II SA/Po 801/20

Dnia 12 sierpnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 sierpnia 2021 roku sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 570) w zw. z art. 127 § 2, 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. dalej k.p.a.) oraz art. 71 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm. dalej u.u.o.ś.) po rozpoznaniu odwołania R. G. (dalej jako strona lub skarżący) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2019 roku nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...], planowanej do budowy w miejscowości W., na fragmencie działki nr [...] obręb [...]. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2019 r. pełnomocnik spółki P. sp. z o.o. w W. zwrócił się do Wójta Gminy [...] w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] w miejscowości W., dz. nr [...]. W ramach tego postępowania pismem z dnia [...] października 2019 r. Wójt zwrócił się do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w P. (dalej RDOŚ), Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w P. o wydanie opinii, czy dla przedmiotowej inwestycji zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i tym samym sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W dniu [...] października 2019 r. wpłynęła do organu opinia W. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Pozostałe dwa organy zwróciły się zaś do Wójta o uszczegółowienie kwalifikacji (pisma k. 127 i 131 akt I instancji). Z akt sprawy wynika, że Wójt nie zwrócił się z wyjaśnieniami do organów opiniujących, tylko w dniu [...] listopada 2019 r. wydał decyzję o umorzeniu postępowania. Organ uzasadnił, iż na podstawie analizy Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia (KIP) charakterystyczne parametry inwestycji nie kwalifikują jej do grupy przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71, dalej rozporządzenie), zatem nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla przedmiotowej inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Pan R. G. reprezentowany przez radcę prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W odwołaniu podniesiono zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 1,2 i 4 u.u.o.ś. poprzez wydanie decyzji bez uzyskania wymaganych opinii. Opisaną we wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Zdaniem Kolegium przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena czy planowane przez inwestora przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których inwestor musiałby uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. SKO wskazało, że przedsięwzięcie polega na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej o wysokości 55,95 m na działce nr [...], obręb [...]. Z KIP wynika, że w bezpośrednim otoczeniu stacji znajdują się tereny rolne. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa o wysokości kilku metrów znajduje się w odległości kilkudziesięciu metrów w kierunku północno- zachodnim od miejsca usytuowania wieży. Miejsce instalacji anten to wieża telekomunikacyjna o całkowitej wysokości 55,95 m i posadowiona jest na rzędnej około 81,3 m.n.p.m. Planowane jest umieszczenie 2 anten sektorowych, skierowanych na azymut 85° i 195° i wysokości zawieszenia środka elektrycznego anten na wysokości 50,0 m.n.p.m. i maksymalnym pochyleniu 8°. W planowanym azymucie 85° jak i azymucie 195° znajdują się tereny rolne, teren w tym kierunku jest równy i w odległości 70 m od wieży rzędna terenu wynosi ok. 81,3 m.n.p.m. EPIR pojedynczej anteny wynosi 1122,0 W oraz 2100 MHz. Inwestor wskazał, iż w odległości ok. 70 m na południowy wschód zlokalizowana jest wieża [...] z urządzeniami nadawczymi tego operatora. SKO wskazało, że skoro równoważna moc promieniowana izotropowo dla pojedynczej anteny wynosi 1122,0Wto znajduje się ona poniżej progów wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, odnoszącym się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 d) ww. rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. W ocenie SKO zasadnie organ I instancji ocenił, że planowane przedsięwzięcie nie osiąga progów określonych ww. rozporządzeniem. Zebrana w sprawie dokumentacja wykazała, że realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego nie doprowadzi do sytuacji, w której wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania każdej z dwóch anten sektorowych, w odległościach do 70 m od środka elektrycznego anteny będą występować miejsca faktycznie dostępne dla ludności. Kolegium zwróciło uwagę, że złożona przez Inwestora KIP, sporządzona w sierpniu 2018 roku przez osobę uprawnioną zawiera informacje wymagane do oceny przedsięwzięcia w odniesieniu do norm przywoływanego rozporządzenia. Ponadto odwołujący nie zakwestionował informacji zawartych w KIP w zakresie sposobu zagospodarowania terenu, na którym planowane jest przedsięwzięcie, terenów sąsiednich czy też danych technicznych inwestycji. W tej sytuacji inwestycji nie można kwalifikować do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w konsekwencji czego nie ma też podstaw do wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ustalenie, że planowane przedsięwzięcie nie spełnia określonych ww. rozporządzeniem wymagań oznacza, że brak jest przedmiotu sprawy i postępowanie należy umorzyć. Ustosunkowując się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 1,2 i 4 u.u.o.ś. poprzez wydanie decyzji bez uzyskania wymaganych opinii SKO wskazało, iż wymagane są one tylko wówczas, gdy dla realizacji danego przedsięwzięcia zachodzi konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Brak takiego obowiązku powoduje, iż umorzenie postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości nie wymaga uzyskania przez organ prowadzący postępowanie opinii organów w zakresie wskazania na potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W skardze do WSA R. G., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, podał że zaskarża decyzję SKO w całości, jak i poprzedzającą ją decyzję Wójta, wnosi o ich uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. W skardze podniesiono następujące zarzuty: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - §3 ust.2 pkt 3 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie, że dla jej zrealizowania nie jest konieczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, - §2 pkt 1 Uchwały Nr VII/35/2011 Rady Miasta L. z dnia [...] lutego 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]" w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że działka skarżącego nr ewidencyjny [...] (obecnie [...]) ark. mapy [...], obręb [...] położona w [...] przy ul. [...] objętej Księgą Wieczystą nr [...] która bezpośrednio przylega do działki, na której planuje się zlokalizowanie stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest "miejscem dostępnym dla ludności" przepisów rozporządzenia. - Art. 71 u.u.o.ś. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji która jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. 2) rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy w postaci: - art. 7, art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie przez SKO podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie zebranie w sposób wyczerpujący i nierozpoznanie całego materiału dowodowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art 138 §1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. poprzez utrzymanie przez SKO w mocy decyzji organu I instancji o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, podczas gdy nie wystąpiły przesłanki do umorzenia tego postępowania i decyzja o umorzeniu powinna zostać uchylona w całości. - art. 7, art. 77 § 1, art. 106 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art 64 ust. 1 pkt 1,2 i 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Rolą Sądu w niniejszej sprawie jest ocena czy zasadnie umorzone zostało postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci Play. Przyczyną umorzenia postępowania wszczętego wnioskiem inwestora było zaś ustalenie, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć, określonych w § 2 ust.1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, w tekście jako rozporządzenie). Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.u.o.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach postępowania poprzedzającego wydanie takiej decyzji przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia, która ma przede wszystkim na celu zweryfikowanie, czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko. Z uwagi na specyfikę planowanej inwestycji, organ przy kwalifikacji przedsięwzięcia weryfikował parametry, o których mowa § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, który wymienia przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, do których zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Natomiast w myśl § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. W pierwszym przypadku (§ 2 ust. 1 pkt 7) - przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - zdaniem Sądu zasadnie organy uznały, że projektowana inwestycja nie podpada pod opis takich przedsięwzięć z dziedziny radiokomunikacji, zawarty w § 2 ust. 1 pkt 7, z uwagi na niższą od najniższej granicznej dla takiej inwestycji, moc EIRP dla pojedynczej anteny (2000 W), która w przypadku projektowanej inwestycji wynosi 1122 W. Z kolei w drugim przypadku - przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - projektowana inwestycja nie podpada pod opis takich przedsięwzięć z dziedziny radiokomunikacji, zawarty w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia ("instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: [...] 1000 W [ale zarazem mniej niż 2000 W - uw. Sądu], a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny"). Taka ocena jest zasadna z uwagi na to, że, jak niewadliwie ustalono to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż dla maksymalnego pochylenia głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, na każdym z azymutów, w które skierowane zostaną projektowane anteny sektorowe, w rozpatrywanej odległości do 70 metrów, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Planowane przedsięwzięcie dotyczy bowiem 2 anten sektorowych, skierowanych na azymut 85° i 195° i wysokości zawieszenia środka elektrycznego anten na wysokości 50,0 m.n.p.m. i maksymalnym pochyleniu 8°, i w jego zasięgu we wskazanej odległości nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Znajdują się tam tereny rolnicze, a najbliższa zabudowa mieszkaniowa mieści się w odległości większej niż 70 m. W tej sytuacji zasadnie uznano, że planowana inwestycja nie podpada pod ww. rozporządzenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowany został pogląd, zgodnie z którym z brzmienia przepisów analizowanego rozporządzenia jasno wynika, że dla uznania instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej za przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko (a w konsekwencji: wymagające uzyskania decyzji środowiskowej), niezbędne jest przeprowadzenie wyłącznie weryfikacji, czy w osiach głównych wiązek pojedynczych anten, w odległościach zależnych od ich równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Kryterium z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia (odpowiednio: z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia RM) nie sumuje się ani nie kumuluje (w szczególności z ewentualnymi oddziaływaniami pochodzącymi z innych źródeł, np. okolicznych stacji bazowych), gdyż nie ma ku temu podstaw prawnych (zob. zwrot "dla pojedynczej anteny" oraz końcowe zdania obu ww. przepisów), a ponadto byłoby to pozbawione sensu technicznego (moc równoważna promieniowana izotropowo dotyczy ze swej istoty pojedynczej anteny, a dana antena sektorowa ma jedną wiązkę główną i jedną jej oś; nawet więc zwielokrotnienie ilości anten nie zmieni metody badania występowania miejsc dostępnych dla ludzi w odległości odpowiadającej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla tej konkretnej anteny) - co wszechstronnie i przekonująco zostało objaśnione w wyroku WSA w Poznaniu z 20 listopada 2019 r. o sygn. akt II SA/Po 721/19 (CBOSA). Powyższy pogląd został zaakceptowany w jednym z najnowszych orzeczeń NSA z dnia 12 stycznia 2021 r. sygn. III OSK 3455/21, w którym Sąd ten zwrócił uwagę, że norma z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia jest przepisem szczególnym w stosunku do § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Ten ostatni przepis ma zastosowanie do wszystkich przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1, których zaliczenie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zależy od określonych w tym przepisie progów (np. napięcie znamieniowe nie mniejsze niż 110 kV, ilość betonu nie mniejsza niż 15 t, zdolność produkcyjna nie mniejsza niż 10.000 m3 drewna na rok). Nie ma jednak zastosowania do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 8, ponieważ w tym przypadku - jak wynika z części końcowej tego przepisu - parametr charakteryzujący przedsięwzięcie w postaci równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (czyli próg, od którego zależy zaliczenie do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) wyznacza się dla pojedynczej anteny także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Sformułowanie, według którego równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, oznacza, że jeżeli instalacja składa się z więcej niż jednej anteny, to parametru, od którego zależy zaliczenie przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), nie ustala się przez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten składających się na całą instalację. W zdaniu końcowym § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia normodawca stanowi, że tak samo postępuje się także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Oznacza to, że jeżeli instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna jest planowana na terenie zakładu lub obiektu, gdzie znajduje się już realizowana lub zrealizowana taka instalacja, to parametr, od którego zależy zaliczenie planowanej instalacji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), też się ustala dla pojedynczej anteny, a nie poprzez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten z planowanej instalacji oraz innej (innych) instalacji realizowanej lub zrealizowanej na terenie tego samego zakładu lub obiektu. Tym bardziej zatem nie można stwierdzić, że normodawca przewidział możliwości sumowania mocy poszczególnych anten jednego przedsięwzięcia. Zdaniem NSA w tej sytuacji Sąd I instancji, (podobnie jak organ) nie są uprawnione do "poprawiania" normodawcy z tego powodu, że jest przekonany, że przyjęte w rozporządzeniu przepisy nie uwzględniają właściwie zjawisk fizycznych, których dotyczą, np. zjawiska superpozycji fal elektromagnetycznych, ich kumulacji lub nakładania się. (całość orzeczenia dostępna w bazie orzeczeń CBOSA). Podzielając powyższe poglądy judykatury stwierdzić należało, że organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały obowiązujące przepisy rozporządzenia przyjmując, że parametry każdej anteny należy przeanalizować indywidualnie. W rozpoznawanej sprawie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia nie znajduje zastosowania. Stąd też zgodzić należy się także z organem, że klasyfikacja przedsięwzięcia dostarczona przez inwestora przedstawiająca dla podanych EIRP pojedynczych anten odległości występowania pól elektromagnetycznych odpowiada prawu, a tym samym słusznie została uznana za dowód, że stacja bazowa wobec nieosiągania progów wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 8 czy z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nadto strona skarżąca nie podważyła ww. ustaleń, w szczególności nie kwestionowała danych technicznych i parametrów wskazanych w KIP. Z powyższych przyczyn nie został również naruszony art 71 u.u.o.ś. Nie było bowiem wymagane uzyskanie decyzji środowiskowej przez inwestora. Również nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia §2 pkt 1 Uchwały Nr [...] Rady Miasta L. z dnia [...] lutego 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] rejon ul. [...]" w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. W świetle art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2410 ze zm.) lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli nie jest umieszczana w planie miejscowym, jest dopuszczalna, gdy nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego, którą - jak w niniejszej sprawie - może być budowa obiektu radiokomunikacyjnego. Reasumując stwierdzić należy, że zasadnie umorzone zostało postępowanie w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, po pozytywnym zweryfikowaniu przez organ, że planowana inwestycja nie podpada pod wymienione wyżej progi rozporządzenia. Z tego też względu też organ nie miał obowiązku oczekiwać na opinie RDOŚ i Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Wydane w sprawie rozstrzygnięcie, zaakceptowane przez SKO w P., odpowiadało prawu. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że w sprawie przedmiotowej inwestycji organy prawidłowo, z poszanowaniem art. 7-9 i art. 77 § 1 k.p.a., zebrały i oceniły kompletny materiał dowodowy, w tym dokonały analizy rzeczywistych parametrów technicznych inwestycji, czego wyrazem są wyczerpujące uzasadnienia poddanych kontroli sądowej decyzji, zgodne z art. 107 k.p.a. Nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. Konkludując należy stwierdzić, że organy przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie rzetelnie i wnikliwie, z poszanowaniem zasad ogólnych stanowionych przez K.p.a. oraz przepisów ustawy środowiskowej i rozporządzenia. W konsekwencji, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.