II SA/Po 801/18

26 września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2019 r. sprawy ze skargi A. Spółki z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty należności związanych z organizowaniem i finansowaniem praz interwencyjnych; oddala skargę Wojewoda decyzją z [...] czerwca 2018 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 1 i 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. – k.p.a.) oraz art. 76 ust. 7 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1065 ze zm. – u.p.z.i.r.p.) po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. (spółka) utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] marca 2018 r. nr [...] odmawiającej rozłożenia na raty zobowiązania wynikającego z wypowiedzenia umowy nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. w sprawie organizowania i finansowania prac interwencyjnych w kwocie należności głównej [...] zł, odsetek ustawowych naliczonych od [...] maja 2016 r. do [...] lutego 2018 r. w kwocie [...]zł i odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych od [...] lutego 2018 r. do dnia zapłaty. Uzasadniając rozstrzygnięcie Wojewoda wskazał, że [...] grudnia 2017 r. spółka wniosła do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] (PUP) wniosek o rozłożenie na raty należności obejmującej zwrot refundacji kosztów wyposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego i zwrot refundacji finansowania i organizacji prac interwencyjnych, wynikających z zawartych umów przez PUP w [...], każda rata płatna po [...] zł. Ponadto spółka wniosła o umorzenie całości odsetek ustawowych oraz odsetek ustawowych za opóźnienie od należności obejmujących zwrot refundacji kosztów wyposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego i zwrot refundacji finansowania i organizacji prac interwencyjnych wynikających z zawartych umów przez PUP oraz o nienaliczanie ustawowych i nienaliczenie dalszych odsetek ustawowych za opóźnienie. Podkreślono, że "w sprawie na refundowanych stanowiskach przez PUP z różnych przyczyn, niezależnych od pracodawcy doszło do powstania wakatów, których nie udało się uzupełnić poprzez skierowanie do pracy innych kandydatów." Wskazano też, że w związku z brakiem kandydatów do pracy na utworzonych stanowiskach spółka zmieniła profil działalności i ograniczyła jej rozmiary, dlatego też nie ponosi odpowiedzialności za niezapełnienie uzupełnienia i kontynuacji na refundowanych stanowiskach pracy oraz przy pracach interwencyjnych. Pismem z [...] stycznia 2018 r. PUP wezwał spółkę do dostarczenia dokumentów i informacji niezbędnych do ustalenia sytuacji finansowej i majątkowej spółki oraz o podanie dokładnie, jakich umów dotyczy wniosek z [...] grudnia 2017 r., a także wskazanie proponowanej daty spłaty. W piśmie podano szczegółowo jakie dokumenty wskazują na sytuację finansową spółki prawa handlowego (np. sprawozdanie finansowe, bilans rachunku zysków i strat, zeznania podatkowe, wykaz aktualnych zobowiązań i majątku ruchomego i nieruchomego). Pismem z [...] stycznia 2018 r. spółka wskazała 4 umowy o refundację, które dotyczą wniosku z [...] grudnia 2017 r. o odroczenie płatności należności oraz o umorzenie zaległych odsetek oraz wskazała, że termin płatności rat na dzień 15 każdego miesiąca, tj. z każdej z 4 umów po [...] zł miesięcznie. Wskazano, iż spółka w 2016 r. poniosła stratę w wysokości [...] zł, co ma potwierdzać zeznanie roczne [...], a jednocześnie wyjaśniono, że spółka nie posiada bilansu i rachunków zysków za 2016 r., ponieważ poprzednie biuro rachunkowe nie przygotowało tych dokumentów. Jednocześnie podkreślono, iż "obecnie trwa audyt całej dokumentacji spółki od 2016 r. przez inne biuro rachunkowe w celu przygotowania brakującego sprawozdania finansowego za 2016 r. i 2017 r. Wskazano również, iż część zadłużenia w ZUS wynika z załączonego pisma z [...] grudnia 2017 r., a obecnie spółka ponosi koszty miesięczne wynagrodzenia pracownika [...] zł - [...] zł brutto, czynsz najmu lokalu [...] zł miesięczne oraz koszty stałej obsługi prawnej - [...] zł brutto. Wyjaśniono też, że spółka utrzymuje się ze środków zgromadzonych w latach poprzednich, a nie z bieżącej działalności oraz dzięki przesunięciom w płatnościach, ale nie są to takie środki, które pozwalają na zwrot refundacji. PUP pismem z [...] stycznia 2018 r. wezwał pełnomocnika spółki do sprecyzowania numerów umów, których dotyczy wniosek z [...] grudnia 2018 r. oraz poinformował o przedłużeniu terminu na dostarczenie wymaganych dokumentów o 14 dni. Pełnomocnik spółki w odpowiedzi złożył wniosek o przedłużenie terminu na dostarczenia dokumentacji do [...] marca 2018 r., na co organ wyraził zgodę. Pismem z [...] marca 2018 r. pełnomocnik spółki wskazał, że spółka nie ma możliwości dostarczenia wymaganych dokumentów finansowych, a obecnie jest właścicielem samochodów [...] oraz posiada inne składniki majątku, w szczególności komputery, drukarki i inne przedmioty. Wskazał, iż szczegółowo opisał aktualne koszty spółki, jej zobowiązania oraz opisał profil działalności spółki oraz opisał szczegółowo z czego wynikał brak możliwości kontynuowania zatrudnienia na refundowanych stanowiskach. Decyzją z [...] marca 2018 r. nr [...] Starosta [...] odmówił rozłożenia na raty zobowiązania wynikającego z wypowiedzenia umowy nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. w sprawie organizowania i finansowania prac interwencyjnych w kwocie należności głównej [...] zł, odsetek ustawowych naliczonych od [...] maja 2016 r. do [...] lutego 2018 r. w kwocie [...]zł i odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych od dnia [...] lutego 2018 r. do dnia zapłaty. W odwołaniu od powyższej decyzji spółka podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynika sprawy, tj. art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a., a także art. 107 § 1 pkt 3 K.p.a. oraz art. 8 K.p.a. Ponadto, wskazano na naruszenie prawa materialnego, tj. art. 76 ust. 7 u.p.z.i.r.p. Starosta [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. sprostował oczywistą pomyłkę w ww. decyzji z [...] marca 2018 r. w postaci podanego adresata, do którego winna zostać nadana decyzja - zamiast omyłkowo wskazanego P. R. członka zarządu [...] sp. z o.o. na prawidłowego odbiorcę [...] sp. z o.o. reprezentowanej przez Radcę Prawnego R. K.. Postanowienie powyższe zostało zaskarżone zażaleniem. Rozpoznając odwołanie Wojewoda przytoczył w pierwszej kolejności treść art. 76 ust. 7 u.p.z.i.r.p., a następnie wskazał, że z dokumentacji wynika, iż PUP wzywał pełnomocnika spółki do przedstawienia dokumentów potwierdzających sytuację materialną i finansową tej spółki. Przedstawienie tylko zeznania [...] oraz pisma z ZUS o wysokości zadłużenia w organie rentowym stanowi pełną informację o sytuacji materialnej i finansowej spółki, gdyż podstawowymi dokumentami określającymi sytuację spółki są m.in. sprawozdanie finansowe, salda rachunku bankowego czy też roczne zestawienie obrotów i sald. Mając powyższe na względzie uznano, że Starosta [...] miał podstawy do wydania decyzji o odmowie rozłożenia na raty zobowiązania. Jak podkreślił organ odwoławczy Starosta w pismach z [...] stycznia oraz z [...] lutego 2018 r. jednoznacznie wskazał stronie, iż w przypadku braku udokumentowania sytuacji finansowej i majątkowej wskazanej spółki nastąpi wydanie decyzji na podstawie dotychczas zebranego materiału dowodowego. Zatem wnioskodawca powinien być świadomy, że w przypadku braku przedłożenia wymaganych dokumentów i informacji dotyczących spełniania się przesłanek z art. 76 ust. 7 pkt 1 i 4 u.p.z.i.r.p. wniosek o rozłożenie na raty należności będzie rozpatrzony negatywnie. Strona, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, powinna być świadoma, iż podnosząc określone okoliczności należy te okoliczności udokumentować lub chociażby uprawdopodobnić, co w sytuacji wniosku spółki nie miało miejsca. Zdaniem organu odwoławczego, nie można uznać, iż całkowity ciężar dowodu w sprawach o rozłożenie na raty należności spoczywa na organie zatrudnienia, a strona może zachowywać się całkowicie biernie i składać tylko niepotwierdzone oświadczenia. Wojewoda podkreślił, że bez znaczenia w sprawie pozostają przy tym przyczyny żądania zwrotu pobranych środków wynikających z umowy z [...] kwietnia 2016 r. oraz podnoszonej przez spółkę braku odpowiedzialności za brak możliwości kontynuowania realizacji umowy. Odnosząc się do zarzutu, iż w zaskarżonej decyzji jako adresata wskazano nie spółkę, lecz jej prezesa zarządu Wojewoda stwierdził, iż takiego rodzaju uchybienie nie może powodować konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji Starosty [...]. Z treści decyzji jednoznacznie wynika, że stroną toczącego się postępowania jest spółka, a nie jej prezes zarządu. Zaskarżona decyzja została wysłana skutecznie do pełnomocnika spółki, dlatego też w żaden sposób nie można uznać, że strona nie mogła brać udziału w toczącym się postępowaniu i nie doręczono jej zaskarżonej decyzji. Z dokumentacji wynika, iż pełnomocnik spółki 4 kwietna 2018 r. odebrał wskazaną decyzję. Ponadto postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. Starosta [...] sprostował ten oczywisty błąd w nagłówku decyzji poprzez wskazanie, że adresatem decyzji jest spółka. Wobec tego zarzutu co do braku oznaczenia strony w zaskarżonej decyzji nie uwzględniono. W skardze na powyższą decyzję wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu [...] sp. z o.o. podniosła zarzut naruszenia: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez brak podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nadto niewyjaśnienia wszystkich wątpliwości w sprawie mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, podczas gdy taki obowiązek ciąży na organach administracji publicznej z mocy prawa; art. 107 § 1 pkt 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 i w zw. z art. 113 § 1 K.p.a. poprzez brak wszystkich elementów, które powinna zawierać decyzja administracyjna tj. nieprawidłowe oznaczenie strony, do której skierowano decyzję i wskazanie jako strony P. R., podczas gdy pracodawcą korzystającym z refundacji była spółka pod firmą [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], wskutek czego doszło do skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną postępowania, co stanowi jedną z przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, która nie podlega sprostowaniu; art. 8 k.p.a. polegające na zaniechaniu prowadzenia postępowanie w sposób, który budziłby zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, czego przejawem jest skierowanie decyzji do osoby niebędącej strona postępowania, nierzetelnie przeprowadzone postępowanie dowodowe i ocena dowodów oraz niezałatwienie sprawy w zgodzie z interesem społecznym i słusznym interesem obywateli poprzez odmowę rozłożenia na raty zwrotu refundacji; art. 76 ust. 7 u.p.z.i.r.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że skarżąca nie spełnia żadnej z przesłanek uprawniających do odroczenia terminu płatności należności, podczas, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca nie posiada majątku, z którego można dochodzić należności, a nadto dotknięta jest trudnościami natury finansowej i nie dysponuje środkami na zapłatę należności, a zatem dochodzenie tej należności pozbawi skarżącą niezbędnych środków utrzymania i doprowadzi do jej niewypłacalności skutkującego obowiązkiem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, czego organ nie wziął pod uwagę. W odpowiedzi Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu pozostaje kwestia, czy skarżąca spełniła przesłanki uzasadniające odmowę rozłożenia na raty zobowiązania wynikającego z wypowiedzenia umowy w sprawie organizowania i finansowania prac interwencyjnych. Odniesienie się do skargi rozpocząć należy od zarzutu najdalej idącego, który [...] sp. z o.o. sformułowała poprzez wskazanie na naruszenie grupy powiązanych ze sobą przepisów: art. 107 § 1 pkt 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 i art. 113 § 1 K.p.a. Należy jednak odnotować, że spółka w istocie uwagę koncentruje na art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. uwypuklając, że w decyzji I instancji Starosta nieprawidłowo oznaczył adresata, przez co rozstrzygnięcie skierowano do P. R. (członka zarządu spółki), podczas gdy powinno być ono skierowane wprost do [...] sp. z o.o. Sąd nie zgadza się ze skarżącą, iżby miało dojść do skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. Przywiązuje ona bowiem zbyt dużą wagę do sposobu sformułowania nagłówka decyzji Starosty z [...] marca 2018 r. Sąd odnotowuje oczywiście, że w nagłówku decyzji I-instancyjnej wpisano "Pan P. R. Członek Zarządu [...] sp. z o.o.", jednakże w świetle całokształtu okoliczności sprawy, w tym także opisanych szczegółowo w decyzji, nie budzi najmniejszych wątpliwości, iż adresatem decyzji jest [...] sp. z o.o. Na stronie 2 decyzji, w akapicie drugim mowa jest o ustanowieniu pełnomocnika przez P. R. działającego jako "reprezentującego" [...] sp. z o.o. W piątym akapicie z kolei zaznaczono, że do wykonania wezwań zobowiązano samą spółkę. Dalej na stronach 3 i 4 kilkukrotnie organ odnosi się do sytuacji spółki prawa handlowego i sposobu dokumentowania jej sytuacji. Taki wywód odnaleźć można także w podsumowaniu na stronie 6 decyzji Starosty. Mając na uwadze powyższe Sąd podkreśla, że błędne jest założenie wyjściowe, jakie spółka przyjęła za podstawę szerokiej argumentacji dotyczącej skutków skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.). Z całą pewnością bowiem decyzja z [...] marca 2018 r. nie została skierowana do P. R., tylko wprost do spółki. Uzupełniająco Sąd przypomina, że zgodnie z art. 205 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1577 ze zm.) "oświadczenia składane spółce oraz doręczenia pism spółce mogą być dokonywane wobec jednego członka zarządu lub prokurenta". Przepis ten oczywiście nie pozwala kierować decyzji administracyjnych do członków zarządu lub prokurentów spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, niemniej jednak usprawiedliwia on Starostę, który wskazanie adresata ("[...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]") poprzedził formułą "Pan P. R. Członek Zarządu". Ten ostatni pełnił przecież funkcję znanego organowi reprezentanta spółki. W konsekwencji nie można uznać za zasadne zarzuty naruszenia art. 107 § 1 pkt 3 i art. 112 § 1 K.p.a. Decyzja zawierała oznaczenie strony zgodnie z art. 107 §1 pkt 3 K.p.a. ("[...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]"), a jeśli natomiast chodzi o jej sprostowanie, to nastąpiło to odrębnym postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r., [...], które potwierdza tylko, że zamiarem organu było skierowanie decyzji do spółki. Nietrafne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów regulujących administracyjne postępowanie wyjaśniające (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.), jak i też przepisu ustanawiającego zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organów administracji publicznej (art. 8 K.p.a.). Analiza powyższych zarzutów wymaga oceny, czy organy obu instancji podjęły należyte działania w celu zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a analiza taka nie może z kolei abstrahować od treści przepisów prawa materialnego, w oparciu, o które sprawa jest rozstrzygana. Zgodnie z wielokrotnie powoływanym w toku sprawy art. 76 ust. 7 pkt 1 u.p.z.i.r.p. Starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty zwrot refundacji, jeżeli w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały refundację nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności. Z kolei art. 76 ust. 7 pkt 4 u.p.z.i.r.p. stanowi, że opisane rozłożenie refundacji na raty jest możliwe także, gdy zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty refundacji przewyższającej wydatki egzekucyjne. Postępowanie z art. 76 ust. 7 u.p.z.i.r.p. jest wyjątkiem od zasady terminowego zwrotu należności przez ich beneficjentów i ma za zadanie przede wszystkim racjonalizować proces zwrotnego pozyskiwania wydatkowanych środków. Pozwala na zaniechanie lub rozłożenie w czasie zobowiązania w sytuacjach skrajnych, to jest, jeżeli obiektywnie nie można go w ogóle uzyskać (art. 76 ust. 7 pkt 1 u.p.z.i.r.p.) lub zachodzi przypuszczenie, że procedura egzekucji będzie droższa aniżeli wartość samej należności możliwej do uzyskania (art. 76 ust. 1 pkt 4 u.p.z.i.r.p.). Zdaniem Sądu spółka, która wnioskowała o rozłożenie należności z tytułu zwrotu refundacji na raty, nie wykazała, że zaistniały przesłanki z art. 76 ust. 7 u.p.z.i.r.p. Po pierwsze, pomimo kilkukrotnych wezwań Starosty z [...] stycznia oraz z [...] lutego 2018 r. nie przedstawiła wyczerpującej dokumentacji potwierdzającej, że jej sytuacja materialna i finansowa uzasadnia uwzględnienie żądania. Skarżąca spółka jest osobą prawną, obowiązaną prawem działać w sposób przejrzysty, przy uwzględnieniu zasad rachunkowości. Skarżąca odpowiadając na wezwania organu przedstawiła zaledwie część elementów mogących świadczyć o jej sytuacji materialnej i finansowej, jednakże nie zobrazowała całości tej sytuacji. Ani Starosta ani Wojewoda nie mieli z kolei obowiązku prowadzić z urzędu postępowania na rzecz wyjaśnienia okoliczności, które dotyczą finansów spółki i których przedstawienie pozostaje wyłącznie jej interesie. Wreszcie Sąd zgadza się z organami, że już na podstawie samych danych przedstawionych przez spółkę można wykluczyć przesłanki z art. 76 ust. 7 pkt 1 i 4 u.p.z.i.r.p. Z całą pewnością nie ma podstaw do twierdzenia, że skarżąca "nie posiada majątku, z którego można dochodzić należności". Sama skarżąca przyznała bowiem za pośrednictwem swojego pełnomocnika w piśmie z [...] marca 2018 r. (zob. s. 2 pisma), że posiada składniki majątku takie jak pojazdy [...] oraz inne składniki, w szczególności komputery, drukarki i inne przedmioty. Skoro spółka posiada majątek, to przesłanka z art. 76 ust. 7 pkt 1 u.p.z.i.r.p. nie zachodzi. Podobnie ocenić należy przesłankę z art. 76 ust. 1 pkt 4 u.p.z.i.r.p. Materiał dowodowy nie pozwala uznać, że zachodzi wymagane tym przepisem przypuszczenie, iż efektywna egzekucja nie przewyższy wartości wydatków egzekucyjnych. Skoro skarżąca posiada szereg składników majątku, w tym kilka pojazdów i sprzęt biurowy, to ich wartość najpewniej przekroczy wydatki w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd nadmienia, że posłużenie się w poprzednim zdaniu słowem "najpewniej" jest zamierzone, gdyż spółka – choć ubiega się o rozłożenie należności na raty między innymi na podstawie art. 76 ust. 7 pkt 4 u.p.z.i.r.p. – nie podjęła się wykazania wartości posiadanego majątku i nie udowodniła, że wartość tego majątku jest niższa niż koszt egzekucji. Niezależnie od powyższego Sąd wskazuje także, że nie jest przekonująca w kontekście art. 76 ust. 1 pkt 1 i 4 u.p.z.i.r.p. argumentacja skargi uwypuklająca fakt słabej kondycji finansowej spółki. Skarżąca zdaje się bowiem nie dostrzegać, że opisane przesłanki rozłożenia należności z tytułu zwrotu refundacji na raty nie odnoszą się do ogólnej sytuacji finansowej podmiotu (gdy chodzi o osoby prawne), ale dotoczą konkretnych relacji związanych z efektywnością egzekucji. Na marginesie Sąd zaznacza, że w sprawie nie znajdą zastosowania art. 76 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.z.i.r.p. Dotyczą one sytuacji, gdy może dojść do pozbawienia osoby lub osoby pozostającej na jej utrzymaniu "niezbędnych środków utrzymania" oraz gdy osoba zobowiązana do zwrotu należności zmarła. Przesłanki te z całą pewnością nie odnoszą się do spółki prawa handlowego, która nie gromadzi niezbędnych środków utrzymania, a tym bardziej nie może się do niej odnosić przesłanka śmierci zobowiązanego. Przedstawione rozważania prowadzą do wniosku, że nie zostały spełnione przesłanki do wnioskowanego przez spółkę rozłożenia należności z tytułu zwrotu refundacji na raty. Organy nie naruszyły więc przepisów prawa materialnego (zwłaszcza art. 76 ust. 1 pkt 1 i 4 u.p.z.i.r.p.). Nie uchybiły także regulacjom dotyczącym administracyjnego postępowania wyjaśniającego i zasadzie budzenia zaufania, gdyż podjęły się maksymalnych starań, aby skłonić skarżącą do wyczerpującego nakreślenia swojej sytuacji materialnej i finansowej, rzetelnie pouczając jej pełnomocnika jakie dokumenty są ku temu wymagane. Starosty ani Wojewody nie można natomiast obciążać tym, że nie wywiedli z materiału dowodowego wniosków pozytywnych dla spółki, skoro spółka mimo wezwań materiału dowodowego do takich wniosków nie dostarczyła. Same zasady ogólne postępowania administracyjnego (np. art. 7 czy 8 K.p.a.) nie mogą być natomiast podstawą do odstąpienia bądź stosowania ulg w odniesieniu do zobowiązań mających za przedmiot środki publiczne. Końcowo wreszcie Sąd zaznacza, że w sprawie nie mają znaczenia szeroko eksponowane przez skarżącą okoliczności, ze względu na które doszło do powstania obowiązku zwrotu refundacji. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja wydana na podstawie art. 76 ust. 7 u.p.z.i.r.p., która ma za przedmiot przesłanki rozłożenia należności na raty, a nie zasadność samej należności. Mając na uwadze przedstawione motywy wyroku, Sąd – na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.