II SA/Po 774/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Wojewody z dnia (...) nr (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego; oddala skargę Wnioskiem z dnia (...) kwietnia 2010 r. "A" S.A. z siedzibą w W., reprezentowana przez R. M. zwróciła się do Prezydenta Miasta P. z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej nr (...) w P. przy ul. (...), działka nr (...), obręb S. Pismem z dnia (...) maja 2010 r. Urząd Miasta P. Wydział Urbanistyki i Architektury zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej. Zgodnie z załączonego do pisma rozdzielnika, za strony postępowania uznano: K. i A. K., Z. P., I. P., E. W., V. S., I. P., J. i B. G., U. W., R. i M. R., A. R., L. i K. B., K. N., A. N., R. N., R. N. oraz C. N. Pismem z dnia (...) czerwca 2010 r. K. B. zwróciła się do organu z zastrzeżeniami, co do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. W jej opinii przedłożone do projektu charakterystyka ekologiczna przedsięwzięcia nie uwzględnia istniejących już w pobliży stacji bazowych telefonii komórkowych. Na konieczność rozważenia, czy zakresy przedmiotowych stacji bazowych nakładają się zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 25 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Po 13/09, rozpoznając skargę na decyzję o pozwoleniu na budowę stacji telefonii komórkowej położonej przy ul. (...). Jednakże analiza przedłożonych do wniosku dokumentów wskazuje, że ocena ewentualnego nakładania się zakresów stacji bazowych nie została dokonana. Na konieczność dokonania powyższej oceny zwrócił uwagę również R. N. w piśmie skierowanym do Urzędu Miasta w dniu (...) czerwca 2010 r. Prezydent Miasta P., postanowieniem z dnia (...) czerwca 2010 r., nr (...), na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) zawiesił z urzędu postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stacji telefonii komórkowej. W opinii organu rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Wydział Ochrony Środowiska, jakim jest występowanie w sprawie ewentualnego aspektu środowiskowego. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wniósł R. M. reprezentujący "A" S.A. W opinii skarżącego przedmiotowa inwestycji nie stanowi inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko, co powoduje, że żądana przez Prezydenta Miasta P. opinia nie jest wymagana. Dodatkowo wskazano, że opinii, o którą chce wystąpić organ I instancji nie może stanowić zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt. 4 kpa oraz podkreślono, że w ramach prowadzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę organ uprawniony jest wyłącznie do zbadania spełniania przez inwestora wymogów określonych w art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Postanowieniem z dnia (...) września 2010 r., nr (...), Wojewoda uchylił zaskarżone postanowienie oraz umorzył postępowanie organu I instancji w tym zakresie. W opinii organu odwoławczego kwestia ewentualnego zwrócenia się do Wydziału Ochrony Środowiska o wyjaśnienie ewentualnego aspektu środowiskowego nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozmienieniu art. 97 § 1 pkt. 4 kpa. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K. B. podtrzymując, iż uzyskanie opinii Wydziału Ochrony Środowiska stanowi zagadnienie wstępne. Jak podkreślono brak rozważenia oddziaływania zrealizowanych już stacji telefonii komórkowej powoduje, że naruszone zostały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Podczas trwania rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 15 czerwca 2011 r. na podstawie dowodów doręczenia wezwań sądowych i akt administracyjnych stwierdzono, że A. K. i K. K. nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym – brak skutecznego doręczenia, podobnie M. R. i R. R. nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym (zmarli przed doręczeniem postanowienia organu I instancji). Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Wojewody uchylającego postanowienie o zawieszeniu postępowania oraz umarzającego postępowanie w powyższym zakresie. Instytucja zawieszenia postępowania została uregulowana w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. I tak do kodeksowych przesłanek zawieszenia postępowania ustawodawca zaliczył: 1) śmierć strony; 2) śmierć przedstawiciela ustawowego strony; 3) utratę przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych; 4) konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (art. 97 § 1 pkt. 1 – 4 kpa). Jak podkreśla się w doktrynie oraz orzecznictwie art. 97 § 1 pkt. 4 kpa, umożliwiający zawieszenie postępowania w przypadku zaistnienia zagadnienia wstępnego znajduje zastosowanie w sytuacji, w której w toku postępowania powstanie zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem. Co charakterystyczne, za zagadnienie wstępne nie może zostać uznana kwestia która w danym postępowaniu wymaga rozstrzygnięcia przez organ prowadzący postępowanie główne. Nie każda bowiem kwestia prejudycjalna skutkuje zawieszeniem postępowania, ale tylko kwestia zależna od rozstrzygnięcia innego organu lub sądu (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 06 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 151/10, LEX 659039). Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że wnioskiem z dnia (...) kwietnia 2010 r. inwestor zwróciła się do Prezydenta Miasta P. z wnioskiem o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej nr (...) w P. przy ul. (...), działka nr (...), obręb S. Jak wskazuje analiza art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) do wniosku powyższego należy dołączyć między innymi cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Z redakcją powyższego artykułu koresponduje art. 35 ust. 1 pkt. 1 powższej ustawy, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Innymi słowy w ramach procedury wydania decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji zobowiązany jest wyłącznie do dokonania oceny kompletności oraz prawidłowości przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów. W powyższym zakresie za niedopuszczalne uznać należy ewentualne występowanie przez organ architektoniczno - budowlany do innych organów administracji z wnioskiem o zasięgnięcie opinii, czy też, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, o uzyskanie wyjaśnień. Działanie powyższe nie znajduje oparcia w przepisach ustawy. Stąd też, jak prawidłowo wskazał Wojewoda, kwestia zwrócenia się do Wydziału Ochrony Środowiska o wyjaśnienie ewentualnego aspektu środowiskowego nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozmienieniu art. 97 § 1 pkt. 4 kpa. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącej dotyczących braku oceny ewentualnego nakładania się zakresów stacji bazowych, Sąd wskazuje, że kwestia powyższa może być podnoszona jedynie przy merytorycznym rozpoznaniu sprawy, a więc może dotyczyć jedynie prawidłowości dokonywanych przez organ architektoniczno – budowlany ustaleń dotyczących prawidłowości przedłożonych przez inwestora dokumentów. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.