II SA/Po 785/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium"), po rozpatrzeniu odwołania K. M., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. (zwanego dalej "Burmistrzem") z dnia [...] czerwca 2020 r., [...] o ustaleniu na rzecz R. S. i P. S. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami na działce [...] położonej w K. przy ulicy [...]. Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach udokumentowanych w aktach sprawy. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2020 r. R. S. i P. S., działając na podstawie art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (na datę decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 293, obecnie Dz. U. z 2021 r., poz. 741 z późn. zm., dalej "u.p.z.p.") wystąpili do Burmistrza o ustalenie warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji (k. 1-12 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r., [...] Burmistrz wezwał wnioskodawców do dostarczenia umowy z gestorem sieci (energetyką) gwarantującym wykonanie uzbrojenia terenu dla planowanej inwestycji (k. 13 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2020 r. P. S. przedstawił brakującą umowę (k. 15-20 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Dnia [...] maja 2020 r. Burmistrz, działając na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej "K.p.a.") zawiadomił strony o wszczęciu postępowania [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Za stronę uznano między innymi obecną skarżącą K. M. (k. 21-29 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia [...] maja 2020 r. do sprawy zgłosił się pełnomocnik K. M., J. K., który jednocześnie złożył w jej imieniu oświadczenie, że jeżeli wszczęte postępowanie [...] dotyczy tej samej sprawy, której dotyczyła decyzja Burmistrza o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2019 r., [...] (zmieniona decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., [...]), to oznaczałoby to, że wydanie kolejnej decyzji nastąpi w warunkach nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.) (k. 48-50 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Dnia [...] maja 2020 r. mgr inż. arch. J. M. K. (zaświadczenie potwierdzające kwalifikacje zawodowe znajduje się na k. 59 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) sporządziła projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wraz załącznikiem graficznym, analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania otaczającego terenu wraz z wynikami, a także z częścią graficzną (k. 51-58 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia [...] maja 2020 r. Burmistrz zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego i o możliwości wypowiedzenia się (art. 10 i art. 81 K.p.a.; k. 60-68 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. Burmistrz, powołując się na art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 u.p.z.p., ustalił na rzecz R. S. i P. S. warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami (k. 69-76 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że złożony wniosek został oceniony jako kompletny, a projektowana zabudowa wypełniła przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Szersze wyjaśnienia zawarto w analizie urbanistycznej wraz z wynikami (k. 70-73 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), którą uczyniono załącznikiem będącym integralną częścią decyzji. Z punktu II. 1. analizy wynika, że nieruchomość inwestycyjna położona jest w obszarze o funkcji mieszkaniowej. Na badanym terenie są zlokalizowane budynki mieszkaniowe jednorodzinne- wolnostojące i bliźniacze, a także budynki wielorodzinne (działki [...] i [...]) oraz budynki usługowe, uzupełniające zabudowę mieszkaniową (działki [...], [...]). Gabaryty i formy istniejących obiektów budowlanych są zróżnicowane. Obszar analizowany stanowi część zwartego kompleksu zabudowy jedno i wielorodzinnej, uzupełniony zabudową usługową. Projektowana zabudowa wielorodzinna jest kontynuacją zabudowy występującej na analizowanym terenie. W odwołaniu (datowanym na [...] czerwca 2020 r.) K. M. zaznaczyła, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Odnosząc się do tej kwestii skarżąca wskazała na wcześniej złożone pismo z dnia [...] maja 2020 r., do którego treści organ się nie ustosunkował. Pismem z dnia [...] lipca 2020 r., [...] Kolegium, działając na podstawie art. 136 K.p.a., wezwało Burmistrza do przesłania akt sprawy, w graniach której wydano decyzję z dnia [...] października 2019 r., [...] w przedmiocie warunków zabudowy. Organ odwoławczy podkreślił, że zapoznanie się z aktami tej sprawy pozwoli zweryfikować, czy jest to sprawa tożsama z obecnie rozpatrywaną. Przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2020 r. Burmistrz przesłał do Kolegium potwierdzoną kopię akt sprawy [...] w sprawie prowadzonej na wniosek P. S., dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami na terenie działki [...] w K.. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., [...] Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało decyzję Burmistrza w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował stan faktyczny sprawy i przebieg postępowania oraz nakreślił proceduralne i materialne aspekty ustalania warunków zabudowy. Rozpoczął od wskazania, że zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej "r.ws.s.u.w.") granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Oznacza to, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie obejmuje tylko zabudowy na działce bezpośrednio graniczącej z działką, której dotyczy inwestycja, ale zabudowy w całym obszarze. W realiach sprawy szerokość frontu działki inwestycyjnej [...] wynosi [...] m, a zatem trzykrotność frontu działki wynosi [...] m. Kolegium wyjaśniło, że Burmistrz przyjął front działki od strony "ul. [...]" (tu zapewne Kolegium dopuściło się oczywistej omyłki, gdyż oczywistym jest, że chodzi o ul. [...] w K., zob. k. 74 akt administracyjnych organu pierwszej instancji – uw. Sądu) z uwagi na to, że z tej ulicy odbywać się będzie główny wjazd na działkę. Organ odwoławczy zauważył dalej, że organ pierwszej instancji wyznaczył obszar analizowany w odległości nieco większej niż minimalna, to jest głównie zgodnie z granicami nieruchomości, pozwalających wyodrębnić tak zwaną "całość urbanistyczną". Na tak wyznaczonym obszarze dokonano analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Kolegium ustaliło, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa wielorodzinna, budynki gospodarcze, garażowe, a także zabudowa usługowa. W związku z tym, że planowana inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami spełniony został warunek kontynuacji funkcji. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na szczegółowość ustaleń postępowania pierwszoinstancyjnego, gdy chodzi o ocenę planowanej inwestycji pod kątem spełnienia wymogów co do parametrów technicznych. W pierwszej kolejności ustalono dla planowanej inwestycji linię zabudowy. Zgodnie z § 4 ust. 1 r.ws.s.u.w. obowiązującą linię zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Przy ustalaniu linii zabudowy dla planowanej inwestycji wzięto pod uwagę charakter istniejącej zabudowy położonej wzdłuż dróg publicznych. W rejonie obszaru analizowanego wzdłuż ulic T. i S. zabudowa zlokalizowana jest w odległości około [...] m i większej od granicy działki, wzdłuż ulicy [...] budynki usytuowane są w odległości minimum [...] m od granicy działki. W rozpatrywanej sprawie Burmistrz przy ustaleniu linii zabudowy wziął pod uwagę linię zabudowy wytworzoną przez budynki znajdujące się na sąsiednich działkach i ustalił dla planowanej inwestycji linię zabudowy w odległości [...] m od granicy, która kontynuuje istniejącą Imię zabudowy. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy ustalono w stosunku do powierzchni poszczególnych działek w obszarze objętym analizą. Zgodnie z § 5 ust. 1 r.ws.s.u.w. wskaźnik taki wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Rozważany parametr ustalono dla wszystkich nieruchomości wchodzących w skład obszaru analizowanego. Intensywność zabudowy w obszarze analizowanym wynosi od [...] % do [...]%, a średnia wynosi [...] %. W przypadku planowanej inwestycji Burmistrz dopuścił intensywność zabudowy na poziomie wartości maksymalnej, to jest [...] %. Uzasadniono to faktem, że w obszarze analizowanym występuje liczna zabudowa, której wskaźnik intensywności zabudowy przekracza średnią wartość (na przykład na działkach: [...], [...] i [...] odpowiednio – [...] %, [...] % i [...] %). Kolegium wskazało dalej, że zgodnie z § 6 ust. 1 r.ws.s.u.w. szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do [...] %. W sprawie zabudowa ma bardzo zróżnicowaną szerokość elewacji frontowej, waha się od około [...] m do około [...] m. Średnia wartość tego parametru wynosi [...] ([...] m). Uwzględniając [...] % tolerancji przedział wynosi od [...] m do [...] m. Burmistrz ustalając szerokość elewacji frontowej wziął pod uwagę wielkość działki [...] oraz funkcję planowanego budynku. Ustalił szerokość elewacji frontowej na [...] m przy zachowaniu odległości [...] m od działek sąsiednich lub [...] m w przypadku zastosowania ścian częściowo bez otworów okiennych (co jest zgodne z wnioskiem inwestora). Kolegium nadmieniło, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa o szerokości zbliżonej lub większej do wartości ustalonej dla planowanego budynku. Na przykład na działce [...] - [...] m, działce [...] - [...] m,, a działce [...] - [...] m. Kolegium wywodziło dalej, że zgodnie z § 7 ust. 1 r.ws.s.u.w. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wskazało, że w obszarze analizowanym występują budynki mieszkalne o wysokości od [...] m do około [...] m. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej jest bardzo zróżnicowana. Burmistrz zastosował regulację z § 7 ust. 4 r.ws.s.u.w., która dopuszcza wyznaczenie innej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy. Organ pierwszej instancji, uwzględniając zachowanie ładu przestrzennego i istniejące różnice w wysokościach istniejących budynków ustalił dla projektowanego budynku wysokość od [...] m do [...] m. Uzasadnił swoje ustalenia wynikami analizy. Zdaniem Kolegium spełniony został również parametr związany z geometrią dachu. W obszarze analizowanym występują budynki z każdym rodzajem dachu. Burmistrz dla planowanej zabudowy ustalił dach stromy dwu lub wielospadowy. W ocenie Kolegium przyjęta geometria dachu nie zakłóci istniejącego ładu przestrzennego i planowany budynek wpisze się w istniejący stan zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy odnotował nadto, że inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, to jest ulicy [...]. Istniejące uzbrojenie terenu w zakresie zaopatrzenia w media jest wystarczające dla planowanej inwestycji, co wynika z zapewnień gestorów sieci. Działka [...] stanowi teren mieszkaniowy oznaczony w ewidencji gruntów i budynków symbolem Bi. Teren działki nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne. Organ pierwszej instancji zweryfikował wniosek także pod kątem zgodności planowanej inwestycji z odrębnymi przepisami. W tym zakresie również zostały spełnione wszystkie przesłanki. Ustosunkowując się do odwołania Kolegium wyjaśniło, że wedle przeprowadzonych ustaleń prawidłowo w sprawie zastosowano przepisy u.p.z.p. jak i r.ws.s.u.w. Decyzja została wydana w oparciu o nowy wniosek o warunki zabudowy z dnia [...] kwietnia 2020 r., złożony przez nowego inwestorów R. S. i P. S., w którym dla planowanej inwestycji inwestorzy wskazali inne parametry niż w przypadku inwestycji objętej decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...] Kolegium skwitowało, że poprzednio rozpatrywana sprawa nie jawi się jako tożsama z obecną sprawą pod względem przedmiotowym i podmiotowym. Od decyzji Kolegium skargę wniosła K. M. domagając się uchylenia rozstrzygnięć obu instancji oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania. Argumentację skargi skarżąca rozpoczęła od przypomnienia kwestii wcześniej już zgłoszonej w pismach składanych przed organami, a mianowicie zaznaczyła, że w tej samej sprawie i dla tego samego inwestora została już wydana decyzja z dnia [...] października 2019 r., [...], zmieniona decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. W ocenie K. M. zachodzi sytuacja, w której doszło do wydania drugiej decyzji w tej samej sprawie, a to oznacza, że owo drugie rozstrzygnięcie jest obarczone wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.). Według skarżącej wywód organów, że w sprawie występuje jakoby nowy inwestor i że we wniosku wskazano inne parametry nie zmienia faktu "tożsamości sprawy". Ewentualne korekty w decyzji ostatecznej powinny odbywać się w trybie art. 154 bądź art. 155 K.p.a. K. M. zgłosiła dalej wątpliwości dotyczące strony regulacyjnej decyzji, a mianowicie podniosła, że nie wiadomo, czy decyzja obejmuje budowę budynku mieszkalnego z garażami jako obiektami samodzielnymi, czy mają być one częścią budynku mieszkalnego. Kolejnym niejednoznacznym zapisem jest warunek stanowiący: "wymagana ilość miejsc parkingowych: na terenie posesji należy zapewnić min. jedno miejsce parkingowe na jeden lokal mieszkalny". Zdaniem K. M. nie jest jasne, czy miejsca parkingowe mają być w garażu, czy też niezależne od niego? Czy może w budynku ma posiadać parking podziemny? Kwestia ta nie została w decyzji w żaden sposób wyjaśniona. Według skarżącej w decyzji nie sprecyzowano jak zostały ustalone parametry wyjściowe do obliczenia wskaźników wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni kolejnych działek. Ten zarzut dotyczy także pozostałych cech zabudowy. Z decyzji nie wynika, jak został ustalony został wskaźnik intensywności zabudowy oraz pozostałe dane – skąd organ wziął te dane, jak obliczył? W ocenie K. M. Kolegium powinno dokonać sprawdzenia tego skąd i w jaki sposób zostały ustalone dane wyjściowe do analizy urbanistycznej oraz w jaki sposób ustalono i wyliczono, które działki podlegają analizie? Skarżąca zwróciła uwagę, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. analizie podlegają nie wszystkie działki w obszarze analizowanym, a tylko działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej. K. M. wywodziła dalej, że analiza urbanistyczna nie zawiera jakichkolwiek wyliczeń średnich wartości, a jeśli w ogóle były, to nie zostały w żaden sposób udokumentowane, a zatem są dowolne, co skarżąca określiła potocznym zwrotem "z sufitu!". Zarzut ten jest istotny z uwagi na to, że na przykład ustalono wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki na poziomie [...] %, gdzie średni wskaźnik wynosi [...] %, a zatem prawie dwukrotnie większy. K. M. wywodziła, że skoro w § 5 ust. 1 r.ws.s.u.w. prawodawca przewidział, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu należy wyznaczyć na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, to ustalenie jedynie maksymalnej wartości tego parametru bez wskazania sposobu takiego ustalenia i danych na podstawie, których ustalono wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy, stanowi naruszenie tego przepisu, ponieważ stwarza możliwość zrealizowania obiektu, posiadającego parametry znacznie różniące się od średniej wartości w obszarze analizowanym. Zgodnie z § 5 ust. 2 r.ws.s.u.w. dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 r.ws.s.u.w. Jednakże nie wynika to z analizy znajdującej się w aktach administracyjnych. Co prawda na poparcie ustalonego parametru wskazano pięć działek, w tym tylko jedną z wartością [...] %. Należy jednak zauważyć, że wskazane działki nie są zabudowane tylko budynkami mieszkalnymi, ale także garażami (lit. "t"). A zatem nie wiadomo, czy ustalony dla tych działek wskaźnik "powierzchni zabudowy" obejmuje wszystkie budynki, czy tylko budynek mieszkalny. W ocenie skarżącej zabudowa [...]% jednym budynkiem stanowi "dysonans architektoniczny". Budynek ten niewątpliwie zdominuje otoczenie. K. M. wskazała dalej, że wobec decyzji przedstawić można zarzut naruszenia art. 52 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., w szczególności art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b (brak formy graficznej). Jej zdaniem wedle tych przepisów wniosek inwestora powinien zatem zawierać projekt urbanistyczny uzupełniony stosownym opisem. Tymczasem z zaskarżonej decyzji nie wynika, czy wniosek został zbadany pod względem jego prawidłowości, w szczególności zaś czy zbadany został projekt urbanistyczny? Naruszenie obowiązku prawidłowego uzasadnienia decyzji i w tym zakresie jest niewątpliwe. Zarzut naruszenia § 9 ust. 3 r.ws.s.u.w. K. M. podniosła wskazując, że załącznik graficzny do decyzji powinien obejmować obszar, na który planowana inwestycja będzie oddziaływać. Nie należy przy tym utożsamiać obszaru oddziaływania z obszarem analizowanym. Na mapie tej kolorem żółtym oznaczono jedynie granice działki i zapewne jakąś linię zabudowy. Mapa ta nie zawiera jakiejkolwiek legendy. Nie wiadomo, czy wyznaczona od ulicy [...] linia zabudowy jest linia obowiązującą, czy nieprzekraczalną. Z treści decyzji wynika, że chodzi o nieprzekraczalną linię zabudowy, choć zabudowa na sąsiednich działkach może wskazywać na obowiązującą linię zabudowy. Wszelkie spekulacje w tym zakresie przecięłaby legenda, gdyby takowa w mapie zawarta. Skarżąca zwróciła uwagę dalej, że z mapy nie wynika jak przebiegają linie rozgraniczające teren inwestycji. Linie rozgraniczające teren inwestycji, to linie w których inwestor musi "zmieścić się" z planowaną inwestycją. Są to linie, które mają pokazywać położenie planowanej inwestycji w stosunku do zabudowy istniejącej na sąsiednich nieruchomościach (a nie granice działki dla której wydawane są warunki zabudowy). Stąd tak wielkie znaczenie tych linii z uwagi na ochronę interesów osób trzecich, a skoro tak, to ich oznaczenie nie powinno budzić jakichkolwiek, nawet najmniejszych, wątpliwości, a tak w przedmiotowej sprawie nie jest. W istocie z mapy nie wynika w jakim obszarze inwestor musi się zmieścić. Załącznik nr [...] do decyzji nie zawiera także wyznaczonego obszaru oddziaływania. Wyznaczenie odpowiednimi liniami obszaru oddziaływania to jest terenu na którym projektowany obiekt może spowodować ograniczenia w jego zagospodarowaniu, w tym zabudowy, ma istotne znaczenie z uwagi na ustalenie stron postępowania. Ponadto z mapy tej nie wynika, czy jest ona kopią mapy zasadniczej, czy kopią mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W ocenie K. M. doszło w sprawie do naruszenia § 3 ust. 1 r.ws.s.u.w. Analiza urbanistyczna nie pozwala na jakąkolwiek kontrolę rozstrzygnięcia. Załączone do decyzji wyniki analizy powinny pozwolić stronom i organowi drugiej instancji, a w razie złożenia skargi także sądowi administracyjnemu na weryfikację w zakresie prawidłowości ustalenia cech nowej zabudowy w aspekcie zastosowanych przepisów prawa. Istotne jest bowiem, czy nowa inwestycja nie będzie zaburzać ładu przestrzennego na określonym terenie. Tymczasem według K. M. z załączonej do decyzji analizy "nie można niczego ustalić", na przykład jaka jest konkretna powierzchnia działek analizowanych, jakie są inne dane wyjściowe na poszczególnych działkach. Skarżąca ma wątpliwości, czy rzeczywiście wszystkie działki, które powinny zostać poddane analizie, takiej analizie zostały poddane. W kwestii innych parametrów skarżąca zaznaczyła, że nie chodzi jej o to, w jaki sposób osoba uprawniona dokonywała pomiarów, ale żeby te pomiary były ujawnione. Skarżąca zaznaczyła, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych analiza urbanistyczna powinna zawierać szczegółowe przedstawienie wskaźników powierzchni zabudowy dla poszczególnych działek znajdujących się w granicach obszaru analizowanego wraz z podaniem powierzchni działek i wielkości znajdujących się na nich budynków. Zarzuciła, że żadnych tego typu informacji w aktach sprawy nie ma. Odnosząc się do parametru linii zabudowy K. M. zarzuciła, że w § 4 r.ws.s.u.w. stanowi się o obowiązującej linii zabudowy, a tymczasem w decyzji wyznaczono "nieprzekraczalną linię zabudowy". Odnosząc się do zagadnień ładu przestrzennego i funkcji projektowanej zabudowy K. M. wywodziła, że celem ustawodawcy jest zachowanie ładu przestrzennego, a nie zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego. Potwierdzenie tego stanowiska można od dawna znaleźć w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jej zdaniem jednak, wprowadzenie budownictwa wielorodzinnego w sąsiedztwie budownictwa jednorodzinnego jest sprzeczne z zastaną zabudową. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie Sąd przypomina, że przedmiotem skargi jest decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza o ustaleniu na rzecz R. S. i P. S. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami na działce [...] położonej w K. przy ulicy [...]. Ze względu na przedmiot, kontrolowane rozstrzygnięcia administracyjne podlegają weryfikacji przede wszystkim w kontekście ich bezpośrednich podstaw prawnych, a więc zwłaszcza art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i pozostałych ustępów art. 61 u.p.z.p. oraz odnośnych przepisów aktu wykonawczego, zwłaszcza § 3-9 r.ws.s.u.w. Spór w niniejszej sprawie oscyluje zwłaszcza wokół zagadnienia, czy projektowana zabudowa spełnia warunek kontynuacji zabudowy z obszaru analizowanego – czyli wyjściowo warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zgodnie przywołanym wyżej przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Należyte odczytanie przywołanej tu regulacji wymaga także oczywiście sięgnięcia do przepisów rozporządzenia wydanego na podstawie art. 61 ust. 7 u.p.z.p. Określa ono szczegółowo procedurę i merytoryczną stronę ustalania poszczególnych parametrów i wskaźników dla nowej zabudowy. Obecnie, jako potencjalnie sporne i wymagające wnikliwszej weryfikacji, okazały się uregulowane w rozporządzeniu (r.s.s.u.w.): procedura ustalania obszaru analizowanego (§ 3) oraz kwestie ustalenia linii zabudowy (§ 4) i wskaźnika intensywności zabudowy (§ 5). W tym miejscu dla porządku Sąd wyjaśnia, że w niniejszej sprawie treść przepisów prawa z zakresu zagospodarowania przestrzennego została obszernie, wyczerpująco i prawidłowo zrelacjonowana i omówiona przez Kolegium w zaskarżonej decyzji, natomiast skarżąca K. M., reprezentowana przez radcę prawnego, przedstawia argumentację opartą o pogłębioną znajomość relewantnych regulacji prawnych. Z tych przyczyn Sąd, chcąc nadać niniejszemu uzasadnieniu cechę zwięzłości, odstąpił od ponownego przytaczania wszystkich odnośnych przepisów u.p.z.p. i r.ws.s.u.w. Sąd natomiast oczywiście będzie się dalej odwoływał do poszczególnych regulacji, oceniając, czy sposób ich zastosowania przez organy był prawidłowy. Kontrolę legalności zaskarżonej decyzji należy rozpocząć od uwagi ogólnej. Otóż Sąd z gruntu niejako nie podziela ogólnej oceny sprawy, która wyłania się z całokształtu argumentacji K. M.. Skarżąca wielokrotnie wypowiada się skrajnie krytycznie o postępowaniu wyjaśniającym organów, akcentując przykładowo, że "analiza urbanistyczna nie zawiera jakichkolwiek wyliczeń średnich wartości", [wyliczenia te] "nie zostały w żaden sposób udokumentowane", "są dowolne", "z sufitu!", "Analiza urbanistyczna nie pozwala na jakąkolwiek kontrolę rozstrzygnięcia", czy "z załączonej do decyzji analizy nie można niczego ustalić". Jak się wydaje, celem K. M. jest stworzenie obrazu, jakoby postępowanie dowodowe miało być nierzetelne i nie poparte odpowiednimi ustaleniami. Sąd obecnie orzekający postrzega działanie organów zgoła inaczej. W ocenie Sądu przygotowane przez uprawnioną architekt – a zarazem architekta miejskiego K., mgr inż. arch. J. K. – projekt decyzji o warunkach zabudowy, analiza urbanistyczna oraz jej wyniki zostały opracowane profesjonalnie. Zwłaszcza analiza urbanistyczna i jej wyniki są czytelne, kompletne i wyczerpujące, a w każdym razie przygotowane na tyle dokładnie, że bez przeszkód, w sposób pewny, można zorientować się co do tego jaka zabudowa, o jakiej funkcji, parametrach, wskaźnikach i cechach znajduje się w otoczeniu działki inwestycyjnej [...]. W ocenie K. M. Kolegium powinno dokonać sprawdzenia tego skąd i w jaki sposób zostały ustalone dane wyjściowe do analizy urbanistycznej oraz w jaki sposób ustalono i wyliczono, które działki podlegają analizie. Sąd się z takim zarzutem nie zgadza. Analiza urbanistyczna znajdująca się w aktach została przygotowana rzetelnie i spełnia wymogi z § 3 ust. 1 i 2 r.s.s.u.w. Wbrew zarzutom skargi zawiera wszystkie wymagane dane, w tym tabele działek z parametrami, cechami i wskaźnikami zabudowy na każdej z nich (k. 53 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), a nadto do analizy załączono właściwą mapę zasadniczą w skali 1:500, w której wyrysowano pełne granice badania. Skądinąd również na samym załączniku graficznym naniesiono dane o chociażby funkcji zabudowy i jej intensywności (zob. k. 51 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Promień granic analizy przeprowadzono w odległości [...] krotności frontu terenu inwestycji ([...] m), a nawet nieco go powiększono, tak aby ująć całe działki geodezyjne na skraju obszaru podlegającego weryfikacji. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że nie naruszono § 3 ust. 1 i § 2 ust. 4 r.s.s.u.w. Przechodząc do powtarzanych kilkukrotnie w skardze zarzutów, że nie jest jasne, skąd pozyskano dane do analizy, Sąd stwierdza, że zarzuty te nie są zasadne. W praktyce organów administracji z reguły dominuje dobry zwyczaj – w niniejszej sprawie uszanowany – że to uprawniony architekt/urbanista przygotowuje analizę urbanistyczną (by później na jej podstawie sporządzić tzw. "wyniki analizy" będące formalnym, obowiązkowym załącznikiem do decyzji). Przede wszystkim jednak należy odnotować, że zgodnie z przepisami same dane analizy urbanistycznej pochodzą z zasobów urzędowych organu. Obowiązek sporządzenia analizy wszakże formalnie leży w gestii "właściwego organu" (zob. § 3 ust. 1 r.s.u.w.). Innymi słowy, analiza urbanistyczna to zestawienie danych o zabudowie w otoczeniu inwestycji oparte o źródła urzędowe będące w dyspozycji organu lub pozyskane przez organ. Zdaniem Sądu powyższe prowadzi do wniosku, że dane o zabudowie, którymi posługuje się organ na potrzeby sporządzenia analizy urbanistycznej, traktować należy jako takie, które objęte są domniemaniem wiarygodności i aktualności, a w konsekwencji nie ma potrzeby, aby automatycznie każde postępowanie z zakresu warunków zabudowy uzupełniać o odrębną, dalece pogłębioną analizę źródeł, w oparciu o które pobrano dane o zabudowie otaczającej projektowaną inwestycję. Z uwagi na specjalistyczną materię, jaka powinna znaleźć się w decyzji ustalającej warunki zabudowy, ustawodawca w art. 60 ust. 4 u.p.z.p., podobnie jak i w art. 50 ust. 4 tej samej ustawy, zawarł natomiast wymóg, aby sporządzenie projektu decyzji wraz z wynikami analizy (czyli wnioskami wyprowadzonymi z zebranego materiału analizy), powierzono osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2014 r., II OSK 1218/13, podobnie wyrok tegoż sądu z dnia 6 grudnia 2011 r., II OSK1827/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie projekt decyzji wraz z wynikami analizy został sporządzony przez uprawnioną architekt J. K. (k. 59 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Osoba ta wzmocniła nadto wiarygodność samej analizy urbanistycznej. J. K. jest bowiem jednocześnie nie tylko osobą ze specjalistyczną wiedzą i uprawnieniami, ale też architektem miejskim K. i to ona osobiście z ramienia organu przygotowywała – poza wspomnianymi finalnymi wynikami analizy i projektem decyzji – także wcześniejszą analizę urbanistyczną (k. 54-55 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw, aby wymagać od organu dodatkowego potwierdzania wiarygodności danych, którymi posłużono się jako podstawy sporządzenia analizy urbanistycznej. Dane te w ocenie Sądu są w niniejszej sprawie wiarygodnie przedstawione i zestawione, a także daje się je przypisać do konkretnej zabudowy. Dotyczy to czytelnego oznaczenia ewidencyjnego (zob. tabelę z danymi o zabudowie i z numerami działek), jak i z lokalizacji (zob. dane o zabudowie na mapie zasadniczej stanowiącej załącznik do analizy urbanistycznej – k. 51 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Zdaniem Sądu nawet pogłębione badanie analizy urbanistycznej nie pozwala na odnalezienie w niej jakichkolwiek treści czy błędów, które świadczyłyby o wątpliwościach dotyczących danych źródłowych, którymi posłużył się organ (a konkretnie architekt mgr inż. arch. J. K.). Z kolei K. M., która tak stanowczo krytycznie wypowiada się o sporządzonej analizie urbanistycznej, sama nie podaje żadnego przykładu zabudowy, który świadczyły o tym, że dane, którymi posłużyła się autorka analizy są niewiarygodne czy błędne. Zaznaczyć przy tym trzeba, że skarżąca z racji zamieszkania zna otoczenie projektowanej zabudowy. Mimo to nie jest w stanie wyłuszczyć (gdyż zapewne ich nie dostrzega) żadnych rozbieżności pomiędzy parametrami zabudowy opisanymi w analizie a parametrami rzeczywistymi budynków. Jej zarzuty dotyczące rzekomej nierzetelności analizy jawią się więc jako gołosłowne. Nieprawdziwe są też tezy skargi, że analiza urbanistyczna nie zawiera obliczeń wymaganych średnich. Obliczenia takie znajdują się pod tabelą z danymi o zabudowie na k. 53 akt administracyjnych organu pierwszej instancji. K. M. skądinąd zarzucając, że "analiza urbanistyczna nie zawiera jakichkolwiek wyliczeń średnich wartości" sama zresztą dalej zaprzeczyła własnym słowom, gdyż kwestionując intensywność zabudowy na poziomie [...] %, wywiodła, że jest to wartość wyższa od średniej wynoszącej [...] %. Skarżąca musiała więc zapoznać się z obliczeniami autora analizy dotyczących średnich parametrów i wskaźników. Odnosząc się do ogólnych zarzutów dotyczących decyzji i analizy urbanistycznej, warto także zaznaczyć, że zdaniem K. M. "z mapy nie wynika jak przebiegają linie rozgraniczające teren inwestycji". Jest to zarzut oczywiście bezzasadny, gdyż z map na k. 69 (zwłaszcza) i 74 akt administracyjnych organu pierwszej instancji jasno wynika, że teren inwestycji to działka ewidencyjna [...]. Wbrew skardze trudno mieć także jakiekolwiek wątpliwości, co do tego, jaki jest obszar oddziaływania inwestycji. Są to działki budowlane objęte opracowaniem wyrysowanym na k. 74 akt administracyjnych organu pierwszej instancji, czyli przestrzennie otaczające działkę [...]. Na marginesie można dodać, że z perspektywy K. M. powody zgłoszenia zarzutu dotyczącego obszaru oddziaływania inwestycji są niezrozumiałe. Skarżąca od pierwszych czynności postępowania jest traktowana jako strona postępowania i jej prawa procesowe nie są kwestionowane. K. M. zgłosiła także wątpliwość, co do tego, czy mapa dla celów projektowych będąca załącznikiem do decyzji jest mapą zasadniczą, czy innego rodzaju. W tym zakresie należy zgodzić się ze skarżącą, że rzeczywiście, poza pieczęcią o przyjęciu mapy do zasobu, nie zawiera ona konkretnego oznaczenia dotyczącego rodzaju opracowania. Zestawienie mapy będącej załącznikiem do decyzji i mapy będącej załącznikiem do analizy nie pozostawia jednak wątpliwości, że są to mapy zasadnicze. Są one identyczne, a na drugiej z nich znajduje się pieczęć organu uprawnionego z oznaczeniem "Mapa zasadnicza". Przechodząc do aspektów materialnoprawnych Sąd nie zgadza się z zarzutami K. M. dotyczącymi wadliwości wyznaczenia linii zabudowy. Po pierwsze, wbrew słowom skarżącej, trudno wysunąć w stosunku do mapy będącej załącznikiem do decyzji zarzut, że nie zawiera niezbędnej legendy. Legendy takiej nie musi bowiem zawierać. Jak sama K. M. zauważyła w innym miejscu skargi, do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589). § 3 ust. 1 i 3 tego rozporządzenia stanowią, że w części graficznej decyzji o warunkach zabudowy, sporządzanej na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające ich jednoznaczne powiązanie z tekstem decyzji (ust. 1). Podstawowe jednobarwne oznaczenia graficzne dotyczące granic i linii regulacyjnych, a także elementów zagospodarowania przestrzennego, przeznaczone do stosowania w części graficznej decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się zgodnie z P. N. [...] z dnia [...] lipca 2002 r. (ust. 3). Z kolei stosownie do tabeli 1, punkt 2.2. wskazanej P. N. – znanej Sądowi z urzędu ("Rysunek budowlany, Oznaczenia graficzne stosowane w projektach zagospodarowania działki lub terenu") – linia, taka jak wyrysowana na mapie znajdującej się na k. 74 akt administracyjnych organu pierwszej instancji (linia ciągła z trójkątami równobocznymi 2 mm, bez wypełnienia), to maksymalna nieprzekraczalna linia zabudowy. Załącznik graficzny do decyzji jest więc zgodny z punktem 2, ppkt 1 lit. a decyzji, gdzie także mowa jest o nieprzekraczalnej linii zabudowy. Zdaniem Sądu decyzja z dnia [...] czerwca 2020 r., [...] nie narusza także § 4 r.ws.s.u.w. z tego powodu, że stanowi o nieprzekraczalnej linii zabudowy, podczas gdy ten przepis traktuje o "obowiązującej linii zabudowy". We wskazanym tu przepisie nie chodzi bowiem o linię obowiązującą w sensie linii, przy której wymaga się lokalizacji zabudowy. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowuje się podejście traktujące "linię zabudowy" na potrzeby warunków zabudowy nie jako linię, wzdłuż której muszą być wyznaczane frontony budynków. Będzie ona raczej jedynie granicą tej części nieruchomości inwestora, która znajduje się po przeciwnej stronie niż pas drogowy i wyznacza tylko maksymalne możliwe zbliżenie budynku do pasa drogowego. Nie ma obowiązku, aby zawsze budynki do tej linii przylegały (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2008 r., II OSK 789/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). Można więc skwitować, że linia zabudowy na potrzeby warunków zabudowy odpowiada pojęciu nieprzekraczalnej linii zabudowy według terminologii P. N. [...] Sformułowania i oznaczenia dotyczące linii zabudowy przyjęte w decyzji Burmistrza z dnia [...] czerwca 2020 r., [...] są więc właściwe. K. M. zakwestionowała też zawarty w decyzji o warunkach zabudowy wskaźnik powierzchni zabudowy ustalony na poziomie [...] %. Zdaniem Sądu parametr ten odpowiada § 5 ust. 2 r.ws.s.u.w. ("Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1"). W analizie urbanistycznej, w punkcie [...] wielkość powierzchni zabudowy na poziomie [...] % dopuszczono, a wskaźnik ten – jako taki – wnikliwie umotywowano. Autorka analizy wyjaśniła, że na obszarze analizy znajdują się działki zabudowane w podobnym stopniu intensywnie, tak więc projektowana zabudowa nie będzie w tym zakresie odbiegać od otoczenia. Uzupełniając powyższe można dodać, że § 5 ust. 2 r.s.s.u.w. statuuje wyjątek od zasady (określonej w ust. 1). Odstępstwo urbanistyczne może być dopuszczone, jeżeli daje się znaleźć ku temu stosowne argumenty, ale także – o czym się niekiedy zapomina – podstawy do niego muszą "wynikać z analizy", a więc, proceduralnie ujmując, powinien dopuścić je uprawniony urbanista w wynikach analizy. W niniejszej sprawie uprawniona architekt J. K. sporządzając wyniki analizy wyraźnie wypowiedziała się, że dopuszcza na danym obszarze zabudowę o wskaźniku [...] % powierzchni zabudowy. Stanowisko to uargumentowała. Zarzuty podnoszone przez K. M. dotyczą wniosków, które sformułowała urbanista posiadająca wiedzę specjalistyczną. Jak już zaznaczono, zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. W skład tego projektu wchodzą właśnie "wyniki analizy", czyli wnioski wyprowadzone z danych o zabudowie i zagospodarowaniu otoczenia zebrane w ramach analizy urbanistycznej. Przygotowanie decyzji o warunkach zabudowy jest jedną z czynności profesjonalisty, jakim jest zawodowy urbanista. Zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia [...] grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1117 ze zm.) wykonywanie zawodu urbanisty polega na projektowaniu zagospodarowania przestrzeni w skali regionalnej i lokalnej, zgodnie z wymaganiami ładu przestrzennego, ochrony wartości architektonicznych i krajobrazowych, z wymaganiami ochrony środowiska, racjonalności struktur osadniczych i sieci infrastruktury oraz na edukacji w tym zakresie. Co więcej, urbanista odpowiada za swoje działania dyscyplinarnie i jest obowiązany "przestrzegać przy wykonywaniu czynności zawodowych obowiązujących przepisów oraz zasad wiedzy technicznej lub urbanistycznej" (art. 41 pkt 1 ww. ustawy). Lansując tezę, że dopuszczana decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., [...] intensywność zabudowy jest nadmierna, K. M. podważa w istocie wnioski uprawnionego urbanisty, który w oparciu o analizę urbanistyczną wypowiedział się jednoznacznie. Wskazany tu zarzut skarżąca mogła oczywiście postawić, jednak należy zwrócić uwagę, że byłby on tylko wtedy skuteczny, jeżeli ustalenie urbanisty jawiłoby się jako ewidentnie błędne, na przykład byłoby przyjęte z pominięciem określonych danych z obszaru analizy. Tymczasem K. M. zgłasza jedynie wątpliwości co do interpretacji ładu przestrzennego, który jej zdaniem nie będzie kontynuowany, także jeżeli przyjmie się parametr określony w decyzji wskaźnik powierzchni zabudowy. Nie są zasadne zwarte w skardze zarzuty dotyczące braku przedstawienia przez inwestora projektu urbanistycznego inwestycji (powiązane z zarzutami naruszenia art. 52 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., w szczególności art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b). Na mapie stanowiącej załącznik do wniosku (k. 5 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) przedstawiono graficzny obraz zabudowy z dokładną lokalizacją, a we wniosku podano ja parametry wielkościowe. Należy więc stwierdzić, że wniosek zawierał wszystkie dane, o których stanowi art. 52 ust. 2 pkt 2 b u.p.z.p. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd wskazuje, że nie jest trafny zarzut dotyczący rzekomej tożsamości obecnie kontrolowanej sprawy i sprawy zakończonej wcześniejszą decyzją Burmistrza z dnia [...] października 2019 r., [...] (zmienioną decyzją z dnia [...] listopada 2020 r.). Jak zaznaczono w części sprawozdawczej, pismem z dnia [...] lipca 2020 r., [...] Kolegium, działając na podstawie art. 136 K.p.a., wezwało Burmistrza do przesłania akt sprawy, w graniach której wydano decyzję z dnia [...] października 2019 r., [...] Organ odwoławczy podkreślił, że zapoznanie się z aktami tej sprawy pozwoli zweryfikować, czy jest to sprawa tożsama z obecnie rozpatrywaną. Przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2020 r. Burmistrz przesłał do Kolegium potwierdzoną kopię akt sprawy [...] w sprawie prowadzonej na wniosek P. S., dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami na terenie działki [...] w K.. Zdaniem Sądu rację ma Kolegium, że z uwagi na fakt, iż decyzję z dnia [...] października 2019 r., [...] wydano tylko wobec P. S., a ponadto dotyczyła ona inwestycji o odmiennych, aniżeli aktualnie, parametrach, nie można twierdzić o tożsamości sprawy [...] i obecnej [...] Miedzy postępowaniami nie ma bowiem tożsamości zarówno podmiotowej jak i przedmiotowej. K. M. zgłosiła też w skardze wątpliwości dotyczące strony regulacyjnej decyzji, a mianowicie podniosła, że nie wiadomo, czy decyzja obejmuje budowę budynku mieszkalnego z garażami jako obiektami samodzielnymi, czy mają być one częścią budynku mieszkalnego. W ocenie Sądu podniesiona wątpliwość nie występuje. Jak zaznaczono, do wniosku dołączono charakterystykę inwestycji (art. 52 ust. 2 pkt 2 b u.p.z.p.). Z rysunku projektowego jasno wynika, że R. S. i P. S. ubiegają się o warunki zabudowy dla jednego budynku na działce – budynku wielorodzinnego ze zintegrowanymi w bryle garażami. Warto także w kontekście powyższego odnotować, że sama decyzja z dnia [...] czerwca 2020 r., [...] dotyczy jednego budynku, a więc trudno zakładać – jak sugeruje K. M. – że decyzja może dotyczyć odrębnych budynków garaży. Według skarżącej kolejnym niejednoznacznym zapisem jest warunek stanowiący: "wymagana ilość miejsc parkingowych: na terenie posesji należy zapewnić min. jedno miejsce parkingowe na jeden lokal mieszkalny". Zdaniem K. M. nie jest jasne, czy miejsca parkingowe mają być w garażu, czy też niezależne od niego. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że do wymaganej ilości miejsc postojowych (1 na lokal) należy wliczać miejsca w garażach. Garaż jest bowiem miejscem postojowym – miejscem przechowywania pojazdu. Decyzja o warunkach zabudowy jest wreszcie zgodna z wnioskiem, a inwestor wyraźnie żądał ustalenia wymogu: "minimum 1 miejsce postojowe na lokal mieszkalny wliczając w to garaż" (zob. k. 11 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W tym stanie rzeczy Sąd, uznając, że wydane w kontrolowanej sprawie decyzje nie naruszają prawa, orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.). Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia [...] marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z późn. zm.), po uprzednim skierowaniu jej do takiego trybu przez Przewodniczącego Wydziału (k. 1 verte akt sądowych).