II SA/Po 760/16

[...] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lipca 2016r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia 25 lipca 2016 r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) po rozpatrzeniu odwołania K. J. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. (dalej: PINB) z dnia 30 marca 2016 r., sygn. [...] nakazującej K. J. rozbiórkę części stacji X tj.: zbiornika gazu płynnego i urządzeń stacji napełniania samochodów gazem propan-butan: urządzenia dystrybucyjnego - odmierzacza paliw i pompy ssąco-tłoczącej z zabudową, na terenie posesji w C. przy ul. [...], działka nr ewid. [...] i [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. PINB w C. ustalił, iż na nieruchomości w C. nr ewid. [...] i [...] przy ul. [...] znajdowała się stacja napełniania samochodów gazem propan-butan, powstała na podstawie decyzji Burmistrza Miasta C. nr [...] z dnia 15 listopada 1999 r. o pozwoleniu na budowę stacji X. Z zeznań K. J. złożonych w dniu 8 września 2015r. przez Sądem Rejonowym w T. wynika, że w dniach: 27 lipca 2015 r. i 16 sierpnia 2016 r. C. G. dokonał rozbiórki stacji X. tzn. zdemontowano zbiornik gazu płynnego wraz z odmierzaczem oraz semaforem, który był zabezpieczeniem dystrybutora paliw płynnych, pompę ssąco-tłoczącą, całą instalację połączeniową od zbiornika do pompy i do odmierzacza paliw, czujniki anty wybuchowe, styczniki silnika elektrycznego oraz całą instalację elektryczną. PINB ustalił, że po zwrocie przez C. G. zdemontowanych urządzeń K. J. przy pomocy pracowników w sierpnia 2015 r. zamontował zbiornik gazu płynnego na propan-butan na istniejącym fundamencie betonowym oraz urządzenia stacji napełniania samochodów gazem propan-butan: pompę ssąco-tłoczącą wraz z zabudową i odmierzacz czyli urządzenie dystrybucyjne. Wykonane przez niego roboty budowlane PINB uznał za odbudowę stacji paliw X. i decyzją z dnia 30 marca 2016 r., wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., dalej: P.b.) nakazał K. J. rozbiórkę przedmiotowej części stacji X na terenie posesji w C. przy ul. [...], działka nr ewid. [...] i [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji K. J. i J. J., reprezentowani przez r. pr. J. G., zarzucili organowi I instancji naruszenie prawa materialnego, tj. przepisów powołanych w decyzji poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną jego wykładnię oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. zasad ogólnych K.p.a oraz przepisów dotyczących postępowania dowodowego. Zdaniem odwołujących PINB błędnie zakwalifikował przedmiotowe roboty jako odbudowę i w konsekwencji błędnie uznał, że na ich wykonanie wymagane było pozwolenie na budowę. Odwołujący się podnieśli, że roboty te winny zostać zakwalifikowane zgodnie z art. 3 pkt 8 P.b. jako remont. W związku z tym w sprawie nie było wymagane pozwolenie na budowę, a jedynie zgłoszenie remontu, co wywołuje inne niż to określa PINB skutki prawne niedokonania zgłoszenia. Wyjaśnili, że sednem definicji remontu jest rodzaj robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, ale wykraczających poza prace związane z bieżąca konserwacją. Zatem efektem wykonanych robót budowlanych jest jedynie odtworzenie stanu pierwotnego, a nie nowy obiekt. Pojęcie "odtwarzanie stanu pierwotnego" nie może być utożsamiane z powstaniem nowego obiektu lub części obiektu o innych parametrach niż obiekt pierwotny, a więc z odbudową, czy też rozbudową obiektu. Remont to również wykonywanie robót w istniejącym obiekcie W wyniku remontu odtwarza się stan pierwotny a nie tworzy nowych elementów, nie może powstać obiekt budowlany o innych parametrach technicznych niż obiekt pierwotny. Istotną cechą remontu jest zakwalifikowanie robót budowlanych jako takich, które mają na celu odtworzenie stanu pierwotnego. Przy remoncie, jak w tej konkretnej sprawie, zachowane są parametry dotychczas istniejące. Czynności zmierzające do ponownego uruchomienia stacji paliw zdaniem odwołujących należą do prac polegających na remoncie i zgodnie z art. 3 pkt 8 i art. 29 ust. 2 pkt 1 P.b. nie wymagają pozwolenia na budowę. Odwołujący wyjaśnili, że decyzją z dnia 15 listopada 1999 r. Burmistrz C. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę stacji napełniania samochodów gazem propan - butan na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w C.. Stacja X została wybudowana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa przytoczonymi w tejże decyzji, a więc z zachowanie wszelkich parametrów bezpieczeństwa. Powoływanie się więc przez organ I instancji na przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r. poz. 1853 ze zm.) jest bezzasadne, bowiem stacja X istniała już od roku 1999, a nie była wybudowana jak twierdzi PINB w 2015 r., bez zachowania przepisów powołanego rozporządzenia. Należy odwołujący podnieśli, że na naruszenie przepisów postępowania zawartych w rozdziale 2 K.p.a. tj. zasad ogólnych postępowania wskazuje okoliczność, że przyjmując wadliwą kwalifikację prawną w zaskarżonej decyzji PINB naruszył zasadę zaufania określona w art. 8 K.p.a. Celem tej zasady jest ochrona stron postępowania przed organami władzy publicznej przed negatywnymi skutkami popełnianych przez nie błędów. Zasada ta oznacza zakaz przerzucania na obywatela błędów lub uchybień popełnianych przez organy władzy publicznej w procesie stosowania obowiązujących przepisów prawa oraz to, iż uchybienia organu prowadzącego postępowanie nie mogą powodować ujemnych następstw dla obywatela który działa w dobrej wierze i w zaufaniu do organów władzy publicznej. Przepisy te zobowiązują organy władzy publicznej do podjęcia wszelkich działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zdaniem odwołujących naruszenie wymienionych zasad pozbawiło postępowanie cech obiektywizmu, bowiem art. 75 § 1 K.p.a nakazuje jako dowód dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Wskazano też, że kolejne przepisy rozdziału 4 K.p.a. zobowiązują organy do zebrania całego materiału dowodowego i rozpatrzenia go w sposób wyczerpujący, ponieważ dopiero materiał dowodowy spełniający te wymagania może stanowić podstawę do prawidłowej realizacji zasady swobody oceny dowodów. Zdaniem odwołujących ocena dowodów była przeprowadzona selektywnie z naruszeniem zasad postępowania, natomiast kwalifikacja prawna naruszyła normy prawa materialnego. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję WINB wyjaśnił, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie w dniu 28 czerwca 2015 r. do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte w dniu 2 listopada 2015 r., a roboty będące przedmiotem niniejszego postępowania wykonano w sierpniu 2015 r. Zastosowanie znajdują więc przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu od dnia 28 czerwca 2015 r. WINB powołał art. 28 ust. 1 P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31. Wyjątki określone w art. 29-31 P.b. mają zaś charakter listy zamkniętej. Następnie wyjaśniono, że cechą charakterystyczną robót budowlanych polegających na remoncie jest to, aby remontowany obiekt budowlany istniał w momencie wykonywania robót. Remont stanowi bowiem wymianę tylko poszczególnych elementów obiektu i zastąpienie ich nowymi. Remont polega na wykonaniu robót niezbędnych do utrzymania obiektu w odpowiednim stanie technicznym, by nie uległ on pogorszeniu z powodu eksploatacji. Przytaczając definicję budowy organ II instancji stwierdził, że synonimem pojęcia budowa jest określenie wzniesienie, którego, nie można jednak ograniczać tylko do realizacji obiektu budowlanego od podstaw, bowiem oznacza powiększenie obiektu budowlanego, a więc także jego odbudowę, rozbudowę lub nadbudowę. Odbudowę stanowią zaś roboty polegające na wykonaniu faktycznie nowego obiektu budowlanego, choć z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych pozostałych po innym zniszczonym obiekcie. WINB wskazał, że z akt sprawy wynika, iż po zwrocie przez C. G. zdemontowanych urządzeń, K. J. przy pomocy pracowników w sierpnia 2015r. zamontował zbiornik gazu płynnego na propan-butan na istniejącym fundamencie betonowym oraz urządzenia stacji napełniania samochodów gazem propan-butan: pompę ssąco-tłoczącą wraz z zabudową i odmierzacz czyli urządzenie dystrybucyjne. Zakresu wykonanych robót K. J. i jego pełnomocnik nie kwestionują. W ocenie WINB roboty wykonane w sierpniu 2015 r. stanowią odbudowę stacji paliw X . Stacja gazu płynnego jest obiektem budowlanym wymagającym pozwolenia na budowę. Po bezprawnym zdemontowaniu części stacji, dokonał jej samowolnej odbudowy. Inwestor nie uzyskał na wykonane roboty pozwolenia na budowę. Prawidłowo więc PINB wszczął postępowanie administracyjne w trybie art. 48-49 P.b. Organ odwoławczy powołał przepis art. 48 ust. 1, 2 i 4 P.b. i stwierdził, że wykonane roboty naruszają zapisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...) w stopniu uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Zgodnie bowiem z § 124 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia magazyny butli z gazem płynnym o masie do 1350 kg, odmierzacze tego gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorniki gazu płynnego powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m - od miejsc postojowych dla pojazdów samochodowych oraz od granicy działki lub krawędzi jezdni, jeżeli przepisy o drogach publicznych nie stanowią inaczej. Zgodnie z § 124 ust. 2 rozporządzenia odległości to może być zmniejszona o połowę w przypadku zastosowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej co najmniej REI 120, zasłaniającej zbiornik od strony obiektu. Przepisy rozporządzenia nie dopuszczają sytuowania stacji paliw (odmierzacz gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorniki gazu płynnego) w granicy działki sąsiedniej. WINB zaznaczył, że doprowadzenie przedmiotowej stacji paliw do stanu zgodnego z warunkami technicznymi oznaczałoby w istocie jej rozbiórkę. Niezgodność zaś wykonanych robót budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem zobowiązywało PINB do orzeczenia rozbiórki części przedmiotowej stacji X w przedmiotowym zakresie. Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję WINB K. J. zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 K.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, pomimo,że istniały przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości; - art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie, a w konsekwencji nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W motywach skargi powtórzono argumentację powołaną w odwołaniu od decyzji PINB. Ponadto skarżący podniósł, iż błędna (dowolna) ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego doprowadziła do błędnego w założeniu wnioskowania i oceny stanu faktycznego i prawnego. Nadto niewłaściwym z punktu prowadzonego postępowania jest obarczanie nieznajomością przepisów prawa budowlanego skarżącego. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy dokonał nie swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego, a dowolnej. W odpowiedzi WINB wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał sw stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się bezzasadna, albowiem zarówno decyzja organu I instancji, jak i II instancji zostały wydane zgodnie z prawem. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016r. poz. 718 – dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd do uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 P.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Przed przystąpieniem do dalszych rozważań zauważyć trzeba, iż podstawowym zadaniem sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej. "Sprawowanie kontroli" oznacza swego rodzaju wtórność działań sądu wobec działań organów administracji. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania (korygowania) działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, nie zastępuje go w czynnościach. Co za tym idzie sąd, na skutek zaskarżenia decyzji organu administracji publicznej, nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia i nie jest organem odwoławczym III instancji. Powyższe oznacza, iż niezależnie od oceny trafności zarzutów podnoszonych w skardze – w aktualnym stanie prawnym – sąd administracyjny nie jest władny zmienić zaskarżonej decyzji ani władczo orzec w miejsce organów administracji o prawach lub obowiązkach stron. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy stwierdzić w pierwszej kolejności należy, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trafnie wyjaśnił, iż materialnoprawną podstawę decyzji wydanych w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Z 2016 r. poz. 290 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 czerwca 2015 r. Powyższe wynika z faktu, że przedmiot postępowania – roboty budowlane polegające na zamontowaniu zbiornika gazu płynnego na propan-butan na istniejącym fundamencie betonowym oraz urządzenia stacji napełniania samochodów gazem propan-butan: pompę ssąco-tłoczącą wraz z zabudową i odmierzacz czyli urządzenie dystrybucyjne na terenie posesji w C. przy ul. [...], działka nr ewid. [...] i [...] miały miejsce w sierpniu 2015 r., a więc w dacie po nowelizacji Prawa budowlanego, która weszła w życie wspomnianego 28 czerwca 2015. Po wtóre stwierdzić należy, iż poza sporem w niniejszej sprawie pozostawał ustalony przez organy nadzoru budowlanego stan faktyczny. Wyżej przedstawione roboty budowlane, wykonane zostały w sierpniu 2015 r., w warunkach samowoli budowlanej, przez pracowników i udziale K. J., co sam skarżący potwierdził w zeznaniach zeznań złożonych w dniu 8 września 2015r. przez Sądem Rejonowym w T. i czego ani on, ani jego pełnomocnik nie kwestionowali w toku zakończonego postępowania. Kluczowym zagadnieniem prawnym i równocześnie przedmiotem sporu pomiędzy stronami (skarżącym, a organami I i II instancji oraz uczestnikiem C. G.) stała kwestia kwalifikacji prawnej przedmiotowych robót budowlanych. Zdaniem K. J. roboty te powinno się uznać zgodnie z art. 3 pkt 8 P.b. za remont, którego sednem jest odtworzenie stanu pierwotnego, wykraczające poza prace związane z bieżąca konserwacją. Skarżący wskazał, że efektem takich robót budowlanych jest jedynie odtworzenie stanu pierwotnego, a nie nowy obiekt. Przy czym "odtwarzanie stanu pierwotnego" nie wiąże się z powstaniem nowego obiektu lub części obiektu o innych parametrach niż obiekt pierwotny, a więc z odbudową, czy też rozbudową obiektu. Ponadto przy remoncie zachowane są parametry dotychczas istniejące. Zdaniem skarżącego czynności zmierzające do ponownego uruchomienia stacji paliw, która wybudowana została na podstawie pozwolenia budowlanego z 1999 r. należą do prac polegających na remoncie (art. 3 pkt 8 P.b.) i zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1 P.b. nie wymagały pozwolenia na budowę. Zadaniem Sądu na aprobatę zasługiwała ocena dokonana przez organy nadzoru budowlanego, zgodnie z którą przedmiotowe roboty budowlane jako stanowiące odbudowę części obiektu budowlanego jakim jest stacja paliw, a polegające na odtworzeniu samowolnie rozebranej części tej stacji w postaci stacji X (tj.: zbiornika gazu płynnego i urządzeń stacji napełniania samochodów gazem propan-butan: urządzenia dystrybucyjnego - odmierzacza paliw i pompy ssąco-tłoczącej z zabudową), niezależnie od tego, że uprzednio ta stacja X wybudowana została legalnie, na podstawie pozwolenia budowlanego, wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trafnie wyjaśniono, iż co do zasady, zgodnie z art. 28 ust. 1 P.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady, które nie mogą być interpretowane rozszerzająco, określają w sposób enumeratywny przepisy art. 29-31. Wśród tych wyjątków wymienia się m.in. remont obiektu budowlanego, na którego wykonanie wymagane jest zgłoszenie (art. 29 ust. 2 pkt 1 P.b.). Zdaniem Sądu nie można zgodzić się z zarzutem strony skarżącej jakoby w sposób dowolny organ odwoławczy dokonał kwalifikacji przedmiotowych robót, w rezultacie czego nakazał rozbiórkę obiektu stacji paliw X . Cechą charakterystyczną robót budowlanych polegających na remoncie jest bowiem to, aby remontowany obiekt budowlany istniał w momencie wykonywania robót, czym wprost mówi art. 3 pkt 8 P.b. Remont stanowi wymianę tylko poszczególnych elementów obiektu i zastąpienie ich nowymi. Polega na wykonaniu robót niezbędnych do utrzymania obiektu w odpowiednim stanie technicznym, by nie uległ on pogorszeniu z powodu eksploatacji. Z kolei, jak wskazał WINB, zgodnie z art. 3 pkt 6 P.b., synonimem pojęcia budowa jest określenie wzniesienie, którego, nie można ograniczać tylko do realizacji obiektu budowlanego od podstaw, bowiem oznacza powiększenie obiektu budowlanego, a więc także jego odbudowę, rozbudowę lub nadbudowę. Odbudowę stanowią zaś roboty polegające na wykonaniu faktycznie nowego obiektu budowlanego, choć z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych pozostałych po innym zniszczonym obiekcie, przy czym dla kwalifikacji prawnej robot budowlanych jakiegokolwiek znaczenia nie ma okoliczność, czy do zniszczenia odbudowywanego następnie obiektu doszło legalnie, czy tez jak w niniejszej sprawie z naruszeniem przepisów prawa. W przypadku rozbiórki istniejącego obiektu budowlanego bez znaczenia jest to, czy doszło do niej przypadkowo, czy w sposób zamierzony i czy było zawinione (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2011 r., II OSK 1868/10, Lex nr 1134689) Za uzasadnione uznać zatem należy stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym skoro po zwrocie przez C. G. zdemontowanych urządzeń uprzednio istniejącej stacji paliw X , K. J. przy pomocy pracowników w sierpniu 2015 r. zamontował zbiornik gazu płynnego na propan-butan na istniejącym fundamencie betonowym oraz urządzenia stacji napełniania samochodów gazem propan-butan: pompę ssąco-tłoczącą wraz z zabudową i odmierzacz czyli urządzenie dystrybucyjne, to roboty te stanowiły odbudowę stacji paliw X . Sąd podzielił też stanowisko WINB, co do uznania stacji gazu płynnego za obiekt budowlany wymagający pozwolenia na budowę. Zważyć należy, że skoro do przedmiotowej odbudowy doszło w sierpniu 2005 r. zastosowanie w niniejszej sprawie – jak uznały trafnie organy orzekające – znajdowały przepisy ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Z 2014 r. poz. 1853 ze zm., dalej: rozporządzenie). Zgodnie z § 1 pkt 2 rozporządzenia stacja paliw płynnych jest to obiekt budowlany, w skład którego mogą wchodzić budynek, podziemne zbiorniki magazynowe paliw płynnych, podziemne lub naziemne zbiorniki gazu płynnego, odmierzacze paliw płynnych i gazu płynnego, instalacje technologiczne, w tym urządzenia do magazynowania i załadunku paliw płynnych oraz gazu płynnego, instalacje wodno-kanalizacyjne i energetyczne, podjazdy i zadaszenia oraz inne urządzenia usługowe i pomieszczenia pomocnicze. Jak wynika z powyższej definicji stacji paliw płynnych, tego typu zamierzenie budowlane jest traktowane przez prawodawcę jako jeden obiekt budowlany, mogący się składać z różnych elementów i urządzeń budowlanych, w ramach których może też być zbiornik gazu płynnego, czy urządzenia stacji napełniania samochodów gazem propan-butan: pompę ssąco-tłoczącą wraz z zabudową i odmierzacz czyli urządzenie dystrybucyjne. Nie ma podstaw prawnych aby poszczególne elementy stacji paliw płynnych traktować jako odrębne obiekty budowlane (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2014 r., II OSK 2968/12, dostępne na stornie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego w ocenie Sądu organy I i II instancji trafnie przyjęły, że po zdemontowaniu przez C. G. (niezależnie od tego czy legalnie, czy nie) części przedmiotowej stacji paliw płynnych jako obiektu budowlanego, K. J. dokonał jej samowolnej odbudowy, nie uzyskując na roboty te wymaganego pozwolenia na budowę. Odbudowa obiektu budowlanego nie została bowiem wymieniona w przepisach art. 29-31 P.b. W tej sytuacji uzasadnione było, jak uczyniły to organy nadzoru budowlanego wszczęcie postępowania w trybie art. 48 P.b. i rozważenie, czy roboty te można było zalegalizować, czy może K. J. rozbiórka odbudowanej stacji. Zważyć przy tym należy, że w świetle art. 48 ust. 2 pkt 2 P.b. w zw. z art. 48 ust. 4 i ust. 1 pkt 1 P.b. organ nadzoru budowlanego nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego, bez wymaganego pozwolenia na budowę, jeżeli budowa narusza przepisy techniczno-budowlane, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Zdaniem Sądu rację miały organy obu instancji stwierdzając, że z uwagi na fakt kwalifikacji przedmiotowych robót budowlanych jako odbudowa oraz czas ich wykonania (sierpień 2015 r.) należało zbadać ich prawidłowość w świetle przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...). Zważywszy zaś, że przedmiotowa stacja paliw płynnych została odbudowana w granicy działek nr ewid. [...] i [...] (w C. przy ul. [...]) w świetle przepisów § 124 tegoż rozporządzenia niemożliwym okazało się doprowadzenie obiektu stacji paliw do stanu zgodnego z prawem. Zgodnie z § 124 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia magazyny butli z gazem płynnym o masie do 1350 kg, odmierzacze tego gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorniki gazu płynnego powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m - od miejsc postojowych dla pojazdów samochodowych oraz od granicy działki lub krawędzi jezdni, jeżeli przepisy o drogach publicznych nie stanowią inaczej. Przepis § 124 ust. 2 rozporządzenia określa zaś, że odległość to może być zmniejszona o połowę w przypadku zastosowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej co najmniej REI 120, zasłaniającej zbiornik od strony obiektu. Jak wskazał prawidłowo WINB przepisy rozporządzenia nie dopuszczają sytuowania stacji paliw (odmierzacz gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorniki gazu płynnego) w granicy działki sąsiedniej. W rezultacie doprowadzenie przedmiotowej odbudowanej stacji paliw do stanu zgodnego z warunkami technicznymi jest niemożliwie, a jedynym rozwiązaniem, które doprowadza do stanu zgodnego prawem jest rozbiórka stacji. Mając powyższe na względzie za chybione należało uznać sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przez WINB art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez jego zastosowanie i art. 138 § 2 K.p.a. przez jego niezastosowanie, skoro w stanie faktycznym niniejszej sprawy organy nadzoru budowlanego zobowiązane były orzec rozbiórkę przedmiotowej stacji X . Sąd nie podzielił też zarzutu naruszenia przepisów postępowania (zasad ogólnych i przepisów postępowania wyjaśniającego) uznając, że organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy i w oparciu i jego całokształt dokonały oceny. Jednocześnie wymaga podkreślenia, że za gołosłowne należy uznać twierdzenia zawarte w skardze jakoby ocena organów orzekających charakteryzowała się dowolnością. W istocie decyzje organów obu instancji zawierają wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego i prawnego sprawy, motywów, którymi organy się kierowały i podanie przyczyn, dla których nie podzielono stanowiska skarżącego. Zdaniem Sądu stawiane przez K. J. w toku zakończonego przed organami nadzoru budowlanego, jak i w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania w rzeczywistości sprowadzają się do polemiki z przyjętą przez organy kwalifikacją prawną wykonanych robót i tego konsekwencjami dla inwestora. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę wniesioną w niniejszej sprawie oddalił, o czym orzeczono w sentencji wyroku.