II SA/Po 781/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędziowie Sędzia NSA Barbara Kamieńska (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2009 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [..] w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [..] nr [..], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ E. Podrazik /-/ D. Rzyminiak- Owczarczak /-/ B. Kamieńska Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...]maja 2008r. wydaną w oparciu o przepis art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908) cofnął M. M. zamieszkałemu w P. przy ul. G. [...] uprawnienia kategorii B (dokument nr [...]druk nr [...]). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na podstawie orzeczenia lekarskiego nr [...]z dnia [...] marca 2008r. wydanego przez Instytut Medycyny Pracy w Ł. (dalej - IMP) stwierdzono u M. M. przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami silnikowymi wszystkich kategorii. Stąd orzeczono jak w sentencji decyzji. M. M. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, żądając jej uchylenia, uchylenia rygoru jej natychmiastowej wykonalności oraz wystąpienie do IMP o doręczenie odwołującemu do rąk własnych wyników badań lekarskich z dnia [...] stycznia 2008r. Podniósł, iż organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy w ten sposób, że nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. Wskazał, że wyników badań przeprowadzonych przez IMP nie doręczono mu. Również organ orzekający nie mógł ich znać, co świadczy o dowolności dokonanych ustaleń. Fakt niedoręczenia odwołującemu wyników badań skutkował zaś tym, że uniemożliwiono mu ustosunkowania się do nich. Zgodnie zaś z art. 7 i 77 § 1 kpa organ wydający decyzję ma obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, odmienny sposób postępowania należy traktować jako dowolny. Poza tym decyzja winna, zgodnie z art. 107 § 3 kpa, zawierać uzasadnienie faktyczne. Tymczasem Prezydent Miasta nie wskazał dowodów, na których oparł swoje rozstrzygnęcie oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Nie wiadomo zatem jakie są przeciwwskazania do kierowania pojazdami silnikowymi i które z badań lekarskich na powyższe wskazuje. Zdaniem M. M., organ winien uwzględnić stan faktyczny istniejący w chwili wydania decyzji, a więc również fakt, że w dniu [...] września 2007r. prowadzący go neurolog zalecił mu całkowite odstawienie leków, uznając schorzenie za wyleczone. W czasie zaś kolejnej wizyty w dniu [...] stycznia 2008 r. lekarz ten nie stwierdził objawów schorzenia. Na potwierdzenie tych wywodów odwołujący się dołączył kopie kartoteki neurologicznej. W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] czerwca 2008r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu podzieliło zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 107 kpa, stwierdziło jednak, że nie jest to wada, która mogłaby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, ponieważ organ I instancji wskazał przyczyny cofnięcia prawa jazdy, a ponadto wada ta może być konwalidowana przez organ odwoławczy. Kolegium wyjaśniło, iż M. M. został skierowany przez Prezydenta Miasta P. na kontrolne badania lekarskie do W. Centrum Medycyny Pracy w P. (dalej – WCMP) w oparciu o przepis art. 122 ust. 1 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym, zgodnie z którym badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Wiedzę o konieczności przeprowadzenia tych badań Prezydent Miasta uzyskał od Wojewódzkiej Komendy Uzupełnień P. – 3. Z wniosku Komendanta tej Komendy z dnia [...] marca 2007r. wynikało, że Powiatowa Komisja Lekarska Nr 1 w P. orzeczeniem z [...] marca 2007r. stwierdziła u M. M. schorzenie mogące mieć wpływ na istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami tj. częściowe upośledzenie rozróżniania barw oraz padaczkę z rzadko występującymi napadami. Odwołujący broniąc się przed skutkami negatywnego orzeczenia lekarskiego skupił się wyłącznie na padaczce jako przyczynie niezdolności do kierowania pojazdami, podczas gdy przeciwwskazaniem do kierowania pojazdami jest też upośledzenie rozróżniania barw. Organ odwoławczy wskazał dalej, że WCMP wydało w dniu [...] lipca 2007r. orzeczenie stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi wszystkich kategorii prawa jazdy. Orzeczenie to w wyniku zaskarżenia przez odwołującego zostało potwierdzone orzeczeniem IMP z [...] marca 2008r. Wymienione instytucje medyczne zostały powołane do badania kierowców w trybie art. 122 ust. 1 pkt 2-5 Prawa o ruchu drogowym - § 9 ust. 1 i § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. (Dz. U. Nr 2004r. Nr 2, poz. 15). Przedstawione orzeczenia lekarskie zostały w ocenie Kolegium wydane zgodnie z przepisami tegoż rozporządzenia, a negatywne ich rozstrzygnięcia stanowią przeszkodę do korzystania z posiadanego prawa jazdy. Stosownie bowiem do przepisu art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zatem cofnięcie prawa jazdy jest następstwem wydania orzeczenia stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Dlatego, wobec stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych zarówno przez WCMP jak i IMP, wystąpiła przesłanka określona w art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym. Powołany przepis nakłada bowiem na organ obowiązek cofnięcia prawa jazdy w określonych przypadkach. M. M. wniósł skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając naruszenie przy jej wydaniu: - przepisów postępowania (art. 77 kpa, art. 76 § 3 kpa w zw. z art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 78 § 1 i 2 kpa oraz art. 107 § 1 i 3 kpa), - przepisów prawa materialnego - art. 18 ust. 3 pkt 5 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 Nr 14, poz. 89) w zw. z art. 123 Prawa o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908) oraz - dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006r. (2006/126/WE, Dz.U.L z 30.12.2006r.). Skarżący podniósł, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji zwrócił się z żądaniem doręczenia wyników badań lekarskich, w oparciu o które cofnięto mu uprawnienia do kierowania pojazdami. Wskazał, że niedoręczenie tych wyników badań uniemożliwiło mu ustosunkowanie się do nich, co czyni zasadnym zarzut niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący zarzucił Kolegium, iż uznając wadę naruszenia art. 107 kpa odniosło się do faktów i dowodów, które nie powinny być przedmiotem jego badania. Wskazał, że o ile decyzja organu I instancji została oparta o orzeczenie IMP to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oparto się m.in. o wyniki badań Komisji Lekarskiej uzyskanych z Wojewódzkiej Komendy Uzupełnień. Zdaniem skarżącego Kolegium nie dysponowało wynikami badań IMP i dlatego posłużyło się wcześniejszymi wynikami WCMP i pobieżnymi badaniami Powiatowej Komisji Lekarskiej Nr 1 w P. przeprowadzonymi w związku z organizacją poboru do wojska. Skarżący podniósł, że lekki stopień padaczki został przez organ odwoławczy uznany za niejedyną i niewystarczającą przyczynę niezdolności do kierowania pojazdami i cofnięcia prawa jazdy. Za drugą z nich organ uznał upośledzenie rozróżniania barw stwierdzone przez Powiatowa Komisję Lekarską w P. (dalej – PKL), a niestwierdzone przez WCMP i prawdopodobnie też przez IMP. Tymczasem w orzeczeniu WCMP w formularzach badań stwierdzono we wnioskach końcowych - "okulistycznie w granicach normy", a w rubryce rozpoznawanie barw – "prawidłowe". Jako zaburzone uznano jedynie widzenie obuoczne, co w żaden sposób nie podważa ostatecznie pozytywnych wyników badania okulistycznego. Kolegium uznając, że skarżący posiada wadę wzroku dyskwalifikującą go jako kierowcę naruszyło normy określone w załączniku nr 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej (Dz. U. z 2004r. Nr 2, poz. 15), albowiem rozpoznawanie barw, a więc wada, która stwierdzono w trakcie badań przeprowadzonych przez wojskową komisję lekarską, jest niewymagalne przy ubieganie się o prawo jazdy kategorii B. Zdaniem skarżącego przedmiotem wnikliwej analizy Kolegium winny być podstawy orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy (IMP), a nie Powiatowej Komisji Lekarskiej (PKL), czy W. Centrum Medycyny Pracy (WCMP). Tymczasem w zaskarżonej decyzji ograniczono się do przytoczenia orzeczenia lekarskiego IMP, nie ustosunkowano się zaś do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Ponadto Kolegium błędnie, zdaniem skarżącego, uznało, że nie ma uprawnień do zobowiązania IMP do przekazania dokumentacji medycznej skarżącemu. Tymczasem przepis art. 77 kpa zobowiązuje organ do zbierania i oceny dowodów, a przepisy art. 18 ust. 3 pkt 5 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej w zw. z § 18 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej (Dz. U. z 2004r. Nr 2, poz. 15) w zw. z art. 123 Prawa o ruchu drogowym umożliwiają organom prowadzącym postępowanie dostęp do dokumentacji medycznej badań przeprowadzonych w związku z uprawnieniami do kierowania pojazdami. Skarżący podkreślił, że intencją ustawodawcy nie było powierzenie kompetencji do cofania uprawnień do kierowania pojazdami lekarzom -urzędnikom, orzeczenia lekarskie nie stanowią bowiem ani polecenia, zarządzenia, ani innego aktu, który powodowałby bezwarunkową konieczność odpowiedniego zachowania się organu wydającego decyzję. Skoro orzeczenie lekarskie stwierdza istnienie przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów, to organ administracji ma możliwość zapoznania się z charakterem tych przeciwwskazań, ich istotnością i prawidłowością ich wykazania. Nie przeprowadzając wnioskowanego dowodu co do prawidłowości badań IMP organ naruszył art. 78 § 1 i 2 kpa. Skarżący podniósł też, że załącznik nr III do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006r. stanowi, że "prawo jazdy można wydać lub przedłużyć okres jego ważności pod warunkiem przeprowadzenia badania przez właściwy organ medyczny i z zastrzeżeniem regularnych kontrolnych badań lekarskich. Dany organ wydaje orzeczenie o stopniu zaawansowania epilepsji lub innych zaburzeń świadomości, klinicznej postaci choroby i jej postępującym charakterze oraz o przeprowadzonym leczeniu i jego wynikach. Tymczasem polski wzór orzeczenia lekarskiego zawiera jedynie stwierdzenie przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów, bez informacji o stopniu zaawansowania choroby i bez wykazywania przeprowadzonych wyników. Zdaniem skarżącego powołany przepis dyrektywy znajduje bezpośrednie zastosowanie w niniejszej sprawie, bowiem dyrektywa ta nie została w stopniu wystarczającym implementowana do prawa krajowego, a jej postanowienia są bezwarunkowe i wystarczające dokładne. Reasumując skarżący wskazał, że dostęp do badań i ich wyników oraz ocena prawidłowości ich przeprowadzenia w IMP są tym bardziej uzasadnione, że w dniu [...] września 2007r. neurolog całkowicie odstawił skarżącemu leki, uznając tym samym schorzenie za wyleczone. Stan taki trwa do chwili obecnej. W dniu [...] stycznia 2008r., a więc tuż przed badaniami w IMP ([...] stycznia 2008r.) ten sam lekarz nie stwierdził objawów schorzenia, co zostało pominięte przez organ odwoławczy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wskazało, że Powiatowa Komisja Lekarska zgłosiła zastrzeżenia odnośnie kwalifikacji zdrowotnych skarżącego. Zastrzeżenia te wymagały przeprowadzenia badań w WCMP, aby wykluczyć istnienie przeciwwskazań. Badania te oraz kolejne, przeprowadzone w IMP, wykazały istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, co stwierdzono w formie orzeczeń lekarskich, wydanych zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2004r. Nr 2, poz. 15). Orzeczenia te są zaś ostateczne, a organy administracji są obowiązane uwzględnić je swoich postępowaniach. W związku z wydaniem tych orzeczeń wypełniona została przesłanka z art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, stanowiąca podstawę cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Cofnięcie prawa jazdy w takim przypadku nie jest uzależnione od woli organu. Kolegium wyjaśniło, że Prawo o ruchu drogowym przewiduje możliwość przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami, ale będzie to możliwe dopiero wtedy, gdy stan zdrowia skarżącego, stwierdzony przez lekarza uprawnionego z WCMP, nie będzie stwarzał przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. W ocenie Sądu, organy obu instancji w sposób istotny naruszyły przepisy postępowania co mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ,w skrócie p.p.s.a. W każdym postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej zobowiązane są – niezależnie od materialnych podstaw rozstrzygnięcia danej sprawy – do podejmowania wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 kpa), w szczególności poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 kpa). Organy winny zwłaszcza na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa). Jednocześnie, co istotne w warunkach niniejszej sprawy, okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2, tj. gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (art. 81 kpa). W niniejszej sprawie organy obu instancji w sposób "automatyczny", bez przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego, rozstrzygnęły sprawę. Wskazać należy, że materialną podstawą prawną zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. jest przepis art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), zgodnie z którym decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Z przepisu tego wynika, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym następuje wskutek uprzednio wydanego orzeczenia lekarskiego, w którym stwierdzi się istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do bycia kierowcą. Zważywszy na brzmienie powołanego przepisu, kluczowe jest wyjaśnienie miejsca i roli, jaką w postępowaniu o cofnięcie prawa jazdy pełni to orzeczenie lekarskie. Przepisy Prawa o ruchu drogowym nie stanowią wprost, jak należy w postępowaniu tym traktować orzeczenia wydane przez uprawnionych lekarzy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że orzeczenie lekarskie, o jakim mowa w § 10 ust. 1 i 4 oraz § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie badań kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, nie ma cech opinii biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 kpa, która powinna być uzasadniona w sposób umożliwiający jej kontrolę sądową, lecz stanowi środek dowodowy, o którym mowa w art. 76 § 2 kpa, a który podlega ocenie organu, jak każdy środek dowodowy (wyrok NSA z 11 stycznia 2007r., I OSK 251/06, Lex nr 291185). Przyjmuje się też, że orzeczenia (lekarskie) wydane w tym postępowaniu stanowią jedynie stwierdzenie stanu zdrowia określonej osoby, a więc mają charakter zaświadczeń o stanie faktycznym. Wydawane są w postępowaniu dwuinstancyjnym, a orzeczenia organu odwoławczego, chociaż są ostateczne, to jednak nie kończą postępowania dotyczącego uprawnienia badanej osoby do kierowania pojazdami. Postępowanie to dalej się toczy, z tym że już przed właściwym organem administracji publicznej. W tym właśnie postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej zainteresowana osoba może zgłaszać wszelkie zarzuty związane z warunkami i trybem przeprowadzania badań lekarskich oraz z wydawaniem orzeczeń lekarskich (wyrok NSA z 24 marca 2005r., OSK 1242/04, dostępny na stronie internetowej: http://cbois.nsa.gov.pl/doc/1E6780F39 ). Odmowa mocy dowodowej opiniom korzystnym dla strony na tej podstawie, że zostały wydane w innych postępowaniach jest wadliwa zważywszy, że dowodem w sprawie może być wszystko co przyczynia się do wyjaśnienia sprawy (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 września 2005r. III SA/Gd 599/04, Lex nr 235151). Z powyższego wynika, że organy administracji publicznej rozważając kwestię cofnięcia prawa jazdy biorą pod uwagę, jako środek dowodowy, przede wszystkim orzeczenia lekarskie wydane przez uprawnionych lekarzy, w których oceniano istnienie bądź nie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Nie oznacza to jednak, że nie powinny dokonywać oceny innych dowodów, w szczególności tych przedstawionych przez zainteresowaną stronę. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy obu instancji całkowicie pominęły dowody przedstawione przez skarżącego. W pierwszej kolejności zignorowały fakt, że skarżący już na etapie skierowania go na badania lekarskie mające na celu sprawdzenie zdolność do bycia kierowcą,tzn. w piśmie z dnia [...] maja 2007r. (k. 12 akt adm. I instancji) wskazał, że jego stan zdrowia nie stanowi przeszkody do kierowania pojazdami silnikowymi, ponieważ jego epilepsja jest leczona z pełnym powodzeniem, a obecnie stosowany lek w ilości 1 tabletki na dobę jest dawką podtrzymującą. Podał też, że sześcioletni okres bez jakichkolwiek objawów chorobowych daje, w świetle zasad wiedzy medycznej, pełne prawo do uznania w/w schorzenia za wyleczone. Do pisma skarżący dołączył opis badania tomografii rezonansu magnetycznego dający jednoznacznie pozytywne rokowania, w którym stwierdzono "prawidłowy obraz MR mózgowia" (k. 9 akt adm. I instancji). Zdaniem Sądu przytoczone pismo oraz dołączony do niego opis badania mogły mieć znaczenie dla oceny, przeprowadzanej na dzień orzekania przez organ II instancji, istnienia ,lub nie, przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez skarżącego pojazdami. Zwrócić należy bowiem uwagę, iż decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2007r. o skierowaniu M. M. na badania lekarskie w WCMP została wydana w oparciu o wniosek Wojskowej Komisji Uzupełnień nr w P. z dnia [...] marca 2007r., w którym podano, że PKL nr 1 w P. stwierdziła u skarżącego, poza częściowym upośledzeniem rozróżnianiem barw i istnieniem pooperacyjnej blizny w prawym podbrzuszu nie upośledzającej sprawności, padaczkę z rzadko następującymi napadami (k. 1 i 2 akt adm. I instancji). Natomiast z orzeczeń lekarskich, zarówno WCMP, jak i IMP, nie wynika, jakie choroby decydują o istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez niego pojazdami. Wzór orzeczenia lekarskiego określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 21 kwietnia 2004r. w sprawie wzorów dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 89, poz. 855) nie przewiduje bowiem, by ujawniać w nim rodzaj schorzenia, który stał się podstawą stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Tym samym nie można wykluczyć, że w obu orzeczeniach lekarskich przeciwwskazanie do kierowania pojazdami stwierdzono ze względu na epilepsję skarżącego. W tej sytuacji istotne mogłyby stać się inne dowody obrazujące aktualny stan tej choroby u skarżącego. Co istotne, na etapie postępowania odwoławczego skarżący przedłożył kopię z kartoteki z dnia [...] września 2007r. prowadzonej przez leczącego go neurologa, z której wynika, że lekarz ów zalecił mu całkowite odstawienie leków, a następnie w dniu [...] stycznia 2008r. stwierdził brak objawów schorzenia. Oprócz tego, że organy obu instancji wydając decyzje o cofnięciu uprawnień w żaden sposób nie odniosły się do dowodów przedłożonych przez M. M. ,to jeszcze nie ustaliły , jakie przeciwwskazania zdrowotne są źródłem cofnięcia uprawnień. Organy nie zbadały, czy takie zdarzenia, jak ewentualny brak objawów padaczki oraz całkowite odstawienie przez skarżącego leków, mogły stanowić okoliczność podważającą zasadność wydanych orzeczeń lekarskich, a tym samym decyzji o cofnięciu uprawnień. Słusznie przy tym wskazał skarżący, że skoro organy orzekające nie mogły- w oparciu o wydane orzeczenia lekarskie -ustalić, jakie lub jaka choroba uzasadniają stwierdzenie u niego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, to powinny -na podstawie art. 18 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007r. Nr 14, poz. 89 ze zm.)- wystąpić do WCMP lub IMP o udostępnienie dokumentacji medycznej celem zweryfikowania, czy twierdzenia skarżącego o wyleczeniu z epilepsji mają znaczenie dla sprawy. Stwierdzićnależy, że organy obu instancji poza niewyjaśnieniem powyższych okoliczności nie uzasadniły również w swych decyzjach, dlaczego odmawiają trafności twierdzeniom skarżącego. W zaskarżonej decyzji Kolegium jedynie w sposób lakoniczny stwierdziło, że "odwołujący broniąc się przed skutkami negatywnego orzeczenia lekarskiego skupił się wyłącznie na padaczce jako przyczynie niezdolności do kierowania pojazdami, podczas gdy przeciwwskazaniem do kierowania pojazdami jest też upośledzenie rozróżniania barw". Zważywszy, że organy nie dysponowały dokumentacją medyczną skarżącego z WCMP oraz z IMP, a jedynie orzeczeniami lekarskimi, w których nie podano rodzaju schorzeń, które stanowią przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami przez skarżącego, uznać należy, że Kolegium oparło swoje stanowisko wyłącznie na orzeczeniu lekarskim PKL nr 1 w P. z dnia [...] marca 2007r. Jedynie w nim bowiem stwierdzono, że M. M. cierpi - poza padaczką - na częściowe upośledzenie rozróżniania barw. Tym samym organ odwoławczy z jednej strony nie dokonał oceny dowodów przedłożonych przez skarżącego, bo uznał jako dowód orzeczenie PKL z [...] marca 2007r., z drugiej zaś - wbrew własnej ocenie dowodów - stwierdził, że negatywne orzeczenie lekarskie, wydane w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym (które jak wyżej podano nie wskazuje rodzajów schorzeń), stanowi przeszkodę do korzystania z posiadanego prawa jazdy. W tej sytuacji- wobec wykazanych wad postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy- Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę organy orzekające winny w sposób wyczerpujący dokonać oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dopuścić jako dowody wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a także, gdy będzie to niezbędne, wystąpić do WCMP lub IMP o nadesłanie dokumentacji medycznej skarżącego. W pierwszej kolejności winny ustalić, jaka choroba jest źródłem istnienia przeciwwskazań do kierowania przez skarżącego pojazdami i dopiero wówczas ocenić trafność przedłożonych przez skarżącego dowodów. O kosztach orzeczono w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a., a o wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 p.p.s.a. /-/ E.Podrazik /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ B. Kamieńska