II SA/Po 778/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy ujawnienia zmian w ewidencji gruntów i budynków; oddala skargę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. na podstawie art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 22 ust.1 ustawy z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne / Dz. U. z 2010 r. nr 193 poz.1287 / Starosta odmówił Agencji Nieruchomości Rolnych ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków R. L. jako dzierżawcy działek położonych w obrębie D. ,gmina M. oznaczonych numerami [...] i [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podał , że wszczął na wniosek Agencji Nieruchomości Rolnych postępowanie administracyjne w sprawie ujawnienia R. L. jako dzierżawcy działek położonych w D., gmina M., oznaczonych na arkuszu mapy 2 numerami [...] i [...]. Jednocześnie organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków wezwał wnioskodawcę o usunięcie braków formalnych, uniemożliwiających ujawnienie R.L. jako dzierżawcy przedmiotowych działek w terminie 14 dni . W wyznaczonym przez organ I instancji terminie strony nie usunęły braków formalnych. Wobec powyższego Starosta decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2011 r. odmówił ujawnienia w operacie ewidencji gruntów i budynków R. L. jako dzierżawcy opisanych działek . Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Agencja Nieruchomości Rolnych - wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez nakazanie ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków R. L. jako dzierżawcy działek położonych w obrębie D., gmina M. oznaczonych numerami [...] i [...] bądź o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. na podstawie art. 138 §1 pkt.1 kpa w zw. z art. 7b ustawy z dnia 17 maja 1989 r, prawo geodezyjne i kartograficzne utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, a w uzasadnieniu wyjaśnił , że prowadzenie ewidencji gruntów i budynków regulują ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287, z późn. zm.) oraz rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r., Nr 38, poz. 454). W myśl art. 7d pkt 1 oraz art. 22 wyżej wymienionej ustawy ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków prawa osób i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 2 oraz w § 11 ust. 1 pkt 1 i 2, do gruntów, budynków i lokali uwidacznia się w ewidencji na podstawie umów dzierżawy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2. Z kolei w myśl § 11 ust. 1 pkt 2 wyżej wymienionego rozporządzenia w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się dane dotyczące osób i jednostek organizacyjnych, które władają gruntami na podstawie umów dzierżawy, zgłoszonych do ewidencji stosownie do art. 28 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008 r., Nr 50 poz. 291 ze zm.). Z zapisu art. 28 ust. 4 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników wynika, że w ewidencji gruntów ujawnia się umowy dzierżawy, zawarte na co najmniej 10 lat, przepis ten ma zastosowanie dla rolników w celu emerytalno-rentowym. Natomiast z § 11 ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia wynika, że dane ewidencyjne o gruntach będących przedmiotem dzierżawy oraz o dzierżawcach ujawnia się w ewidencji wyłącznie na wspólny wniosek podmiotów, które zawarły umowę dzierżawy. Ustawodawca uregulował zatem w sposób szczególny podstawy i przesłanki aktualizacji ewidencji w zakresie podmiotów i przedmiotu dzierżawy, wprowadzając wymóg wspólnego wniosku stron tej umowy. Wspólny wniosek obowiązuje więc tak co do ujawnienia samego faktu dzierżawy i praw podmiotowych wynikających z tej umowy - co powinno nastąpić w oparciu nie tylko o wniosek, ale i o inne wskazane dokumenty, w tym umowę dzierżawy (§ 12 ust. 1 pkt 1-6), jaki i co do wszelkich zmian w zakresie innych elementów tego stosunku zobowiązaniowego (podmiotowo-przedmiotowych), w tym dotyczących jego rozwiązania. Dla uzasadnienia swego poglądu organ odwoławczy powołał się na uzasadnienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zawarte w wyroku z 24 czerwca 2010 r. sygn. II SA/Bk 253/10 w którym sąd orzekł, że " Pochodny charakter informacji znajdujących się w ewidencji w stosunku do źródeł tych informacji wymienionych w § 12 ust. 1 pkt 1-6 i § 11 ust. 2 rozporządzenia oznacza, że wszelkie zmiany danych ewidencyjnych powinny mieć charakter bezsporny. Można to osiągnąć wyłącznie poprzez dokonywanie ich rejestracji w sposób przewidziany w rozporządzeniu. Obowiązek zamieszczania w ewidencji wyłącznie danych bezspornych wyklucza samodzielne rozstrzyganie przez organ rejestrujący wszelkich kwestii związanych z prawem do nieruchomości. Wymaganie bezsporności prawodawca uznał za spełnione na podstawie §11 ust. 2 rozporządzenia w stosunku do umowy dzierżawy, gdy wniosek złożą wspólnie strony umowy". W ocenie organu odwoławczego analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów wykazała, że nie został spełniony warunek formalny zawarty w przywołanym wyżej art. 28 ust. 4 pkt 3 ustawy o ubezpieczeniach społecznych rolników oraz w § 11 ust. 2 rozporządzenia. W tym stanie faktycznym i prawnym organ II instancji rozpatrując odwołanie w całości podzielił argumentację Starosty w tym zakresie. Nie stwierdzono również uchybień proceduralnych w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. W ocenie organu odwoławczego nie budzi wątpliwości konieczność odmowy ujawnienia w operacie ewidencji gruntów i budynków R. L. jako dzierżawcy działek położonych w obrębie D., gmina M., oznaczonych numerami [...] i [...] ze względu na braki formalne. Skargę do Sądu na powyższą decyzję złożyła Agencja Nieruchomości Rolnych zarzucając : 1.naruszenie prawa materialnego , art.20 ust.2 pkt.1 i art. 22 ust.2 prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez odmowę ujawnienia osoby władającej gruntami Skarbu Państwa w oparciu o umowę dzierżawy, §11 ust.1 pkt.2 i ust.2 Rozp. Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.0.32001 r. w sprawie gruntów i budynków / Dz.U nr 38 poz.454 / poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, iż tylko taka umowa dzierżawy ulega ujawnieniu w ewidencji, która zawarta jest przez Agencję z osobą fizyczną na okres 10-ciu lat i jedynie w oparciu wspólny wniosek stron 2. naruszenie prawa procesowego: art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady uwzględniania z urzędu interesu społecznego, którym w niniejszym przypadku jest ujawnienie rzeczywistego stanu władania gruntami Skarbu Państwa art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokładne rozpatrzenie stanu faktycznego w sprawie. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej decyzji Starosty z dnia [...].04.2011 r W uzasadnieniu skarżący argumentował, że organy administracji publicznej naruszyły w pierwszej kolejności przepisy procedury administracyjnej tj: - art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady uwzględniania z urzędu interesu społecznego, którym w niniejszym przypadku jest ujawnienie rzeczywistego stanu władania gruntami Skarbu Państwa przez R. L. - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokładne rozpatrzenie stanu faktycznego i prawnego w sprawie. W ocenie skarżącego organ odwoławczy nie dostrzegł wagi problemu, na który zwracała uwagę Agencja, iż ewidencja winna być prowadzona rzetelnie, zgodnie ze stanem faktycznym, i nie może ewidencja gruntów obejmować w zakresie umów dzierżaw tylko tych, które są zawarte na czas co najmniej 10-ciu lat, zawierają informacje dla celów emerytalno-rentowych rolników i ujawnienie musi nastąpić na zgodny wniosek stron. Wskazując na naruszenie prawa materialnego tj. - art. 20 ust. 2 pkt 1) i art. 22 ust. 2 u.p.g.k. skarżący podnosi, iż z w/w przepisów wynika ustawowy obowiązek prowadzenia przez Starostę ewidencji gruntów i budynków zgodnie z rzeczywistym stanem tj. poprzez ujawnienie m.in. właściciela gruntów, a w przypadku gruntów państwowych i samorządowych - innych osób fizycznych lub prawnych , w których władaniu znajdują się grunty. Przywołano orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrok z dnia 19 marca 2003 r., sygn. akt II SA 1018/02 LEX nr 156374 oraz wyrok z dnia 6 listopada 2001 r., sygn. akt II SA 2099/00 LEX nr 82005 zgodnie z którymi przyjmuje się, że przez władającego, w nowych wpisach do ewidencji gruntów i budynków, należy rozumieć osobę fizyczną lub prawną, która ma odpowiedni tytuł prawny do władania gruntem pochodzącym od jego właściciela. Tytuły takie powinny wynikać z dokumentów określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, do których należą: księga wieczysta, prawomocne orzeczenie sądowe, umowa notarialna o ustanowieniu lub przeniesieniu praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali, ostateczna decyzja administracyjna, akt normatywny oraz umowa dzierżawy. W tym zakresie organy administracji, zdaniem skarżącego popełniają błąd, uznając, iż ujawnieniu w ewidencji podlegają tylko takie umowy dzierżawy, które zawarte są z rolnikami na okres co najmniej 10-ciu lat - dla celów emerytalnych, a wniosek o ujawnienie tej umowy składają zgodnie obie strony umowy. Taka wykładnia, zdaniem organu wynika z treści - § 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 Rozporządzenia i art. 28 ust. 4 pkt 3 ustawy o ubezpieczeniach społecznych rolników. Ze stanowiskiem tym skarżący nie może się zgodzić, zarzucając błędne zastosowanie w niniejszej sprawie - § 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 Rozporządzenia i art. 28 ust. 4 pkt 3) ustawy o ubezpieczeniach społecznych rolników. Podstawą prawną ujawniania zmian w ewidencji gruntów i budynków jest przede wszystkim art. 22 ust. 2 u.p.g.k. Przepis ten nakłada na osoby, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51 u.p.g.k., w tym na Agencję Nieruchomości Rolnych ustawowy obowiązek zgłaszania właściwemu staroście wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Przepisy wskazywane przez organ I i II instancji są przepisami wykonawczymi - uzupełniającymi obowiązek ustawowy wynikający z art. 20 ust. 2 pkt 1) i art. 22 ust. 2 u.p.g.k. Ustawodawca nałożył zatem zdaniem skarżącego dodatkowy obowiązek ujawnienia w ewidencji również, a nie wyłącznie takich umów dzierżawy (zawartych na czas powyżej 10-ciu lat i na zgodny wniosek obu stron umowy), które to umowy mają znaczenie dla organów emerytalno-rentowych. Ewidencja takich umów umożliwia osobom, które ubiegają się o świadczenia emerytalno-rentowe wykazanie, iż nie prowadzą działalności rolniczej, pomimo posiadania gospodarstwa rolnego, gdyż wydzierżawili to gospodarstwo na okres powyżej 10-ciu lat. To uprawnia ich do świadczeń emerytalno-rentowych, gdyż zostali wyłączeni w myśl ustawy o ubezpieczeniach społecznych rolników z działalności rolniczej. Umowa dzierżawy, a właściwie aneks nr 4 do tej umowy, zawarty przez Agencję Nieruchomości Rolnych z R.L. do takiego rodzaju umów nie należy. Agencja wydzierżawia nieruchomości Skarbu Państwa na podstawie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa ( t.j. z 2007 Nr 231 poz. 1700 z późn. zm.) różnym osobom i fizycznym i prawnym, którzy wygrali przetargi na dzierżawę. Nie ma obowiązku zawierania umów na czas co najmniej 10-ciu lat, a osoby fizyczne będące dzierżawcami nie muszą spełniać wymogów dla celów ustawy o ubezpieczeniu społecznym. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjno – Kartograficznego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasowa argumentację, że podstawy i przesłanki aktualizacji ewidencji w zakresie podmiotów i przedmiotu dzierżawy , wprowadzają wymóg wspólnego wniosku stron tj. wydzierżawiającego i dzierżawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m, in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej powoływanej jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zatem niezależnie od treści zarzutów zawartych w skardze Sąd bada, czy organy prawidłowo rozstrzygnęły sprawę w granicach żądania określonego przez stronę. Rozpoznając sprawę we wskazanym zakresie Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, natomiast podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją była odmowa wprowadzenie zmian do ewidencji gruntów i budynków. Kwestię prowadzenia ewidencji regulują przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Z przedłożonych przez organ akt administracyjnych wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że z wnioskiem z dnia 29.09.2010 r. /data wpływu do Starostwa Powiatowego 1.10.2010 r. / o dokonanie zmian w ewidencji gruntów zwróciła się Agencja Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa. Umowa dzierżawy gruntu , którego właścicielem jest Skarb Państwa została zawarta w dniu 1.09.1998 r. na czas do 1.09.2003 r. Do wniosku o zmianę Agencja dołączyła także aneks nr 4 z dnia 31.08.2010 r., a z §1 aneksu wynika, że strony umowy – wydzierżawiająca Agencja i dzierżawca R.L. postanawiają przedłużyć okres obowiązywania umowy dzierżawy do 31 sierpnia 2013 r. Pismem z dnia 20.01.2011 r. Starosta powiadomił wnioskodawcę, że z uwagi na fakt, że ani z umowy dzierżawy, ani z aneksu do tejże umowy nie wynika fakt, że jest ona zawarta w celach emerytalno – rentowych, pismo Agencji z dnia 29.09.2010 r. nie stanowi wspólnego wniosku stron, wezwano wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku uniemożliwiających ujawnienie R. L. jako dzierżawcy przedmiotowych działek. Następnie Organ pismem z dnia 25.03.2011 r. powiadomił strony postępowania w trybie art. 10 kpa, że nie zostały doręczone dokumenty o zawarciu umowy dzierżawy gruntu w celach emerytalno rentowych oraz, że brak wspólnego wniosku stron. Pomimo skutecznego doręczenia wezwania, ani Agencja, ani dzierżawca nie złożyli wymaganych przez organ dokumentów. W toku postępowania przed organami administracji dzierżawca nie wypowiedział się jakie zajmuje stanowisko w sprawie. W ewidencji gruntów zgodnie z § 10 rozporządzenia wykazuje się także: - właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części; - miejsce zamieszkania lub siedzibę osób wymienionych w pkt 1; - informacje o wpisaniu do rejestru zabytków; - wartość nieruchomości. Możliwość wpisania danego prawa do ewidencji uzależniona została od potwierdzenia jego istnienia dokumentami, o których mowa w §12 ust. 1 ww. rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem prawa osób i jednostek organizacyjnych do nieruchomości uwidacznia się w ewidencji na podstawie: 1) wpisów dokonanych w księgach wieczystych, 2) prawomocnych orzeczeń sądowych, 3) umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali, 4) ostatecznych decyzji administracyjnych, 5) dyspozycji zawartych w aktach normatywnych, 6) umów dzierżawy, o których mowa w §11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Ten ostatni przepis stanowi, że w ewidencji oprócz danych o których mowa w §10 wykazuje się także, dane dotyczące osób i jednostek organizacyjnych, które władają gruntami na podstawie umów dzierżawy, zwanych dalej "dzierżawcami" zgłoszonych do ewidencji stosownie do art. 28 ust. 4 pkt. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników / Dz. U z 1998 r. nr 7 poz. 25 ze zm./ W orzecznictwie sądowoadministracyjnym konsekwentnie podkreśla się, że zapisy zawarte w ewidencji gruntów, dotyczące uprawnień do gruntu mają charakter informacji pochodnych w stosunku do informacji wynikających ze źródeł wskazanych w § 12 ust. 1 rozporządzenia oraz, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zmian w ewidencji gruntów źródeł tych nie można w sposób dowolny interpretować (v. wyroki NSA z dnia 10 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 1907/01, LEX nr 156364 oraz z dnia 19 marca 2003 r." sygn. akt II SA 1018/02, LEX nr 156374). Wynika stąd, że organ ewidencyjny może wpisać do ewidencji gruntów i budynków tylko takie prawo do nieruchomości, które jednoznacznie, w sposób niewątpliwy wynika z dokumentów wskazanych w rozporządzeniu, nie może zaś takiego prawa ustanowić ani wyinterpretować. Zgodnie z § 44 ww. rozporządzenia prowadzenie ewidencji gruntów i budynków należy do zadań starosty i polega m.in. na utrzymaniu operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu danymi dokumentami i materiałami źródłowymi. Oznacza to, że organ właściwy w sprawach ewidencji gruntów rejestruje stany podmiotowe i przedmiotowe zmieniające się w czasie w oparciu o stosowne, kolejno powstające dokumenty prawne. Jego zadaniem jest zatem odzwierciedlenie w rejestrze gruntów aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości, a więc potwierdzenie stanu prawnego nieruchomości zaistniałego wcześniej (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 1998 r. sygn. akt II SA 725/97, LEX nr 41837). W świetle powyższych założeń uznać należy, że zasadnie organy obu instancji odmówiły wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków dla działki ewidencyjnej nr [...] i [...] w obrębie D. gmina M. Organ ewidencyjny może wprowadzać zmiany w ewidencji gruntów, dotyczące uprawnień do gruntu tylko na podstawie określonego rodzaju dokumentów, jak też, że istnienie dokumentów z których wynikają zmiany danych podlegających ewidencjonowaniu zobowiązuje organ ewidencyjny do ich wprowadzenia. Z woli ustawodawcy wyrażonej w §11 ust.2 rozporządzenia wynika jednoznacznie, że dane ewidencyjne o gruntach będących przedmiotem dzierżawy oraz o dzierżawcach ujawnia się w ewidencji wyłącznie na wspólny wniosek podmiotów, które zawarły umowę dzierżawy. W ocenie Sąd nie można przyjąć, że brak jakiejkolwiek reakcji dzierżawcy na toczące się postępowanie administracyjne w przedmiocie wpisu do ewidencji umowy dzierżawy mogłoby być uznane za milczące wyrażenie zgody tegoż dzierżawcy. Ustawodawca wymaga wspólnego aktywnego działania dzierżawcy i wydzierżawiającego. Takie uregulowanie jest w pełni uzasadnione i ma niewątpliwie zapewnić rejestrację bezspornych danych o gruntach, a więc także bezspornych danych o dzierżawcach gruntu. Także zapis §11 ust.1 pkt.2 cyt. rozporządzenia jest kolejną gwarancją tego, że w ewidencji gruntów będą rejestrowane osoby faktycznie władające gruntami na podstawie umowy dzierżawy, ponieważ rejestruje się dzierżawców zgłoszonych do ewidencji stosownie do art. 28 ust. 4 pkt. 3 ustawy z 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników. Powyższe regulacje mają zapewnić ,że w ewidencji znajdują się dane bezsporne. Sąd w pełni akceptuje pogląd, że organy ewidencyjne nie są uprawnione do weryfikacji dokumentów, na podstawie których dokonują zmian w ewidencji, wobec czego wnioskujący o wpis do ewidencji musi przedłożyć dokumenty dokładnie takie jak wymagają tego cytowane przepisy rozporządzenia. W tym stanie faktycznym i prawnym zawarte w skardze zarzuty co do naruszenia obowiązujących przepisów natury procesowej oraz błędnej wykładni przepisów prawa materialnego są nie zasadne i Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi .