II SA/Po 797/08

Katarzyna Witkowicz-Dwornicka – Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lipca 2009r. wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J.Ś. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. /-/ K. Witkowicz-Dwornicka Skarżący J.Ś. w dniu 25 maja 2009r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu argumentując, że jako emeryta nie stać go na ustanowienie fachowego pełnomocnika z wyboru dla sporządzenia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wskazał, że zapłacenie wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru stanowiłoby uszczerbek w jego bieżących wydatkach, a także koniecznych kosztach zabezpieczenia budowy przed zniszczeniem i kradzieżą. Nadmienił, że wszystkie koszty procesów ponosi samodzielnie pomimo trudnej sytuacji finansowej. Wnioskodawca we wniosku o prawo pomocy złożonym na formularzu PPF podał, że jego dochody stanowi emerytura w wysokości około [...] zł brutto miesięcznie. W części wniosku dotyczącej posiadanego majątku wnioskodawca oświadczył, że ma "½ nieruchomości w P. przy ul. [...] z budową budynku zgłoszoną do rozbiórki – całkowicie zniszczona". Następnie oświadczył, że wskazany miesięczny dochód obciążony jest: a) kredytem ze spłatą do 10 marca 2010r. z comiesięczną ratą w wysokości około 1.100 zł., b) podatkiem od nieruchomości oraz opłatą za prąd – około 260 zł, c) opłatą za wodę – 50 zł, d) wydatkami za leki – 200 zł, e) wydatkami na zabezpieczenie budowy przed kradzieżą – 50 zł miesięcznie. W oparciu o przepis art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wnioskodawca został zobowiązany do osobistego uzupełniania wniosku o prawo pomocy poprzez przedłożenie dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych, gdyż wniosek skarżącego był niepełny i nie dostarczał informacji dotyczących rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej wnioskodawcy, więc informacji niezbędnych do jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Wezwanie prawidłowo doręczone skarżącemu pozostało bez jakiejkolwiek odpowiedzi (k. 71 akt). W dniu 4 czerwca 2009r. wnioskodawca udzielił radcy prawnemu z wyboru pełnomocnictwa do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie. W dniu 10 czerwca 2009r. umocowany radca prawny wniósł w imieniu wnioskodawcy skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu z dnia 10 marca 2009r. Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 2 cytowanej ustawy przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny, a nie wszystkich swoich wydatków. Oznacza to, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że jego sytuacja majątkowa i finansowa jest na tyle trudna, iż nie ma możliwości poniesienia chociażby części wydatków związanych z prowadzeniem postępowania sądowoadministracyjnego. W związku z tym zgodnie z treścią przepisu art. 243 §1 i art. 252 §1 powyższej ustawy na wnioskodawcy ciąży obowiązek złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, który zawiera oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Tymczasem wnioskodawca mimo wezwania, które stworzyło dodatkową możliwość uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy i wykazania, że rzeczywiście zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa tego prawa, nie przedłożył żadnych uzupełniających informacji, które mogłyby jednoznacznie wskazać na wysokość środków finansowych jakimi skarżący rzeczywiście dysponuje oraz jakich transakcji tymi środkami dokonuje. Nie odpowiedział na pytanie czy prowadzi działalność gospodarczą, nie wskazał także czy posiadane nieruchomości są źródłem dodatkowego dochodu, co wskazywałaby na rzeczywiste możliwości finansowe strony ubiegającej się o prawo pomocy do uiszczenia kosztów niniejszego postępowania chociażby w części. Wnioskodawca nie przedłożył także wyciągów z rachunku bankowego, które odzwierciedlają obroty na tym rachunku i wskazują na wysokość środków finansowych jakimi wnioskodawca realnie dysponuje. Wobec braku pełnej informacji o rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej wnioskodawcy niemożliwa okazała się prawidłowa ocena jego realnych możliwości płatniczych. Wobec powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawca zasługuje na skorzystanie z dobrodziejstwa prawa pomocy chociażby w części. Z akt sprawy wynika także, że wnioskodawca nie czekając na rozpoznanie wniosku o prawo pomocy udzielił pełnomocnictwa radcy prawnemu z wyboru, który następnie sporządził i wniósł skargę kasacyjną. Niezasadne jest z tego powodu ustanowienie dla skarżącego kolejnego fachowego pełnomocnika, skoro jest już reprezentowany przez radcę prawnego z wyboru. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy, jak orzeczono we wstępie. /-/ K. Witkowicz-Dwornicka