II SA/Po 78/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 maja 2024 r. w sprawie ze skargi G. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 14 listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego pracę w indywidualnym gospodarstwie rolnym oddala skargę Wójt Gminy D. (dalej Wójt) postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2023 r. nr [...], działając na podstawie art. 219 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2022. poz. 2000 z późn. zm., dalej k.p.a.), w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz.U. 1990.54.310, dalej u.w.o.), po rozpoznaniu wniosku G. D. (dalej też jako skarżąca lub strona), odmówił wydania zaświadczenia o pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym. W dniu 29 marca 2023 r. do Urzędu Gminy D. wpłynął wniosek skarżącej o wydanie zaświadczenia o pracy w gospodarstwie rolnym w okresie od dnia 24 marca 2020r. do dnia 27 marca 2023 r. w oparciu o przepisy art. 1 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 3 ust. 2 i ust. 3 u.w.o. Skarżąca oświadczyła, iż we wskazanym okresie wykonywała pracę w gospodarstwie rolnym ojca w charakterze domownika, a zaświadczenie jest jej niezbędne w celu przedłożenia w Krajowym Ośrodku Wspierania Rolnictwa (w skrócie: KOWR). Wójt wskazał, że zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Trzeba jednakże mieć na uwadze, że danymi znajdującymi się w posiadaniu organu administracji nie są dane dostarczone organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie w celu potwierdzenia faktów wynikających z tych danych. Odmowa wydania zaświadczenia następuje wówczas, gdy organ nie dysponuje danymi, a strona domagała się tego zaświadczenia ze względu na swój interes prawny. Taka sytuacja wystąpiła w powyższym przypadku. Organ wskazał, że Urząd Gminy D. nie prowadzi żadnych rejestrów ani ewidencji osób pracujących w indywidualnych gospodarstwach rolnych w charakterze domowników. Nie dysponuje też żadnymi innymi dokumentami pozwalającymi na potwierdzenie faktów, których domaga się wnioskodawczyni. Wójt stwierdził, że dołączone przez stronę do wniosku zeznania świadków nie stanowią dokumentów Urzędu. Art. 3 ust. 3 u.w.o. nie stanowi bowiem lex specialis w stosunku do art. 218 § 2 k.p.a. Organ wskazał, że dowód z zeznań świadków może być przeprowadzony przed organem orzekającym w sprawie, a nie przed organem właściwym do wydania zaświadczenia - organem gminy. Dowód ten nie może też służyć celowi wystawienia zaświadczenia, a jedynie w przypadku braku możliwości wystawienia takiego zaświadczenia, wyjaśnieniu okoliczności faktycznych w postępowaniu dotyczącym zaliczenia okresu pracy w gospodarstwie rolnym do wysługi lat, uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego (por: wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2018 r., I OSK 1477/18). Na powyższe postanowienie G. D. wniosła zażalenie, wnosząc o uchylenie postanowienia Wójta Gminy D., przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi i zobowiązanie organu do odebrania ustnych oświadczeń od świadków. Skarżąca podała, że przedłożyła wymagane przez art. 3 ust. 3 u.o.w. dokumenty (zeznania/oświadczenia dwóch świadków, udzielone na piśmie), a organ bezpodstawnie odmówił jej wydania zaświadczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO lub Kolegium) postanowieniem z dnia 14 listopada 2023 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Kolegium zgodziło się z Wójtem, że w sprawie nie było możliwe wydanie zaświadczenia zgodnie z wnioskiem skarżącej. Konstrukcja postępowania dowodowego w sprawie, kreowana przez art. 3 ust. 1-3 u.w.o., przewiduje dopuszczenie dowodu z zeznań świadków - lecz dowód ten może być przeprowadzony przed organem orzekającym w sprawie, a nie przed właściwym do wydania zaświadczenia organem gminy. "Nie może też służyć celowi wystawienia zaświadczenia, a jedynie w przypadku braku możliwości wystawienia takiego zaświadczenia, wyjaśnieniu okoliczności faktycznych w postępowaniu dotyczącym zaliczenia okresu pracy w gospodarstwie rolnym do wysługi lat, uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego", zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1477/18. SKO wskazało, że przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia jest wąski i ma specyficzny charakter. Nie obejmuje on kompetencji do merytorycznego orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, lecz sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie aktem woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Zdaniem organu odwoławczego nie było więc możliwe przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków celem wydania zaświadczenia, o które zwróciła się skarżąca. SKO zgodziło się z organem I instancji, iż zaświadczenie może być wydane jeśli organ dysponuje dokumentami, na podstawie których może potwierdzić określony stan rzeczy. Na gruncie rozpoznawanej sprawy organ I instancji podał, że nie prowadzi żadnej dokumentacji ani ewidencji osób pracujących w gospodarstwach rolnych. Skoro organ nie jest dysponentem takich informacji, to z oczywistych względów nie mógł wydać zaświadczenia zgodnie z wnioskiem skarżącej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu G. D. podała, że zaskarża w całości postanowienie Kolegium i domaga się jego uchylenia, jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, zobowiązania Wójta do przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, przyznanie kosztów postępowania i rozpoznanie pracy w trybie uproszczonym. Skarżąca zarzuciła naruszenie: a) art. 3 ust. 1-3 u.w.o. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że dowód z zeznań świadków nie może być przeprowadzony przed właściwym do wydania zaświadczenia organem gminy, podczas gdy wskazany przepis prawa jednoznacznie wskazuje, iż jest taka możliwość i dowód ten winien być przeprowadzony; b) art. 7 w zw. z art. 77 § 2 oraz art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji nieuprawnione przyjęcie, iż dowód z zeznań świadków nie może być przeprowadzony przed właściwym do wydania zaświadczenia organem gminy, a w konsekwencji nie wydanie zaświadczenia potwierdzającego pracę Skarżącej w gospodarstwie rolnym, podczas gdy wszystkie wymagane prawem przesłanki zostały spełnione, a organ gminy powinien przeprowadzić dowód z zeznań świadków. W uzasadnieniu skarżąca podała, że w dniu 29 marca 2023 roku złożyła w Urzędzie Gminy D. wniosek o wydanie zaświadczenia o pracy w gospodarstwie rolnym, o powierzchni nie mniejszej niż 12,6568 ha, zapisanym między innymi w księgach wieczystych: 1) działka nr [...] nr [...] o powierzchni 1,7000ha, 2) działka nr [...] nr [...] o powierzchni 4,4668 ha, 3) działka nr [...] nr [...] o powierzchni 6,4900 ha, Prowadzone przez stronę gospodarstwo rolne jest położone między innymi w D. w Gminie D. i stanowi ono własność skarżącej. Złożony przez skarżącą wniosek dotyczył wydania zaświadczenia o pracy w gospodarstwie rolnym w okresie od dnia 24 marca 2020 r. do dnia 27 marca 2023 r. w charakterze domownika, w gospodarstwie rolnym prowadzonym przez ojca M. D., położonym również między innymi w D. , Gmina D.. Do wniosku skarżąca załączyła wymagane prawem zeznania dwóch świadków, z którymi nie łączą ją więzy rodzinne. Zaświadczenie winno zostać wydane w oparciu o przepisy art. 1 ust. 1 pkt. 3 w związku z art. 3 ust. 2 i ust. 3 u.w.o., celem przedłożenia KOWR. W ocenie skarżącej organ bezpodstawnie odmówił jej wydania spornego zaświadczenia. W odpowiedzi na skargę SKO [...] wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, czyli pod kątem oceny czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Jednocześnie, zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, przeprowadzona kontrola zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonej kognicji wykazała, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie Wójta Gminy D. o odmowie wydania skarżącej zaświadczenia potwierdzającego okres jej pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym ojca w charakterze domownika we wskazanym we wniosku okresie. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 3 u.w.o, ilekroć przepisy prawa lub postanowienia układu zbiorowego pracy albo porozumienia w sprawie zakładowego systemu wynagradzania przewidują wliczanie do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające ze stosunku pracy, okresów zatrudnienia w innych zakładach pracy, do stażu tego wlicza się pracownikowi także przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Stosownie do art. 3 ust. 1 u.w.o. na wniosek zainteresowanej osoby właściwy urząd gminy jest obowiązany stwierdzić, zgodnie z art. 1, okresy jej pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, wydając stosowne zaświadczenie w celu przedłożenia w zakładzie pracy. Jeżeli organ nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o pracy zainteresowanej osoby w indywidualnym gospodarstwie rolnym, zawiadamia ją o tej okoliczności na piśmie (art. 3 ust. 2 u.w.o.). W wypadku, o którym mowa w ust. 2, okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym mogą być udowodnione zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest położone to gospodarstwo rolne (art. 3 ust. 3 u.w.o.). Wspomniana ustawa nie zawiera przepisu, który bezpośrednio odsyła w sprawach dotyczących wydawania zaświadczeń do odpowiednich przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jednakże – jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 maja 2010 r. sygn. akt I OSK 1633/09 – przepisy Działu VII k.p.a. zatytułowanego "Wydawanie zaświadczeń" mają zastosowanie we wszystkich tych przypadkach, gdy do organu administracji publicznej wpłynie wniosek o urzędowe potwierdzenie określonego stanu faktycznego lub prawnego, przy czym potwierdzenie to jest wymagane przepisem prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.) lub żądanie jest uzasadnione interesem prawnym wnioskodawcy (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.). Jest to bowiem postępowanie o bardzo szerokim zakresie podmiotowym, obowiązuje wszystkie organy administracji publicznej i dostępne jest wszystkim osobom, które muszą uzyskać urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub prawa. Zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Przy czym, odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 k.p.a.). Z powyższych regulacji wynika, że przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia jest wąski i ma specyficzny charakter. Nie obejmuje on kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, lecz sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie aktem woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Postępowanie to ogranicza się jedynie do takich czynności, które pozwolą na urzędowe rozpoznanie wniosku (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2527/17). Nie jest zatem dopuszczalne dokonywanie w tym postępowaniu jakichkolwiek ustaleń faktycznych i dokonywanie ocen prawnych nie wynikających z danych ewidencyjnych i akt sprawy. Organ nie może rozstrzygać żadnych kwestii, gdyż postępowanie o wydanie zaświadczenia nie jest postępowaniem jurysdykcyjnym. Należy wyraźnie podkreślić, że zakres postępowania dowodowego określony w art. 218 § 2 k.p.a. spełnia pomocniczą rolę przy ustaleniu treści zaświadczenia i ma na celu usunięcie istniejących wątpliwości. Uproszczony charakter postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń sprawia, że nie można w nim stosować, uregulowanej w art. 75 § 1 k.p.a., zasady dopuszczenia jako dowód wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Konieczne postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., nie może być substytutem danych wynikających z prowadzonych przez właściwy organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, o jakich mowa w art. 218 § 1 k.p.a. Konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2000 r. sygn. akt V SA 760/00). Reasumując, przewidziane w art. 218 § 2 k.p.a. postępowanie wyjaśniające zostało zawężone do "koniecznego zakresu", tj. takiego, które pozwoli na urzędowe potwierdzenie treści dokumentów zgromadzonych przez dany organ. Z tych względów w jego ramach nie prowadzi się postępowania dowodowego w trybie przepisów Rozdziału 4 k.p.a. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy należało uznać, że zasadnie odmówiono skarżącej wydania zaświadczenia o żądanej treści, bowiem brak jest dokumentów, które pozwoliłyby organowi na ustalenie, że skarżąca pracowała jako domownik w gospodarstwie rolnym swojego ojca w okresie od 24 marca 2020r. do 27 marca 2023 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że dokumentami potwierdzającymi okresy pracy w gospodarstwie rolnym są księgi podatkowe, rejestry gruntowe, ewidencja wojskowa, w której np. zaznaczony jest fakt odroczenia służby wojskowej w związku z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, dokumentacja związana z ubezpieczeniem społecznym, majątkowym i osobowym oraz inne dokumenty znajdujące się w dyspozycji urzędu (por. wyroki NSA: z dnia 19 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1386/16, z dnia 31 maja 2010 r., sygn. akt I OSK 1633/09). Organ wskazał, że nie prowadzi rejestrów ani ewidencji osób pracujących w indywidualnych gospodarstwach rolnych w charakterze domowników, ani nie dysponuje innymi dokumentami, na podstawie których mógłby wydać skarżącej żądane zaświadczenie. Wobec tego za uzasadnione uznać należało stanowiska Wójta, iż nie było możliwe wydanie zaświadczenia zgodnie z wnioskiem strony z dnia 29 marca 2023 r. Sąd w pełni podziela stanowisko organów, że brak było podstaw do wydania skarżącej zaświadczenia o żądanej treści w oparciu o przedłożone przez stronę oświadczenia/zeznania dwóch świadków. Należy wskazać, że dowód z zeznań świadków nie może zostać przeprowadzony w toku postępowania o wydanie zaświadczenia. Udowodnienie okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym zeznaniami co najmniej dwóch świadków może nastąpić wtedy, gdy organ nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o pracy, jednakże dowodu z zeznań świadków nie można oceniać w ramach postępowania o wydanie zaświadczenia, ale w trakcie postępowań, w których okoliczność pracy w gospodarstwie rolnym ma znaczenie prawne. Konstrukcja postępowania dowodowego w sprawie kreowana przez art. 3 ust. 1-3 u.w.o. przewiduje dopuszczenie dowodu z zeznań świadków - lecz dowód ten może być przeprowadzony przed organem orzekającym w sprawie, a nie przed właściwym do wydania zaświadczenia organem gminy (zob. wyroki NSA: z dnia 19 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 1773/13, z dnia 30 kwietnia 2020 r. sygn. I OSK 1141/19, z dnia10 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1477/18, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 7 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 905/23). Podkreślić należy, że art. 3 ust. 3 ustawy nie stanowi lex specialis w stosunku do art. 218 § 2 k.p.a. Pierwszy z tych przepisów w ust. 2 stanowi, że jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o pracy zainteresowanej osoby w indywidualnym gospodarstwie rolnym, zawiadamia ją o tej okoliczności na piśmie. Zaś zgodnie z ust. 3 w wypadku, o którym mowa w ust. 2, okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym mogą być udowodnione zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest położone to gospodarstwo rolne. Regulacja ta oznacza tylko i wyłącznie to, że ustawodawca dopuszcza inny sposób dowodzenia przez zainteresowaną osobę okresów pracy w gospodarstwie rolnym, w przypadku, gdy brak jest dokumentów pozwalających na wydanie zaświadczenia w tej kwestii. Regulacja ta nie rozszerza katalogu środków dowodowych, które mogą mieć zastosowanie w postępowaniu zaświadczeniowym, prowadzonym w trybie art. 218 § 2 k.p.a. (por. w wyrok NSA z dnia 21 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 1414/15). Wbrew zarzutom skargi nie było możliwe, opierając się o dowód z zeznań świadków, wydanie skarżącej zaświadczenia o pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym. Organ nie był uprawniony do sięgania po nowe źródła dowodowe mające uzupełnić dane jakimi dysponował w ramach prowadzonych ewidencji i rejestrów. Jak wskazano wyżej, w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolity i utrwalony jest pogląd o niedopuszczalności prowadzenia dowodu z zeznań świadków w celu ustalenia stanu faktycznego, innego niż wynikający z posiadanych przez organ danych, w szczególności wynikających z prowadzonych przez organ ewidencji i rejestrów, mającego być podstawą wydania zaświadczenia. Tymczasem skarżąca domaga się przeprowadzenia takiego właśnie dowodu w celu wydania zaświadczenia. Przeprowadzone przez organ postępowanie wyjaśniające nie pozwoliło na wydanie zaświadczenia na podstawie danych będących w posiadaniu organu. Organ nie był też zobowiązany do poszukiwania dalszych danych w rejestrach prowadzonych przez inne organy. Reasumując, Sąd uznał odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści za prawidłową. Tym samym niezasadny okazał się podniesiony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 3 ust. 1 -3 u.w.o., a także przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi. Skargę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., który dopuszcza rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Z takim zaś przedmiotem skargi mamy do czynienia w niniejszej sprawie.