II SA/Po 799/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2015 r. sprawy ze skargi J. B. i M. B. na uchwałę Sejmiku Województwa W. z dnia [...] stycznia 2012r. Nr [...] w przedmiocie wyznaczenia aglomeracji oddala skargę Uchwałą nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Sejmik Województwa Wielkopolskiego na podstawie art. 43 ust. 2a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. nr 239 poz. 2019 z późn. zm.) wyznaczył aglomerację K. o równoważnej liczbie mieszkańców 30.573. Jednocześnie organ administracji publicznej wskazał w § 2 ust. 1 powołanej uchwały, że aglomeracja K. obejmuje swoim zasięgiem teren gminy miejsko-wiejskiej K., gminy miejsko-wiejskiej M. oraz gminy miejskiej P., objęte systemem kanalizacji zbiorczej zakończonym oczyszczalnią ścieków w miejscowości B. Ponadto w § 2 ust. 2 cytowanej uchwały stwierdzono, że obszar aglomeracji K. wyznacza się na terenie poniższych miejscowości: (1) w gminie K. – K., B., D., K., (2) w gminie M. – D. oraz (3) część południowa miasta P. – G., P. i S. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. J. i M. B. wezwali Sejmik Województwa Wielkopolskiego do usunięcia naruszenia prawa poprzez wskazanie w powyższej uchwale z dnia [...] stycznia 2012 r., że teren aglomeracji K. obejmuje miejscowości K., B., D., K. i część miejscowości S. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że załącznik graficzny, na którym zostały oznaczone granice aglomeracji K., obejmuje także część wsi S., a zatem jest on niezgodny z treścią uchwały. Podnieśli, że w rozporządzeniu nr [...] Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2006 r., które utraciło swoją mocy w wyniku przyjęcia uchwały z dnia [...] stycznia 2012 r., wieś S. wchodziła w skład aglomeracji K. W konsekwencji w systemie kanalizacji powstaje luka – brak jest obszaru łączącego infrastrukturę k. z oczyszczalnią ścieków w B. Rurociąg ciśnieniowy od przepompowni ścieków w K. przebiega od granicy K. przez szereg działek we wsi S. do granicy ze wsią B., a stamtąd do oczyszczalni. Bez niego oznaczona w uchwale z dnia [...] stycznia 2012 r. aglomeracja K. nie mogłaby istnieć. Konsekwentnie zatem aglomeracja ta powinna obejmować także przynajmniej część wsi S. Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. J. i M. B. zaskarżyli powyższą uchwałę z dnia [...] stycznia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] kwietnia 2014 r. W odpowiedzi uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Sejmik Województwa Wielkopolskiego na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2013 r. poz. 596 z późn. zm.) nie uwzględnił wezwania J. i M. B. z dnia [...] kwietnia 2014 r. do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu organ administracji publicznej wyjaśnił, że projekt uchwały z dnia [...] stycznia 2014 r. uzyskał pozytywne opinie Rady Miasta P., Rady Miejskiej w K. Został on również uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w P. i Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. Żaden z tych organów nie wniósł uwag do przedłożonych im postanowień projektu uchwały z dnia [...] stycznia 2014 r. Zastrzeżeń w tym zakresie nie zgłosił również Wojewoda Wielkopolski. Sejmik Województwa Wielkopolskiego podniósł, że skarżący nie wykazali na czym polega naruszenie ich interesu prawnego lub uprawnienia. Z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika, że wolą gminy K. nie było włączenie działek znajdujących się we wsi S. do aglomeracji K. Miejscowość ta nie mogła być włączona do przedmiotowej aglomeracji, gdyż nie spełniała wymogu 120 mieszkańców na 1 km sieci, o którym mowa w art. 43 ust. 2 powołanej ustawy – Prawo wodne oraz w § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie sposobu wyznaczania obszaru i granic aglomeracji (Dz. U. z 2010 r. nr 137 poz. 922). Ponadto w myśl § 3 ust. 3 cytowanego rozporządzenia podstawową jednostką stanowiącą punkt odniesienia w procesie określania granic aglomeracji jest działka budowlana. Granice aglomeracji powinny przy tym przebiegać wzdłuż zewnętrznych granic działek budowlanych, co prowadzi do wniosku, że w skład aglomeracji może być zaliczona tylko działka, której żadna zewnętrzna granica nie znajduje się poza granicami aglomeracji. Dlatego nie można uznać, że ze względu na usytuowanie niewielkiego fragmentu danej działki budowlanej w granicach aglomeracji, działka ta powinna być zaliczona do aglomeracji. Poza tym działka może być włączona do aglomeracji nie tylko, gdy spełnia wspomniane już kryterium koncentracji, ale ponadto, gdy jest ona skanalizowana lub przewidziana do skanalizowania. Z materiału dowodowego wynika natomiast, że działka skarżących nie spełniała tego wymogu. Dlatego też niemożliwe było zaliczenie omawianej działki do aglomeracji K. Konsekwentnie zatem nie zachodzi również niezgodność pomiędzy częścią tekstową uchwały z dnia [...] stycznia 2012 r. a załącznikiem graficznym do niej. W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa Wielkopolskiego wniósł o jej oddalenie powtarzając wcześniejszą argumentację Sejmiku Województwa Wielkopolskiego, zaprezentowaną w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] czerwca 2014 r. W piśmie z dnia [...] lipca 2014 r. M. B. uzupełniła wniesioną przez siebie skargę, żądając stwierdzenia nieważności uchwały z dnia [...] stycznia 2012 r. z uwagi na naruszenie: (1) art. 43 ust. powołanej ustawy – Prawo wodne poprzez nieprawidłowe określenie granic aglomeracji K., tj. bezzasadne wyłączenie z obszaru tej aglomeracji miejscowości S., (2) art. 42 ust. 2 cytowanej ustawy poprzez bezzasadne zastosowanie przewidzianego w tym przepisie wyjątku i wymuszenie stosowania indywidualnych systemów odprowadzania ścieków na terenie obszarów spełniających wymogi do budowy systemu kanalizacji zbiorczej, (3) art. 3 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 4 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz. Urz. WE L 135 z dnia 30 maja 1991 r., s. 40, dalej: "dyrektywa 91/271") w zw. z aktem dotyczącym przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosować w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE K 236 z dnia 23 września 2003 r., s. 33, dalej: "Akt akcesyjny") poprzez bezzasadne wyłączenie obszaru zabudowanego wsi S. z granicy aglomeracji K., mimo uznania tej aglomeracji w Krajowym programie oczyszczania ścieków komunalnych (obwieszczenie Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie ogłoszenia krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych oraz jego dwóch aktualizacji, M.P. z 2010 nr 58 poz. 775) za aglomerację priorytetową dla wypełnienia wymogów Traktatu Akcesyjnego, (4) § 3 ust. 1 i 4, § 3 ust. 2, 4 i 5-6 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie sposobu wyznaczania obszaru i granic aglomeracji (Dz. U. nr 137 poz. 922) poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że z obszaru aglomeracji w rozumieniu art. 43 § 2 wymienionej ustawy można wyłączyć tereny o skoncentrowaniu zaludnienia mniejszym niż 120 osób na 1 km sieci. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że aglomeracja, o jakiej mowa w przepisach powołanej ustawy – Prawo wodne, jest instytucją odrębną od takich instrumentów prawnych jak plany, w tym także plany miejscowego, lub programy. Wyznaczenie aglomeracji nie zależy bowiem od uznania kompetentnego organu administracji publicznej, lecz należy do obowiązków Państwa. W ten sposób następuje bowiem identyfikacja rozproszonych na obszarze całego kraju źródeł powstawania ścieków komunalnych, wyposażenie ich w odpowiednią infrastrukturę i zapewnienie należytego funkcjonowania krajowego systemu oczyszczania ścieków. Tak rozumiany obowiązek odbierania ścieków ze skoncentrowanych obszarów zaludnionych ma szczególny wymiar i nie powinien być utożsamiany z ogólnym obowiązkiem gmin dotyczącym realizacji zbiorowego zaopatrywania w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Korelatem rozważanego obecnie obowiązku jest z kolei roszczenie właścicieli nieruchomości zaliczonych do aglomeracji o realizację sieci zbiorowego odprowadzania wody lub zwrot poniesionych w tym celu wydatków. Ponadto uchwała o wyznaczeniu aglomeracji jest aktem prawa miejscowego, tworząc dla podmiotów nią objętych uprawnienie w sferze prawa publicznego, polegające na tym, że teren, na którym znajdują się ich grunty, zostanie wyposażony w odpowiednią infrastrukturę do odbioru ścieków komunalnych. Skarżąca podniosła zarazem, że wieś S. została ujęta w rozporządzeniu Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2006 r., które zostało jednak uchylone przez kwestionowana uchwałę z dnia [...] stycznia 2012 r. W uzasadnieniu tego aktu wskazano zarazem, że wymieniona miejscowość została wyłączona z aglomeracji ze względów ekonomicznych i niespełnienie wymogu koncentracji. Należy zatem uznać, że poprzez zastąpienie wspomnianego rozporządzenia z dnia [...] września 2006 r. uchwałą z dnia z dnia [...] stycznia 2012 r. skarżąca utraciła roszczenie o połączenie do kanalizacji zbiorczej. Następnie skarżąca wskazała, że aglomeracja w świetle art. 43 ust. 2 cytowanej ustawy musi obejmować wszystkie skoncentrowane tereny zaludnione, za wyjątkiem tych, gdzie budowa systemów kanalizacji zbiorczej nie przyniosłaby korzyści dla środowiska lub powodowałaby nadmierne koszty. Jednocześnie w Akcie akcesyjnym przewidziano, że termin wdrożenia dyrektywy 91/271 upływa w 2013 r., a termin osiągnięcia jej celów – w 2015 r. Zgodnie natomiast z powołanym wcześniej Krajowym programem oczyszczania ścieków komunalnych, aglomeracja K. została uznana priorytetową. W programie tym brano pod uwagę aglomeracje w granicach określonych rozporządzeniem z dnia [...] września. 2006 r. Usunięcie w uchwale z dnia [...] stycznia 2012 r. z aglomeracji K. szeregu skoncentrowanych obszarów zaludnionych oznacza zatem podważenie założeń obszarowych, leżących u podstaw Krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych. Jednocześnie skarżąca, powołując się na wypowiedzi prezentowane w literaturze, wskazała, że wartość graniczna obszaru kanalizowanego wynosi ok. 25-30 mieszkańców na ha. Powyżej tej wartości uzasadnione jest stosowanie systemu kanalizacji zbiorczej. Na tym tle należy z kolei zauważyć, że wskaźnik długości sieci kanalizacyjnej, o jakim mowa w § 3 pkt 4 powołanego rozporządzenia z dnia 1 lipca 2010 r., stosuje się do całej aglomeracji. Należy ją zatem tak rozszerzać, by maksymalnie pokrywała cały skoncentrowany obszar zaludnienia do momentu osiągnięcia minimalnej wartości wskaźnika relacji liczby mieszkańców do długości sieci. Argumentacja prezentowana przez Sejmik Województwa Wielkopolskiego jest zatem nietrafna. W analizowanym przypadku omawiany parametr wynosi bowiem 155 mieszkańców / 1 km sieci. Nie można zatem wyłączyć wsi S. z aglomeracji K.; tym bardziej, że wieś ta znajduje się w geograficznym centrum aglomeracji. Należy poza tym zaznaczyć, że wieś S. znajduje się na obszarze ochrony przyrody w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. – o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627 z późn. zm.), tj. na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu "zlewni Jezior K.-Z.". Wskaźnik koncentracji zaludnienia wynosi w takim wypadku nie 120 mieszkańców / 1 km sieci, ale 90 mieszkańców / 1 km sieci. Ponadto wyłączenie wsi S. z aglomeracji K. narusza postanowienia zawarte w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w którym dopuszczono indywidualne zagospodarowanie ścieków tylko na terenie miejscowości C. Za budową omawianej kanalizacji przemawiają także względy środowiskowe – konieczność zapewnienia lepszej jakości wód. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Marszałek Województwa Wielkopolskiego odniósł się argumentacji skarżącej M. B. zawartej w piśmie z dnia [...] lipca 2014 r. W uzasadnieniu organ administracji publicznej w pełni podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Podniesiono, że zarzut naruszenia § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 1 listopada 2010 r. jest nietrafny, a wywody zawarte w skardze zmierzają do obejścia tego przepisu. Ponadto organ nie zgodził się również z zarzutem naruszenia postanowień studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K. oraz Strategii Rozwoju Miasta i Gminy K. Nie ulega bowiem wątpliwości, że pierwszeństwo posiadają w rozważanym przypadku przepisy ustawy i rozporządzenia. Jeżeli zatem określony obszar nie spełnia wymogów rozporządzenia, od których zależy utworzenie aglomeracji, to powołane wyżej dokumenty gminy nie mogą być uwzględnione przez organ wyznaczający aglomerację. Tym bardziej, że z informacji przedłożonych przez gminę K. wynika, iż długość sieci kanalizacyjnej, jaka musiałaby być wybudowana, aby podłączyć do niej wieś S., wynosiłaby 4,8 km i obsługiwałaby 303 mieszkańców. Wskaźnik koncentracji wyniósłby zatem 64 mieszkańców / 1 km sieci. Ponadto, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, dla wyliczenia omawianego wskaźnika istotna jest długość planowanej sieci kanalizacji. Z kolei Krajowy program oczyszczania ścieków komunalnych stanowi jedynie zestawienie wszystkich aglomeracji, nie modyfikując w żaden sposób obowiązków samorządu województwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany wnioskami i zarzutami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Na wstępie trzeba zauważyć, że w uchwale nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Sejmik Województwa Wielkopolskiego wyznaczył aglomerację K. (k. 2 akt adm.). W § 1 powołanej uchwały wskazano, że równoważna liczba mieszkańców aglomeracji wynosi 30.753. Z kolei w § 2 ust. 1 cytowanej uchwały określono, że zasięg wspomnianej aglomeracji obejmuje tereny gminy miejsko-wiejskiej K., gminy miejsko-wiejskiej M. oraz gminy miejskiej P., na których rozciąga się system kanalizacji zbiorczej zakończony oczyszczalnią ścieków w miejscowości B. Jednocześnie w § 2 ust. 2 tejże uchwały wyjaśniono, że obszar aglomeracji K. obejmuje teren: (1) gminy K.: K., B., D. i K., (2) gminy M.: D. oraz (3) część południową miasta P.: G., P. i S. Okoliczności te należy uznać za bezsporne, gdyż nie były kwestionowane przez żadną ze stron. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2011 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. nr 239 poz. 2019 z późn. zm.). Zgodnie z art. 43 ust. 2 powołanej ustawy, aglomeracja oznacza teren, na którym zaludnienie lub działalność gospodarcza są wystarczająco skoncentrowane, aby ścieki komunalne były zbierane i przekazywane do oczyszczalni ścieków komunalnych. Jak wynika przy tym z art. 43 ust. 1 cytowanej ustawy, aglomeracje o równoważnej liczbie mieszkańców powyżej 2.000 powinny być wyposażone w systemy kanalizacji zbiorczej dla ścieków komunalnych, zakończone oczyszczalniami, zgodnie z ustaleniami krajowego programu oczyszczania ścieków. Tym samym właściciele nieruchomości znajdujących na terenie objętym aglomeracją mogą zasadnie oczekiwać, że omawiana infrastruktura techniczna zostanie zrealizowana na ich posesji. Z tej perspektywy nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem Marszałka Województwa Wielkopolskiego wyrażonym w odpowiedzi na skargę z dnia [...] lipca 2014 r. (k. 4-6 akt sądowych). W piśmie tym stwierdzono bowiem, że J. B. i M. B. nie legitymują się interesem prawnym w zaskarżeniu powołanej uchwały z dnia [...] stycznia 2012 r. Trzeba jednak zauważyć, że według § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2006 r. w sprawie wyznaczenia aglomeracji K. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. nr 161 poz. 3781), obszar aglomeracji K. obejmował pierwotnie także miejscowość S., w której znajduje się nieruchomość należąca do skarżących. Rozporządzenie to następnie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego na mocy § 3 cytowanej uchwały z dnia [...] stycznia 2012 r. Tym samym ten ostatni akt administracyjny pozbawił skarżących ekspektatywy, jaka wynikała z powołanego rozporządzenia. Do chwili wejścia w życie wymienionej uchwały skarżący mogli bowiem oczekiwać, że należąca do nich nieruchomość zostanie objęta kanalizacją sanitarną. Obecnie jest to wykluczone, na co wskazują pisma pt. "Propozycja planu Aglomeracji K." (k. 31-37, 68-76 dokumentacji planistycznej). W opracowaniach tych zaznacza się bowiem, że w miejscowościach nie objętych aglomeracją nie przewiduje się budowy sieci kanalizacji sanitarnej. Mieszkańcy tych miejscowości będą natomiast korzystać z indywidualnych systemów gromadzenia i oczyszczania ścieków. Nie ulega zatem wątpliwości, że uchwała z dnia [...] stycznia 2012 r. dotyczy bezpośrednio interesu prawnego skarżących. Szczegółowe zagadnienia związane z wyznaczeniem aglomeracji zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie sposobu wyznaczania obszaru i granic aglomeracji (Dz. U. nr 137 poz. 922). Na podstawie przepisów wymienionego aktu wykonawczego można wyróżnić trzy kluczowe przesłanki wpływające na określenie obszaru aglomeracji. Po pierwsze, teren aglomeracji determinowany jest przez dokumenty planistyczne i programowe. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia, podstawę wyznaczenia obszaru i granic aglomeracji stanowią: (1) studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy; (2) miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego; (3) decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; oraz (4) wieloletnie plany rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych. Po drugie, z § 3 ust. 4 cytowanego rozporządzenia wynika, że wskaźnik długości sieci obliczany jako stosunek przewidywanej do obsługi przez budowany system kanalizacji zbiorczej liczby aglomeracji i niezbędnej do realizacji długości sieci kanalizacyjnej nie może być co do zasady mniejszy od 120 mieszkańców na 1 km sieci. Niemniej w odniesieniu do wyjątków, o jakich mowa w § 3 ust. 5 tego rozporządzenia, parametr ten, zgodnie z § 3 ust. 6 wymienionego rozporządzenia, nie może być mniejszy niż 90 mieszkańców na 1 km sieci. Po trzecie, w myśl § 3 ust. 4 powołanego rozporządzenia przy wyznaczaniu obszaru aglomeracji bierze się także pod uwagę, że realizacja sieci kanalizacyjnej na obszarze aglomeracji z doprowadzeniem do oczyszczalni ścieków powinna być uzasadniona finansowo i technicznie. Podobnie w § 3 ust. 6 tego rozporządzenia wskazuje się, że przy wyznaczeniu aglomeracji należy wziąć pod uwagę opłacalność realizacji sieci kanalizacji komunalnej na terenach z § 3 ust. 5 cytowanego rozporządzenia. Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy najpierw zauważyć, że miejscowość S. była ujęta w dokumentach wymienionych w § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia jako teren przeznaczony do budowy sieci kanalizacyjnej i włączenia do aglomeracji K. Wskazują na to m.in. pisma Burmistrza K. z dnia [...] września 2010 r., znak [...], z dnia [...] lutego 2011 r., znak [...] (k. 1, 15 dokumentacji planistycznej). Okoliczność ta nie była również kwestionowana przez żadną ze stron. Spełnienie pierwszego z opisanych wyżej wymogów nie oznacza jednak automatycznie, że miejscowość S. powinna stanowić część aglomeracji K. Trzeba bowiem zauważyć, że w rozważanym przypadku nie został spełniony wskaźnik liczby mieszkańców na 1 km sieci. Zgodnie bowiem z ogólną regułą z § 3 ust. 4 powołanego rozporządzenia, parametr ten powinien wynosić 120 mieszkańców na 1 km sieci. Niemniej miejscowość S. znajduje się w granicach obszaru chronionego krajobrazu (k. 148-149 dokumentacji planistycznej), a zatem objęta jest formą ochrony przyrody, o jakiej mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. nr 151 poz. 1220 z późn. zm.). W konsekwencji zatem w świetle § 3 ust. 5 pkt 4 i § 3 ust. 5 cytowanego rozporządzenia wystarczające dla tego terenu było osiągnięcie przez wspomniany wskaźnik wartości 90 mieszkańców na 1 km sieci. Wymóg ten jednak nie został zachowany. Z powołanych wyżej pism pt. "Propozycja planu Aglomeracji K." wynika bowiem, że w miejscowości S. mieszkają 303 osoby, a długość planowanej do wybudowania na tym terenie sieci kanalizacyjnej wyniosłaby 4,8 km. Tym samym rozważany parametr osiągnąłby wartość tylko 63 osób na 1 km sieci. Niemniej w piśmie z dnia [...] lipca 2014 r. skarżąca M. B. wywodziła, że omawiany parametr powinien być wyliczony globalnie dla całego planowanego obszaru aglomeracji, a nie dla poszczególnych miejscowości, które miałyby wejść w jej skład (k. 9-14 akt sądowych). Stanowisko to jest jednak nietrafne. Trzeba bowiem zauważyć, że gdyby istotnie wartość wskaźnika mieszkańców na 1 km sieci miała być liczona globalnie, to bezzasadne byłoby wyróżnianie w § 3 ust. 5 powołanego rozporządzenia wyjątków w zakresie minimalnej wartości tego parametru. Do podobnego wniosku prowadzi analiza § 3 ust. 4 tego rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, istotna jest liczba mieszkańców na terenie przewidzianym do realizacji sieci, a nie na terenie całej aglomeracji. W konsekwencji nie można więc uznać, że w niniejszej sprawie osiągnięty został minimalny próg wskaźnika liczby mieszkańców na 1 km sieci. Trzeba poza tym zaznaczyć, że zaliczenie miejscowości S. do aglomeracji K. nie spełniało również ostatniego z wymienionych wcześniej wymogów. W uzasadnieniu chwały nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] grudnia 2011 r. w sprawie zaopiniowania zmian do projektu planu aglomeracji K. (k. 124-125 dokumentacji planistycznej), jak i w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały z dnia [...] stycznia 2012 r. stwierdzono bowiem, że wyłączenie miejscowości S. z rozważanej aglomeracji jest uzasadnione względami ekonomicznymi. Tym samym, abstrahując od niskiego wskaźnika liczby mieszkańców na 1 km sieci, proponowany przez skarżących kształt aglomeracji byłby nieuzasadniony finansowo, a jego opłacalność mogłaby budzić wątpliwości. Wprawdzie powyższe uzasadnienie ekonomiczne organu administracji publicznej jest zwięzłe, lecz należy je uznać za wystarczające w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności liczby mieszkańców miejscowości S. Sąd pragnie przy tym zaznaczyć, że dokonywana obecnie kontrola zaskarżonego aktu polega na zbadaniu jej zgodności z prawem, tj. na przestrzeganiu przez organ administracji publicznej przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę uchwały z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz przepisów proceduralnych. Sąd nie bada natomiast merytorycznej trafności rozstrzygnięcia przyjętego przez Sejmik Województwa Wielkopolskiego, ani nie rozważa zasadności przyjęcia innego wariantu określenia granic aglomeracji. Podsumowując, należy zatem stwierdzić, że miejscowość S. została wprawdzie ujęta początkowo w dokumentach stanowiących podstawę do wyznaczenia aglomeracji. Niemniej nie spełnia ona wymogu minimalnej liczny mieszkańców na 1 km sieci oraz ekonomicznej opłacalności realizacji przedsięwzięcia. Dlatego też wyłączenie miejscowości S. z obszaru aglomeracji K. dokonane w zaskarżonej uchwale z dnia [...] stycznia 2012 r. odpowiada prawu. W tej sytuacji Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia skargi. Skarga jako niezasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.