II SA/Po 800/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2019 r. sprawy ze skargi [...] spółki z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty refundacji ze środków Funduszu Pracy; oddala skargę Starosta Z. decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "K.p.a.") oraz art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. d, art. 76 ust. 7 i art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.), odmówił [...] sp. z o.o. w Z. rozłożenia na raty spłaty zobowiązania wynikającego z wypowiedzenia umowy nr [...] z dnia [...] r. o refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego w kwocie należności głównej [...] zł, odsetek ustawowych naliczonych od dnia [...] r. do dnia [...] r. w kwocie [...]zł i odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych od dnia [...] r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu wyjaśniono, że wnioskiem z dnia [...] r. [...] sp. z o.o. zwróciła się o rozłożenie należności obejmujących zwrot refundacji kosztów wyposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego i zwrot refundacji finansowania i organizacji prac interwencyjnych wynikających z zawartych umów na miesięczne raty w wysokości po [...] zł miesięcznie dla każdej z zawartych umów, umorzenie całości odsetek ustawowych oraz odsetek ustawowych za opóźnienie oraz nienaliczanie dalszych odsetek ustawowych i odsetek ustawowych za opóźnienie. W nawiązaniu do złożonego wniosku organ I instancji wezwał [...] sp. z o.o. do dostarczenia dokumentów i informacji niezbędnych do ustalenia sytuacji finansowej i majątkowej spółki w terminie 7 dni od dnia odbioru pisma, celem zbadania wystąpienia przesłanek zawartych w art. 76 ust. 7 pkt 1 i 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. 1) sprawozdania finansowego, tj. bilansu, rachunku zysków i strat za 2016 rok oraz zestawienia kosztów i wydatków za 2017 rok; 2) zeznania podatkowego o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2016; 3) wysokość aktualnych zobowiązań i należności (miesięczna kwota) – podatki, kredyty, ZUS, instytucje, osoby fizyczne, egzekucje, 4) majątek ruchomy i nieruchomy (nieruchomości, maszyny, urządzenia, środki transportu, inne). W odpowiedzi spółka sprecyzowała jakich umów dotyczył wniosek z dnia [...] r. i wskazała termin płatności poszczególnych rat - do 15 dnia każdego miesiąca. Spółka wyjaśniła ponadto, że w 2016 roku odnotowała stratę wynoszącą [...] zł (na dowód czego przedłożyła zeznanie roczne CIT-8 za 2016 rok) i posiada zadłużenie w ZUS. Na ponoszone przez nią wydatki składa się wynagrodzenie zleceniobiorcy [...] - [...] zł brutto miesięcznie, czynsz najmu lokalu [...] zł brutto miesięcznie i obsługa prawna [...] zł brutto miesięcznie. Spółka poinformowała jednocześnie, że nie ma możliwości przedstawienia w wyznaczonym terminie wszystkich wymaganych dokumentów, co związane jest z zaniedbaniami podmiotu poprzednio prowadzącego księgowość spółki. Organ I instancji dostosowując termin do zakresu w jakim ma nastąpić uzupełnienie dokumentów pismem z dnia [...] r. przedłużył termin na złożenie dodatkowych dowodów i wezwał [...] sp. z o.o. do przedłożenia dodatkowych dokumentów, tj. salda rachunku bankowego spółki za 2016 i 2017 rok, zestawienia obrotów i sald miesięczne, albo rocznych za 2016 i 2017 rok, stan posiadanych przez spółkę środków, o których napisano w piśmie z dnia [...] r., zaświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o zaleganiu bądź niezaleganiu z opłatą składek, zaświadczenia z Urzędu Skarbowego o zaleganiu bądź niezaleganiu zobowiązań podatkowych lub innych danin publicznych, wykazu posiadanego przez spółkę majątku, wierzytelnościach przysługujących spółce od osób trzecich wraz z wskazaniem terminu płatności tych wierzytelności lub przyczynach opóźnienia oraz czynnościach podjętych celem ich wyegzekwowania i dokumentacją potwierdzającą te czynności. Ostatecznie na wniosek spółki organ przedłużył termin dostarczenia dokumentów do dnia [...] r. Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik spółki oświadczył, że spółka nie ma możliwości dostarczenia salda rachunku bankowego spółki za 2016 i 2017 rok, zestawienia obrotów i sald miesięcznie lub rocznych za 2016 i za 2017 rok, stanu posiadania środków i zestawienia kosztów i wydatków za 2017 rok, albowiem poprzedni księgowy pozostawił nieporządek w dokumentacji finansowej spółki. Spółka jest aktualnie właścicielem samochodów: [...]. Posiada także komputery, stanowiska pracy, drukarkę i inne przedmioty. Nie posiada żadnych nieruchomości. Spółka posiada zadłużenie w ZUS z tytułu składek na ubezpieczenia. Z tytułu zatrudnienia w oparciu o umowę zlecenia składki do ZUS za 2017 r. wyniosły ogółem [...] zł należności głównej plus odsetki. P. do rozliczenia składki od umowy zlecenia dla zleceniobiorcy, który wykonał usługę pomalowania biura. Przechodząc do meritum organ I instancji wyjaśnił, że w art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wymienione zostały cztery przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest ewentualne udzielenie przez organ ulg w spłacie zadłużenia. Z analizy zapisów pkt 1-4 wynika, że ustawodawca wyraźnie określił krąg adresatów, do których normy tam zawarte mają być stosowane, różnicując go w poszczególnych punktach. Jedynie pkt 1 i 4 odnosi się do wnioskodawcy, przy czym trudna sytuacja materialna, na którą się powołuje, się w nich nie zawiera. W opinii organu brak jest podstaw do przychylenia się do prośby wnioskodawcy, albowiem nie spełnia on przesłanek wymienionych w art. 76 ust. 7 pkt 1 i 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W szczególności wnioskujący w swoim piśmie z dnia [...] r. wskazał mienie, z którego skutecznie można prowadzić egzekucję, między innymi w postaci samochodów i sprzętu wyposażenia biurowego, nadto zgromadzonych przez spółkę środków zgromadzonych w latach poprzednich, o których wspomniał pełnomocnik w piśmie z dnia [...] r. Ponadto wnioskujący mimo wyznaczania mu dodatkowych terminów nie przedłożył dokumentów, o które wzywał Urząd w pismach z dnia [...] r., [...] r. i [...] r., pozwalających stwierdzić jaka jest rzeczywista sytuacja majątkowa spółki. W odwołaniu z dnia [...] r. do Wojewody [...] sp. z o.o. z siedzibą w Z. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie zgodnie z żądaniem wniosku, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 pkt 3 K.p.a. oraz art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W motywach odwołania spółka wskazała jeszcze raz na przyczyny, z powodu których nie udało jej się uzupełnić powstałych wakatów objętych dofinansowaniem. Wyjaśniła, że na powyższe trudności nałożyły się problemy finansowe spółki wynikające ze złej koniunktury na rynku świadczonych usług, a w konsekwencji spółka w 2016 r. nie odnotowała zysku, lecz dodatkowo przyniosła stratę. To powoduje, że aktualna działalność gospodarcza nie przynosi stronie dochodów pozwalających na jednorazowy zwrot refundacji. Spółka nie posiada majątku, z którego można dochodzić należności, a okoliczność ta wynika choćby z faktu, że posiada zadłużenie wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz poniosła stratę finansową na koniec roku podatkowego. Zdaniem odwołującej w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 76 ust. 7 pkt 1 i pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Odwołująca podniosła również, że z zaskarżonej decyzji wynika, iż jej adresatem jest [...] - Członek Zarządu Spółki. Tymczasem umowę, z której wynika zwrot refundacji zawierała spółka [...] sp. z o.o., którą jedynie reprezentował P. R.. Spółka i reprezentujący ją członek zarządu to dwa zupełnie odrębne podmioty prawa. Wojewoda decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że PUP w Z. trzykrotnie wzywał pełnomocnika spółki do przedstawienia dokumentów potwierdzających sytuację materialną i finansową tej spółki, przy czym czas na zgromadzenie dokumentacji był odpowiedni. Nie można także uznać, iż przedstawienie jedynie zeznania PIT- 8 oraz pisma z ZUS o wysokości zadłużenia w organie rentowym stanowi pełną informację o sytuacji materialnej i finansowej [...] sp. z o.o. Podstawowymi dokumentami określającymi sytuację spółki są bowiem m.in. sprawozdanie finansowe, salda rachunku bankowego, czy też roczne zestawienie obrotów i sald. Zdaniem organu odwoławczego Starosta Z. miał podstawy do wydania decyzji o odmowie rozłożenia na raty należności z tytułu umowy refundacji, skoro w wyniku bierności strony nie udało się ustalić całościowej sytuacji finansowej [...] sp. z o.o. Z brzmienia art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jednoznacznie wynika, iż rozstrzygnięcie merytoryczne w kwestii rozłożenia na raty należności powinno nastąpić w związku z badaniem przesłanek do rozłożenia na raty należności, a wnioskodawca nie przedstawił wszystkich wymaganych informacji na temat swojej sytuacji finansowej i materialnej. Organ I instancji jednoznacznie przy tym wskazał stronie, że w przypadku braku udokumentowania sytuacji finansowej i majątkowej spółki nastąpi wydanie decyzji na podstawie dotychczas zebranego materiału dowodowego. Wnioskodawca powinien być zatem świadomy, że w przypadku braku przedłożenia wymaganych dokumentów i informacji dotyczących spełniania przesłanek z art. 76 ust. 7 pkt 1 i 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wniosek o rozłożenie na raty należności będzie rozpatrzony negatywnie. Odnosząc się do argumentacji odwołania dotyczącej braku odpowiedzialności spółki za brak możliwości kontynuowania realizacji umowy o refundację, organ odwoławczy wskazał, że kwestia ta nie dotyczy sprawy rozłożenia na raty żądanej należności i nie może być w brana pod uwagę w rozpoznawanej sprawie. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie odnosi się do spółki prawa handlowego. Końcowo organ odwoławczy podkreślił, że z treści decyzji organu I instancji jednoznacznie wynika, że stroną toczącego się postępowania [...] sp. z o.o., a nie jej Prezes Zarządu. Zaskarżona decyzja została wysłana skutecznie do pełnomocnika spółki, dlatego też w żaden sposób nie można uznać, że strona nie mogła brać udziału w toczącym się postępowaniu i nie doręczono jej zaskarżonej decyzji. Z dokumentacji wynika, iż pełnomocnik spółki w dniu [...] r. odebrał wskazaną decyzję. Ponadto, postanowieniem z dnia [...] r. Starosta Z. sprostował oczywisty błąd w nagłówku decyzji poprzez wskazanie, że adresatem decyzji jest [...] sp. z o.o. Wobec powyższych okoliczności zarzut co do braku oznaczenia strony w zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony. W skardze z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu [...] sp. z o.o. z siedzibą w Z. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji, względnie ich uchylenie, a ponadto o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przejawiające się w tym, że organy obu instancji przy rozpoznawaniu sprawy w toku postępowania związanego z wydaną decyzją nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nadto nie wyjaśniły wszystkich wątpliwości w sprawie mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, podczas gdy taki obowiązek ciąży na organach administracji publicznej z mocy prawa; 2) art. 107 § 1 pkt 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 i w zw. z art. 113 § 1 K.p.a. poprzez brak wszystkich elementów, które powinna zawierać decyzja administracyjna tj. nieprawidłowe oznaczenie strony, do której skierowano decyzję i wskazanie jako strony P. R., podczas gdy pracodawcą korzystającym z refundacji była spółka pod firmą [...] sp. z o.o. z siedzibą w Z., wskutek czego doszło do skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną postępowania (stanowi to jedną z przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, która nie podlega sprostowaniu); 3) art. 8 K.p.a. polegające na tym, że organy obu instancji zaniechały prowadzenia postępowania w sposób, który budziłby zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, czego przejawem jest skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną postępowania, nierzetelnie przeprowadzone postępowanie dowodowe i ocena dowodów oraz niezałatwienie sprawy w zgodzie z interesem społecznym i słusznym interesem obywateli poprzez odmowę rozłożenia na raty zwrotu refundacji; 4) art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że skarżąca nie spełnia żadnej z przesłanek uprawniających do odroczenia terminu płatności należności, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca nie posiada majątku, z którego można dochodzić należności, a nadto dotknięta jest trudnościami natury finansowej i nie dysponuje środkami na zapłatę należności, a zatem dochodzenie tej należności pozbawi skarżącą niezbędnych środków utrzymania i doprowadzi do jej niewypłacalności skutkującego obowiązkiem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, czego organ nie wziął pod uwagę. W uzasadnieniu skarżąca powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia, czy Starosta Z. zasadnie odmówił spółce [...] sp. z o. o. z siedzibą w Z. rozłożenia na raty zobowiązania wynikającego z wypowiedzenia umowy nr [...] z dnia [...] r. o refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego. W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutu najdalej idącego, związanego z nieprawidłowym oznaczeniem adresata decyzji organu I instancji wskazać należy, że Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, iż doszło do skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. Istotnie w nagłówku decyzji organu I instancji wpisano "[...] Członek Zarządu [...] sp. z o.o.", jednakże w świetle całokształtu okoliczności sprawy oraz treści uzasadnienia decyzji, nie budzi najmniejszych wątpliwości, iż jej adresatem była spółka [...] sp. z o. o. Mając powyższe na uwadze uznać należało, że błędne jest założenie wyjściowe, jakie [...] sp. z o.o. przyjęła za podstawę szerokiej argumentacji dotyczącej skutków skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.). Z całą pewnością bowiem decyzja z dnia [...] r., [...] nie została skierowana do P. R., tylko wprost do [...] sp. z o.o. Uzupełniająco Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 205 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1577 ze zm.), oświadczenia składane spółce oraz doręczenia pism spółce mogą być dokonywane wobec jednego członka zarządu lub prokurenta. Przepis ten oczywiście nie pozwala kierować decyzji administracyjnych do członków zarządu lub prokurentów spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, niemniej jednak usprawiedliwia on Starostę, który wskazanie adresata ("[...] sp. z o.o. z siedzibą w Z.") poprzedził formułą "Pan [...] Członek Zarządu". Ten ostatni pełnił przecież funkcję znanego organowi reprezentanta spółki. W konsekwencji nie można uznać za zasadne także naruszenia art. 107 § 1 pkt 3 i art. 112 § 1 K.p.a. Decyzja zawierała oznaczenie strony zgodnie z art. 107 §1 pkt 3 K.p.a. ("[...] sp. z o.o. z siedzibą w Z."). Natomiast jeśli chodzi o jej sprostowanie, to nastąpiło to odrębnym postanowieniem z dnia [...] r., [...], które potwierdza tylko, że zamiarem organu było skierowanie decyzji do spółki. Przechodząc do przesłanek warunkujących rozłożenie na raty zobowiązania wynikającego z wypowiedzenia umowy nr [...] z dnia [...] r. o refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego wyjaśnić należy, że z art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, iż starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć zwrot refundacji jeżeli: 1) w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały refundację nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności; 2) dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 i 3, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania; 3) osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 i 3, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności; 4) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty refundacji przewyższającej wydatki egzekucyjne. W kontekście powyższego podkreślić należy, że postępowanie z art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest wyjątkiem od zasady terminowego zwrotu należności przez ich beneficjentów i ma za zadanie przede wszystkim racjonalizować proces zwrotnego pozyskiwania wydatkowanych środków. Pozwala na zaniechanie lub rozłożenie w czasie zobowiązania w sytuacjach skrajnych, tj. jeżeli obiektywnie nie można go w ogóle uzyskać (art. 76 ust. 7 pkt 1 ustawy) lub zachodzi przypuszczenie, że procedura egzekucji będzie droższa aniżeli wartość samej należności możliwej do uzyskania (art. 76 ust. 1 pkt 4 ustawy). W rozpoznawanej sprawie poza rozważeniami pozostaje przy tym w ogóle kwestia zastosowania art. 76 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy, gdyż dotyczą one sytuacji, gdy może dojść do pozbawienia osoby lub osoby pozostającej na jej utrzymaniu "niezbędnych środków utrzymania" oraz gdy osoba zobowiązana do zwrotu należności zmarła. Przesłanki te z całą pewnością nie odnoszą się do spółki prawa handlowego, która nie gromadzi niezbędnych środków utrzymania, a tym bardziej nie może się do niej odnosić przesłanka śmierci zobowiązanego. Zdaniem Sądu skarżąca nie wykazała, że zaistniały przesłanki z art. 76 ust. 7 pkt 1 i 4 ustawy. Po pierwsze, pomimo kilkukrotnych wezwań Starosty z dnia [...], [...] oraz [...] r. (k. nienumerowane akt adm.) spółka nie przedstawiła wyczerpującej dokumentacji potwierdzającej, że jej sytuacja materialna i finansowa uzasadnia uwzględnienie żądania. Ani Starosta, ani Wojewoda nie mieli z kolei obowiązku prowadzić z urzędu postępowania na rzecz wyjaśnienia okoliczności, które dotyczą finansów spółki i których przedstawienie pozostaje wyłącznie w jej interesie. Odnosząc się przy tym do wyjaśnień spółki, że podmiot prowadzący księgowość spółki dopuścił się zaniedbań podkreślić należy, że [...] sp. z o.o. jest osobą prawną, obowiązaną prawem działać w sposób przejrzysty, przy uwzględnieniu zasad rachunkowości, a w przypadku powierzenia prowadzenia dokumentacji innemu podmiotowi, odpowiada za wybór tej osoby i sprawuje nadzór nad powierzonymi jej obowiązkami. Składając wniosek o rozłożenie na raty zwrotu refundacji spółka musiała liczyć się z koniecznością udokumentowania stanu finansowego i majątkowego, gdyż niepoparte stosownymi dokumentami okoliczności nie mogą być podstawą do odstąpienia bądź stosowania ulg w odniesieniu do zobowiązań mających za przedmiot środki publiczne. Wreszcie Sąd zgadza się z organami, że już na podstawie samych danych przedstawionych przez [...] sp. z o.o. można wykluczyć przesłanki z art. 76 ust. 7 pkt 1 i 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z całą pewnością nie ma podstaw do twierdzenia, że skarżąca nie posiada majątku, z którego można dochodzić należności, albowiem sama przyznała za pośrednictwem swojego pełnomocnika w piśmie z dnia [...] r. (zob. s. 2 pisma, k. nienumerowana akt adm.), że posiada składniki majątku takie jak pojazdy [...] oraz inne składniki, w szczególności komputery, drukarki i inne przedmioty. Skoro [...] sp. z o.o. posiada majątek, to przesłanka z art. 76 ust. 7 pkt 1 ustawy nie zachodzi. Podobnie ocenić należy przesłankę z art. 76 ust. 1 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Materiał dowodowy nie pozwala uznać, że zachodzi wymagane tym przepisem przypuszczenie, iż efektywna egzekucja nie przewyższy wartości wydatków egzekucyjnych. Skoro skarżąca posiada szereg składników majątku, w tym kilka pojazdów i sprzęt biurowy, to ich wartość najpewniej przekroczy wydatki w postępowaniu egzekucyjnym. Tego nie można było jednak przesądzić, albowiem jak już wskazano powyżej, skarżąca, choć ubiega się o rozłożenie należności na raty między innymi na podstawie art. 76 ust. 7 pkt 4 ustawy, nie podjęła się wykazania wartości posiadanego majątku i nie udowodniła, że wartość tego majątku jest niższa niż koszt egzekucji. Niezależnie od powyższego Sąd wskazuje, że nie jest przekonująca w kontekście art. 76 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy argumentacja skargi uwypuklająca fakt słabej kondycji finansowej skarżącej. Skarżąca zdaje się bowiem nie dostrzegać, że opisane przesłanki rozłożenia należności z tytułu zwrotu refundacji na raty nie odnoszą się do ogólnej sytuacji finansowej podmiotu (gdy chodzi o osoby prawne), ale dotoczą konkretnych relacji związanych z efektywnością egzekucji. Przedstawione rozważania prowadzą do wniosku, że nie zostały spełnione przesłanki do wnioskowanego przez [...] sp. z o.o. rozłożenia należności z tytułu zwrotu refundacji na raty. Organy nie naruszyły więc przepisów prawa materialnego (zwłaszcza art. 76 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy). Nie uchybiły także regulacjom dotyczącym administracyjnego postępowania wyjaśniającego i zasadzie budzenia zaufania, gdyż podjęły się maksymalnych starań, aby skłonić skarżącą do wyczerpującego nakreślenia swojej sytuacji materialnej i finansowej, rzetelnie pouczając jej pełnomocnika jakie dokumenty są ku temu wymagane. Organów nie można natomiast obciążać tym, że nie wywiodły z materiału dowodowego wniosków pozytywnych dla [...] sp. z o.o., skoro spółka mimo wezwań materiału dowodowego do takich wniosków nie dostarczyła. Same zasady ogólne postępowania administracyjnego (np. art. 7 czy 8 K.p.a.) nie mogą być natomiast podstawą do odstąpienia bądź stosowania ulg w odniesieniu do zobowiązań mających za przedmiot środki publiczne. Końcowo Sąd zaznacza, że w sprawie nie mają znaczenia szeroko eksponowane przez [...] sp. z o.o. okoliczności, które doprowadziły do powstania obowiązku zwrotu refundacji. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja wydana na podstawie art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, która ma za przedmiot przesłanki rozłożenia należności na raty, a nie zasadność samej należności. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), oddalił skargę.