II SA/Po 773/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2013 r. sprawy ze skargi M. I. na decyzję Rektora Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2013 roku Nr [...] sygn. [...] w przedmiocie stypendium dla najlepszych studentów I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Rektora Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] [...] , II. zasądza od Rektora Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę 200,- zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., znak [...], nr [...], Rektor Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu na podstawie art. 173 ust. 1 pkt 3, art. 174 ust. 4, art. 175 ust. 2, art. 181 ust. 1 i 4 i art. 207 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2005 r. nr 164 poz. 1365 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) przyznał M. I. – jako studentowi drugiego roku studiów drugiego stopnia na kierunku administracja – stypendium rektora dla najlepszych studentów III stopnia w miesięcznej wysokości 280 zł na okres 9 miesięcy w roku akademickim 2012/2013, tj. od 1 października 2012 r. do końca czerwca 2013 r. W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 181 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i § 4 Regulaminu stypendium rektora dla najlepszych studentów Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu (załącznik do zarządzenia Rektora UAM nr 8/2012 z dnia 28 września 2012 r., dalej: "Regulamin"), wskazując zarazem, że skarżący spełnia opisane tam wymogi, od których zależy przyznanie omawianego stypendium Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. M. I. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając organowi naruszenia: (1) art. 6 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, (2) art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i sporządzenie decyzji bez należytego uzasadnienia faktycznego, (3) pkt III ppkt 1 kod N2-2 załącznika nr 1 do Regulaminu poprzez nieuwzględnienie osiągnięcia naukowego na sumę 150 pkt. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zaskarżona decyzji nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 k.p.a., a w szczególności nie zawiera wyliczenia liczby punktów zdobytych w postępowaniu konkursowym. Organ nie wyjaśnił przy tym, które ze zgłoszonych osiągnięć naukowych zostały uznane przy przyznawaniu punktów, a których nie uwzględniono. W systemie USOS widoczna jest jedynie informacja, że skarżącemu odmówiono przyznania punktów za udział w ogólnopolskim konkursie wiedzy z prawa handlowego Law in Books & Law in Action, za które mógłby uzyskać 150 pkt. Kwestia ta nie została jednak szerzej omówiona w zaskarżonej decyzji Poza tym organ nie zapewnił skarżacemu możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów, a polemikę z kwestionowaną decyzją utrudnia jej blankietowość. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak [...], nr [...], Rektor Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu na podstawie art. 173 ust. 1 pkt 3, art. 175 ust. 2 i 3, art. 181 ust. 1 i 4 oraz art. 207 ust. 1 i 2 powołanej ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz art. 104 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2012 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 181 ust. 1 powołanej ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz § 4 Regulaminu, omawiane stypendium może otrzymać student, który w trakcie poprzedniego roku studiów w graniach właściwego roku akademickiego uzyskał wysoką średnią ocen nie niższą niż 4,00 lub średnią ocen nie niższą niż 4,00 oraz osiągnięcia naukowe, sportowe lub artystyczne wymienione w załączniku nr 1. Organ wskazał przy tym, że na podstawie zebranego materiału dowodowego przyznano skarżącemu stypendium III. stopnia, gdyż uzyskał on 185 pkt. Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. M. I. zaskarżył powyższą decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, powtarzając zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] stycznia 2013 r. Ponadto, skarżący zarzucił organowi (1) art. 7, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez podpisanie decyzji przez osobę nieupoważnioną do tego oraz (2) art. 15 k.p.a. poprzez niezrealizowanie zasady dwuinstancyjności. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została wydana przez niewłaściwy organ. W myśl bowiem art. 177 ust. 4 powołanej ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym kwestionowane rozstrzygnięcie powinno być podpisane przez przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego Uczelnianej Komisji Ekonomicznej, a nie przez Prorektora Uniwersytetu im. A. Mickiewicza. Z załączonych przez skarżącego dokumentów, jak z zarządzenia nr 1/2008/2009 Rektora Uniwersytetu im. A. Mickiewicza z dnia 1 września 2008 r. w sprawie zakresu obowiązków prorektorów w kadencji 2008-2012 nie wynika stosowane upoważnienie Prorektora orzekającego w niniejszej sprawie. W rozpatrywanej sprawie wystąpiła zatem w ocenie skarżącego podstawa do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. W pozostałym zakresie powtórzył on natomiast swoją wcześniejszą argumentację, zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 25 stycznia 2013 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że pismami z dnia [...] listopada 2012 r. i [...] listopada 2012 r. skarżący wniósł o przyznanie mu stypendium Rektora dla najlepszych studentów na rok akademicki 2012/2013 na kierunkach prawo (IV rok stacjonarnych jednolitych studiów magisterskich) i administracji (II rok stacjonarnych studiów 2. Stopnia). Jako podstawę wniosku wskazano następujące osiągnięcia naukowe: (1) stworzenie strony internetowej Studenckiej Konferencji Prawa Handlowego (zgodnie z załącznikiem nr 1 do Regulaminu – kod N6-2), (2) stworzenie strony internetowej konferencji (kod N1-2), i (3) udział w ogólnopolskim Konkursie Wiedzy z Prawa Handlowego Law in Books & Law in Action (kod. N1-2). Skarżący osiągnął ponadto wysoką średnią (dla kierunku prawo – 4,5, dla kierunku administracji – 4,61), a osiągnięcia naukowe zostały potwierdzone zaświadczeniem opiekuna koła naukowego "Usus Iuris" oraz zaświadczeniem organizatora konkursu wiedzy z prawa handlowego Law in Books & Law in Action. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, organ wskazał, że kompetencja do wydania decyzji w przedmiocie stypendium dla najlepszych studentów została przyznana Rektorowi lub działającym z jego upoważnienia Prorektorom ds. studenckich. Przyznanie stypendium następuje bowiem na wniosek studenta na podstawie rankingu przygotowanego przez Uczelnianą Komisję Ekonomiczną, która wraz z Wydziałową Komisją Ekonomiczną pełnią w tym zakresie jedynie funkcje pomocnicze. Tym samym wbrew twierdzeniom skarżącego decyzje w niniejszej sprawie zostały wydane przez właściwy organ. Ponadto, za bezzasadne należy uznać zarzuty dotyczące wadliwego prowadzenia postępowania dowodowego. Zgodnie bowiem z § 10 ust. 4 Regulaminu, potwierdzeniem osiągnięć stanowiących podstawę udzielenia stypendium są odpowiednie dokumenty, które nadto podlegają 3-krotnej ocenie, dokonywanej kolejno przez Wydziałową Komisję Ekonomiczną, Uczelnianą Komisję Ekonomiczną oraz Rektora. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że przepisy powołanej ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się w rozpatrywanej sprawie jedynie odpowiednio, a więc z uwzględnieniem specyfiki rozstrzygnięć w przedmiocie przyznawania stypendium. Za bezpodstawny należy również uznać zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności, skoro spraw została ponownie rozpoznana przez organ. Odnosząc się do kwestii nieuwzględnienia ogólnopolskiego konkursu wiedzy z prawa handlowego, organ wskazał natomiast, iż zgodnie z § 1 pkt 2 regulaminu tego konkursu, udział w nim biorą drużyny, złożone z dwóch osób. Tym samym osiągnięcia związane z udziałem w tym konkursie nie mają charakteru indywidualnego, a zatem nie mogą być brane pod uwagę przy sporządzaniu listy rankingowej studentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. W świetle z kolei z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z treści art. 145 § 1 – Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie trzeba zauważyć, że wnioskiem z dnia [...] listopada 2011 r. M. I. zwrócił się o przyznanie stypendium rektora dla najlepszych studentów na rok akademicki 2012/2013, wskazując jako osiągnięcia naukowe: (1) organizację konferencji naukowej - krajowej (kod N6-2), tj. stworzenie strony internetowej Studenckiej Konferencji Prawa Handlowego, (2) organizację konferencji naukowej – krajowej (kod N6-2), tj. stworzenie strony internetowej konferencji, oraz (3) udział w olimpiadzie lub konkursie naukowym – krajowym (kod N1-2), tj. udział w ogólnopolskim konkursie wiedzy z prawa handlowego Law in Books & Law in Action (k. 1-3 akt adm.). Na potwierdzenie tych okoliczność skarżący załączył zaświadczenie z dnia [...] września 2012 r., wystawione przez opiekuna koła naukowego prawa cywilnego "Usus Iuris" (k. 4 akt adm.), oraz zaświadczenie z dnia [...] maja 2012 r. o udziale we wspomnianym konkursie wiedzy z prawa handlowego (k. 5 akt adm.). Okoliczności te należy uznać za bezsporne, gdyż nie były kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawi stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2005 r. nr 164 poz. 1365 z późn. zm.). Zgodnie z art. 181 ust. 1 powołanej ustawy, stypendium rektora dla najlepszych studentów może otrzymać student, który uzyskał za rok studiów wysoką średnią ocen lub posiada osiągnięcia naukowe, artystyczne lub wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym. Jak wynika przy tym z art. 175 ust. 2 cytowanej ustawy, stypendia rektora dla najlepszych studentów przyznawane są na wniosek studenta przez rektora. Trzeba przy tym zauważyć, że decyzja w przedmiocie przyznania stypendium dla najlepszych studentów ma charakter uznaniowy na co wskazuje użycie wyrazu "może" w 181 ust. 1 powołanej ustawy. Tym samym ustawodawca pozostawia organom administracji publicznej pewien luz decyzyjny, co nie oznacza jednak, że mogą one podjąć zupełnie dowolne rozstrzygnięcie. Uznaniowy charakter decyzji nakłada bowiem na organy administracji publicznej obowiązek dokładnego ustalenia i rozważenia stanu faktycznego oraz przekonującego uzasadnienia zajętego stanowiska. Dopiero wtedy można bowiem uznać, że organy administracji publicznej skutecznie uchyliły się od zarzutu arbitralności. Należy ponadto wskazać, że zgodnie z art. 186 ust. 1 powołanej ustawy szczegółowe zagadnienia związane z przyznawaniem stypendium dla najlepszych studentów zostały pozostawione do ustalenia w regulaminie, wydawanym przez rektora w porozumieniu z uczelnianym organem samorządu studenckiego. W kontekście niniejszej sprawy jest to Regulaminu stypendium rektora dla najlepszych studentów Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu (dalej: "Regulamin"). Trzeba zatem zauważyć, że zgodnie z § 8 Regulaminu, wysokość stypendium dla najlepszych studentów nie kształtuje się jednakowo dla wszystkich beneficjentów tego świadczenia, lecz zależy od stopnia (I-III) zaszeregowania studenta wedle kalkulacji rankingowej prowadzanej w toku postępowania. Podstawą do sporządzenia wspomnianego rankingu stanowią z kolei wedle § 9 ust. 3 Regulaminu punkty, przyznawane za średnią ocen oraz za osiągnięcia naukowe, sportowe i artystyczne, wymienione w załączniku nr 1 do tego Regulaminu, gdzie został także określony wzór matematyczny na wyliczenie punktów. Z tej perspektywy należy zatem podkreślić, że decyzja z dnia [...] grudnia 2012 r. , znak [...], nr [...], jak i decyzja z dnia [...] stycznia 2013 r., znak [...], nr [...], okazały się wadliwe, gdyż nie pozwalają one na odtworzenie motywów, jakimi kierował się organ administracji publicznej, wydając kwestionowane rozstrzygnięcie. Uzasadnienia obu decyzji ograniczają się bowiem w istocie jedynie do zacytowania przepisów powołanej ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz Regulaminu, zawierając dodatkowo lakoniczne stwierdzenie, że przepisy te znalazły zastosowanie w niniejszej sprawie. Na tej podstawie nie jest jednak możliwa weryfikacja poprawności wyliczenia punktów zdobytych przez skarżącego, jego miejsca na liście rankingowej, progów punktów, od czego z kolei zależało przyznanie stypendium I., II. i III. stopnia. Informacje te miały tymczasem kluczowe znaczenie w rozpatrywanej sprawie, gdyż stanowiły minimalny zasób danych pozwalający na ustalenie w świetle § 8 i § 9 Regulaminu oraz załącznika nr 1 do tego Regulaminu sytuacji prawnej skarżącego w związku ze złożonym przez niego wnioskiem o przyznanie stypendium dla najlepszych studentów. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ administracji publicznej naruszył art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.), zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów. Wymóg ten byłby spełniony w kontekście rozpatrywanej sprawy, gdyby organ administracji publicznej przedstawił sposób wyliczenia punktów skarżącego, w szczególności uwzględnione i nieuwzględnione osiągnięcia naukowe, sportowe i artystyczne, a nadto wyjaśnił powody zaszeregowania skarżącego do określonego stopnia (I-III). Jak wynika z dotychczasowych rozważań, warunek ten nie został zachowany, co z kolei w sposób istotny negatywnie oddziaływało na poprawność rozstrzygnięcia. Organ administracji publicznej nie uchylił się bowiem skutecznie od zarzutu dowolności przyjętego stanowiska, wobec czego konieczne było wyeliminowanie zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. W tym miejscu należy jednak odnotować, że w odpowiedzi na skargę z dnia [...] lipca 2013 r. (k. 13-18 akt sądowych) organ administracji publicznej przedstawił szerzej ustalony w sprawie stan faktyczny oraz motywy, jakimi kierował się przy wydawaniu kwestionowanego rozstrzygnięcia. Niemniej, trzeba podkreślić, że takie informacje powinny być zawarte w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. To bowiem decyzja jest władczym aktem organu administracji publicznej, skierowanym do obywatela, a zatem to w niej powinno być zawarte wyjaśnienie powodów, ze względu na które orzeczono w taki a nie innych sposób o prawach i obowiązkach danego podmiotu. Braków tych nie może sanować odpowiedź na skargę, która stanowi jedynie pismo procesowe, mające na celu wyjaśnienie stanowiska organu administracji publicznej w ramach postępowania przed sądem administracyjnym. Uwagi zawarte w odpowiedzi na skargę powinny zatem stanowić punkt wyjścia przy sporządzaniu uzasadnienia decyzji w razie ponownego rozpatrywania sprawy. Sąd nie podziela przy tym stanowiska organu administracji publicznej, wedle którego udział skarżącego w ogólnopolskim konkursie z wiedzy o prawie handlowym Law in Books & Law in Action nie mógł być uwzględniony przy przyznawaniu punktów, gdyż osiągnięcie to – ze względu na drużynowy charakter wspomnianego konkursu – nie miało charakter indywidualnego. Taka argumentacja nie znajduje jednak podstaw w Regulaminie i załączniku nr 1 do tego Regulaminu. Zgodnie bowiem ze wspomnianym załącznikiem nr 1 (kod N2-2), za udział w olimpiadach i konkursach naukowych student powinien otrzymać 150 pkt. Załącznik nr 1 nie uzależnia zatem przyznania wskazanych punktów od indywidualnego albo drużynowego charakteru konkursu. Tym samym, wedle reguły lege non distinguente, ten, kto stosuje prawo nie może wprowadzać różnicy tam, gdzie jej wyraźnie nie przewidziano. W tym miejscu warto podkreślić, że pewne określone formy udziału w kołach naukowych i innych organizacjach, niemające charakteru czysto naukowego, zostały expressis verbis wykluczone w pkt III ppkt 4 załącznika nr 1 do Regulaminu jako podstawa przyznania punktów. Konsekwentnie zatem, gdyby organ administracji publicznej chciał wyłączyć możliwość przyznawania punktów za udział w konkursach drużynowych, to powinien był to wyraźnie uczynić w Regulaminie albo w załączniku nr 1, co jednak nie nastąpiło. Poza tym trzeba mieć na uwadze, że na kształt Regulaminu i załącznika nr 1 do tego Regulaminu miał wpływ Rektor Uniwersytetu im. A Mickiewicza w Poznaniu, a zatem, w myśl reguły contra proferentem, niejasne sformułowania powinny być interpretowane raczej na korzyść skarżącego. Dlatego w ocenie Sądu należy uznać, że udział skarżącego w wymienionym konkursie stanowił dostateczną podstawę do przyznania mu punktów za udział w krajowym konkursie naukowym (kod N2-2). Pominięcie tej okoliczności przy obliczaniu liczby punktów skarżącego stanowiły zatem uchybienie, które istotnie oddziaływało na wynik postępowania, gdyż mogło decydować o zaszeregowaniu skarżącego do wyższego stopnia, od czego z kolei zależy wysokość stypendium. Organ administracji publicznej naruszył tym samym art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto, w rozpatrywanej sprawie doszło również do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., wedle którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, jak i art. 80 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Uchybienia te miały istotny wpływ na wynika sprawy, co z kolei dodatkowo uzasadniało wyeliminowanie zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Sąd nie przychylił się natomiast do zarzutu skarżącego, w świetle którego Prorektor ds. studenckich był osobą nieuprawnioną do wydania zaskarżonej decyzji. Jak wynika bowiem z art. 181 ust. 1 powołanej ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, decyzję o przyznaniu stypendium dla najlepszych studentów podejmuje co do zasady rektor, który z kolei może upoważnić prorektorów do wydawania takiej decyzji w jego imieniu. Z akt sprawy wynika zarazem, że zarządzeniem nr 1/2012/2013 Rektor Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu upoważnił Prorektora ds. studenckich do prowadzenia spraw socjalno-bytowych studentów, a zatem także do orzekania o rozważanym stypendium. Wprawdzie w art. 175 ust. 4 cytowanej ustawy przewiduje możliwość przekazania odwoławczej komisji stypendialnej kompetencji rektora do orzekania w przedmiocie stypendium dla najlepszych studentów, lecz nie ulega wątpliwości, że taki przypadek nie wystąpił w rozpatrywanej sprawie. Konieczne byłoby bowiem w tej mierze wydanie odpowiedniego aktu przez rektora na wniosek właściwego organu samorządu studenckiego, co nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materialne dowodowym. Tym samym należy uznać, że Prorektor ds. studenckich dysponował wystarczającym upoważnieniem do wydania zaskarżonej decyzji, wobec czego nie zostały naruszone przepisy o właściwości. Konkluzję tę potwierdza również § 9 ust. 1 Regulaminu W tej sytuacji należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) uchylić zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynika postępowania. Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji publicznej powinien ponownie przeanalizować zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności w zakresie osiągnięć naukowych skarżącego i przyznanych mu w związku z tym punktów w ramach postępowania konkursowego, oraz odpowiednio uzasadnić wydane rozstrzygnięcie. Sąd orzekł o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a o wykonalności zaskarżonej decyzji – na mocy art. 152 tejże ustawy.