dla "A" w K. S.A. opłatę roczną w wysokości 24015,48 zł z tytułu użytkowania na cele nierolnicze gruntów wyłączonych z produkcji rolnej, a także zwolnił Kopalnię z obowiązku zdjęcia próchniczej warstwy gleby z gruntów rolnych i zobowiązał Kopalnię do dokonania rekultywacji gruntów rolnych zajętych pod eksploatację górniczą w terminie 5 lat od zaprzestania działalności przemysłowej, a także nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Kopalnia uzyskała decyzję lokalizacyjną dla odkrywki [...] wydaną przez Wojewodę K. decyzją z dnia [...] 1994 r. oraz przedłożyła wypis i wyrys z planu miejscowego Gminy i Miasta K. Nr [...] z dnia [...] 2010r. z którego wynika przeznaczenie terenu pod eksploatację złóż węgla brunatnego [...]. Odwołania od ww. decyzji wniosły L. K. i D. S.. Obie skarżące zarzuciły naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 14 oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. podniosły również, iż wniosły zażalenia na wydane przez Sąd Rejonowy w K. postanowienia o zabezpieczeniu powództw wniesionych przez Kopalnię "A", a organ nie uwzględnił ich słusznego interesu, nie były też przez organ informowane o okolicznościach faktycznych i prawnych istotnych dla postępowania administracyjnego, nadto organ nie odpowiedział na ich wniosek o sprecyzowanie w jakiej formie mogą złożyć wyjaśnienia w sprawie. Organ I instancji nie podjął też wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie przekazał właścicielkom nieruchomości wniosku Kopalni "A" z 26 lutego 2010 r. celem umożliwienia ustosunkowania się. L. K. zakwestionowała ustaloną przez organ powierzchnię działki nr [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. art. 11 ust 1 i 1a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, po rozpoznaniu odwołania L. K. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. art. 11 ust 1 i 1a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, po rozpoznaniu odwołania D. S. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniach ww. decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż na etapie wydawania decyzji o zezwoleniu na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej organy zobowiązane są zapobiegać zbyt pochopnemu przeznaczaniu gruntów rolnych na cele inwestycyjne. Kolegium podkreśliło, iż zaskarżona decyzja w żadnym wypadku nie zastępuje pozwolenia na eksploatację węgla, nie ma też wpływu na proces cywilny pomiędzy stronami w przedmiocie zajęcia nieruchomości pod eksploatację węgla [...]. Wyrażenie przez organ zgody na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej było możliwe, albowiem zostało wydane - przez sąd cywilny – podlegające wykonaniu orzeczenie zabezpieczające zezwalające Kopalni "A" na zajęcie przedmiotowych nieruchomości. Kolegium zwróciło również uwagę, że grunty rolne stanowiące działkę nr [...] nie wymagały zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolnej. Kolegium wykluczyło aby w toku postępowania naruszone zostały prawa stron wynikające z podstawowych zasad postępowania administracyjnego i tak w szczególności strony były zawiadomione o wszczęciu postępowania. Naruszony został przez organ przepis art. 8 k.p.a. co nie pozbawiło jednak L. K. i D. S. możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Przed zakończeniem postępowania powiadomiono strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, z którego to uprawnienia L. K. i D. S. skorzystały. Skargi na powyższe decyzje wniosły: L. K. i D. S.. Obie skarżące zarzuciły organowi naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 101, art. 11, art. 14, art. 97 § 1 pkt 4, art. 107 § 3, art. 135 k.p.a. W uzasadnieniu skarżące podniosły, iż organ I instancji winien zawiesić postępowanie administracyjne do czasu rozpoznania przez sąd powszechny zażaleń na postanowienia o zabezpieczeniu powództw, wydane przez Sąd Rejonowy w K., a zezwalające Kopalni "A" na zajęcie działek skarżących, nadto wskazały, że zasadne były ich wnioski dowodowe wskazane w piśmie z dnia 22 lutego 2010 r. o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych: - z dziedziny rekultywacji terenów pokopalnianych - na okoliczność możliwości wykorzystania gruntu pozostałego po odkrywce na potrzeby produkcji sadowniczej; - z dziedziny hydrogeologii - na okoliczność czy struktura wód gruntowych po zakończeniu odkrywki będzie spełniać normy i czy będzie możliwe nawadnianie działki; - z dziedziny geologii - na okoliczność ustalenia ilości złoża węgla brunatnego na nieruchomościach skarżących, co - zdaniem L. K. i D. S. – wynika z konieczności przeprowadzenia wyliczenia wartości złoża. W konkluzji skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie obu skarg, powołując się na dotychczasową argumentację. Postanowieniem z dnia 10 marca 2011 r. (sygn. Akt II SA/Po 145/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny połączył sprawy zainicjowane wniesieniem skarg przez D. S. i L.K. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga D. S. okazała się niezasadna. Wniesienie skargi przez L. K. umożliwiło Sądowi dostrzeżenie z urzędu, iż organy orzekające w zakresie nieruchomości będącej własnością L. K., wydały decyzje bez podstawy prawnej, co skutkować musiało stwierdzeniem nieważności zaskarżonej przez L. K. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz części decyzji organu I instancji. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola ta obejmuje badanie, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego stosownie do unormowania art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) obejmuje wszystkie, a nie tylko podniesione w skardze kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym. Obejmuje więc to, czy organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń odnośnie do obowiązywania zastosowanych norm prawnych, czy normy te właściwie zinterpretowały i czy nie naruszyły zasad ustalania określonych faktów za udowodnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny z urzędu dostrzegł, iż orzekające w sprawie organy w zakresie zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów zaliczanych do użytków rolnych klasy IVa wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego, a położonych na działce nr [...], należącej do L. K., orzekły bez podstawy prawnej. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Tym samym Starosta K. w zakresie dotyczącym działki nr [...] wydał decyzję o której mowa w art. 11 ust. 1 ww. ustawy, w stosunku do klasy użytków rolniczych w tym przepisie nieprzewidzianej. W tym stanie rzeczy decyzja w zakresie dotyczącym zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów na działce nr [...], została wydana bez podstawy prawnej. Ustawodawca nie przewidział w takiej sytuacji kompetencji organów do wydania decyzji o wskazanej powyżej treści. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchybienie to dostrzegło jednak nie wyciągnęło z tego faktu odpowiednich wniosków, w szczególności nie stwierdziło w tej części nieważności decyzji organu I instancji, co stanowiło naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Powyższe skutkować musiało - w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w zw z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – stwierdzeniem nieważności zaskarżonej przez L. K. decyzji oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. stwierdzeniem nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...] maja 2010 r. [...] , w części która dotyczy zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntu zaliczonego do użytku rolnego klasy IVa wytworzonego z gleb pochodzenia mineralnego, na działce oznaczonej nr [...] w obrębie ewidencyjnym Roztoka. Sąd uznał natomiast za niezasadne zarzuty podniesione w skargach L. K. i D. S.. Naruszenie art. 8 k.p.a. - w zakresie w jakim organ I instancji nie udzielił skarżącym dalszych, bardziej precyzyjnych pouczeń odnośnie formy złożenia wyjaśnień w sprawie – nie wpłynęło negatywnie na sytuację skarżących w toku postępowania administracyjnego. Skarżące w istocie bardzo precyzyjnie przedstawiły swoje stanowiska w sprawie, zarówno w toku postępowania przed organem I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym. Tym samym zawarta w skardze konkluzja jakoby D. S. i L. K. zostały pozbawiona możliwości czynnego udziału w sprawie, okazała się całkowicie niezasadna. Jako chybiony ocenić należy zarzut skarżących braku wnikliwości organów orzekających w przedmiotowej sprawie. Organy na potrzeby prowadzonego postępowania dokonały precyzyjnego ustalenia stanu faktycznego. Dla istoty postępowania o zezwolenie na wyłączenie gruntu z produkcji rolniczej na działkach należących do skarżących bez znaczenia była okoliczność w jakim stanie będą znajdowały się te grunty po zakończeniu wydobycia węgla, jaka będzie w szczególności struktura wód gruntowych. Okoliczności te nie stanowią przesłanek wydania decyzji o zezwoleniu na wyłączenie z produkcji rolnej, zwłaszcza, iż organ I instancji nałożył na Kopalnię "A" obowiązek przeprowadzenia rekultywacji gruntów rolniczych. Okoliczności te mają natomiast znaczenie dla toczących się pod sygnaturami [...] i [...], przed Sądem Rejonowym w K. postępowań cywilnych, a w szczególności kwestii czy grunty te zostaną przez Kopalnię "A" wykupione czy też ustanowione zostanie na rzecz Kopalni ograniczone prawo rzeczowe przewidziane w art. 88 ustawy prawo geologiczne i górnicze. Skarżąca D. S. wskazywała, iż decyzja wydana przez organ I instancji decyzji o zezwoleniu na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej uniemożliwi przeprowadzenie wnioskowanych w toku postępowania cywilnego dowodów w postaci opinii biegłych. Wynika z tego, iż zdaniem skarżącej nie wydanie przez organ administracji ww. decyzji, pomogłoby jej w postępowaniu cywilnym i dałoby czas na przeprowadzenie ww. dowodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, iż skarżąca nie może wykorzystywać postępowania administracyjnego jako narzędzia w toku postępowania cywilnego toczącego się przed sądem powszechnym. Cele obu tych postępowań - jakkolwiek powiązane ze sobą - są jednak inne. W postępowaniu administracyjnym do obowiązków organów należało ustalenie czy w sprawie istnieją przesłanki do wydania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej, a nie pomoc skarżącej w toczącym się równolegle postępowaniu cywilnym. Niezrozumiały jest zarzut skarżących, braku wyliczenia wartości złoża węgla brunatnego na należących do nich nieruchomościach. Zdaniem Sądu skarżąca zasygnalizowała, iż takiego wyliczenia domagała się w opisanym powyżej postępowaniu cywilnym, nadto w postępowaniu administracyjnym wniosku takiego nie składała. Złoże węgla brunatnego zgodnie z art. 7 ustawy prawo geologiczne i górnicze, jest własnością Skarbu Państwa. Podzielić należy stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2008r (I OSK 79/07, LEX nr 453377), w którym stwierdzono, iż przepisy przewidują kategorię kopalin stanowiących część składową nieruchomości, a co za tym idzie, dopuszczają posiadanie prawa własności tych kopalin przez osoby inne niż Skarb Państwa. Może to jednak nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy korzystanie i dysponowanie kopalinami byłoby zwykłym elementem wykorzystania nieruchomości, zgodnym z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem (art. 140 i 143 k.c.). Sam fakt, iż istnieje możliwość wydobywania danego rodzaju kopalin metodą odkrywkową, nie stanowi jeszcze dostatecznej przesłanki do uznania ich za część składową dowolnej nieruchomości, skoro w konkretnym przypadku niewielka powierzchnia nieruchomości uniemożliwia takie wydobywanie kopalin. Jako ogólnikowy i bliżej niesprecyzowany ocenić należy zarzut jakoby organ nie podjął należytych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie uwzględnił interesu społecznego oraz słusznego interesu skarżących. Należy zauważyć, iż przedmiotowa sprawa jest przykładem konfliktu między interesem społecznym – wyrażającym się w konieczności rozwoju branży przemysłu związanego z szeroko rozumianą eksploatacją i wykorzystaniem kopalin, w szczególności węgla brunatnego, a interesem poszczególnych właścicieli nieruchomości, których uprawnienia właścicielskie ulegają ograniczeniu z uwagi na konieczność dania prymatu interesowi społecznemu. W przedmiotowej sprawie pogodzenie obu tych interesów było niemożliwe, a obowiązkiem orzekających w sprawie organów było zapewnienie, aby decyzja dotycząca ewentualnego zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów należących do D. S., została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nie miały racji skarżące podnosząc, iż w toku postępowania administracyjnego organ I instancji zobowiązany był zawiesić postępowanie w oparciu o przepis art. 94 § 1 pkt 4 k.p.a. (przewidujący zawieszenie postępowania administracyjnego gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd), do czasu rozpoznania przez sąd cywilny zażaleń wniesionych przez skarżące na postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] lutego 2010 r. (sygn. akt [...] i [...] ) k. 4 i 7 akt postępowania administracyjnego. Zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji" jest zagadnieniem warunkującym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Zagadnienie to musi dotyczyć w pierwszym rzędzie kwestii materialnoprawnej, która warunkuje możliwość wyznaczenia konsekwencji normy prawnej dla indywidualnej sytuacji i determinuje tym samym treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Innymi słowy chodzi o sytuację gdy bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego nie jest możliwe wydanie decyzji administracyjnej. Taka sytuacja nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie. W istocie ww. postanowienia Sądu Rejonowego w K. przyznały Kopalni Węgla Brunatnego "A" S.A. w K. prawo zajęcia nieruchomości skarżących pod eksploatację węgla brunatnego. W chwili orzekania przez organ I instancji uprawnienie Kopalni do użytkowania tych nieruchomości zostało jednoznacznie przesądzone. Orzeczenie to zostało wydane na podstawie przepisów kodeksu postępowania cywilnego, o zabezpieczeniu, nadto – jak wynika z treści uzasadnienia postanowienia – jego wydanie było niezbędne dla zapewnienia ciągłości pracy Kopalni "A" i uniknięcia "olbrzymich szkód finansowych" związanych z ewentualnym przestojem. Tak więc w przedmiotowej sprawie nie było zagadnienia wstępnego, które miałoby być rozstrzygnięte przez inny organ lub sąd, a zatem nie istniała przesłanka zawieszenia postępowania administracyjnego. Organ I instancji w toku postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem o zezwolenie na wyłączenie gruntu należącego do D. S. z produkcji rolnej, zobowiązany był ustalić czy wnioskodawca – Kopalnia "A" – była upoważniona do złożenia tego wniosku. W świetle art. 11, w zw. z art. 4 pkt 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, uprawnionym do złożenia takiego wniosku jest właściciel nieruchomości, posiadacz samoistny, zarządca lub użytkownik, użytkownik wieczysty i dzierżawca. O tym czy Kopalnia "A" – która wniosek o wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej złożyła, była upoważniona do dokonania tej czynności, decyduje interpretacja postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] lutego 2010 r. (sygn. akt [...]) k. 4 akt postępowania administracyjnego. Wobec uchylenia przez Sąd Okręgowy w K. orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2011 r., sygn. akt [...], (k. 175) wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] grudnia 2010 r., sygn. akt [...] , (k. 164), w obrocie prawnym pozostało opisane powyżej postanowienie o zabezpieczeniu powództwa, wydane w dniu [...] lutego 2010 r. przez Sąd Rejonowy w K.. Na podstawie tego właśnie orzeczenia Kopalnia uzyskała prawo do zajęcia należących do D. S. działek nr 57/1 i 58/1 w celu eksploatacji na tych nieruchomościach węgla brunatnego. W istocie uprawnienie to stanowi użytkowanie górnicze w rozumieniu art. 9 ustawy prawo geologiczne i górnicze. Użytkowanie górnicze jest innym wypadkiem użytkowania, przewidzianym przez art. 284 ustawy kodeks cywilny (Dadańska Katarzyna A., Filipiak Teresa A., Kidyba Andrzej Kodeks cywilny – komentarz do art. 284, LEX 2009). Reasumując Kopalnia "A" - jako użytkownik nieruchomości - była upoważniona do złożenia wniosku o zezwolenie na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, iż w zakresie dotyczącym zgody na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów należących do D. S., orzekające organy administracyjne nie dopuściły się naruszenia prawa, nadto nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., z dnia [...]2010 r. nr [...]. O zwrocie skarżącej L. K. kosztów postępowania niezbędnych do prowadzenia sprawy Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 1 c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, (Dz.U.02.163.1348 ze zm.).