II SA/Po 795/10

Dnia 04 lutego 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 04 lutego 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. A. na uchwałę Rady Miasta Poznania z dnia [...] lipca 2008 roku Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę /-/ E. Podrazik W dniu [...] lipca 2008 roku Rada Miasta Poznania podjęła uchwałę nr [...]w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów Poznańskiego Centrum Logistycznego F.-Ż. w P. T. A. pismem z dnia [...] lipca 2010 wezwał Prezydenta Miasta oraz Radę Miasta Poznania do usunięcia naruszenia prawa, jakie w jego ocenie powoduje uchwała z dnia [...] lipca 2008 roku, zmieniająca przeznaczenie należących do niego działek nr [...] i [...]. Prezydent Miasta Poznania w odpowiedzi z dnia [...] sierpnia 2010 roku uznał, że zarzuty skarżącego nie zawierają uzasadnionych podstaw. Gminie przysługuje bowiem z mocy samej ustawy władztwo planistyczne, a ustalenia zawarte w planie miejscowym są zgodne z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta P., tj. z uchwałą nr [...] Rady Miasta Poznania z dnia [...] listopada 1999 roku. Ich rezultat wynika natomiast z zastosowania ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717). Pismo powyższe doręczono skrżącemu w dniu [...] sierpnia 2010 r. Pismem z dnia [...] października 2010 roku (nadanym na poczcie w dniu [...] października 2010 r.) T. A. złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą uchwałę Rady Miasta Poznania z dnia [...] lipca 2008 roku, wnosząc przy tym o przywrócenie terminu do jej złożenia. Skarżący wskazał, iż nie dochował ustawowego terminu do wniesienia skargi ze względu na problemy zdrowotne. Od pół roku leczył się intensywnie. Wskazał także, iż jest rolnikiem, a o ustawowym terminie do wniesienia skargi dowiedział się dopiero na dzień przed jej faktycznym złożeniem. Na potwierdzenie tych faktów, skarżący załączył zaświadczenie lekarskie z dnia [...] września 2010 roku (k. 6 akt sądowych), z którego wynika, iż w okresie od dnia [...] września 2010 roku do dnia [...] października 2010 roku pozostawał on na zwolnieniu lekarskim. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia [...] grudnia 2010 roku do podania, w jakiej dacie Prezydent Miasta Poznania przekazał Radzie Miasta Poznania wezwanie skarżącego do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] lipca 2010 roku i przedłożenie tego wezwania wraz z odpowiednią prezentatą lub innym dowodem wskazującym na żądaną datę, Prezydent Miasta Poznania oświadczył w piśmie z dnia [...] stycznia 2011 roku, iż z dokumentacji, jaką dysponuje, wynika, że przedmiotowe wezwanie do naruszenia prawa nie zostało przekazane Radzie Miasta Poznania. Prezydent jako organ wykonawczy gminy kieruje jej bieżącymi sprawami oraz reprezentują ją na zewnątrz. Z tego też powodu wystosowano do skarżącego odpowiedź z dnia [...] sierpnia 2010 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w toku postępowania przed właściwym organem. Ustawodawca z kolei w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 16 poz. 95), przyznaje każdemu, kogo interes prawnym lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą, podjętą przez organ Gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, prawo zaskarżenia uchwały do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po wcześniejszym bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powinno być skierowane do właściwego organu, czyli tego, który wydał zaskarżony akt. Celem tej regulacji jest bowiem umożliwienie organowi administracji publicznej dokonania odpowiedniej korekty, bez potrzeby wszczynania postępowania przed sądem administracyjnym. Przyjmuje się bowiem, że o ile ustawodawca nie stanowi inaczej, organowi, który ma prawo do ustanowienia określonego aktu, przysługuje również kompetencja do jego zmiany lub uchylenia. Odnosząc powyższe uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy zauważyć, że skarga T. A. podlegała odrzuceniu, gdyż nie doszło do wyczerpania wszystkich środków zaskarżenia. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717), uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego leży w kompetencji Rada Gminy, w niniejszej sprawie: Rada Miasta Poznania. Zatem tylko ten organ mógł zostać skutecznie wezwany do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...].07.2010 r. skarżący skierował do Prezydenta Miasta Poznania – w taki sposób określił adresata w nagłówku pisma oraz na kopercie, jedynie w treści pisma wskazując, iż wezwaniem obejmuje także Radę Miasta Poznania. Natomiast z pisma Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] stycznia 2011 roku wynika, że pisma skarżącego z dnia [...] lipca 2010 roku nigdy nie przekazano Radzie Miasta Poznania. Ta uwaga prowadzi z kolei do wniosku, że procedura, opisana w art. 52 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie została prawidłowo zainicjowana, wobec czego nie można uznać, że doszło do wyczerpania środków zaskarżenia. Trudno przy tym zgodzić z argumentacją, zaprezentowaną przez Prezydenta Miasta Poznania w piśmie z dnia [...] stycznia 2011 roku, iż z art. 31 powoływanej już ustawy o samorządzie gminnym wynika kompetencja do udzielania odpowiedzi na wezwania do usunięcia naruszenia prawa adresowane do Rady Miasta Poznania. Cytowany przepis uprawnia organ wykonawczy do kierowania bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentowania jej na zewnątrz. W żadnych z tych pojęć nie mieści się jednak doraźne zastępowanie Rady Miasta. Wręcz przeciwnie, wspomniana ustawa o samorządzie gminnym wyraźnie wskazuje w art. 15 ust. 1, że Rada Miasta jest organem stanowiącym i kontrolnym, a art. 18 ust. 1 wspomnianej ustawy ustanawia domniemanej kompetencji na rzecz tego właśnie organu. Zgodnie natomiast z art. 26 ust. 1 i art. 30 powołanej ustawy, rolą Prezydenta jest wykonywanie uchwał Rady. W przykładowym wyliczeniu kompetencji organu wykonawczego, zawartym w art. 30 ust. 2 powołanej ustawy, nie znajduje się prawo do udzielania odpowiedzi za Radę Miasta. Analiza sprawy prowadzi zatem do wniosku, że skarżący mimo wystosowania wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie wyczerpał środków zaskarżenia, a skarga – jako niedopuszczalna – podlegała odrzucenia. Na marginesie należy zauważyć, iż skarżący nadal ma możliwość zaskarżenia kwestionowanej uchwały Rady Miasta Poznania, w tym celu jednak konieczne jest dokonanie skutecznego wezwania Rady Miasta do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W razie uzyskania odpowiedzi od Rady Miasta ma on 30 dni od momentu jej otrzymania na wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W przypadku natomiast braku odpowiedzi, skarżący jest związany maksymalnym terminem 60 dni od chwili wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 uznał skargę T. A. za niedopuszczalną i tego powodu orzekł jak w sentencji. /-/ E. Podrazik