II SA/Po 796/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia (...) nr (...) II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. na rzecz skarżącego kwotę (...) zł (...) tytułem zwrotu kosztów postępowania III. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. /-/ D. Rzyminiak –Owczarczak /-/ J. Szaniecka /-/ E. Brychcy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. (dalej w skrócie: PINB w O.) postanowieniem z dnia (...) lipca 2009 r. nr (...), na podstawie art. 55, art. 57 ust. 7 w związku z art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. – dalej k.p.a.), nałożył na M. K. – współwłaściciela "A" s.c. z siedzibą w P. ul. (...) karę w wysokości (...) zł z tytułu przystąpienia do nielegalnego użytkowania budynku produkcyjnego (modernizacja kotłów i instalacji ochrony środowiska oraz produkcja biopaliw) powstałego w wyniku samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego w miejscowości S. Gmina O. na działce nr ewidencyjny (...), jednocześnie zobowiązując inwestora do uiszczenia określonej kary w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia. W uzasadnianiu przedmiotowego postanowienia wskazano, iż M. K. - inwestor i zarazem współwłaściciel "A" s.c. z siedzibą w P. ul. (...), przystąpił do użytkowania przedmiotowego budynku gospodarczego powstałego w wyniku samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego. Wskazano, iż zmiana sposobu użytkowania budynku nastąpiła przed zakończeniem robót budowlanych związanych z jego rozbudową prowadzoną na podstawie decyzji pozwolenia na budowę Nr (...) z (...) września 1995 r. wydanej przez Kierownika Urzędu Rejonowego w P. O przystąpieniu do nielegalnego użytkowania obiektu organ nadzoru budowlanego został poinformowany przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w wystąpieniu z dnia (...) października 2007 r. Ustalenie to potwierdziła kontrola obiektu przeprowadzona przez pracowników PINB w dniu (...) października 2007 r., z której sporządzony został protokół. Wskazano, iż wysokość kary ustalono w oparciu o przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 57f ust. 1, a stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Podano, iż postanowienie wydano w związku z uchyleniem przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej WINB) z dnia (...) grudnia 2008 r., zaskarżonego przez M. K. oraz R. P. wcześniejszego postanowienia PINB w O. z dnia (...) października 2008 r. Przytaczając fragment uzasadnienia postanowienia WINB, w których organ II instancji uznał za inwestora wyłącznie M. K. oraz nakazał zawarcie w rozstrzygnięciu ustalenia co do kubatury obiektu, PINB podał, iż kubatura obiektu obliczona na podstawie wymiarów podanych na szkicu sporządzonym w trakcie oględzin wynosi 3,140 m3, stąd dla obliczenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania budynku produkcyjnego (modernizacja kotłów i instalacji ochrony środowiska oraz produkcja biopaliw) przyjęto współczynnik wielkości obiektu (w) równy 1,5. W zażaleniu na powyższe postanowienie M. K., podający się za właściciela spółki "A" s.c. zakwestionował przyjęcie przez organ nadzoru budowlanego, iż przedmiotowy budynek gospodarczy był użytkowany jako budynek produkcyjny. Podniósł, iż w toku postępowania wyjaśniał, iż budynek ten nigdy nie był użytkowany jako produkcyjny, co potwierdza brak zainstalowania w nim reaktorów. Wskazał, iż pracownicy PINB w dniu (...) października 2007 r. byli w miejscowości K., gdzie prowadzone były prace badawcze, co może udokumentować. Postanowieniem z (...) września 2009 r. nr (...) WINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 123 i art. 144 k.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i orzekł o nałożeniu na M. K. kary w wysokości (...)zł z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego posadowionego na działce nr (...) w S., zobowiązując inwestora do uiszczenia kary w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. W uzasadnieniu postanowienia WINB przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, zainicjowanego wystąpieniem Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia (...) października 2007 r. Wskazano, iż w dniu (...) października 2007 r. przeprowadzono na terenie działki nr (...) w S. kontrolę przestrzegania przepisów ustawy Prawo budowlane przez "A" s.c., posiadającą w S. swój Zakład Modernizacji Kotłów i Instalacji Ochrony Środowiska, a podczas tej kontroli ustalono, że na przedmiotowej działce istnieje i jest użytkowany budynek produkcyjny, w którym modernizowane są kotły. Wskazano, iż karę nałożono po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, w toku którego nie uzyskano dokumentów potwierdzających twierdzenia strony o zgłoszeniu faktu oddania przedmiotowego obiektu do użytkowania. Wskazano, iż w ramach postępowania Burmistrz O. poinformował, iż Urząd Miejski w O, nie posiada żadnych dokumentów świadczących o tym, że M. K. składał zawiadomienie o zakończeniu budowy budynku gospodarczego wybudowanego na działce nr (...) w S. Także Starosta O. pismem z dnia (...) maja 2008 r. poinformował, że M. K. nie zgłaszał oddania do użytku przedmiotowego budynku. Organ II instancji przytoczył ustalenia własne i wskazał, że przedmiotowy budynek zrealizowany został na podstawie decyzji pozwoleń na budowę z dnia (...) marca 1991 r. (na budowę budynku gospodarczego) oraz (...) września 1995 r. (na rozbudowę istniejącego budynku gospodarczego o zaplecze magazynowe), obiekt jest użytkowany, co potwierdził inwestor M. K., podpisując protokół kontroli z dnia (...) października 2007 r. Budynek od 2007 r. wykorzystywany jest jako magazyn oraz sporadycznie do przygotowywania półfabrykatów, a od czerwca 2007 r. stanowi także wstępny magazyn odpadów ciekłych i stałych – co potwierdzili współwłaściciele spółki. Wskazano, że pismem z dnia (...) maja 1998 r. Kierownik Urzędu Rejonowego zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie zagospodarowania działki nr (...) w S., w związku z posadowieniem na działce budynku o charakterze produkcyjnym oraz złomowiska. Przeprowadzając ocenę materiału dowodowego zgromadzonego przez PINB w O. organ II instancji uznał, podzielając stanowisko organu I instancji, iż inwestor – M. K., nie zgłosił oddania do użytkowania budynku gospodarczego pobudowanego na przedmiotowej działce. Zdaniem WINB nie można dać wiary dokumentom przedstawionym przez inwestora na okoliczność dokonanego zgłoszenia zakończenia obiektu do użytkowania ponieważ przedłożone w toku postępowania pismo z dnia (...) czerwca 1998 r., oznaczone jako "zgłoszenie", dotyczy innej decyzji, wymienionej w tym piśmie. Wskazano, że pismo to prawdopodobnie złożone zostało w związku z otrzymaniem przez inwestora zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie zagospodarowania działki, a także, że obaj wspólnicy użytkujący obiekt zgodnie utrzymują, że obiekt jest legalnie użytkowany od 1997 r. jako związany z działalnością gospodarczą. W świetle powyższego uznać należy, iż zarówno budynek gospodarczy, jak i część magazynowa użytkowane są nielegalnie. Uznano, że o ile inwestor posiada pisma dotyczące zgłoszenia użytkowania, to nie oznacza to, że zgłoszenie to zostało złożone i dotarło do wskazanego w nim organu administracji. W sytuacji, gdy do użytkowania obiektu przystąpiono z naruszeniem art. 55 ustawy Prawo budowlane, organ nadzoru budowlanego zobligowany był do nałożenia kary z tego tytułu, zgodnie z art. 57 ust. 7 ustawy. Prawidłowo zaliczono obiekt, który jest wykorzystywany jako produkcyjny i magazynowy, do XVIII kategorii obiektów - zgodnie z załącznikiem do ustawy Prawo budowlane, co miało wpływ na wysokość kary, ustalonej wg wzoru określonego w art. 59f ust. 1 oraz w załączniku do ustawy. Zdaniem WINB kara ustalona została w sposób prawidłowy, z uwzględnieniem powyższych zasad. Odnosząc się do treści zażalenia WINB wyjaśnił, iż względy ekonomiczne i społeczne nie mają wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Organ wojewódzki zwrócił uwagę, że inwestorem w świetle obu pozwoleń na budowę była osoba fizyczna - M. K., zatem nieprawidłowe jest nakładanie kary z tytułu nielegalnego użytkowania przez M. K. jako na współwłaściciela Spółki, zatem organ II instancji skorzystał z możliwości wydania rozstrzygnięcia kasacyjno-reformacyjnego, co znalazło swój wyraz w rozstrzygnięciu. W skardze na powyższe postanowienie M. K. zarzucił organom nadzoru budowlanego obu instancji oraz Starostwu Powiatowemu naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wadliwie ustalonym stanie faktycznym. Podniósł, że w sprawie nie skompletowano materiału dowodowego i nie dążono do załatwienia sprawy zgodnie z interesem właściciela. Wyjaśnił, że od rozpoczęcia inwestycji zawsze starał się działać zgodnie z przepisami prawa i wykonywał zalecenia urzędników. W tej sytuacji, skoro istnieją pisma o zgłoszeniu obiektu do użytkowania, nie można obciążać go karą za brak dowodu dotarcia pisma do urzędu. Działanie organów nadzoru budowlanego zmusiło go do zaprzestania działalności gospodarczej, co doprowadziło do likwidacji zakładu. Do skargi załączył dokumenty w postaci decyzji Prezydenta Miasta P. z (...) sierpnia 2009 r. o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej oraz kserokopie dyplomów uzyskanych w związku z prowadzoną działalnością. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 22 kwietnia 2010 r. skarżący M. K. oświadczył, że przedmiotowy obiekt użytkuje od lat 90-tych, będąc w przeświadczeniu, że wymagana dokumentacja zgłoszenia do użytkowania została złożona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie jest jednak związany - stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm), zarzutami i wnioskami skargi. W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę zaskarżone postanowienia organów obu instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego jak i procesowego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie kontroli Sądu podlegają postanowienia wydane przez organy nadzoru budowlanego w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego położonego na działce nr (...) w miejscowości S. Gmina O., na podstawie art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z treścią powyższego przepisu w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 prawa budowlanego, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1 ustawy Prawo budowane, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Przystępując do oceny wydanych w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięć w pierwszej kolejności zauważyć należy, iż sporny obiekt wybudowany został na podstawie dwóch decyzji o pozwoleniu na budowę – z 1991 r. oraz z 1995 r. Zarówno skarżący, jak i jego wspólnik zgodnie podnoszą, że już w latach 90-tych przystąpiono do użytkowania budynku gospodarczego wraz z jego częścią magazynową (dowód: zażalenia M. K. i R. P. na postanowienie PINB w O. z dnia (...) lutego 2008 r. - karta nr 11 akt administracyjnych organu I instancji). Podkreślenia wymaga, iż w aktach administracyjnych organu I instancji znajduje się pismo Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w O. z dnia (...) kwietnia 1999 r., którym przekazano PINB w O. do załatwienia, w związku z reformą administracji, sprawę zagospodarowania działki w S. będącej własnością skarżącego M. K.. W piśmie tym wskazano, że na działce pobudowano budynek o charakterze produkcyjnym (dowód: akta administracyjne I instancji - dokument bez numeracji, wpięty pomiędzy kartami 7 i 8). W ocenie Sądu powyższe okoliczności nakazywały organom nadzoru budowlanego ustalić, ponad wszelką wątpliwość, w jakiej dacie doszło do przystąpienia do użytkowania przedmiotowego obiektu – jako obiektu gospodarczo-magazynowego oraz produkcyjnego. W ocenie Sądu wyżej wymienione dokumenty wskazują, iż prawdopodobnie już w latach 90-tych doszło do przystąpienia do użytkowania przedmiotowego budynku jako obiektu gospodarczo-magazynowego, a być może także produkcyjnego. Zważyć bowiem należy, iż w ramach prowadzonego przez PINB w O. postępowania uzyskano informacje z Wydziału Działalności Gospodarczej Urzędu Miasta P., z których wynika, że zarówno M. K. jak i R. P. figurują w ewidencji działalności gospodarczej jako przedsiębiorcy, a z załączonych danych o tych podmiotach gospodarczych wynika, że jako datę rozpoczęcia działalności gospodarczej wskazano w obu przypadkach (...) marca 2001 r. (karta nr 6 akt I instancji). Okres czasu, jaki upłynął od wybudowania obiektu w stopniu umożliwiającym jego użytkowanie (w świetle zgłoszenia z 1998 r., na które skarżący powołuje się i co dokumentuj) wskazuje, iż prawdopodobnym jest, że najpóźniej od tej daty w przedmiotowym obiekcie prowadzona była działalność gospodarcza, w tym magazynowa i produkcyjna. W badanym przypadku wymóg uzyskania pozwolenia na użytkowanie na inwestora nakładała decyzja o pozwoleniu na budowę z 1995 r., która wydana została na rozbudowę budynku gospodarczego o pomieszczenia magazynowe. Ewentualne prowadzenie w tym obiekcie produkcji ma wpływ na zakres postępowania prowadzonego w przedmiocie nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu, jest bowiem samowolną zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego, który wybudowany został na podstawie pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-magazynowego. Stanowiący podstawę prawną zaskarżonych rozstrzygnięć przepis art. 57 ust. 7 prawa budowlanego dotyczy sytuacji, gdy uzyskano pozwolenie na budowę obiektu budowlanego, zrealizowano budowę tego obiektu zgodnie z tym pozwoleniem i zatwierdzonym projektem budowlanym, lecz nie dopełniono nałożonego w pozwoleniu na budowę obowiązku zawiadomienia o zakończeniu budowy. Przepis ten ma także zastosowanie w sytuacji, gdy - jak to się stało w niniejszej sprawie – organ nadzoru budowlanego zarzuca skarżącemu samowolną zmianę określonego w pozwoleniu na budowę sposobu użytkowania przedmiotowego budynku, a także wybudowanie przedmiotowego budynku w sposób istotnie odbiegający od warunków udzielonego pozwolenia na budowę. W rozpatrywanym organ I instancji nałożył karę z tytułu przystąpienia do nielegalnego użytkowania budynku produkcyjnego (modernizacja kotłów i instalacji ochrony środowiska oraz produkcja biopaliw), a więc ograniczył się do zarzutu nielegalnego użytkowania obiektu powstałego w wyniku samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczo-magazynowego. Natomiast organ II instancji uchylił to postanowienie w całości i orzekł o wymierzeniu kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, a w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał na brak dowodów świadczących o dokonanym zgłoszeniu. Jednocześnie rozpatrujące sprawę organy nadzoru budowlanego obu instancji nie rozważyły kwestii ewentualnego przedawnienia prawa do wydania decyzji, co zważywszy na daty wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz rozpoczęcia przez skarżącego działalności gospodarczej, ma w ocenie Sądu podstawowe znaczenie dla sprawy. Zgodnie z art. 59g ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do kar, o których mowa w ust. 1 tego przepisu czyli wymierzonych na podstawie art. 59f ust. 1, mającego zastosowanie w sprawie, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.). W myśl art. 68 § 1 tej ustawy, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Jeżeli natomiast podatnik : 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (art. 68 ( 2 Ordynacji podatkowej). Naczelny Sąd Administracyjny w niepublikowanym wyroku z dnia 8 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1110/09 stwierdził, że na gruncie art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, odpowiednio stosując art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej należy wyróżnić dwie sytuacje, pierwsza w której inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, a organ nie przeprowadził obowiązkowej kontroli. W tym przypadku doręczenie decyzji o wymierzeniu kary po upływie trzech lat od dnia przystąpienia do użytkowania obiektu objęte jest przedawnieniem. Natomiast, gdy inwestor nie złożył wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu, należy odpowiednio stosować art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej, który stanowi o przedawnieniu, jeżeli decyzja została doręczona po upływie 5 lat od dnia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego. W świetle powyższego w sytuacji, gdy skarżący nie złożył wniosku o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, do stanu faktycznego w sprawie odpowiednie zastosowanie znajdzie art. 68 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji organ administracji zobligowany jest stosować termin 5-letni prawa do wymiaru kary. W rozpatrywanym przypadku postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte w 2007 r., na skutek wystąpienia organu ochrony środowiska z dnia (...) października 2007 r., tymczasem materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nakazywał rozważyć, czy do nielegalnego użytkowania obiektów budowlanych na działce nr (...) w S. nie doszło już w latach 90-tych. Powyższe pozwala na stwierdzenie, że organy obu instancji rozpatrzyły sprawę z naruszeniem art. 7 i 77 §1 k.p.a., co w konsekwencji mogło naruszyć dyspozycję art. 57 ust. 7 w związku z art. 59f ust. 1 oraz w związku z art. 59g i art. 68 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, bowiem decyzja nakładająca karę została wydana w sytuacji, gdy mogło dojść do przedawnienia. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie organu II instancji wydane zostało także z naruszeniem przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i 15 k.p.a. Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest bowiem zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji, w konsekwencji organ odwoławczy nie może zmieniać rodzaju sprawy. Zatem w postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawa, a organ odwoławczy nie może orzekać w zakresie innym niż to uczynił przed nim organ pierwszoinstancyjny. Zmiana podmiotowa, z jaką mamy do czynienia w rozpatrywanym przypadku, gdy rozstrzygniecie organu I instancji dotyczy M. K. - wspólnika spółki cywilnej, a rozstrzygnięcie organu II instancji dotyczy M. K. - osoby fizycznej, prowadzi do zmiany podmiotowej tożsamości sprawy. Przepisy prawa budowlanego obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego nakładają na inwestora. W przypadku, gdy inwestycja realizowana jest przez wspólników spółki cywilnej – w ramach wspólnego przedsięwzięcia, stronami administracyjnego postępowania w sprawie wypełnienia obowiązków nałożonych przepisami Prawa budowlanego są - w myśl art. 28 k.p.a. - wszyscy wspólnicy, którzy w dacie powstania obowiązku uczestniczyli w spółce. W świetle powyższego uznać należało, że wydając decyzję kasacyjno-reformacyjną WINB naruszył przepisy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i 15 k.p.a., bowiem za inwestora uznany został skarżący M. K., natomiast w świetle postanowienia organu I instancji inwestorem był M. K. - współwłaściciel spółki. Za takim założeniem przemawia także okoliczność doręczenia postanowienia PINB w O. również drugiemu wspólnikowi – R. P. Sąd nie podziela również argumentacji przytoczonej w zaskarżonym uzasadnieniu, a dotyczącej oceny dokumentów przedłożonych przez skarżącego na okoliczność dokonanego w 1998 r. zgłoszenia obiektu do użytkowania. Okoliczność, że w piśmie tym odwołano się do decyzji – pozwolenia na budowę z 1991 r. nie oznacza, że inwestor nie zamierzał zgłosić całej zabudowy istniejącej wówczas na działce nr (...) w S. Za powyższym przemawia treść tego pisma, bowiem wskazano w nim na zamiar przystąpienia do eksploatacji budynku jako magazynu, a więc zgodnie z pozwoleniem na budowę z 1995 r. Okoliczność, że Starostwo Powiatowe oraz Urząd Miasta w O. nie posiadają dokumentacji dotyczącej zgłoszenia nie oznacza, że przeprowadzając postępowanie dowodowe organ nadzoru budowlanego był zwolniony z obowiązku przeprowadzenia na powyższą okoliczność dowodu z zeznań osób, które mogły posiadać wiedzę w tym zakresie. W rozpatrywanym przypadku skarżący przedłożył do sprawy pisemne oświadczenie osoby, która w świetle tego oświadczenia, w 1998 r. przekazała do PINB dokumenty związane z zakończeniem budowy i przekazaniem do eksploatacji budynku. Stosownego dowodu z tego dokumentu w postępowaniu administracyjnym nie przeprowadzono, jak również nie dokonano jego oceny. Powyższe skutkuje koniecznością uznania, iż WINB naruszył przepisy art. 7, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a. W tym stanie rzeczy skargę należało uwzględnić i na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylić zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia (...) lipca 2009 r. nr (...). O kosztach i wykonalności zaskarżonego postanowienia Sąd orzekł na mocy art. 200 i art. 152 wskazanej ustawy. Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji zobligowany jest przeprowadzić postępowanie dowodowe na okoliczność ustalenia daty przystąpienia do użytkowania przedmiotowego obiektu jako obiektu gospodarczo-magazynowego oraz produkcyjnego i w zależności od tych ustaleń rozważyć kwestię przedawnienia prawa do wydania decyzji, kierując się wskazaniami wynikającymi z niniejszego uzasadnienia wyroku. W swojej przyszłej decyzji organ zobligowany jest także prawidłowo oznaczyć osobę inwestora. /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ J. Szaniecka /-/ E. Brychcy