II SA/Po 767/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 października 2013r. wniosku M. C. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi H. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2013r. [...] w przedmiocie pomocy finansowej postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. /-/ K. Witkowicz-Grochowska Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] kwietnia 2013r. utrzymało w mocy decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej odmawiającej H. C. przyznania pomocy finansowej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję organu II instancji wniósł H. C. Pismem z 24 lipca 2013r. skarżący oraz jego żona zwrócili się o przyznanie prawa pomocy w przedmiotowej sprawie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skarżący został wezwany do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF. Wniosek w przepisanej formie złożył skarżący i jego żona. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. – dalej "p.p.s.a."), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Uprawnienie do ubiegania się o przyznanie prawa pomocy przysługuje każdej ze stron postępowania sądowoadministracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie stroną postępowania jest tylko skarżący – H. C. Wniosek o przyznanie prawa pomocy może, więc dotyczyć wyłącznie osoby skarżącego (por. postanowienie NSA z 25 września 2008 r., I OZ 709/08), który może złożyć wniosek w tej sprawie według reguł określonych w art. 252 § 1 i 2 p.p.s.a. Wobec powyższego skoro z akt sprawy wynika, że M. C. nie jest stroną postępowania, nie ma podstawy do złożenia wniosku o prawo pomocy we własnym imieniu. W tym stanie rzeczy wniosek o przyznanie prawa pomocy M. C., bez koniczności jego oceny merytorycznej, nie mógł być uwzględniony, co skutkuje jego oddaleniem. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a oraz art. 243 § 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w postanowieniu. /-/ K. Witkowicz-Grochowska