II SA/Po 758/25

Dnia 18 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Skomra Sędziowie: Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Asesor WSA Jacek Rejman (sprawozdawca) po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 marca 2026 roku sprawy ze skargi K. K. na orzeczenie Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu z dnia 4 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary wydalenia z uczelni oddala skargę. Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna (dalej również: OKDD [...]; Komisja odwoławcza; organ odwoławczy) – po rozpatrzeniu sprawy z odwołania obwinionego K. K. (dalej również: obwiniony; skarżący) oraz jego obrońcy od orzeczenia dyscyplinarnego – na podstawie § 29 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 28 września 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego w sprawach studentów, a także sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych i ich zatarcia (Dz.U. z 2018 r., poz. 1882) - dalej również: rozporządzenie w zw. z art. 322 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2024 r., poz. 1571 ze zm.) - dalej również: p.s.w.n., orzeczeniem nr [...] z dnia 4 sierpnia 2025 r. uchyliła zaskarżone orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej (dalej: KDD [...]; Komisja dyscyplinarna; Komisja) z dnia 7 kwietnia 2025 r. w sprawie o sygn. akt [...] w przedmiocie wymierzenia kary wydalenia z uczelni. Orzeczenie odwoławcze OKDD [...] zapadło w następującym stanie sprawy. Pismem z dnia 30 grudnia 2024 r. Prorektor ds. Kadr i Szkół Doktorskich polecił Rzecznikowi dyscyplinarnemu ds. doktorantów (dalej: Rzecznik) wszczęcie postępowania wyjaśniającego w związku z działaniami skarżącego, załączając dokumenty uzasadniające wszczęcie postępowania, w tym trzy wnioski (Dyrektora Szkoły Doktorskiej [...], Dziekana Wydziału [...] oraz Kierownika Sekcji Zarządzania Projektem Uczelnia Badawcza) o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego. Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2025 r. sygn. akt [...] Rzecznik wszczął postępowanie wyjaśniające w sprawie. Po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających, w tym przesłuchaniu skarżącego i świadków, Rzecznik postanowieniem z dnia 23 stycznia 2025 r. przedstawił skarżącemu zarzuty w postaci: 1) naruszenia przepisów obowiązujących w Uczelni, tj. § 2 pkt 12 zarządzenia nr [...] Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 31 stycznia 2023 r. w sprawie podróży służbowych poprzez: a) nieprawidłowe i nieterminowe rozliczenie wyjazdu do G. w dniach 29 lipca 2024 r. - 4 sierpnia 2024 r., w tym w szczególności poprzez przedłożenie do rozliczenia faktury wystawionej na rzecz ustalonej osoby trzeciej, z której wynikało, że doktorant chciał rozliczyć w ramach wyjazdu służbowego nocleg przeznaczony do pobytu dwóch osób dorosłych i dwójki dzieci, b) nierozliczenie kosztów powstałych w ramach wyjazdu naukowego do T. mającego miejsce w dniach 16-22 września 2024 r., i to pomimo wyraźnej prośby Dziekana Wydziału [...], a w reakcji na prośby o rozliczenie tego wyjazdu kierowane do niego przez Dziekana Wydziału [...] i Kierownika BOW Wydziału [...] A. J. zachowywał się w sposób uchybiający godności doktoranta poprzez lekceważenie próśb mających na celu spowodowanie rozliczenia przedmiotowego wyjazdu naukowego, co ostatecznie spowodowało konieczność pokrycia kosztów powstałych w ramach tego wyjazdu przez Wydział [...], c) nierozliczenie w terminie wyjazdu naukowego do K. zrealizowanego w listopadzie 2024 r. w ramach konkursu nr [...] "Konferencje naukowe – doktoranci", z uwagi na fakt, że rozliczenie każdego z tych wyjazdów powinno nastąpić w ciągu 14 dni od ich zakończenia, 2) uchybienia godności doktoranta w okresie co najmniej od 1 lipca 2024 r. do końca grudnia 2024 r. poprzez: a) uporczywe i nieuzasadnione sugerowanie pracownikom Uczelni, w tym w szczególności A. W. i A. B., zamiaru podjęcia w stosunku do Uczelni kroków prawnych, w tym w szczególności wszczęcia postępowań sądowych, w celu wywarcia wpływu na czynności administracyjne podejmowane w Uczelni, b) lekceważące i aroganckie zachowanie w stosunku do pracowników Uczelni, w tym w szczególności do A. W., A. B. oraz K. K., oraz używanie w kontaktach z pracownikami Uczelni sformułowań niegodnych doktoranta [...] oraz skierowania zarzutu o stosowanie nazistowskich metod przez pracowników Uczelni w stosunku do doktoranta (dalej: "zarzucane czyny"). Zarzuty zostały przedstawione skarżącemu w dniu 14 lutego 2025 r. Po przeprowadzeniu dalszych czynności, m.in. zawiadomieniu skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego, przedłużeniu czasu trwania postępowania wyjaśniającego, złożeniu przez skarżącego wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu, oddaleniu wniosków dowodowych skarżącego, Rzecznik pismem z dnia 24 lutego 2025 r. sygn. akt [...] złożył wniosek o ukaranie skarżącego w związku z popełnieniem zarzucanych czynów, wnosząc o wszczęcie i przeprowadzenie postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego i wskazując jako proponowany rodzaj kary wymierzenie kary wydalenia z Uczelni [Szkoły Doktorskiej Nauk [...]]. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2025 r. sygn. akt [...] Komisja dyscyplinarna wszczęła postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącego i skierowała wniosek o ukaranie do rozpoznania na rozprawie. Po prawomocnym rozstrzygnięciu wniosku skarżącego w przedmiocie przyznania obrońcy z urzędu, uwzględnieniu wniosku skarżącego o zmianę pierwotnego terminu rozprawy wyznaczonego na 17 marca 2025 r. i przeprowadzeniu rozprawy, Komisja dyscyplinarna orzeczeniem z dnia 7 kwietnia 2025 r. (doręczonym obrońcy skarżącego w dniu 6 maja 2025 r., a skarżącemu w dniu 9 maja 2025 r.) Komisja orzekła o ukaraniu skarżącego, uznając go winnym popełnienia zarzucanych czynów i wymierzając obwinionemu za każdy z opisanych czynów karę wydalenia z Uczelni – i w konsekwencji karę łączną wydalenia z Uczelni. W uzasadnieniu orzeczenia Komisja opisała stan faktyczny i przebieg postępowania. Wypowiedziała się także w kwestii winy skarżącego. W zakresie czynu dotyczącego naruszenia przez skarżącego przepisów obowiązujących w Uczelni poprzez nierozliczenie, bądź nieprawidłowe i nieterminowe rozliczenie wyjazdów służbowych wskazano, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza trafność zarzutów podkreślając m.in., że ze złożonych na rozprawie zeznań jednego ze świadków wynika, że z trzech projektów badawczych do dnia rozprawy został rozliczony przez skarżącego tylko jeden. Również odnośnie zarzutów dotyczących uchybienia godności doktoranta wskazano, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza trafność stawianych zarzutów. Podkreślono, że ze spójnych w tym zakresie zeznań świadków wyłania się obraz skarżącego jako osoby zachowującej się – w objętym zarzutami okresie – lekceważąco i arogancko w stosunku do wymienionych pracowników Uczelni. Wskazano, że skarżący uporczywie i bez uzasadnienia sugerował pracownikom Uczelni, w tym w szczególności A. W. i A.B., swój zamiar podjęcia w stosunku do Uczelni kroków prawnych, w tym wszczęcia postępowań sądowych w celu wywarcia wpływu na czynności administracyjne podejmowane w Uczelni. Sugerował też ich osobistą odpowiedzialność. W kwestii nieobecności skarżącego na rozprawie Komisja stwierdziła, że skład orzekający nie uwzględnił wniosku obrońcy skarżącego o przerwę w rozprawie w związku ze złożoną dzień wcześniej korespondencją skarżącego – w której wskazał, że przebywa obecnie na konferencji w Kolonii, a wcześniej przebywał na wyjeździe w Liege związanym z obowiązkami naukowymi – ponieważ uznał nieobecność skarżącego na nieusprawiedliwioną. Ponadto Komisja podniosła, że skarżący był reprezentowany na rozprawie przez obrońcę, który stawił się, był na niej obecny i przekazał, że skarżący nie wnosił o odroczenie terminu rozprawy. Komisja uznała, że prawo do obrony skarżącego nie zostało w niniejszym postępowaniu naruszone. W kwestii winy skarżącego wskazano m.in., że swoim zachowaniem obwiniony naruszył liczne przepisy obowiązujące w Uczelni oraz wielokrotnie uchybił godności doktoranta, wielokrotnie przejawiał szczególny rodzaj lekceważenia dla obowiązujących reguł. Według Komisji, skarżący nie dochował wierności ślubowaniu, nakazującemu wykazywać szacunek i życzliwość wobec innych, co szczególnie dojmujące traktował gorzej osoby, które postrzegał niżej w hierarchii uniwersyteckiej. Za szczególnie naganne uznano przyrównanie przez skarżącego działań pracownika Uczelni do stosowania metod nazistowskich. KDD [...] wskazała na to, że miała też na względzie funkcję ogólnoprewencyjną orzeczenia i ochronę słusznych interesów poszkodowanych zachowaniem obwinionego, podkreślając, że trudno w ocenie Komisji wyobrazić sobie dalsze funkcjonowanie skarżącego na Uczelni. Według Komisji, swoim zachowaniem skarżący naraził także na szwank dobre imię Uczelni w związku z zaniechaniem terminowego dostarczenia faktury za skany dokumentów. Biorąc to wszystko pod uwagę Komisja dyscyplinarna uznała, że wyłącznie najsurowsza kara będzie adekwatnie realizować zadania postępowania dyscyplinarnego w zapobieganiu deliktów dyscyplinarnych oraz umacnianiu poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego w środowisku uniwersyteckim, jak również zapewni uwzględnienie prawnie chronionych interesów pokrzywdzonego. Jednocześnie Komisja stwierdziła, że kara ta jest adekwatna do popełnionych czynów i zawinienia skarżącego. W piśmie z dnia 20 maja 2025 r. (doręczonym KDD [...] w dniu 23 maja 2025 r.) obrońca skarżącego wniósł odwołanie od orzeczenia Komisji dyscyplinarnej z dnia 7 kwietnia 2025 r., zaskarżając je w całości na korzyść skarżącego, co do każdego z czynów przypisanych obwinionemu. Zaskarżonemu orzeczeniu obrońca zarzucił obrazę przepisów postępowania, wyrażającą się w braku zarządzenia przerwy w rozprawie z ważnych powodów, pomimo nieobecności skarżącego i wydanie orzeczenia per absentiam, zarzuty błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, wyrażającej się w odmowie wiarygodności wyjaśnieniom skarżącego składanym w toku postępowania wyjaśniającego przed Rzecznikiem oraz poczynienia błędnych ustaleń faktycznych w toku postępowania dyscyplinarnego, gdyż ustalenia te powinny prowadzić do uniewinnienia skarżącego od wszystkich zarzucanych czynów; ewentualnie z ostrożności procesowej, na wypadek nie podzielenia zarzutów co do winy, obrońca podniósł zarzut rażącej niewspółmierności kary polegający na wymierzeniu kary łącznej wydalenia z uczelni, podczas gdy zważywszy na fakt braku uprzedniej karalności skarżącego z tytułu przewinień dyscyplinarnych oraz stan jego zdrowia, słuszną i adekwatną do stopnia winy byłaby kara łagodniejszego rodzaju. Z uwagi na powyższe obrońca skarżącego wniósł o uchylenie orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Komisję dyscyplinarną; ewentualnie, z daleko posuniętej ostrożności procesowej, o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy w ten sposób, że Komisja odwoławcza uniewinni skarżącego od wszystkich zarzucanych mu czynów; względnie, na wypadek nieuwzględnienia zarzutów prowadzących do uniewinnienia skarżącego, o orzeczenie co do istoty sprawy w ten sposób, że Komisja odwoławcza wymierzy skarżącemu karę łagodniejszego rodzaju. W piśmie z dnia 23 maja 2025 r. (doręczonym Komisji w dniu 27 maja 2025 r.) odwołanie od orzeczenia Komisji dyscyplinarnej z dnia 7 kwietnia 2025 r. wniósł także sam obwiniony, zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu obwiniony zarzucił obrazę przepisów postępowania, wyrażającą się w braku zarządzenia przerwy w rozprawie z ważnych powodów pomimo nieobecności skarżącego i wydanie orzeczenia pod nieobecność obwinionego, bez jego wcześniejszego przesłuchania przez Komisję. Podniósł także zarzuty błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, wyrażającej się w odmowie wiarygodności wyjaśnieniom skarżącego, składanym w toku postępowania wyjaśniającego przed Rzecznikiem oraz poczynienia błędnych ustaleń faktycznych w toku postępowania dyscyplinarnego w zakresie wyczerpująco wskazanym w odwołaniu (w szczególności dotyczącym oceny zeznań świadków), gdyż ustalenia te powinny prowadzić do uniewinnienia skarżącego od wszystkich zarzucanych czynów. Jednocześnie skarżący wniósł o przeprowadzenie przez Komisję odwoławczą dowodów z przesłuchania 4 wskazanych w odwołaniu świadków, bowiem zgłoszenie wniosku nie było wcześniej możliwe, gdyż postępowanie w dniu 7 kwietnia 2025 r. toczyło się bez udziału obwinionego. Z uwagi na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Komisji do ponownego rozpoznania; ewentualnie, z daleko posuniętej ostrożności procesowej, o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy w ten sposób, że Komisja odwoławcza uniewinni skarżącego ze wszystkich zarzucanych mu czynów. Orzeczeniem z dnia 4 sierpnia 2025 r. sygn. akt [...] (doręczonym obrońcy skarżącego w dniu 11 sierpnia 2025 r., a skarżącemu w dniu 14 sierpnia 2025 r.) OKDD [...] uchyliła zaskarżone orzeczenie Komisji dyscyplinarnej z dnia 7 kwietnia 2025 r. w całości i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania przez inny skład orzekający Komisji. Komisja odwoławcza, odnosząc się do zarzutu związanego z nieobecnością skarżącego na rozprawie przed Komisją dyscyplinarną, wskazała na to, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie pozwala stwierdzić, że skarżący z własnej winy nie wziął udziału w tej rozprawie; w szczególności stawiennictwa na rozprawie nie uniemożliwiło mu uczestnictwo w konferencji naukowej, której związek z wykonywaniem przez doktoranta jego obowiązków uczelnianych nie został wykazany. Komisja odwoławcza stwierdziła, że w obu odwołaniach nietrafnie przyjmuje się, że jako ważny powód uzasadniający zarządzenie przerwy w rozprawie, w rozumieniu § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 28 września 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego w sprawach studentów, a także sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych i ich zatarcia (dalej również: rozporządzenie), można traktować także nieobecność obwinionego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestię usprawiedliwionej bądź nieusprawiedliwionej nieobecności obwinionego na rozprawie oraz jej konsekwencje w sposób wyłączny reguluje § 16 przywołanego rozporządzenia, przewidując, że w razie usprawiedliwionego niestawiennictwa rozprawę się odracza. OKDD [...] wyjaśniła ponadto, że niestawiennictwo skarżącego na rozprawie przed Komisją odwoławczą w dniu 4 sierpnia 2025 r. również zostało uznane za nieusprawiedliwione, bowiem nie przedstawił on ani samodzielnie, ani za pośrednictwem swojego obrońcy żadnych wyjaśnień dotyczących nieobecności na rozprawie. Odnosząc się do wniosków dowodowych sformułowanych w odwołaniach, wskazano, że z przepisu § 29 ust. 2 rozporządzenia wynika, że Komisja odwoławcza nie może samodzielnie uzupełniać postępowania dowodowego, czyli przeprowadzać nowych dowodów oraz wyprowadzać na ich podstawie określonych twierdzeń pozwalających na rozstrzygnięcie w przedmiocie winy; Komisja odwoławcza jest jedynie uprawniona zweryfikować, czy zgłoszone wnioski dowodowe nie podlegają oddaleniu, uwzględniając odpowiednio stosowane przepisy art. 170 i art. 452 k.p.k. Komisja odwoławcza wskazała przy tym na to, że nawet gdyby uznać, że zebrany dotychczas materiał dowodowy w wystarczający sposób uzasadnia przypisanie obwinionemu zarzucanych mu czynów, to zgodnie z art. 170 § 2 k.p.k. nie można oddalić wniosku dowodowego na tej podstawie, że dotychczasowe dowody wykazały przeciwieństwo tego, co obwiniony zamierza udowodnić. Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, że zgodnie z art. 170 § 1a k.p.k. nie można oddalić wniosku dowodowego ze względu na to, że w oczywisty sposób zmierza do przedłużenia postępowania, jeżeli okoliczność, która ma być udowodniona, ma istotne znaczenie dla ustalenia m.in. tego, czy został popełniony czyn zabroniony oraz czy stanowi on przestępstwo i jakie (w postępowaniu dyscyplinarnym - delikt dyscyplinarny). Organ odwoławczy podkreślił również, że nie ulega wątpliwości, że dowody zgłoszone w obu odwołaniach mogły zostać wskazane i przeprowadzone przed Komisją, co jednak nie nastąpiło ze względu na bierność skarżącego i jego nieusprawiedliwione niestawiennictwo na rozprawie. Komisja odwoławcza zauważyła zarazem, że zgodnie z art. 452 § 3 k.p.k. nie można oddalić wniosku dowodowego na podstawie art. 452 § 2 pkt 2, jeżeli okoliczność, która ma być udowodniona, ma istotne znaczenie dla ustalenia m.in. tego, czy został popełniony czyn zabroniony oraz czy stanowi on przestępstwo i jakiej (w postępowaniu dyscyplinarnym - delikt dyscyplinarny). Uznając potrzebę uzupełnienia postępowania dowodowego, Komisja odwoławcza stwierdziła, że nie mogła odnieść się do podnoszonych w odwołaniach zarzutów dotyczących błędnej oceny materiału dowodowego oraz niewspółmierności orzeczonej kary, bowiem czynienie jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie byłoby zdecydowanie przedwczesne. Komisja odwoławcza końcowo stwierdziła, że z tych wszystkich przyczyn, wobec konieczności uzupełnienia postępowania dowodowego, była na podstawie § 29 ust. 2 rozporządzenia zmuszona do uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez inny skład orzekający Komisji dyscyplinarnej. W dniu 15 września 2025 r. K. K. wniósł skargę na orzeczenie OKDD [...] z dnia 4 sierpnia 2025 r. wydane w sprawie o sygn. akt [...] uchylające w całości orzeczenie KDD [...] z dnia 7 kwietnia 2025 r., zaskarżając orzeczenie odwoławcze w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu obwiniony zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 1, art. 4-7, art. 9, art. 16 i art. 117 § 1 Kodeksu postępowania karnego (dalej również: k.p.k.) w zw. z art. 320 p.s.w.n. poprzez naruszenie zasady proporcjonalności, bezstronności, równego traktowania, domniemania niewinności, rozstrzygania niedających się rozstrzygnąć wątpliwości na korzyść oskarżonego, prawa do obrony; art. 117 § 1 k.p.k., art. 132 k.p.k. w zw. z art. 320 p.s.w.n. poprzez niedostarczenie zawiadomienia o terminie rozprawy na adres strony przed właściwym terminem rozprawy i uniemożliwienie stronie zapoznania się z nowym materiałem dowodowym w postaci nowej korespondencji Rzecznika; art. 117 § 2a k.p.k. w zw. z art. 320 p.s.w.n. w zakresie prowadzenia czynności procesowych w obliczu braku zawiadomienia strony o terminie czynności procesowych; art. 6 k.p.k. w zw. z art. 320 p.s.w.n. w zakresie prawa do obrony poprzez udział zarówno w czynnościach procesowych Komisji dyscyplinarnej, jak również Komisji odwoławczej. W uzasadnieniu skargi obwiniony m.in. wyjaśnił, że "w dniu 14 sierpnia br. odebrał[...] nadane (...) [do niego] wyznaczenie rozprawy odwoławczej w sprawie dyscyplinarnej, które wg swojej treści miało odbyć się w poniedziałek 4 sierpnia 2025 roku na godz. 11.00 w sali 103 Collegium [...] (...)". Podniósł, że pismo to nadane było na prawidłowo wskazany Komisji adres jego zamieszkania i zostało przeze niego odebrane bez zbędnej zwłoki, podczas zgłoszonego organowi urlopu. Ponadto skarżący nadmienił, że "również tego samego dnia, 14 sierpnia br., odebrał[...] także wyrok Uczelnianej Odwoławczej Komisji dla Doktorantów w związku z posiedzeniem z 4 sierpnia br., co jasno obrazuje problem, nieprawidłowego zawiadomienia (...) o terminie rozprawy". Stwierdził, że wbrew stanowi faktycznemu, członkowie OKDD [...] stwierdzili niezgodnie ze stanem faktycznym prawidłowe poinformowanie go o terminie rozprawy, a także "ustalili w uzasadnieniu wyroku (...) [jego] nieusprawiedliwioną nieobecność na rozprawie. Podniósł, że zgodnie z art. 117 § 1 k.p.k. w wypadku braku potwierdzenia powiadomienia strony o zaplanowanej czynności nie można takiej czynności przeprowadzić. Nadto odwołał się do § 3 ust. 1 i 6 rozporządzenia i zauważył, że "w momencie braku posiadania przez Komisję [o]dwoławczą zwrotki pocztowej, potwierdzającej nieodebranie przesyłki w czasie, zgodnie z zapisami art. 5 § 2 k.p.k. wszelkie wątpliwości (w zakresie prawidłowego powiadomienia strony) powinno było rozstrzygnąć na korzyść (...) [jego] osoby, co również nie miało miejsca. Przy tak sformułowanych zarzutach, skarżący wniósł o "uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania" oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Komisja odwoławcza, reprezentowana przez pełnomocnika procesowego, przedstawiając stanowisko opierające się na uzasadnieniu orzeczenia odwoławczego i odnosząc się do zarzutów skarżącego – wniosła o oddalenie skargi jako niezasadnej. W ocenie organu odwoławczego, w zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia zasad ogólnych Kodeksu postępowania karnego (tj. art. 1, art. 4-7, art. 9, art. 16 k.p.k.) oraz art. 117 § 1 k.p.k. w zw. z art. 320 p.s.w.n. poprzez naruszenie zasady proporcjonalności, bezstronności, równego traktowania, domniemania niewinności, rozstrzygania niedających się rozstrzygnąć wątpliwości na korzyść oskarżonego, prawa do obrony, wymaga podkreślenia, że zaskarżone rozstrzygnięcie ma charakter kasatoryjny. Przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia, które ma charakter formalny, organ odwoławczy nie oceniał kwestii popełnienia przez skarżącego deliktu dyscyplinarnego, kwestii jego winy oraz wymiaru orzeczonej kary. Organ nie mógł też odnieść się do podnoszonych w odwołaniach zarzutów dotyczących błędnej oceny materiału dowodowego oraz niewspółmierności orzeczonej kary, uznając, że czynienie jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie byłoby zdecydowanie przedwczesne, mając na uwadze, że dopiero po przeprowadzeniu wszystkich dowodów zgłoszonych w sprawie, skonfrontowaniu ze sobą ich wyników oraz sformułowaniu na tej podstawie określonych tez, możliwe będzie ostateczne stwierdzenie, czy skarżącemu można przypisać zarzucane czyny i ewentualnie jaką karę w takiej sytuacji mu wymierzyć. Zdaniem organu odwoławczego, przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 117 § 1, art. 132, art. 117 §2a, a także art. 6 k.p.k. (naruszenie prawa do obrony) w zw. z art. 320 p.s.w.n. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a co za tym idzie – wskazane zarzuty nie mogą prowadzić do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Ponadto organ odwoławczy wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Obwiniony, po doręczeniu odpowiedzi organu na skargę, nie wystąpił o przeprowadzenie rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Na wstępie dalszych rozważań należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. O rozpoznanie sprawy tym trybie wystąpił pełnomocnik organu, a skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. W następnej kolejności Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy (wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu), nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie było orzeczenie nr [...] z dnia 4 sierpnia 2025 r. Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej, która po rozpatrzeniu sprawy z odwołania obwinionego K. K. oraz jego obrońcy od orzeczenia dyscyplinarnego, uchyliła zaskarżone orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej z dnia 7 kwietnia 2025 r. w sprawie o sygn. akt [...], uznające obwinionego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzające karę łączną wydalenia z Uczelni – a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania przez inny skład orzekający Komisji. Organ odwoławczy stwierdził potrzebę uzupełnienia postępowania dowodowego, wobec czego nie mógł odnieść się do podnoszonych w odwołaniach zarzutów dotyczących błędnej oceny materiału dowodowego oraz niewspółmierności orzeczonej kary, bowiem czynienie jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie byłoby zdecydowanie przedwczesne. W takich warunkach Komisja odwoławcza wydała orzeczenie kasacyjne na podstawie § 29 ust. 2 rozporządzenia. W wyniku przeprowadzenia tak rozumianej kontroli Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Komisji odwoławczej nie narusza przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem nie było podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. 2024 r., poz. 1571 ze zm.). Natomiast szczegółowa procedura została określona w wydanym na podstawie art. 321 tej ustawy rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 28 września 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego w sprawach studentów, a także sposobu wykonywania kar dyscyplinarnych i ich zatarcia (Dz.U. 2018 r., poz. 1882). Przepis art. 322 ust. 1 p.s.w.n. stanowi, że doktorant podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie przepisów obowiązujących w podmiocie prowadzącym szkołę doktorską oraz za czyn uchybiający godności doktoranta. Do odpowiedzialności dyscyplinarnej doktorantów stosuje się odpowiednio przepisy art. 307 ust. 2, art. 308-320 oraz przepisy wydane na podstawie art. 321. Z kolei według art. 320 p.s.w.n. do postępowania wyjaśniającego i postępowania dyscyplinarnego wobec studentów, z wyjątkiem postępowania przed sądem koleżeńskim, w sprawach nieuregulowanych w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, z wyłączeniem art. 82. W art. 322 ust. 2 p.s.w.n. określono zaś skład orzekający komisji dyscyplinarnej. W tym miejscu wyjaśnić należy, że katalog orzeczeń odwoławczej komisji dyscyplinarnej określa § 29 przywołanego rozporządzenia. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu odwoławcza komisja dyscyplinarna: 1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie komisji dyscyplinarnej albo 2) uchyla zaskarżone orzeczenie komisji dyscyplinarnej w całości albo w części i wydaje w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, albo 3) uchyla zaskarżone orzeczenie komisji dyscyplinarnej w całości i przekazuje sprawę komisji dyscyplinarnej do ponownego rozpoznania. Natomiast według § 29 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uzupełnienia postępowania dowodowego, odwoławcza komisja dyscyplinarna uchyla orzeczenie komisji dyscyplinarnej w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez inny skład orzekający komisji dyscyplinarnej, od której orzeczenia złożono odwołanie. W przedmiotowej sprawie istotne jest, że Komisja dyscyplinarna, orzekając jako organ pierwszej instancji, orzeczeniem z dnia 7 kwietnia 2025 r. uznała skarżącego za winnego zarzucanych mu czynów dyscyplinarnych i wymierzyła karę po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego. Niemniej jednak na skutek odwołania obwinionego Komisja odwoławcza uchyliła wydane w pierwszej instancji orzeczenie Komisji dyscyplinarnej w całości i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania przez inny skład orzekający. Organ odwoławczy stwierdził potrzebę uzupełnienia postępowania dowodowego, wobec czego nie mógł odnieść się do podnoszonych w odwołaniach zarzutów dotyczących błędnej oceny materiału dowodowego oraz niewspółmierności orzeczonej kary, bowiem czynienie jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie byłoby zdecydowanie przedwczesne. W takich warunkach Komisja odwoławcza zasadnie wydała orzeczenie kasacyjne na podstawie § 29 ust. 2 rozporządzenia. Podkreślić przy tym należy dodatkowo, że zarówno orzeczenia komisji dyscyplinarnych, jak i orzeczenia odwoławczych komisji dyscyplinarnych nie są decyzjami administracyjnymi ani nawet aktami administracyjnymi, a do ich wydania stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego. Biorąc pod uwagę cel postępowania dyscyplinarnego, tj. orzekanie o winie i karze, nie można zaliczyć go do jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, a przepisów regulujących postępowanie dyscyplinarne nie można zaliczyć do norm prawa administracyjnego, ponieważ w sprawach tych stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 lutego 2023 r. sygn. akt IV SA/Po 373/22, dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl - i wskazane tam poglądy piśmiennictwa). W świetle powyższego zaznaczyć jeszcze trzeba, że przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu było kasatoryjne orzeczenie Komisji odwoławczej wydane zgodnie z § 29 ust. 2 rozporządzenia. Sąd, rozpoznając przedmiotową skargę, oceniał zatem wyłącznie zasadność uchylenia orzeczenia Komisji dyscyplinarnej w całości i przekazania sprawy tej Komisji do ponownego rozpoznania. Powyższe oznacza, że w ramach niniejszego postępowania Sąd nie mógł dokonać oceny zarzutów w zakresie, w jakim odnosiły się one do rozstrzygnięcia Komisji dyscyplinarnej stwierdzającego winę skarżącego co do zarzucanych mu czynów i wymierzającego obwinionemu karę (łączną) wydalenia z Uczelni. Komisja odwoławcza nie stwierdziła naruszenia przepisów postępowania przez Komisję dyscyplinarną w związku z przeprowadzeniem rozprawy dniu 7 kwietnia 2025 r. Innymi słowy, nie stwierdziła naruszenia prawa do obrony skarżącego na etapie procedowania wcześniej przez Komisję dyscyplinarną. W tym zakresie Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska organu odwoławczego. Zostało ono odpowiednio wyjaśnione w zaskarżonej decyzji odwoławczej. Niemniej jednak traci to na znaczeniu wobec faktu, że konieczne jest ponowne procedowanie tej sprawy przed organem pierwszej instancji. Co się zaś tyczy podważania prawidłowości procedowania przez samą Komisję odwoławczą, Sąd zgadza się ze stanowiskiem skarżącego co do popełnienia uchybienia w zakresie zawiadomienia skarżącego o terminie rozprawy odwoławczej, jednakże trzeba mieć na uwadze, że kontrolowana sprawa nie dotyczy odpowiedzialności karnej, ale odpowiedzialności dyscyplinarnej doktoranta (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 10 kwietnia 2025 r. sygn. akt III SA/Lu 105/25, dostępny jw.). Sąd ponownie zauważa, że przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (aktualnie: Dz.U. z 2026 r., poz. 490 ze zm.) stosuje się w sprawach nieuregulowanych jedynie odpowiednio. W świetle dokumentacji akt sprawy dyscyplinarnej, w sprawie doszło po stronie Komisji odwoławczej do naruszenia § 15 ust. 3 i 4 rozporządzenia, które stanowią, że termin rozprawy powinien być wyznaczony, aby między doręczeniem obwinionemu wezwania a dniem rozprawy upłynęło co najmniej 7 dni (ust. 3), zaś w przypadku niezachowania terminu, o którym mowa w ust. 3, rozprawa ulega odroczeniu na wniosek obwinionego lub jego obrońcy, jeżeli został ustanowiony (ust. 4). Zawiadomienie o rozprawie odwoławczej (wysłane 16 lipca 2025 r.) zostało odebrane przez skarżącego w ostatnim dniu terminu (liczonym od pierwszego awizowania w dniu 31 lipca 2025 r. - k. 558, 559 akt), tj. 14 sierpnia 2025 r. (k. 557, 561). Zawiadomienie to doręczono zatem stronie już po przeprowadzaniu rozprawy odwoławczej w dniu 4 sierpnia 2025 r. (k. 576). Trzeba pamiętać również o tym, że w przypadku niezachowania terminu, o którym mowa w ust. 3, rozprawa ulega odroczeniu na wniosek obwinionego lub jego obrońcy, jeżeli został ustanowiony. Pomimo niedochowania wymaganego terminu przez organ odwoławczy, obrońca obwinionego nie złożył wniosku o odroczenie rozprawy odwoławczej. Natomiast samo rozstrzygnięcie jest dla skarżącego korzystne. Nie przesądza ono w żadnym razie o kwestii jego winy ani o ewentualnej karze. Dalej stwierdzić należy, że niedochowanie terminu pomiędzy wezwaniem na rozprawę a dniem rozprawy, co w procedurze karnej normowane jest w art. 353 § 1 i 2 k.p.k., stanowi istotne naruszenie prawa oskarżonego do obrony (art. 6 w zw. z art. 374 § 1 k.p.k.). Niemniej jednak Sąd jeszcze raz przypomina, że przepisy Kodeksu postępowania karnego stosuje się w tej sprawie jedynie odpowiednio. Nadto, w rozprawie odwoławczej uczestniczył obrońca obwinionego i nie wnosił o jej odroczenie. W takich warunkach Sąd nie stwierdził, że niezastosowanie przez Komisję odwoławczą przepisu § 16 ust. 2 rozporządzenia (przepis ten stanowi, że w przypadku uznania niestawiennictwa obwinionego na rozprawie za usprawiedliwione skład orzekający odracza rozprawę i ustala jej nowy termin) mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Komisja odwoławcza i tak wydałaby takie samo rozstrzygnięcie formalne. Według jej stanowiska nie mogła bowiem przeprowadzać i nie przeprowadzała też nowych dowodów w sprawie, gdyż sprawa będzie podlegała ponownemu rozpatrzeniu przez inny skład Komisji dyscyplinarnej (orzekającej w pierwszej instancji). Sąd uznał, że błędne było zatem stwierdzenie przez Komisję odwoławczą, że niestawiennictwo skarżącego na rozprawie przed Komisją odwoławczą w dniu 4 sierpnia 2025 r. również zostało uznane za nieusprawiedliwione (§ 16 ust. 1 rozporządzenia), bowiem nie przedstawił on ani samodzielnie, ani za pośrednictwem swojego obrońcy żadnych wyjaśnień dotyczących nieobecności na rozprawie. Podobnie, podnoszone w odpowiedzi na skargę okoliczności co do domniemanego celowego zwlekania przez skarżącego z odbiorem zawiadomienia o rozprawie odwoławczej nie mogły być uznane za zasadne. Nie miało to jednak wpływu na finalną ocenę zaskarżonej decyzji, która ma charakter formalny i nie stanowiła orzeczenia wydanego na niekorzyść skarżącego. Tym bardziej, że na rozprawie odwoławczej w dniu 4 sierpnia 2025 r. obecny był obrońca obwinionego, który w świetle protokołu rozprawy odwoławczej "przekazał informację o braku usprawiedliwienia nieobecności na rozprawie obwinionego (...)", a zarazem "podtrzymał wnioski złożone w swoim odwołaniu w całości oraz w świetle nieobecności obwinionego wniósł również w jego imieniu, o podtrzymanie w całości wniosków złożonych w odwołaniu", jak też mógł wypowiedzieć się względem stanowiska Rzecznika obecnego na rozprawie. Analiza przepisów § 3 ust. 1-6 oraz § 15 ust. 1-4 oraz § 16 ust. 1-2 rozporządzenia, przy jedynie odpowiednio stosowanych przepisach Kodeksu postępowania karnego (na podstawie odesłania zawartego w art. 320 p.s.w.n.), jak w szczególności art. 117 k.p.k. (regulującego m.in. kwestie: zawiadamia o czasie i miejscu czynności procesowej - § 1; okoliczności, kiedy czynności nie przeprowadza się - § 2 i 3; usprawiedliwienia niestawiennictwa - § 2a), prowadzą do wniosku, że nie było dostatecznych podstaw do uchylenia zaskarżonego orzeczenia Komisji odwoławczej. Sąd podkreśla, że nie znalazł żadnych podstaw do zakwestionowania słuszności oceny Komisji odwoławczej, że okoliczności sprawy (konieczność przeprowadzenia dowodów) uzasadniały uchylenie orzeczenia Komisji dyscyplinarnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania innemu składowi Komisji. Podkreślić w tym miejscu również należy, że przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu w niniejszej sprawie nie mogła być w żadnej mierze kwestia zasadności stawianych obwinionemu zarzutów. Podobnie też poddane ocenie sądowej orzeczenie Komisji odwoławczej zawierało jedynie rozstrzygnięcie kasatoryjne i nie dotyczyło ustaleń w zakresie stanu faktycznego co do zarzucanych obwinionemu czynów i materialnoprawnych przesłanek odpowiedzialności dyscyplinarnej. W konsekwencji powyższego Sąd uznał, że stwierdzone uchybienia natury procesowej w działaniu organu rozpatrującego sprawę w drugiej instancji nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., skoro orzeczenie dyscyplinarne wydane w pierwszej instancji zostało uchylone, a sprawa będzie procedowana ponownie przez inny skład orzekający Komisji dyscyplinarnej. Końcowo zatem skarga okazała się niezasadna, wobec czego należało ją oddalić. W ponownie prowadzonym postępowaniu skarżący będzie mógł wespół z swoim obrońcą brać udział w czynnościach procesowych i przedstawiać wszelkie okoliczności na swoją obronę. Sąd jeszcze raz podkreśla, że w takich warunkach stwierdzone uchybienie w zakresie nieprawidłowego zawiadomienia obwinionego o rozprawie przez Komisję odwoławczą nie mogło być bezwzględnie uznane za taki brak zapewnienia stronie gwarancji procesowych, który determinowałby uchylenie zaskarżonego orzeczenia. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.